Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1d

seniorennet.beseniorennet.be

achtergebleven

door de donkere steeg
met grauw gruis
ga ik

omhuld door een nevel
van herinneringen
aan mijn vroeger thuis

als vanzelf vind ik
de weg naar
la Place de Liberté

toen liep ik hier ook
gedwongen mee
unter befehlen
berooid met z'n twee

met nog meer, velen,
wij, schaduwen van schrik
als opgejaagd onteerd vee

ik nader de hel
het plein van ontvoering
de laatste blikken
van herhalende ontroering
de kelen die schreeuwen
onder drukkende verstikking

ingesloten door haast gestorven panden
beschijnt een eeuwig licht de betonnen zuil
hier liet men, toen, mijn toekomst verzanden
het is hier waar ik om het levend verleden huil



Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

seizoengebonden


ik voel de aarde aan mij zuigen
als mijn armen zich willen verheffen
het zou de hoop zijn die wil juichen
om niet de stilte van de winter te beseffen

maar seizoenen zijn niet te verplaatsen
net zo min als ik mijn gemoed kan kleuren
mij in een gewenste vrolijkheid te haasten
om te reiken naar vergelegen lentedeuren

oh, zeker, ik heb weet van de huidige dagen
waar innerlijke spiegels zijn aangeslagen
en waar zaden ongemerkt groeien
ik zou mij er zo graag mee willen bemoeien

het daglicht schijnt op de muur van mijn tuin
en zet de stenen duif in zijn eigen schaduw
zo vergaat het mij nu ook in wezen
ik zit met mijn rug tegen het geduld
in een gesloten boek te lezen


Geschreven door j. v.e. dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1d

↑ Terug naar de berichten