Camera

Avondeten bij mijn zoon

Mijn zoon vroeg of ik kon oppassen omdat hij naar het voetballen wou.

“Mam, dan kom ik je om 5 uur halen, dan eet je lekker mee !”.

“Nou lekker, doe ik graag !”.

Zo gezegd zo gedaan. Chris ging “hete bliksem”eten. Kent u dat ? Dat zijn zoete appels, aardappelen, doorregen spek en uien. Doe je allemaal in een pan, niet te veel water, want je moet het als het gaar is, stampen en de smaak afmaken met peper. Nou,  mam had het vroeger thuis wel eens gegeten, maar was niet zo gecharmeerd van die kleine zoete rode appeltjes “Ster appeltjes”. Die zijn er niet meer, vraag me af hoe dat kan ?

Chris heeft gewone appels gebruikt. Het gerecht “Hete bliksem” was klaar en moest afgegoten worden. Dat had Chris dus vergeten… hij ging met de stamper in de weer; was prima hoor, maar een beetje nat was het wel. Chris had ook nog een paar balletjes gehakt in de pan, dus dubbel op hé, spek en gehakt ! Ik zie dat Chris Indra een halve bal gehakt geeft,  wij,  Sven, Chris en ik, een hele bal…

 Toen we dus aan het eten gingen, zei Sven na een hap:

”Pappa, ik vind het niet lekker hoor !”

Sven die heeft een jaar geleden ineens een afkeer voor appelmoes ontwikkeld, hij heeft het nooit meer gegeten. Ik denk weer eens niet na en zeg aan tafel:

“Dat kan kloppen als je geen appelmoes lust.”

Chris kon me wel wat doen:

”Sven, ik heb niets anders, dus toch maar eten !”

“Ik lust het echt niet pappa !”

De waterlanders zaten al hoog. Chris die kijkt naar Indra, ziet dat ze geconcentreerd haar bordje leegeet, schuift de helft van de gehaktbal van Indra op Sven zijn bord.

Ja en dan heb je kinderen hé !

 “Indra, ik heb lekker jouw halve bal gehakt !”

 Ik dacht even, hij krijgt een klap om zijn oren, maar nee. Pappa, niet voor een gat te vangen, had nog een balletje in de pan en geeft Indra daar de helft van.

Nu kon ik mooi vragen waarom Indra in het begin ook een half balletje gehakt kreeg ?

” Nou mam, het zit zo, als ik haar meteen een hele geef, weet ze niet hoe gauw ze hem op moet eten en als wij dan nog gehakt hebben, kan ze een hele scene maken omdat zij dan niets meer heeft en van ons dan nog een stukje gehakt wil, dan geef ik haar de tweede helft !”.

Nou daar moest ik even over nadenken. Aan de ene kant heel slim, aan de andere kant niet goed; ze moet toch leren als ze iets op heeft, dat ze het dan gehad heeft, zo zie ik dat. Ik had al genoeg aangericht met de appelmoes, dus ik hield nu wijselijk mijn mond dicht. Maar onder zo’n etentje leer je gerust veel hoor en zie ik toch met trots hoe mijn zoon een geweldige pappa is, die alles wel regelt.

Eliza

Karel 1

Karel 1 brak zijn been

Karel 2 zat op de w c

Karel 3 zat op zijn knie

Karel 4 Dronk veel bier

Karel 5 sloeg zijn wijf

Karel 6 ging op de fles

Karel 7 stond te beven

Karel 8 stond op wacht

Karel 9 kom ik steeds tegen

Karel 10 heb ik niet gezien

En maar ondertussen met die twee ballen tegen de muur ballen…

Eliza

22-04-2008 om 10:53 geschreven door eliza

HOE ZIT DAT NU ?

Hé  vrouwtje hoe zit het nou ga je nu nog mee een rondje of hoe zit het?

Nou makker aftaaien maar, we zullen maar afwachten…

Ouder worden

Heeft u last van het ouder worden ? Ik niet echt, maar weet wel dat ik 21 jaar geleden, geen 40jaar wou  worden en waarom zal u misschien vragen ? Ja ik vond het gewoon moeilijk. Want ik had het idee opgevat, dat je eigenlijk overal net tussenin  zat. Je hoor niet meer bij de jongeren, je hoort nog niet bij de ouderen ,waar hoor je dan wel bij ?

Zo zat het met mij. Toen ik dus 40 jaar zou worden, zat ik echt in een dip.

Laat dit jaar maar overgaan, ik ben er niet, doe net of ik niet thuis ben. Maar dat ging natuurlijk niet door. Dus ja, toen het ‘s nachts 12 uur was, zei mijn man :

“Gefeliciteerd schat met je 40ste verjaardag !”

Hij pakte de koe gewoon bij de horens, ik reageerde lauw. Het werd 1 uur, het werd half twee, mijn man  zei:

“Wordt het geen tijd dat we naar bed gaan ?”

“Nee nog niet, want als ik dan waker word, ben ik 40 !”

“Lieve schat het is inmiddels half drie, dus je bent echt al twee en half uur 40 !”

Daar kon ik niet meer omheen, dus toch maar slapen dan.

Ik had gewoon de andere dag visite en gebak en ook cadeaus, wat ik toch heel stiekem wel mooi vond…

Eliza

19-10-2007 om 00:00 geschreven door Eliza

Jaargetijden

Ja, ik had verteld, dat ik een Zonnekind ben.

Maar eigenlijk voor deze tijd, klim ik ook in de pen

Binnen lekker warm, maar als je het waagt,

En de wind uitdaagt,

Dan is het prachtig

Om de wind, zeer krachtig

Te voelen waaien

Door je haar te voelen graaien

Rode oren, je handen blauw van de kou

Maar toch wind, ik hou ook van jou

In het gras lag de hagel, dat hebben we  net gemist,

Dat is echt gelukkig achter het net gevist

Heerlijk door het bos gelopen.

Rocky overal onder en bovenopgekropen.

Ik toch wel flink door stappen, want donkere wolken melden zich aan

En vrijwillig een regen bui ondergaan

Dat vind ik zelfs niet fijn .

Dus ik hoop, dat we voor de bui binnen zijn

Dat is op het nippertje gelukt

Gauw ook nog even wat gedroogde hortensiabollen geplukt.

Binnen heerlijk ermee aan de slag,

Weer een geweldige dag

Eliza

25-11-2007 om 21:31 geschreven door eliza

Mist

Mist, je weet niet wat je mist

De wereld is heel klein

Toch is het wonderlijk om buiten te zijn

De ene kant is gewoon van de boom

De andere kant is een droom

Takken en blaadjes met rijp

En wat ik er van begrijp

Is waneer vorst, mist en wind, elkaar tegenkomen

Dan krijg je zulke tweekleurige bomen

De natuur heeft dat zelf bedacht

En ik mag genieten van al die pracht

Het is heel raar maar waar

Heb ik de wind in de rug, is alles bevroren

En ga ik terug zijn de bomen zoals ze horen

Ben blij, dat ik Rocky moet uitlaten

Anders had ik al dat moois niet in de gaten

Dan kwam ik zo vroeg de deur niet uit

Maar door die kleine guit

Ben ik buiten en maak dit alles mee

Ben ik gelukkig en tevree

Eliza

21-12-2007 om 10:13 geschreven door Eliza

Mijn kleinzoon Sven

Sven heeft afgelopen zaterdag zijn diploma voor “B-zwemmen” gehaald.

Heerlijk om als oma daar bij te zijn . Al die kleine mensjes, die allemaal zo veel moeilijke opdrachten moesten doen, om het diploma te halen, het was echt

ontroerend. Er waren ook heel veel vaders en moeders, opa’s en oma’s aanwezig.

Indra, mijn kleindochter, was ook mee. Eerst vond ze het allemaal wel spannend, maar later duurde het haar toch echt te lang en had ze een plekje gevonden waar ze heerlijk ging liggen. Ze had wangen als bellefleuren, want het was ook gigantisch warm in het zwembad. Dat moest wel, want de kleintjes die uit het zwembad kwamen hadden evengoed het kippenvel op hun lijfje.

Hij heeft het goed gedaan en is geslaagd. Alle kinderen die deze middag zwommen waren geslaagd gelukkig, maar het zou zo sneu zijn als sommigen het niet gehaald hadden. Later zijn we een ijsje gaan eten om het te vieren. Indra was erg moe, kon niet goed kiezen welk ijsje ze wou hebben en toen ze dan een ijsje kreeg, die ze echt zelf had uitgezocht, wou ze drinken inplaats van ijs.

Mamma zei: “Je wou dit ijsje, dus dit wordt het !”

Nou brullen ! Kreeg het ijsje niet voor ze stil was. Ze kon het toch 10 minuten volhouden.  

Pappa zei: “Dan eet ik het op !”

Toen koos ze toch maar voor het ijsje . Met dikke tranen nog op haar wangen, werd het ijsje naar binnen gelepeld. Al met al was het toch een geslaagde middag…

Eliza

29-04-2008 om 02:47 geschreven door Eliza

GEZELLIG TV KIJKEN...

Indra : “Hé oma, ik zit lekker tv te kijken, maar vind wel dat je het wat rommelig hebt !”

Sven: “Trek ik mij niets van aan, kan heerlijk op de grond spelen…”

Eliza

Laatste trouwdag verhaal

Ja, we waren dus in het gemeentehuis getrouwd; nu moest er nog in de kerk getrouwd worden.

Wijzelf hoefden niet zo nodig, sinds we volwassen waren, hadden wij zo onze eigen gedachten over ons geloof, maar allebei de ouders waren zeer gelukkig als we dat deden. We moesten een paar keer van te voren bij mijnheer Pastoor komen, om de mis door te spreken.

Daar hoorden we ook, dat, als de mis afgelopen was, er altijd een bloemetje gebracht werd, naar een zijaltaar, het Maria altaar. De bloemist, die ook mijn bruidsboeket had gemaakt, had zijn winkel vlak bij de kerk; hij sprak met ons af, als hij wist hoe laat ongeveer de mis afgelopen was, hij het bloemetje voor het Maria altaar zou brengen, dan hoefden we niet zo te zeulen met de bloemen.

We hadden een indrukwekkende Dienst achter de rug; wij zaten op onze knieën vooraan in de kerk, de familie achter ons. Nu was het moment aangebroken, dat het bloemetje voor Maria naar het altaar werd gebracht, maar geen bloemetje !

We hadden zeker een kwartier gewacht en nog geen bloemetje. Achter onze rug begonnen de mensen te kuchen, te schuifelen met hun voeten en het gezicht van nu officieel mijn man, stond op onweer.

De koster kwam eraan. Dat is de man die alles in de kerk regelt, waardoor alles op rolletjes moest lopen. Hier kon hij echt niets aan doen,maar hij kwam toch met een alternatief, hij bracht een grote, witte kaars mee en fluisterde naar ons dat we dan de kaars maar naar Maria moesten brengen.

We mochten opstaan, onze familie nog steeds achter ons; de twee misdienaartjes, schattige jongentjes, die dan ook meehelpen de mis te verzorgen, liepen voor mij uit. Wij moesten dus zijwaarts naar dat Maria altaar.

De Koster steekt de kaars aan, ik krijg hem in mijn handen, de misdienaars gaan lopen, ik ging lopen met mijn brandende kaars; ik had al die tijd, dat gekuch en geschuifel gehoord achter mijn rug, dus ik wou alleen maar even kijken naar de familie, maar ja,  ik had de brandende kaars in beide handen vast, draai mijn hoofd , (met de tule sluier langs mijn gezicht) wat naar opzij, ja, en het is dat de fotograaf net een foto wou maken. Hij gooit de misdienaartjes allebei een kant op, ik schrok me een ongeluk, want ik had niets in de gaten, maar ik had met mijn sluier boven de kaars gehangen en die was in brand gevlogen !

De fotograaf springt op mij toe en heeft met zijn handpalmen, mijn sluier gedoofd.

En weet u wat mijn man op dit moment zei ?.... Heel hard “GVD !”  Dat is  een afkorting van een vloek, die je dus zeker niet in de kerk mag zeggen…

Nou daar stond Elsje dan, ze huilde tranen met tuiten, een stuk van de sluier helemaal  gesmolten, voor het Maria altaar.

Later vertelde de fotograaf, dat hij er al expres, extra, op gelet had, want hij had al meegemaakt dat iemand zijn hele sluier in brand gevlogen was. De fotograaf had echt de blaren in zijn handen. Ik wist ook niet hoe ik dat vergoeden kon. Mijn schoonmoeder had later een klein schaartje bij zich; stukje sluier werd er afgeknipt, een haarspeld uit mijn moeders haar zorgde ervoor dat er niets meer van te zien was.

Zo dat was de bruiloft…

Eliza

29-09-2007

Korsettenwinkel

In  de winkel van Sinkel is alles te koop. Hoeden en petten en dames korsetten.

Ja dat was een spreuk vroeger, nou, de hoeden en petten zullen er nog wel zijn maar dameskorsetten ?

Geloof het of niet, maar toen ik 14 was kwam mijn moeder al met een akelig roze korset aanzetten, een met allemaal ijzers erin. Aan de achterkant van die lange veters. Mijn moeder vond dat ik toen al een buikje had en dat moest verholpen worden door dat korset. Er zaten ook van die jarretels aan, met die roze rubberen dopjes waar je de kousen aan vastmaakte. Nou ik vond het een verschrikking, want je kon niet bukken en haast niet ademen, zo strak had mijn moeder de veters aangetrokken.

Ik bedacht er wat op… Ging bij mijn moeders jongste zus mijn beklag doen zei dat het hartstikke ouderwets was. De zus van mijn moeder heeft met haar gepraat en uitgelegd dat het eerder slecht was dan goed zo’n korset, omdat je dan helemaal zelf je buikspieren niet meer gebruikte. Geweldig zoals ze voor mij in de bres sprong en gelukkig was dat ook meteen het einde van het roze korsettijdperk

Eliza

27-03-2008 om 18:43 geschreven door Eliza

Vervolg bruidsjurk

Ja, de trouwjurk paste gelukkig, na wat kunst- en vliegwerk, van mijn lieve moeder.

Dus op naar het stadhuis, waar Simon even zijn hoge hoed moest opzetten voor een groepsfoto. Nou, toen had ik de lachkriebels, want stond echt vreemd. Daarna. naar binnen…

We moesten allemaal in een rijtje, achter elkaar zitten; eerst wij met de ouders, daarachter broers en zussen en daarachter de familie en daar weer  achter alle kennissen.

We hadden een hele jonge ambtenaar, die vreselijk z’n best deed, maar het was zo saai en aangezien ik slecht geslapen had en de ambtenaar na elke twee woorden even een pauze hield, zo van: “Geacht Bruidspaar....... op deze heugelijke dag........komen wij hier samen......”

Dus u kunt zich wel voorstellen dat, als je al slecht geslapen hebt, je dan niet op zo’n droogstoppel zat te wachten en heel voorzichtig gingen Els haar ogen even dicht… Oei, gauw weer open, maar bij de volgende pauze was het weer raak, de oogjes gingen gewoon toe…

Maar de ambtenaar had een vrouwelijke hulpen die had het in de gaten; ze had een hout hamertje op tafel liggen en opeens, geeft ze toch een lel met dat hamertje op de tafel ! Nou echt,  ik vloog recht ,van mijn stoel op, schrok mij helemaal een hoedje. Ik heb nog foto’s waarop iedereen zit te lachen en ik maar een beetje wezenloos kijken.  Ja dat is toch wat, op je eigen bruiloft in slaap vallen !

Ik heb nog een anekdote over mijn bruiloft,  maar die komt de volgende keer weer…

Eliza. 

25-09-2007