Het verdronken bos.

 

 

Knuffelen, wat is daar mis mee ?

 

Als je zoals ik een echt knuffelmens bent, dan vind je het de gewoonste zaak van de wereld om, als het zo uitkomt, iemand een fijne knuffel te geven. Ik weet niet beter, kan de hele dag wel af en toe je even vast pakken, even zien of je er nog bent ! Gewoon als je gelukkig bent, hoort het er voor mij bij. Maar dat niet iedereen dat gewend is, daar ben ik achter gekomen…

 

Iemand had een afspraakje geregeld voor mij. Marjan kende ik van vroeger, die was ik tegen gekomen in het winkelcentrum. Ze vroeg hoe het ging, ik zei wel goed, maar af en toe wat eenzaam. Ze wist een leuke man die ook alleen was, dus ik had op een gegeven moment een afspraak.

 

Dood zenuwachtig, als een meisje van 18, wachtte ik op wat er komen ging. Ik had bij mij thuis afgesproken, hoorde wel van alle kanten dat ik dat niet had moeten doen. Maar ik voel mij in mijn eigen huis het veiligst,  zag  niet in waarom niet. 8 uur zou mijn afspraak komen. 5 voor 8 daar gaat de bel ! Ik doe open, staat er een lange mijnheer voor de deur, met in zijn handen een grote bos kleine zalmkleurige roosjes…

 

 

Ja, en dat ben ik hé, ik trok hem zowat naar binnen. Toen hij mij de roosjes overhandigde, kon ik niet anders doen dan hem een dikke knuffel geven. Ging ik ook nog zeggen: “Wat ruik je lekker !” Nou, dat was dus echt veel te enthousiast. De man wist echt niet wat hem overkwam.

 

“Gaan we zitten ?” vraag ik,  “Wat hij wil drinken ?”

 

Koffie was goed. Ga ik koffie maken, ondertussen de man z’n oren van z’n hoofd kletsen. Het was echt een hele aardige man, maar hij was totaal anders dan ik. Had geen mobiele telefoon, had geen computer, terwijl ik hem voor mijn computer had gezet en mijn blog had laten zien. Ik maar vertellen en laten zien en hij maar geamuseerd luisteren. Zegt hij toch op een gegeven moment:

 

“Zou ik geen koffie van je krijgen ?”

 

  

 

Was ik de koffie totaal vergeten ! Wat kan een mens dan suf doen, tenminste ik hé. Maar ja, ik had even geen handleiding hoe ik een afspraakje op mijn 62ste moest afhandelen, ik had puur uit mijzelf gehandeld. Maar dat was dus veel te heftig. Ik deed of ik hem al jaren kende, vroeg hem het hemd van het lijf. Hij gaf daar redelijk antwoord op. We hebben nog een keer gebeld en toen kreeg ik te horen dat hij nog niet aan een echte relatie toe was. Of het aan mijn overenthousiasme gelegen heeft ?  Ik denk het wel. Hoe ik dan wel had moeten doen ? Ik was mij zelf, meer niet…

 

Eliza

 

 

 

 

Het huis aan de dijk

 

We moesten verhuizen, want Simon werd gek in de flat. Er woonde een gezinnetje boven ons met kleine kinderen, die de hele dag heen en weer aan het hollen waren. De moeder was nog jong en had graag harde muziek aan. Als je kon doen wat je wou en eruit kon, dan viel het wel mee, maar Simon zat aan huis gekluisterd met zijn rolstoel, hij kon geen kant op.  Het was ook geen persoon die in allerlei clubs zat. Hij had wel hobby’s, maar die voerde hij thuis uit, dus altijd in huis.

 

Het was een prachtige grote flat. Ik vond hem soms te groot,  maar voor Simon ideaal en hem heeft het ook wel veel gedaan dat we naar een kleinere woning gingen. Maar daar waren geen buren boven zijn hoofd,  dat huisje was een soort bungalow, heel lief maar klein. We hebben er ons acht jaar gered. Daar had Simon wel veel contact met de mensen buiten. Onze voortuin grensde aan de stoep en het was maar een klein voortuintje, dus je kon vanuit de huiskamer met de mensen praten .

 

 

We  keken wel tegen de dijk aan, maar daarop was genoeg te zien aan vogels.

De reiger werd Simon zijn vriend. Simon had hem zo tam gemaakt dat hij zijn stukjes knakworst, want daar had Simon hem mee gelokt, van de salontafel binnen kwam ophalen.

 

 

Simon was daar heel trots op, hij had dan ook wat te doen. Een keer ging het mis, toen de reiger binnen was ging de deur achter hem dicht ! Nou, dat werd paniek ! De reiger wou door het raam naar buiten, dat was echt naar, niet voor ons, maar wel voor hem. Gelukkig kreeg ik de deur weer open, kon hij naar buiten en kon ik de ravage opruimen. Ik had een windlicht, een glazen kom met zand en een kaars er in, er stonden planten op de vensterbank, alles er af en kapot. Dus je kunt je wel voorstellen dat ik even werk had om het op te ruimen. Ik dacht, die zien we nooit meer terug, maar ‘s avonds stond hij al weer tegen de  deur te tikken om knakworst !

 

Eliza

 

 

 

 

Jantje lacht en Jantje huilt…

 

Al vaker heb ik de natuur vergeleken met ons leven, we krijgen voorbeelden uit de natuur zoals vandaag…  Zo is het prachtig weer en schijnt de zon gewoon lekker warm,  zo komt er een donkerpaarse lucht aan, waaruit dan een fikse regenbui uit komt.

 

  

 

Zo is het met mij in ieder geval ook. Gisteren was er voor mij die donkerpaarse lucht, er was even geen spoortje licht. Vandaag schijnt de zon ― af en toe ― en heb ik  zelfs appelmoes gekookt, aardappeltjes wat voorgekookt, die ga ik vanavond bakken,  kipnuggets  uit de vriezer gehaald en ik ben vast van plan vanavond lekker te eten ! Vandaag had ik het weer voor mijzelf over, gisteren was ik er gewoon even niet. Weet ook niet meer wat ik gegeten heb, een beetje van dit en dat, maar vanavond word het een feestmaal.

 

Zo zie je, Jantje huilt en Jantje lacht…

 

Eliza

 

 

 

 

De Griekse en de Hollandse berenklauw

 

  

 

U kent ze misschien wel, het zijn giftige planten, maar om te zien best wel mooi.

De Griekse berenklauw die vind je niet zomaar aan de slootkant, die is echt uit Griekenland ooit meegekomen en verspreid door stekken, want dat doet hij goed. Er komen allemaal nieuwe stekken naast de oude plant en hij wordt groot. Wij hadden hem ook als stek gekregen en wij gaven hem ook weer door, vandaar dat hij dus meer  gezien wordt.

 

Mijn man was wel teleurgesteld, want die dacht dat hij een heel bijzondere plant had, die niemand nog bezat en alle planten mochten van hem verdwijnen, maar niet zijn Griekse berenklauw.

 

De Hollandse berenklauw is heel anders, die heeft een kroon van witte bloemen, net kant en enorme bladeren. Hij staat over het algemeen aan de slootkant of in  de bossen. Hij staat ook bij ons aan de slootkant en de gemeente probeert hem vaak uit te roeien, maar hij komt steeds terug. Ze zijn giftig, maar niet zo dat je eraan dood gaat. gewoon net als brandnetels maar dan erger. Dus als je er niet aan komt en hem alleen maar bewondert, omdat hij mooi is, is er niets aan de hand.

 

De Griekse beren klauw groeit in de hoogte heel mooi, maar heeft ook  behoorlijke prikbladderen. Dus, als de stengels hemaal op zijn, toch wel even de handschoenen aan om ze te verwijderen. Maar mooi bloeit hij wel en ik ben blij dat hij de verhuizing heeft overleefd, want ik wou graag Simon zijn plant toch weer in deze tuin zien en dat is gelukt.

 

 

Eliza

 

 

 

 

 

 

De clown

 

  

 

Ik had een verzameling clowns, was bezeten van clowns. In het andere huis, voordat Simon en ik naar het huis bij de dijk gingen wonen, had ik een grote flat, waar ik in een kamer wel drie honderd verschillende clowns had.  Ik kreeg ook van iedereen clowns en vond en vind ze nog geweldig.  Toen  ik 50 jaar werd was er een groot feest. Ik had een super vriendin, die ik jammer genoeg een beetje uit het oog heb verloren. Die maakte toen voor mij een koud buffet, zo geweldig. Toen ik jarig was kwam ze met de grootste verrassing, er kwam een echte clown. Ik moest  een beetje huilen, vond het zo geweldig en wou hem ook gelijk houden, maar dat ging helaas niet door. Ik was zo overdonderd, dat had ik echt niet verwacht. Zo leuk,  ik zal het nooit meer vergeten, het was een onvergetelijke verjaardag. We gingen verhuizen naar een veel kleinere woning en  ik moest  afscheid nemen van mijn clowns. Dat heeft me toen heel wat gedaan, maar er was geen ruimte meer voor ze. Ze zijn wel goed terecht gekomen en 5 van mijn aller mooiste en dierbaarste heb ik zelf gehouden.

 

 

Eliza

 

 

 

 

 

 

 

 

Donkere dagen voor Kerst

 

 

 

Als je ‘s morgens wakker wordt is het nog donker. Vanmorgen regende het ook nog hard, dus ik heb Rocky even in de tuin laten plassen een kop thee gemaakt een broodje en hup zo mijn bedje weer in, een extra kussen onder mijn hoofd en dan dat spannende boek pakken en lekker de dag de dag laten, de regen de regen en mij volkomen in het boek storten. Mensen die niet lezen begrijpen het misschien niet, maar mensen die wel lezen zullen het herkennen; voor velen zal het gewoon niet mogelijk zijn om hetzelfde te doen als ik en heel eerlijk, die mensen benijd ik wel, want die moeten nog ergens voor zorgen of gewoon dagelijks naar het werk; ze hebben een doel. Maar ik ? Ik moet echt wel een hoop doen, maar schuif het elke dag gewoon op, morgen maar weer… Het is niet goed, maar niemand die protesteert !

 

En ja, overal worden de huizen weer versierd met mooie lichtjes, maar ik voel er helemaal niets voor, kan de puf niet opbrengen om iets te ondernemen. Een beetje verloren voel ik me. Nu merk je extra dat je geen partner hebt om mee te praten, mee naar tuincentrums te gaan, samen versieren. Er is geen “samen” meer, dat weet ik al bijna 4 jaar, maar het drukt nu toch weer op mijn schouders. Ik zal gerust wel weer wat licht in de duisternis zien, maar even  ben ik er niet. De kaarten komen weer binnen,  “prettige dagen” ? Ik zal er wel wat van moeten maken, maar vandaag niet…

 

Eliza

 

 

 

 

 

 

Foto’s en herinneringen...

 

Ik heb vanmiddag nog eens mijn foto’s bekeken van vroeger. Ga ze nu op mijn blog zetten. Ze zijn niet allemaal even duidelijk, maar je kan toch zien waar ik het over heb. En als je dan naar die oude foto’s kijkt, word je toch wel vredig, je gaat gewoon terug in de tijd…

 

 

Ik zit naast een van de eerste televisies denk ik. De ‘rookstoel’ naast de tv;  de rugleuning kon naar beneden, door een stang over uitsparingen lager te leggen, zodat je helemaal kon liggen. Het kleed op de grond,  eronder lag  vloerbedekking van een grove riet structuur.

 

 

Alles komt dan weer boven en aangezien ik toch (buiten wat dingen die ik niet begreep), wel een fijne jeugd gehad heb, zit ik met een glimlach te kijken. Je maakt de tijd dat we in Zandvoort waren en alle  grote schoolvakanties weer mee. Het strandwinkeltje van vader en moeder (als toiletkoning en koningin). Het was toch zeer belangrijk werk; stel als ze er niet waren je dan een kuiltje in het zand had moeten maken om te poepen of de zee extra  bevuilen. Ze waren ook trots op hun blinkende wc en niet te beroerd om op de kleintjes te passen als je even zelf wou zwemmen. Ja, zo  heb ik vanmiddag echt weer terug in mijn leven gekeken…

 

  

 

Carnaval foto’s… wat was ik ? 23 jaar, er was een klein café waar de carnaval onder de stamgasten werd gevierd, een ander kwam er niet binnen, dus je was onder vertrouwd volk. Het was leuk om je te verkleden, uitbundig feestvieren, heerlijk vonden we dat. Elk jaar weer een andere creatie bedenken en dan, als je het  niet meer wist, maar als ouwe opa en oma. Een geraamte schilderen op een trui en dikke zwarte panty. Ik moest het aantrekken, Simon aan het schilderen… Ik stond boven op tafel, mocht twee uur niet bewegen totdat het witsel droog was.

 

  

 

Als clownvrouw en clownman… Simon maakte elke creatie zelf, gewoon leuke tijden. Ja dan ben ik toch wel erg blij dat we foto’s gemaakt hebben, het maakt me wat weemoedig maar het is ook heel fijn om je het allemaal  weer te herinneren omdat  het door de foto’s niet helemaal verdwijnt.

 

Eliza

 

 

 

 

Goede morgen...

 

Goede morgen, het zijn twee woorden

Die ik elke morgen hoorde

Nu ben je uit mijn leven weggegleden

Gewoon zo maar overleden

Dat was de afspraak niet

 

We zouden heel oud worden samen

Het leek erop, kind er kleinkinderen kwamen

Jij werd ziek, maar je kon daar niet zo maar aan doodgaan

We hadden nog heel wat jaren te gaan

 

En ineens, onverwacht ,

Ging je heen in de nacht

Het was beter voor jou

Maar ik sta nu in de kou

 

Het klinkt boos,

Maar ik voel mij zo machteloos

Zo zonder jou,

Hoe moet dat nou ?

 

Wij waren 42 jaar bij elkaar

Een helft is nu weg, zo maar

Het is zo, als wel eens word beweerd

Ik ben van een ledemaat geamputeerd

 

Je gaat verder, het leven gaat gewoon verder

Maar elke morgen, geen “Goede morgen!”

en elke avond geen “Welterusten schat.”

dat is wat ik vreselijk mis, mijn ogen zijn nu nat

 

Van tranen, die maar blijven stromen

Maar je moet er zelf uitkomen

Het blijft zo als het is

Maar jij bent het, die ik zo vreselijk mis

 

Eliza

 

28-09-2007

 

 

 

De boerderij

 

 

De boerderij is voor mij een plek waar ik echt heel veel genoten heb. We stonden op een camping, vlak bij de boerderij, zodoende ben ik in aanraking gekomen met een paar superlieve mensen. Mocht in de loop der jaren van alles meemaken wat maar op een boerderij is. Ben bij een bevalling van een koe geweest, die met een keizersnee haar kalf ter wereld moest krijgen. Ik was stomverbaasd;  die vetlagen waar doorheen gesneden moest worden, voordat de veearts eindelijk bij het kalf kon. Beetje eng om naar te kijken, maar ook machtig interessant .

 

Zo draaide ik ook schaapjes in het weiland om, als ze op hun rug lagen. Ze konden zich dan niet terug rollen en moesten een klein duwtje hebben; als ze dat niet kregen gingen ze na een tijdje dood want dan was alles ingeklapt en stikken ze. Ook bij het lammetjes krijgen was ik graag aanwezig, hoewel ik ook vaak met de schaapjes meevoelde die voor het eerst moesten bevallen. Ze hadden ook pijn. Moest vaak hun kopje vasthouden als de boer bezig was het  lammetje te halen. Ze hebben prachtige ogen de schapen en die stonden echt angstig dan.

 

 

Op een gegeven moment mocht ik, omdat ik autorijles had, met een oude auto over het land rijden, dan deed ik nog wat ervaring op. Die auto was een kleine bestelwagen. Als er een schaap dood was, werd het met de auto opgehaald. Zo ook een dag dat de boer en boerin weg moesten. Ik zou een beetje op de schapen passen. Ik liep drie keer een rondje langs de schapen, alle dagen. Deed ook net of ze van mij waren ! De 2de keer dat ik langs liep, lag er een schaap dood . Erg vond ik dat. Ik dacht, ik ga de auto halen, laad dat schaap op en breng het naar de stal. En als niemand er dan bij is, dan gaat alles. Kon de auto starten en reed zo het weiland in naar het schaap. Er lag een schuine plank in de auto, die kon je tegen de achterkant aan zetten en dan rolde je het schaap zo de auto in (dacht ik).

 

 

Nou, zo gezegd zo gedaan. Het viel tegen ! Het schaap gaf niet mee natuurlijk, was zo stijf als een plank, heb me rot getild. Terwijl ik met dat schaap aan het worstelen was, komt er ineens een enorme zucht uit dat beest ! Ik ben van mijn leven nog niet zo geschrokken…Sloeg zo wat steil achterover en stinken ! Niet te geloven !

 

Ik heb nog even afgewacht of het schaap nog meer verassingen had, maar dat was zijn laatste zucht, niet uit zijn bekkie, maar uit de andere kant…

 

Later hoorde ik van de boer, dat er altijd lucht in zo’n schaap blijft hangen en als je er dan mee aan het tillen gaat, gebeurt het dat dan die lucht ontsnapt. Had ik graag geweten, was ik niet zo geschrokken.

 

Maar alweer wat geleerd !

 

Eliza

 

26-02-2008 om 00:00 geschreven door Eliza

 

 

 

Gevaarlijk spelletje...

 

We woonden vroeger achter de Albert  Cuip, de grootste markt van Amsterdam. Als kind zijnde haalde je kattenkwaad uit, maar 1 keer is me dat absoluut niet goed bevallen. Mijn broers hadden een spel uitgevonden. Als de mark ‘s avonds afgelopen was, kwamen er altijd grote vrachtwagens om de boel op te ruimen en wat deden mijn broers, zij gingen aan de achterklep hangen en reden zo een stukje mee met de vrachtwagen. Als de vrachtwagen dan harder ging rijden lieten ze los. Ze hadden gezegd dat het leuk was, en een fluitje van een cent. Toen wou ik mij niet laten kennen, dus ik ook op een gegeven moment hangen aan de klep en dan mee laten slepen… Ja, maar toen de vrachtwagen harder ging rijden dorst ik nooit meer los te laten. Wat hebben mijn arme beentjes toen gerend, doodsangst heb ik uitgestaan en was zeer dankbaar dat er een voorbijganger was die de vrachtwagenchauffeur verwittigde dat ik achter aan die klep hing. Ik heb nog nooit zo op mijn kop gehad, eerst door de vrachtwagenchauffeur en later thuis door mijn ouders, want ik was zo van streek dat het verhaal er wel uit kwam, terwijl ik mijn broers had  moeten beloven het niet te vertellen, want nu kregen zij een nog zwaardere straf dan ik. Zij hadden het voorbeeld gegeven. Ik mocht een week niet naar buiten na school, zij twee weken niet !

 

 

Eliza

 

 

Het “toverstokje”

 

Dat ik op mijn leeftijd nog les krijg van mijn kleinzoon Sven in seks, is niet te geloven !

Gisteren belde mijn zoon op:

 

“Mam, kan je de kinderen te slapen hebben, het is wel kort dag, maar ik kwam een paar vrienden tegen en die gingen te stappen en ik wou graag mee?”

 

“Ik vind het prima knul,  breng maar.”

 

“Ok, fijn mam !”

 

 

Daar waren ze dan, met hun 6 knuffeldieren. Sven met zijn Nintendo computer en Indra met haar paraplu. Het regende wel toen ze kwamen, maar de andere ochtend was het prachtig mooi weer, maar toen moest de paraplu mee, tegen de zon. Ik had wel gezegd dat ik de paraplu niet zou vast houden onderweg, dat moest ze zelf doen. Ze hebben heerlijk geslapen, maar werden om 5 uur wakker, dat was toch echt te vroeg. Ze zijn allebei wat verkouden, dus ik vroeg of ze wat wilden drinken ? Ja oma, groene limonade !” OK, maar toen zakte ik weer voor mijn oma diploma. Ik vroeg of ze honger hadden ? Ze keken elkaar eens aan… nou, als oma zegt dat we honger hebben, dan hebben we honger !

 

“Willen jullie een broodje kaas ?”

 

“Ja oma.”

 

Dus twee broodjes kaas, niet goed natuurlijk om 5 uur ‘s morgens. Sven had hem aardig gauw op, maar Indra die zat er mee te teuten en op een gegeven moment:

 

“Oma ! allemaal kruimels in bed nou kan ik niet slapen !”

 

“Pffff…”  Knuffels opzij, kruimels uit bed werken, rest van het broodje door oma opgegeten, lekker slapen nu. Dat lukte tot 8 uur knappe tijd. Toen moest er gewassen en aan gekleed, dus Sven moest schoon ondergoed aan.

 

“Indra je mag niet kijken hoor !”

 

Maar hij gaat vlak voor zijn zus toch zijn onderbroekje uitdoen.

 

Indra gelijk: “Ha ha… ik zie een piemel !”

 

Ik keek  even om het hoekje, staat Sven te zwaaien met zijn slurfje.

 

“Oma, ik heb een toverstokje !”

 

“Oh ja ?”

 

“Ja :”  

 

Hij pakt zijn piemel, haalt het velletje naar achter en zegt:

 

“Kijk oma, daar is de echte !”

 

Dat was dan zijn eikeltje. Zegt Indra ook nog:

 

“Ja en soms is hij hard en dan weer zacht, goed hé !”

 

Toen vond ik het toch welletjes.

 

“Prachtig ! Maar nu echt aankleden, want we gaan met Rocky even wandelen, zullen we de geitjes en de schaapjes wat appel brengen en dan komt pappa jullie weer halen.”

 

Idra moest per se haar paraplu mee en  ondanks dat ik had gezegd “Ik draag je plu niet !”, sta ik er toch mee op de foto. Dus weer gezakt. Al met al toch een leerzame ochtend. Deze tijd is echt zo heel anders dan toen ik klein was. We hebben vast wel eens wat gezien van onze broers,  maar geen haar op je hoofd dat je er wat van zei en nu gaat het allemaal zo frank en vrij. Het is ook beter in deze tijd dat er vroeg geleerd wordt hoe het allemaal zit, maar dat "toverstokje" vond ik nog zo heerlijk onschuldig.

 

  

 

 

Eliza

 

 

 

 

 

Gelijkenissen

 

Heeft u dat ook dat u op uw vader of moeder lijkt ? Bij mij is het zo, dat ik heel veel op mijn moeder lijk. Ik heb een jeugdfoto van mijn moeder en een van mij en ja hoor, je ziet erg de gelijkenis. Het was wel apart dat mijn twee broers en ik ook wat van elkaar weg hebben en dat alleen mijn zusje Kitty zo’n donker uiterlijk had en dat zij echt op mijn vader en zijn familie lijkt.

 

  

 

Dat heb ik trouwens wel geweten hoor… Tante Beb, een zuster van mijn vader, woonde bij ons om de hoek. Ze kwam heel vaak en meesstal nam ze voor Kitty iets mee en ik kreeg een aai over mijn bol ! Dat is als je klein bent echt wel heftig hoor. Vroeg me altijd af wat ik verkeerd gedaan had ? Mijn moeder heeft daar toen een eind aan gemaakt, ze zei: “Beb als je wat voor Kitty meeneemt, dan ook voor Els of anders voor geen van tweeën”.  En nog meer apart vind ik, dat ik heel het karakter van mijn vader heb en Kitty dat van mijn moeder. Wat zit dat toch wonderlijk in elkaar !  Ja, hoe dat allemaal ontstaat is vooraf bepaald en daar moet je het dan mee doen …

 

Eliza

 

 

 

Foto’s

 

Foto’s maken ga ik steeds leuker vinden. Nu heb ik een foto van Liv, mijn buurmeisje, gemaakt boven 1 hoog op dat piepkleine balkonnetje.

 

Wat ik allemaal in deze foto zie ? Ten eerste een beeldschoon meisje, prachtig krullend haar, kijkt heel dromerig. Ook zie ik een meisje op een piepklein balkonnetje, eenzaam…

 

 

Ze heeft er niet voor geposeerd, maar de foto vind ik echt mooi geworden .

Voelde me wel een beetje schuldig. Liv was 2 uur bij mij beneden in de tuin. Ze mag  dan doen en laten wat ze wil, had heerlijk met een waterpistool al mijn plantjes nat gespoten wou weer naar een slak kijken. Die zoeken we dan, zetten hem op een groot wit papier en het mooiste vond ze dan als hij uit zijn huisje kwam. Eerst de voelsprietjes, dan de oogjes op steeltjes, dan komt zijn lijfje er onder uit en glijdt hij (of zij) over dat vel papier. Samen met Indra, mijn kleindochter kunnen ze daar zeker een uur naar kijken.

 

Maar nu was ze alleen en speelde ze net zo met de slak. Totdat ik nog eens een kijkje ging nemen in de tuin en daar Liv vond, die heerlijk met haar kleine garnalenvingertjes de slak helemaal uit zijn huisje aan het halen was. Huisje fijn geknepen en nu maar kijken hoe trek ik die slak eruit.

 

 

Het is natuurlijk wel het willen weten hoe zoiets in elkaar zit, maar dat vond ik echt niet leuk hoor. Probeer haar duidelijk te maken, dat die slak een levend wezentje was die je dan gewoon dood maakt. Dat gezichtje van haar… door mijn preek begreep ze nu wel dat dit niet de bedoeling was. Ik heb haar toen ook naar boven gestuurd.

 

Ik kwam terug met Rocky  van een wandeling, stond Liv er, denk ik, nog over na te denken op dat piepkleine balkonnetje  Ik pakte gauw mijn camera om dat vast te leggen.

 

Eliza

 

24-05-2008 om 09:10 geschreven door Eliza

 

 

 

 

 

Het kauwtje

 

 

In de “Donkere duinen”, een mooi park was ik hertjes aan het fotograferen toen er vlak bij mij op het hek, een kauwtje ging zitten. Met zijn glimmende oogjes keek het me aan, alsof het wou zeggen: “Nou, het is mooi weer en ik heb een goede bui, dus… als je me op de foto wil zetten, ga je gang maar !” Hij ging er nog eens goed voor zitten en ik maakte deze mooie foto. Het leek zelfs wel of hij ook een beetje menselijk was, ik had hem bijna de foto laten zien…

 

 

Ik geloof zelfs, dat het hetzelfde kauwtje was dat een week te voren op Sven zijn schouder en op Indra haar arm kwam zitten, toen Chris, mijn zoon, met zijn kinderen ook in de Donkere duinen was. Dat was volgens Chris een tamme kauw.

 

Leuk dat ik hem ontmoet heb en toen ik wegging, bedankte ik hem netjes en ik geloof heilig dat hij even met zijn kopje neigde.

 

Eliza

 

 

 

 

          

Ganzengedicht

 

Alle vissen zwemmen in het water

Eendjes hou je snater

In een groen weiland

Lopen reigers aan de slootkant

Ganzen gak, gak, gak

Eten op hun gemak

Het gras wat voor de koeien was

De boer niet in zijn sas

Hij probeert ze weg te jagen

Want zijn koeien gaan klagen

Die groene ganzenpoep

Maakt van onze melk spinaziesoep

Dat mag niet gebeuren

De mensen gaan dan zeuren

Denk maar niet dat we groene melk kopen

Dus doen we voor niets de hele dag lopen

De hele dag vies gras eten

De melk kan je dan wel vergeten

De boer maakt veel geluid

De ganzen vliegen alle kanten uit

Ze lachen achter de boer zijn rug

Morgen zijn we vlug weer terug

Er helpt geen lieve moeder aan

Dat we ons ganzengangetje weer gaan

Dat is jullie afgeraden

Want dan kom ik met het geweer geladen

Schiet jullie ganzen allemaal voor de kont

De veren vliegen dan in het rond

Nou worden we bang

Boer zegt pang

Laten we maar verderop gaan

Daar waar die andere koeien staan

Daar is zeker weten

Het gras veel lekkerder om te eten

 

Eliza

 

 

 

 

 

 

 

Het zwanenpaar

 

Ik heb u al veel foto’s van ons zwanenpaar laten zien op het oude blog, u zult inmiddels wel gezien hebben dat het helemaal anders is geworden. Ik word enorm geholpen, om het blog zo mooi te laten zijn. Ik fotografeer graag, ik mag graag verhaaltjes en gedichtjes schrijven, maar om alles zo mooi te maken daar heb ik hulp bij gekregen waar ik zeer dankbaar voor ben.

 

  

 

  

 

Het zwanenechtpaar ken ik al zolang ik hier woon, bijna 4jaar. Ze zijn echt altijd bij elkaar, onafscheidelijk, ik heb ook wel gehoord dat als er een dood zou gaan, de ander dan altijd alleen zou blijven, dat is trouw tot in de dood. Gisteren mocht ik er getuige van zijn dat mevrouw en mijnheer in bad gingen. Ze waren niet preuts iedereen mocht genieten van hun bad in die hele grote badkuip de sloot.

 

  

 

  

 

Ik hoorde toen ik Rocky uit wou laten, best wel lawaai. Nieuwsgierig ging kijken en ja hoor, mijnheer en mevrouw Zwaan waren aan het baden. De lange hals helemaal onder water, dan met die natte hals de rest van hun hals poetsen, dan enorm met hun grote vleugels de rest van hun verenpak nat maken en ten slotte  maar weer poetsen met hun snavels. Een heel ritueel, wat een paar keer herhaald werd, een prachtig gezicht. Ik was blij dat ik zo dichtbij woonde en dat ik gauw mijn camera had gepakt, want het zijn geweldige foto’s geworden, al zeg ik het zelf. Ik wil u ook graag getuigen laten zijn van een wasbeurt die mevrouw en mijnheer Zwaan mij  zonder valse schaamte lieten zien.

 

Eliza

   

 

Doe-het-zelf klusjesvrouw

 

Doe-het-zelf klusjesvrouw

Dat is me wat, nou nou

Ik denk, dat doe ik toch even

Wou ik mijn tuinchrysant laten leven

 

Moesten onderin de plastiek pot 2 gaten

Waren al voorgestanst, zouden zo loslaten

Ik met hamer en schroevendraaier erop af

Sta gewoon paf

 

Timmer me helemaal moe

Maar die gaten geven niet toe,

Komt de buurvrouw langs, kijkt het zo eens even aan

Waarom niet met de scherpe kant van de hamer meteen slaan ?

 

Op de kont van de schroevendraaier wou echt niet lukken

Twee klappen met de hamer en daar vielen de ronde stukken

Simpel uit de pot

De buurvrouw lacht zich rot

 

Had maar eerder gekomen, dat is toch wat

Chrysant er in, dat was dat

Klusjesvrouw zijn valt niet mee

Maar de gaten zitten er in, alle twee

 

Simpeler klusje als dit is er vast niet

Maar dat scheelt mij een biet

Heb het toch lekker zelf gedaan

Het volgende klusje komt er vast gauw aan

 

Ik haalde altijd hulp meteen

Als het kon van iedereen

Probeerde het niet eens, stom hoor

Ik krijg het nu door

 

Dat het best leuk is, vooral als het lukt

Wordt ook meteen uit mijn sombere gedachten gerukt

“Werken is het beste medicijn “ zei mijn vader altijd

Heb ik onthouden, al ben ik hem al jaren kwijt.

 

Eliza

 

 

21-08-2008 om 21:00 geschreven door Eliza

 

 

Schoentje zetten

 

Ja, wanneer Sinterklaas in het land is zijn er ook allemaal rituelen. Als de Sint jarig is geeft hij alle kinderen ook een  verjaardagscadeau. Hoe het “schoentje zetten” is ontstaan,  misschien kan iemand mij dat vertellen ik weet het echt niet. Er moest voor het paard stro en een wortel  in de schoen gedaan worden, omdat het lieve beest voor alle kinderen over de daken liep en dan kon je niet slapen en heel stiekem ‘s morgensvroeg kijken of er al wat in zat. Dan niet van vreugde gaan gillen als je een marsepeinkikker in je schoen had.

 

Anno 2008, huize Oma Els gaat het tegenwoordig anders… Ik bel mijn zoon: “Komen ze nog hun schoentje zetten ?” Er werd een beetje lauw op gereageerd:

“Nu niet ma, we moeten nog eten, morgen !”

“Ook goed, nee niet goed, want dan ben ik het weekend weg !”

“Nou, dan zondagavond, als je terugkomt ma ?”

 

 

Prima, had ik nog even tijd om wat te bedenken. Ik had van Sven heel toevallig gehoord, dat hij nog niet helemaal klok kon kijken; wel hele uren, maar de rest nog niet zo goed. Indra is gek met alles wat met prinsesjes te maken heeft, dus oma op pad. Hulpsinterklaas, een moeilijke rol hoor. Een marsepeinen kikker dat was al lang niet meer het enige. Er was in de loop van de jaren toch wel een cadeau bij gekomen, dus op zoek…

 

Kom ik in de boekenwinkel een boek met een klok erin tegen, waar kabouters je leerden elke bladzijde verder, hoe en klok werkt. Bingo ! dit is voor Sven. Nou kabouters… het was al lang soldaten en schieten en weet ik veel wat hij al niet op de pc voor spelletjes doet. Maar de klok was  het belangrijkst toch ? Voor Indra vond ik in dezelfde boekenwinkel een kleurboek,  met allemaal prinsessenplaatjes om te kleuren. Prima dat is het, alleen was de helft van de tekening nog niet te zien want die moet je dan,  door lijntjes naar elkaar toe trekken te voorschijn halen, van nummer 1 naar nummer 2 enz. Was misschien wel een beetje moeilijk, maar ik dacht dat verbroedert broer en zus,  door Sven Indra te laten helpen…niets mis mee toch ?

 

 

Zondagavond daar waren ze. Twee plastiek klompjes van deze tijd, maar geen stro, geen wortel of een  appel. Klompjes voor het nepkacheltje zetten, liedje zingen… Sven met een gezicht van ‘vooruit dan maar’, het Sinterklaas Kapoentje rolde heel gauw uit zijn mond. Indra was daar helemaal niet tevreden mee: “Ik wil zie ginds komt de stoomboot !”   Okééééé’ dan, eerste couplet, klaarrrrrr, nee hoor gaat nog verder. Sven die had het wel gehad, Indra zong het tweede couplet ook nog ,

Nou kinders, kom op, lekker slapen, doeiii !

 

“Mam morgenavond om zeven uur komen we kijken of Sinterklaas nog langs geweest is. Stel je nou eens voor, dat die man zo moe was dat hij echt geen zin meer had ? Kan toch ?”

 

“Neeeee, dat kan echt niet hoor !”

 

Dus ik de boeken mooi ingepakt, snoepgoed in een zakje erbij… Prima, Hulpsint heeft het goed gedaan. Maandag 7 uur ja daar waren ze, wel heel nieuwsgierig, maar Indra was zeer vermoeid en dan is ze niet op haar best.

 

” Oh, snoepjes ! Wat zijn dat nou voor snoepjes ? Ik lust die niet !” Indra in de bocht. Sven bekeek zijn snoepjes maar zei niets, hij is tenslotte al 4 jaar ouder dan zijn zus.  

 

“Oh, pakjes !” Indra maakt haar pakje open…

 

“Oma, dat kan ik nog helemaal niet !”

 

“Gaat Sven je toch helpen !”

 

“Sven zit altijd met zijn Nintendo computerspelletje !”

 

Foutje in de gedachtegang van de Hulpsint.

 

Sven maakt zijn pakje open…

“Oh, een klok, maar die kabouters ? Sint weet toch wel hoe oud ik ben ?”

 

“Ja  Sint had ook opgevangen dat je alleen de hele uren kon lezen.”

 

Hulpsint kreeg onverwacht hulp van papa Chris.

 

“Kijk eens Sven, op elke bladzijde staat precies hoe laat het is, ook het half uur en het kwartier goed hé ?”

 

Jammer, hadden er soldaten of robots in gestaan dan was het geweldig geweest,  nu zo zo…

 

“Oma ik lust echt die soepjes niet !”…Indra.

 

“Lieverd, lust je pepermuntjes ?”

 

“Ja die lust ik wel”

 

“Oké, ik denk dat Sinterklaas niet boos is als we ruilen.” Oma heeft altijd rolletjes ‘Mentos’, een soort pepermunt in huis. Indra blij.

 

Sven: “Oma, zou Sinterklaas het ook goed vinden als ik de snoepjes ruil voor pepermunt ?”

 

“Nou, als het voor Indra mag,  mag het voor jou ook !”

 

“Ja, maar ik vind het wel een beetje stom !”

“Hoezo stom ?”

 

“Sinterklaas weet toch alles, hoe kan hij dan snoepjes geven die we niet lusten en waarom geen robots met een klok ?”

 

Ja toen moest ik alle zeilen bij zetten om niet uit mijn rol te vallen van Sint zijn hulp. Ben dus zwaar ondergewaardeerd. Chris zei nog gauw:

 

“Bedankt Sinterkklaas, maar nu gaan we naar huis en naar bed !”

 

”Dank u Sinterklaasje !”

 

Geen bedankje voor Hulpsint, ja weten hun veel, gelukkig maar.  Volgend jaar moet Hulpsint zich toch nog meer verdiepen in de cadeaus. Geen kabouters en geen lijntjes…

 

Eliza

 

 

 

Vrijwilligster

 

Ik weet niet of ik u al eens verteld heb over mijn vrijwilligerswerk, ik doe dat voor "Tafeltje-dekje". Het houd in dat ik maaltijden inpak in warmhouddozen voor mensen die niet meer thuis kunnen koken en dan toch via “Tafeltje-dekje” elke dag warm kunnen eten. Deze maaltijden worden gekookt in de keuken van het  ouderentehuis ‘De Lichtboei’.  Er zijn dan weer vrijwilligers die de maaltijden rondrijden, ieder heeft zijn eigen wijk.

 

Alle vrijwilligers en mensen die iets doen voor “De Lichtboei”, waren vandaag uitgenodigd om met de ouderen Sinterklaas feest te vieren. Om tien uur werden we verwacht. De sfeer zat er al goed in, er speelde een fijn orkestje,  liedjes die meegezongen konden worden. Er werd mee gezongen uit volle borst, heel gezellig. Aangezien ik daar ook van hou was het ‘kaasie’ voor mij (Amsterdamse uitdrukking voor ‘echt iets voor mij’).

 

Er werd koffie, thee en warme chocolade melk geserveerd,  met een heerlijk stuk banket letter.

 

 

 

De muziek nodigde zelfs een paar uit tot dansen en als 1  schaap over de dam is, volgt de rest. We kregen heerlijk warm eten, soep vooraf en daarna groenten, aardappels en zacht vlees met een lekkere saus. Als toetje een heerlijk ijsje in de vorm van een’ Mijter’, de hoed van Sinterklaas.

 

 

Voor het eten hebben we ook nog ‘karaoke’ gedaan,  meezingen met een band. De tekst zag je voor op een scherm,  je kon zelf uitzoeken welk liedje je wilde meezingen. Er stond een liedje bij waarvan ik het refrein kende. Het ging zo:

 

Janes, Janes pak me nog een keer

Pak me nog een keer

Pak me nog een keer

 

Janes, janes pak me nog een keer

Als je het nou niet doet

dan kan je het niet meer

 

Want Janes ging mijlen van haar heen

liet haar zo maar alleen dusssssss?

 

Het leek me leuk om de zaal wat aan het lachen te maken, nou dat is gelukt hoor. Als ik mij op de foto zie, met die kleine armpjes, daar zat ik mee te zwaaien; het moet er best grappig uitgezien hebben.

 

Sinterklaas met wel 6 Pieten kwamen en het personeel werd eerst bij Sint geroepen, maar toen  Tante Sjaan, een echte Amsterdamse, bij  Sint moest komen,  zei ze heel hard: “Krijg het lazarus, maar ik kom niet !”. Gieren hebben we gedaan. Ze ging echt niet hoor.

 

 

Een potje bingo kon ook niet ontbreken, dus allemaal bingokaarten en “bingo” roepen als je het had. Gelukkig voor mij 1 potje maar, want ik kan er gewoon niet tegen als ik nog maar één nummer moet en iemand anders roept “bingo !”  Brrrrr niets voor mij.

 

 

Toen zou de artiest van de middag komen, dat waren 3 Volendamse jongens. Ze zongen best wel mooi, maar het moest allemaal zo loeihard. Ik vond het welletjes en ben Rocky wezen ophalen. Even langs Joop om te vertellen hoe het was geweest en toen naar huis.

 

Heerlijk toch mijn eigen huisje weer…

 

Eliza