Rommelmarkt

Stressdag

Gisteren was weer zo’n bijzondere dag.

Ik zou visite krijgen uit Amsterdam, een aangetrouwde neef met zijn vrouw en kleindochter.

Ze waren nog niet in mijn woning geweest, dus u snapt het vast, toch als een wervelwind mijn woning door, hier wat opruimen, die schoenen uit de gang, even een lapje over het glas van de salontafel enz. Zo  het raam open van de slaapkamer even luchten, daar gaat de bel, ja hoor daar zijn ze gezellig, (had eerst de slaapkamerdeur dicht omdat het raam open stond )

Eerst maar even een bakje koffie  dan  het huis bezichtigen, laat ik de slaapkamerdeur openstaan, we zitten in de kamer hoor ik ineens belletjes, en belletjes betekent alarm, ‘Kurt’ de kat van de buurvrouw in aantocht. Ja hoor, hij was zo door mijn slaapkamerraam gesprongen, dus die kan ik ook niet meer opendoen. Ik dacht laat maar, ik zit in de kamer vogeltjes zijn veilig, mis dus, ‘Kurt’ ging achter de stoel waar nota bene de neef op zat om, en gaf de vogelkooi evengoed een mep.

Neef pakt 'Kurt' bij zijn nekvel en gooit hem de tuin in, even later kwam Iris met Macho om te gaan wandelen met mij en Rocky, we moesten heel voorzichtig de tuindeur open doen want 'Kurt' lag al weer op de loer, maar  hij had niet op Matscho gerekend die haat katten,  nou dat werd een gebrul van Matscho 'Kurt 'als een haas er van door.  Maar omdat ik visite had en niet mee kon, wou ze Rocky wel meenemen, de kleindochter wou  wel  mee om met Rocky en Iris te wandelen.

Toen Lincy, zo heet de kleindochter, terug kwam en weer in de kamer ging zitten trok ze in ene wit weg, haalde vlug haar beentjes van de vloer.

“Ik zag een hele grote zwarte spin lopen onder de bank is hij",”oh dat klopt dat is mijn huisspin ik zie hem al een paar dagen lopen, maar als ik een papiertje pak is hij weg”, ik op mijn knieën onder de bank kijken, geen spin.

Even later kom ik met bordjes waar brood op lag  naar binnen, zie ik de huisspin rennen, dus ik geef een brul naar de neef, “kijk even waar hij naar toe gaat dan pak ik even een papiertje”, de spin liep zich nu vast in de hoek van de kamer ik gaf het papiertjes aan de neef die pakt de spin en verfrommelt het papier helemaal. Dat was helemaal de bedoeling niet van mij, ik pak ze altijd heel voorzichtig en dan doe ik ze naar buiten, deze keer had de spin pech en moest hij het met de dood bekopen. De visite naar huis, Rocky en ik boodschappen doen.

Ik had de tuindeur wel dicht gedaan, maar niet op slot, we komen thuis ik doe de deur open en het eerste wat ik hoorde waren belletjes, dus u snapt het al, ‘Kurt’ zat in de kamer, de vogeltjes ondersteboven op de grond. De tuindeur wagenwijd open. Toen werd ik lichtelijk hysterisch, ik heb ‘Kurt’ met een bezem het huis uitgemept, de buurvrouw gebeld, dat ik het zat was. De buurvrouw kwam hem halen en ik vroeg wat ze er aan ging doen? ” ja, het enigste is dat ik hem moet laten afmaken, jij bent de enige die klaagt dus zeg het maar.” Ja, dat is ook wat moois, nu word het op mijn bordje gelegd wil ze van mij een beul maken, ik vond dat niet eerlijk.

Buurvrouw weg met een blazende ‘Kurt’, ik was behoorlijk gestrest heb Chris mijn zoon gebeld, die kwam en heeft met de Buurvrouw gepraat, ze zou nogmaals proberen “Kurt “binnen te houden. Als hij weer binnen komt gaat Chris maatregelen nemen. Dan brengt hij hem naar het asiel in overleg met de buurvrouw.

Ja, je moet hem gewoon flink meppen dan blijft hij wel weg, ergens heb ik geen hekel aan ‘Kurt”,  ik  ben dan ook niet blij met de rol van kattenmepper, maar hoe het dan moet? Dit was best wel een dagje met stress.

                                       

Eliza

Schemerlicht

Maak gauw even een gedicht

Over het schemerlicht

Je kan nog net van alles zien

geheimzinniger als overdag, misschien

Oh, als je toch eens kijkt

Waar alles in het schemerlicht op lijkt 

De donker grijze wolken, boven de bossen

Lijken grote bergen, niet op te lossen

Zie je de wind waaien, door de pruiken van de bomen

kijk, sta ik nou te dromen ?

Wat sluipt en schuifel daar over het pad ?

 heel  voorzichtig glijdend, een boomblad.

De wind krult het op, maakt het weer glad

En zo komt het naar de overkant van het pad

en in de lucht, voorzichtig, nog wat stukjes blauw

Jammer, want aan de andere kant, komt de avond lucht, donkergrauw

De donkere avond lucht, maakt alles tot een kleur

Nu lekker naar huis, door de achterdeur

Kijk toch nog even omhoog

Alles bewolkt, nog net droog

 Heerlijk zo’n loopje in de avondschemering

 En ik weet één ding

 Elk deel van de dag, heeft zijn eigen charme

Ga nu naar binnen, mij heerlijk warmen

Eliza

Mannen kuifeenden         Vrouwtje kuifeend

Alle vogel vriendjes die ik dagelijks zie in de sloot en er om heen

Ik heb zoveel foto’s, ik wil u mee laten genieten van wat ik elke dag zie zo van uit mijn achtertuin. Moet nog even wat recht zetten ik noemde steeds de zwarte vogels met witte snavel en stip op de kop’ waterhoentjes’, maar het zijn ‘meerkoeten’, dus bij deze recht gezet.

Mevrouw en Mijnheer Zwaan       Huis tuin en keuken eenden

mooie foto van een eend in actie       Meerkoet aan de wandel

Meeuwen genoeg                 Zo wil ik de pulletjes straks graag weer zien

Eliza

Verjaardagen

Verjaardagen, ik heb er twee overleefd, ik had er zo tegen opgezien omdat ik 2 en een half kilo gewicht kwijt ben en ik echt bang was dat ik niet tegen de verleiding van al het lekkers kon. Vrijdag bij mijn schoonzusje begon de beproeving, dat is het echt voor mij, ik had mijn schoonzus opgebeld en gevraagd of ze rauwe worteltjes en komkommer voor me wou halen dus toen ik kwam had ze heel lief een bordje klaargezet met komkommer en worteltjes.

Er stond van alles op tafel, kaas, stukjes worst, soesjes, heerlijke chocolaatjes, allerlei andere snoepjes, het leek voor mij wel lui lekker land. Het hielp wel dat ze voor mij die worteltjes en komkommer neer had gezet ik kon daar van eten. Maar toen kwam er meer visite, de mokkataart en appeltaart gingen zo voor mijn gezicht voorbij.

Watertanden, ik pak maar weer een worteltje, na 2 uurtjes wou ik weg, ik kon het niet langer aanzien, heel zwak ik weet het, maar ik ging er toch vandoor, ik was al op mijn handen gaan zitten want die wilden maar steeds naar de chocolaatjes en soesjes. Nee, zo erg was het niet, maar ik vond dat ik genoeg discipline getoond had. Ik was toch 2 uurtjes geweest, ze begrepen het wel.

Verjaardag 2, was van Joke, mijn vriendin, om 4 uur kwam ze me halen en ja, hoor weer de verleiding van chocolade, maar sterk wezen dus, graag een kopje thee. De dochter van Joke, heeft een dochter, die met oma samen ook haar verjaardag vierde, ze liep als Sneeuwwitje rond, een prachtig meisje met echt ravenzwart haar. De verjaardagstaart voor Peyton

(ze werd 6 jaar), was door haar moeder zelf gemaakt, oma had ook mee geholpen, allemaal marsepeinen blaadjes en bloemetjes erop gemaakt.

Toen ik binnen kwam en Peyton zo als Sneeuwwitje zag, vroeg ik waar de 7 dwergen waren, voor de grap was ik de zeven dwergen overal aan het zoeken, prachtig vond ze dat, toen ze de taart zag begon ze te gillen: “daar zijn ze… dáár”, keurig op de taart stonden ‘sneeuwwitje en de zeven dwergen.’ Prachtig, zoals kinderen mee kunnen gaan in een spel, ik natuurlijk het grootste kind, zo leuk. Ja ik kon natuurlijk “nee” zeggen tegen de taart, maar ik vond dat ik al zo braaf was geweest vrijdag, dus mocht van mijzelf een klein stukje proeven, nu proef ik ook echt hoe lekker het smaakt, ik vond het mierzoet, maar lekker!!!

Rocky was ook mee, hij gedroeg zich voorbeeldig, sommige visite had pas later in de gaten dat hij er was, er waren twee enorme salades in prachtige dozen, geweldig opgemaakt, zo jammer dat ik nu de camera niet mee had, het zag er hemels uit. Dus toen er gegeten mocht worden had ik bedacht, het is mijn avondeten, dus geniet ervan. Er was een doos met een grote zalmsalade er omheen de heerlijkste vis, kleine Hollandse garnaaltje, roze plakken zalm, paling en witte plakken vis, ook rauw en net zo dun gesneden als de zalm, ik wist niet precies wat dat was, maar het smaakte verrukkelijk. Ik heb dus een kleine lepel salade opgeschept en wel heerlijk de kleine garnaaltjes en roze zalm opgeschept,1 stukje paling, 2stukjes stokbrood en wat plakjes gekookt ei. Dat was mijn eerste gang. Toen iedereen wat gepakt had was het ook in ene muisstil, we waren met z’n twintigen en zaten allemaal heerlijk te genieten ”ik ook".

Toen ben ik bij de vleesschaal terecht gekomen, oh, oh , de verleiding was zo erg en ik heb mij toch een beetje laten gaan, heerlijke plakken ham, moest ik eigenlijk niet doen, er lag rosbief dat was beter, maar ik heb toch van alle tweegenomen, hele kleine tomaatjes, komkommer, half gevuld eitje en dan als de bliksem wegwezen. Toen iedereen genoeg had werd het feest voor Rocky, hij kreeg de overgebleven rosbief, nou daar was hij niet vies van. Het is echt zo dat ik nu dubbel geniet van al dat lekkers, maar toen mijn buikje dan lekker vol zat, begon ik erg  te gapen. Ik ben in de keuken de borden gaan afspoelenen heb ze in de vaatwasser gedaan,( ik was anders zeker stiekem in slaap gesukkeld zo rozig was ik ) Heerlijk hoor als je dan zo'n afwas Truus hebt.

Ik ging weer in de kamer zitten, het gapen begon opnieuw, ik schaamde me gewoon, maar ik kon het niet tegenhouden, Joke zag het en sprak de verlossende woorden: “zal ik je naar huis brengen?”. Het was echt geweldig, heerlijk en gezellig, dus ik vond het naar, dat gapen. Ik heb verder niets meer gegeten,  helemaal tevreden was ik niet over mijzelf maar vind toch dat ik wel mijn best gedaan heb, schouderklopje voor mijzelf.

Eliza

Ik ben een “mensen” mens

Hoe zal ik het zeggen

misschien moeilijk om uit te leggen

Een “mensen” mens

heeft maar een wens

 
 Als het kan

wil ik houden van

Het liefst alle mensen

daaraan stel ik geen grenzen

Ik wil ze ook altijd aanraken
 aan het lachen maken

 mee naar huis nemen

 eigenlijk een beetje claimen

Ja ik kan erg slecht, in mijn eentje zijn,

een praatje met mensen, vind ik dan ook erg fijn

En gelukkig praten de mensen ook terug

zie ze wel denken, heel vlug

Wat is dit voor een mens, wie is zij ?

wie het is geeft niet,  ze maakt me blij

En als  dan de gezichten vriendelijk zijn

heb  ik weer een superdag, zo fijn.

Eliza

Spijt

Spijt hebben van iets is jammer.

Spijt, er is  iets gebeurd wat niet goed gegaan is

Spijt is achteraf, dus niet goed nagedacht

Spijt is zo spijtig, maar  te laat.

Spijt, je kunt dingen niet meer terugdraaien

Spijt, je moet er mee leren leven

Spijt, omdat je soms te vlug beslist

Spijt, om dingen die je niet wist

Spijt, omdat je anderen niet zelf laat beslissen

Spijt, omdat je het niet kunt uitwissen

Spijt, om het verdriet wat er mee gepaard gaat,

Spijt, omdat mijn wereld op zijn kop staat.

Spijt, omdat je een ander kwetst, niet met opzet

Spijt, omdat je niet zonder, maar ook niet met

Spijt,  die ander kan leven

Spijt, zo spijtig maar dat is het gegeven.

Eliza

                                           
Kletsen

Kletsen is heerlijk, als het om ditjes of datjes gaat

Kletsen is minder als er gesproken wordt kwaad

Kletsen zomaar, om met elkaar te praten

Kletsen zo erg, dat men gaat haten.

Kletsen, niet erg, gewoon, leuk

Kletsen, gemeen praten, geeft een deuk

Kletsen kan o zo gezellig zijn

Kletsen, maar niet met venijn.

Kletsen zullen we  allemaal blijven doen

Kletsen “met” elkaar en niet “over”, daar wringt de schoen

Kletsen, onschuldig, doet geen kwaad

Kletsen als het niet lelijk over anderen gaat.

Eliza 
                                                   

Impuls

Heb je ’n impuls iemand hartelijk te bellen,

doe het meteen, soms is wachten te laat,

 dan komt er een rouwkaart, is alles verloren,

en voel je voor ’t eerst dat je hulpeloos staat.

Heb je ’n geschil met je dierbare vriendin,

Wees dapper de minste en maak het weer goed,

als mens kom je daardoor voorzichtig wat verder

en heb je jezelf zo verassend ontmoet.

Heb je ’n impuls om je leven te leven,

met diepere waarden dan geld of gewin,

geef toe aan gedachten die innerlijk glanzen,

want leven is bouwen aan een jong -nieuw begin .

Heb je ’n impuls iemand bloemen te geven,

stel het niet uit, maar koop rozen per stuk,

de dagen zijn kort en de tijd is gemeten ,

en voor je het weet is ’t voorbij…het geluk…

De warmte, de liefde, de zin van het ademen,

Jouw zijn en jouw inzet, jouw fouten, jouw gevoel,

bel aan en bel op, wees een mens ondermensen

opdat je jezelf in de ander ontmoet…

Geschreven door

 Margreet van Hoorn

Felicitatie kaarten

In een plak boek kwam ik kaarten tegen die ons feliciteerde met ons huwelijk inmiddels 42 jaar geleden ,er zaten hele mooie bij ik heb er foto’s van gemaakt.

Echte vrienden

Echte vrienden,wie zijn dat?  De mensen die constant email sturen met teksten ‘ik ben je vriend en als je mij niet terug stuurt heb je weinig vrienden’ of zo iets dergelijks. Mijn haren gaan rechtop staan als ik die email zie. Wat een kul, je email met elkaar, je gaat met elkaar om als je dan nog niet weet of je vrienden bent dan maar niet, het streelt je ego wel als er zo’n mail binnen komt ‘ik denk aan jou met hartjes en bloemetjes en beertjes’ erg lief maar als je gewoon een leuk verhaal email, of een mooi filmpje dan weet ik even goed dat we vrienden zijn.

Echte vrienden laten zich juist niet te veel horen die zijn er gewoon voor je wanneer je het nodig hebt. Vrienden die als je ziek bent je een handje helpen, vrienden die steeds maar weer luisteren naar jou als je het weer even niet ziet zitten, vrienden die als je ze een tijdje niet hebt gesproken zeggen ‘kind ik weet hoe het met jou is wij wachten tot je ons nodig hebt’.

Vrienden waar je zo maar binnen kunt vallen niets hoeft te zeggen,  die gewoon een kopje thee inschenken en je omarmen. ‘Vrienden’ het is gewoon een woord maar het kan zo veel verschillen .

Eliza

Familie trekken

Een heleboel mensen lijken op hun vader of moeder of op andere familieleden, maar je staat toch echt wel stom verbaast als je broer met een foto komt uit ‘1749’ waar jij dan zo voor geposeerd zou kunnen hebben.

Het over kwam mijn neef de oudste zoon van mijn broer. De broer ( jongste zoon van mijn broer) had die foto op internet ontdekt en viel om van verbazing.

De gelijkenis was zo groot dat het gewoon eng was je zou bijna zeggen, het is mijn neef in zijn vorig leven, echt een bijzondere gelijkenis ik mocht van mijn neef de foto plaatsen.

De vuurtoren de zeedijk en het weiland

Wandeling

De vurrtoren de 'Lange Jan' onze trots en rots in de branding
 

Ik ben niet zo’n sportief mens maar mag graag wandelen. Als het mooi weer is en de camera is mee ben ik in mijn element.

Er zijn in Den helder zoveel mooie plekjes dat ondanks ik een Amsterdammer ben in hart en nieren,  ik het heerlijk vind om in Den Helder te wonen. Met foto’s geef ik een kleine rondleiding

 De prachtige paarden
 
            dit spreekt vanzelf

Prachtig doorkijk laantje  de reiger en lammetjes broederlijk naast elkaar 

Eliza

Joop
 

Een ongeluk zit in een klein hoekje.

Ja, dat zit het zeker, zo loop je heerlijk kletsend met elkaar de honden uit te laten en even later lag Joop op de grond, krimpend van de pijn. De honden liepen los, Bennie, de hond van Joop die was aan het dollen met Rocky, komt Bennie met een noodvaart achter Joop en gooit zijn kont om te remmen zo tegen Joop zijn knieholte aan, nou daar lag hij dan kreunend van de pijn, ik wist even niet wat te doen, mocht van hem niet het alarmnummer 112 bellen, hij ging eerst voorzichtig op de grond zitten, maar dat was natuurlijk erg koud, we waren vlakbij mijn tuin, zeg ik met mijn stomme kop als grapje “Joop niet weglopen, ik ga een tuinstoel halen”, hij kan het even niet waarderen, anders wel, maar het deed te veel pijn.

                                       Joop in zijn winterverblijf
 

Komt Kees de buurman van Joop, ook met zijn hondje aanwandelen, een beetje een gemeenschappelijke vriend van ons, vragen wat er is, Joop zat inmiddels op een stoel, maar zijn ene been deed gruwelijk pijn.“Kees jij hebt toch een auto voor de deur, zou je die niet even kunnen halen”? Joop zat al 5 minuten op de tuinstoel, hij dacht dat het misschien zou zakken, zegt Kees ”Is er niet iemand met een rolator?” Ik was stom, maar dit was ook niet grappig. En Kees nog, ”Joop, betaal jij de bekeuring"want hij moest met zijn auto dan even over het gras achterom op het fietspad.

Ik begrijp het echt niet, dat iemand gewoon niet uit eigenbeweging meteen de auto gaat halen als iemand zo’n pijn heeft?

                                        Joop in zijn zomer serre

Maar Joop was er klaar mee, hij leunde op mij, ging dwars door mijn huis heen over het grasveldje naar zijn woning. Daar ging hij zo wat overgeven van de pijn, heeft zijn nichtje gebeld die kwam meteen, ze is met hem naar het ziekenhuis gegaan om  foto’s te laten maken, zo kwamen ze erachter dat zijn enkelbanden en een pees gescheurd waren,  nu zit hij tot aan zijn knie in het gips.

Ik ben weer even terug in een rol die ik gelukkig weet te hanteren, de mantelzorgrol. Ik blijf natuurlijk een chaotisch mens, dus ik was nog geen 5 minuten aan het afwassen en het eerst glas sneuvelde al, hij heeft van die ijzige dunne bierglazen, ik droogde even te stevig af en ‘pech glas weg’.

Maar dat is bedrijfsschade toch?

                                           Joop in zijn piraten tijd

Twee keer per dag ga ik een paar uurtjes bij hem zitten, even kijken waar ik hem mee kan helpen, zijn nichtje kookt voor hem, dus samen kunnen we het wel aan. Vandaag zat Joop dus al 4 dagen in huis, dat maakte hem een beetje knorrig, Joop is een buiten- en een gezelligheidsmens, gaat graag kleine boodschapjes doen, elke dag, om weer even onder de mensen te zijn.

Vandaag was het redelijk weer, dus Joop en ik hadden besloten dat ik hem naar het winkelcentrum zou rollen in de rolstoel.

Ik heb heel vaak achter een rolstoel gelopen, maar die was speciaal voor mijn man gemaakt en een stuk lichter als de leenrolstoel van de thuiszorg, daar hadden we niet aangedacht. Hoe hij in de rolstoel buiten is gekomen was ook nog heel wat.

Er was een behoorlijke drempel, Joop vermoedde al dat ik hem daar niet overheen kreeg met de rolstoel, dus hij besloot (we leken wel een stel dat al jaren getouwd was) dat de rolstoel eerst naar buiten ging, hij deed allebei zijn armen klem tussen de muur en slingerde zo zijn benen voorzichtig naar buiten, kwam op zijn goede been terecht en kon in de stoel ploffen, daar nam ik mijn petje voor af, maar hij wou ook zo graag naar buiten.

                                       De dader Bennie

Nou, Jut en Jul samen aan de wandel, moet u voorstellen, Joop is 1 meter 80 en 90 kilo zwaar ongeveer, ik ben 1 meter 55 en gelukkig 81 kilo dus ik had wat tegengewicht. Ik heb een conditie van nul komma nul dus na tien minuten liep ik toch behoorlijk te puffen.Steek Joop een sigaret op 'ja hoor hij in de frisse lucht ik in de sigaretten rook', het waaide zo mijn gezicht in. “Joop, ik weet dat je verslaafd bent, maar nu even niet want ik heb al niet veel lucht” hij deed hem gelijk uit daar had hij niet aangedacht.

Komen we in het winkelcentrum wil Joop een winkel in om even te vertellen wat hij heeft, ik ga helemaal schuil achter Joop, sta ik in ene stijf van schrik want Joop gaf toch een noodkreet, had ik hem met zijn gipsbeen tegen een paaltje aangereden. ”Sorry Joop, ik kon het echt niet zien, even gillen van te voren”. Later in een andere winkel struikelde ik over zijn gipsbeen weer een noodkreet, dus of ik nog eens uitrijden met hem mag? is maar afwachten, onderweg terug was mijn gepuf niet van de lucht, zegt Joop “zit niet zo in mijn nek te hijgen”, we hebben gegierd van het lachen want dat is nou gewoon Amsterdamse humor

                                  Hier wandeld Joop nog

Eliza

Waterhoentjes in de sloot

Het is nog winter maar toch zie je al veel leven  in de sloot.

De mannetjes eenden maken  ruzie om de vrouwtjes  net als de waterhoen mannetje doen, en als je ziet hoe dat gaat, de kop plat op het water en met een nood vaart achter de andere waterhoen man aan om hem weg te jagen bij het vrouwtje dat al uit gezocht is. Vorig jaar voorjaar heb ik vier hele jonge waterhoentjes gefotografeerd en ze daarna gevolgd hoe ze groter werden .

Eliza

    

Dankbaarheid

Elke dag mogen we wel dankbaar zijn

Voor al het mooie, zo fijn

Je bent gezond, je kunt nog lopen

Je hebt geld ,om eten te kopen

Een dak boven je hoofd, je familie om je heen

Er zijn zo veel mensen alleen

Je huisdier, waar je blij van word

Alle dagen warm eten op je bord

Het hoeft allemaal niet groots en duur

Een wandeling door de natuur

Is wat je gelukkig kan maken

Even de bomen aanraken
 

De koude frisse lucht, mag je gratis inademen

Kijk, zie je daar die mooie den

Alle  kleuren van bladeren en takken

Kunnen mij steeds weer inpakken

Vele bomen hebben een andere kleur stam

Elke dag zie ik wat anders, het is nooit tam

Aan alle takken regendruppels, het lijken tranen

In het midden van de plas zwemmen twee zwanen

Daar moet je toch dankbaar voor zijn

Ik voel mij dan gelukkig en klein

Te mogen leven met zon, water en wind

Ik ben een Zondagskind !

Eliza

                                   

De geboorte van je eerste kind

De geboorte van mijn “enig” kind vergeet ik nooit weer, toen ik hem eenmaal in mijn armen had, was al het leed bijna al weer vergeten.

Hoe beschrijf je nu wat je voelt? Een gevoel van superliefde –bescherming geluk- verwondering dat zo iets kleins zo iets moois uit mij zelf gekomen was. Ook wel angst zou ik het goed kunnen opvoeden zal het niets overkomen? Het is ook niet niks, je zet het samen op de wereld omdat je graag een kindje wil, maar de verantwoording drukt meteen toch wel op je schouders als het wonder geschied is, en je samen naar dat hoopje mens kijkt dat je groot moet brengen. Samen is ons dat ook goed gelukt jammer dat het er maar bij 1 bleef dat had zijn reden, we hebben er een goed mens een fijne vader weer voor zijn kindjes van gemaakt, ik kan wel zeggen dat ik daar heel blij mee ben.

Jammer dat de foto van Chris en mij gemaakt is
met zo'n foto toestel waar de foto kant en klaar uitrolde,  ik ben de naam kwijt van het foto toestel, de foto is in de loop der jaren vervaagt.

 

Eliza

Over mijn kleinkinderen en Rocky raak ik niet uitgepraat

Dat is ook echt zo, ik kan blijven vertellen over Rocky en mijn kleinkinderen, het zijn leuke kinderen en nu ik er veel meer bij betrokken ben is het fijn om met ze op te trekken.

Een tijdje terug vertelde ik toen ik een ‘kauw’ fotografeerde, dat het vast een tamme was omdat Sven en Indra die week ervoor ook zo’n kauw op hun arm en schouder hadden. Die foto’s heb ik van mijn zoon gehad om op het blog te zetten

Rocky is mijn kleine grote vriend die blij met mij is en ik met hem, hoewel ik er wel eens anders over heb gedacht zou hem nu voor niets ter wereld willen missen. Ik kan heerlijk met hem knuffelen hij vind mij altijd even lief in wat voor een bui ik ook ben, en als ik troost nodig heb kruipt hij dicht tegen me aan en krijg ik een lik over mijn neus, door dik en dun zijn we vriendjes.

Indra en Sven hebben ook al gemerkt dat oma weer een poging doet om wat gewicht kwijt te raken, ze waren er van de week en Indra duikt gelijk in het potje op tafel af waar altijd dropjes in zitten, en er staat altijd een potje met zoute pinda's.

Groot was hun verbazing dan ook dat er in het ene potje nu radijs zat en in het andere potje plakjes wortel, maar kinderen zijn soepel ze vonden die wortels ook lekker nadat ik uit gelegd had waarom dat was, ze zouden me gaan helpen om dunner te worden door goed op te letten wat ik at.

Ik heb het zowat van de daken afgeschreeuwd aan iedereen die maar luisteren wil,  "ik moet 15 kilo afvallen"  ik kan het nu niet weer af  laten weten

Met elke dag dat het lukt goed en verstandig te eten,  ben ik al blij. Ik hoop het echt deze keer wél te kunnen,  gewoon de moed er in houden.

Eliza

Een leuk weekend

Ja soms zijn er weken dan ga ik nergens naar toe,  in ene gebeurd er van alles achter elkaar. Zo ben ik afgelopen weekend weer naar Astrid en Ron geweest. Ron zijn moeder werd 60 jaar en dat zou ze groots vieren.

De dochter had het er met mij over dat ze iets speciaals wou, ik flapte er natuurlijk gelijk weer uit zou het niet leuk zijn een stripper voor haar te regelen. Ik heb altijd een grote mond maar ik zou zelf gillend weglopen, als ze dat voor mij hadden geregeld.

De dochter was gelijk helemaal enthousiast, ze zei: “als iedereen mee lapt dan regel ik dat”

Ik had het voorgesteld dus ik lapte ook wat bij voor de stripper

Ik zaterdags op stap Rocky ook mee nog wat tassen een tas met een vaas waar de tulpen al in zaten, ( daar zat natuurlijk water in, dat was ik later vergeten. ) We hadden afgesproken dat ik met de trein naar de zus van Ron zou gaan dat was voor mij een korte rit,  met zijn zus naar de jarige, s’avonds dan terug met Ron en Astrid daar slapen en de volgende dag zouden Ron en Astrid mij weer naar huis brengen.

Een hele onderneming hoor.

In de trein kwam ik leuke mensen tegen ik vroeg of zij een foto wilde maken van mij in de trein,  ik wilde ook  een verhaal maken van dit uitje.

Die foto is best leuk gelukt het waren maar vier haltes ik had beloofd dat als de trein er bijna was ik bellen zou, dat ik er aankwam.

Natuurlijk zat ik heerlijk te kletsen met die mensen die de foto van mij gemaakt hadden, ik stond op de plaats van bestemming voor ik er erg in had.  Het was heel erg koud er stond een pittige wind, gelukkig scheen  de zon.

Ik bellen dat ik aan gekomen was, ”mijn man is al onder weg” ik stond op het perron en ik zag aan twee kanten auto’s geparkeerd staan, ik wist niet van welke kant ze me zouden komen halen dus ik dacht, ik blijf gewoon op dit punt staan dan zie ik wel van welke kant hij komt.

Na een kwartier te staan blauwbekken nog geen man, Rocky die had het niet meer die stond zo te bibberen, ik pakte zijn kussentje   (toch die oude dame te tutten met haar hondje) zette hem er op, heb de tassen om hem heen gelegd waar de wind vandaan kwam en zat zelf stijf tegen hem aan.

Na twintig minuten werd ik gebeld "waar ben je nou? mijn man zit al twintig minuten in zijn auto te wachten". He? Nu breekt mijn klomp, ik twintig minuten in de kou hij twintig minuten in de warme auto, dat is dan het verschil van autobezitter of niet.

“Hij staat bij het bloemenstalletje aan de overkant van het station”.

Inmiddels kwam de trein van 2 uur binnen,  ik was precies een half uur op het winderige en koude perron.

Ik had niet gezien dat de tas met de bloemenvaas (er zaten tulpen helemaal in zo’n glazen vaas) om gewaaid was op de bank, dus ik pak alles op en wil weglopen zegt er een mevrouw: ”mevrouw uw tas lekt” Mijn tas lekt? Nu zag ik het ook, er droop allemaal water uit de witte plastiek tas dus ik ging met een spoor van water richting auto. Alles weer onder de arm dan naar de overkant van het station en ja hoor bij het bloemenstalletje daar stond hij.

Tegelijk begonnen we te praten:

hij zei: ”Heeft u de trein gemist?

Ik zei: “Zit je lekker warm”?

Ik weer: Nee, ik heb geen trein gemist, ik zat een half uur op het station,”

Hij: “Ja ik heb het warm ik dacht dat u de trein gemist had u zou toch bellen als u er aankwam?"

Ik: “Dat heb ik niet gedaan, maar zodra ik er was heb ik gebeld."

Hij weer: “Ja daar weet ik niets van ik was al onderweg”.

Zijn vrouw had hem niet gebeld dat ik er al stond, maar zijn vrouw en ik waren het later roerend met elkaar eens, hij had wel even op het station kunnen kijken dan had hij mij zeker gezien.

Oké gedane zaken nemen geen keer ik zat ook fout, dus zand erover.

Verder was het een geslaagde verjaardag, met als klapper! 'de stripper', ik wil wel wat foto’s laten zien maar ga niet te ver,  er zijn natuurlijk mensen die dat niet leuk vinden. Dus dames geniet en heren misschien ook wel.

Eliza

Houden van 
                  
     

Houden van, dat gaat niet over

Houden van, zit in mijn hart

Houden van, zit in mijn bloed,

Houden van, zit in mijn ziel

Houden van, kan je niet vergeten

Houden van, kun je niet uit je hoofd en hart bannen

Houden van, is geen verliefdheid meer

Houden van, wat hou ik van die man.

Eliza