Maagpijn.

 

Maagpijn, het is jaren geleden dat ik maagpijn had, vroeger heb ik zelfs maagzweertjes gehad, die toen met 6 weken rust en dieet weer verdwenen. Later was alles over en kon ik werkelijk alles eten wat ik vroeger absoluut niet kon. De laatste jaren heb ik wel mijn maag geplaagd met enorme verschillen van eten, de ene keer volproppen, (kan mij wat schelen lekker toch? ),daarna spijt en dan bijna helemaal niet eten .Nu heeft mijn maag wraak genomen, ik heb hem zo verwaarloost dat mijn maag vind dat ik dan maar eens moet voelen. En ik kan u zeggen het voelt  heel naar.

Ik kan al 14 dagen bijna niets eten, als ik ga eten wat ik normaal graag doe, gaat er en soort draaikolk in mijn maag aan de gang, die het eten er meteen weer uitgooid. Eerste keer denk je, ik heb  vast wat verkeerd gegeten, maar als je daarna weer gaat eten en meteen voel je die draaikolk weer, dan pas je wel op met eten. Dus het werd een stuk minder. Maar toch als ik wat gegeten heb, is het of een knoop in maag zit en er gewoon niets bij kan. Verwarring, dat was al zo lang geleden wat is dit? en blijft er wat binnen in mijn maag , krijg ik gelijk oprispingen( boertjes)  achter elkaar door? Dit is toch wel even wennen, voel me verder helemaal niet beroerd als ik maar niet eet.

Het gevolg is 4 kilo er af.

Nou dat wou ik toch altijd, wat zeur ik nu weer, ik belde mijn zus, en die zei voor de grap"nou nog even maandje en je hebt er 10 kilo af, mooi toch?” Ja ik vind wel dat het mijn figuur deugt doet, maar dat het een pijnlijke geschiedenis is, dat vind ik toch wel een beetje vervelend. Mijn zoon Chris wil dat ik  maandag de dokter bel om toch even te laten horen hoe het gegaan is deze 14 dagen. Ik ben zeer allergisch  voor dokters (zeg maar erg benauwd) en voel daar weinig voor, maar ik begrijp wel dat Chris toch wat ongerust is. Nu gaat het redelijk,  ik eet heel weinig, ik voel hoe het gaat, en doet het pijn dan ga ik plat op bed liggen dan zakt het weer af. Toen ik als meisje van 16 een maagzweer had, moest ik zes weken rusten de eerste twee weken helemaal plat op bed, wat vond ik dat erg zonder kussen, daarna twee weken een heel dun kussentje en toen mocht ik proberen af en toe even op . Het dieet was de eerste twee weken alleen maar melk lauw warm. Daar na vanille vla, daar na brood zonder kostjes met jonge kaas, worteltjes, worteltjes en nog een gekookte worteltjes met aardappel puree, ik lust nu nog steeds geen worteltjes. Misschien zakt het af voor maandag,  dan hoef ik niet naar de dokter.

 

 

Eliza

 

 

Kleuren

 

Rood…geel…groen…en bruin,

herfst kleuren in mijn tuin.

Door de storm de boom leeg gewaaid,

mijn tuin met kleuren verfraaid.

Jammer het blijft niet,

maar er zijn steeds andere

kleuren die je ziet.

 Winter... ‘sneeuwwit’

Voorjaar… ‘roze’ omdat er geen

 bloesemblaadje meer aan de boom zit.

Zomer… kleuren van planten en bloemen,

oranje…geel... paars om wat op te noemen.

Mijn tuin is een levend schilderij,

Ik ga nog éven niet ‘verhuizen’,

de tuin blijft van mij.

 

 

 

Eliza

 

 

Daar moet u iets aan doen

 

Nu ik toch langs de kapper kom, dacht ik, kan ik

best mijn haar even laten bijknippen. En ik ging

ernaar binnen.

De kapper sloeg en knip-laken om mij heen, zette

mijn hoofd recht en begon.

Dat haar van u, daar moet u wat aan doen, zei hij.

O ja ? vroeg ik.

Ja. Het is droog, het is schraal, het is glansloos, het

is levenloos. Hij nam vol verwachting een lok in zijn

handen en hij rook er aan, alsof het een stuk

zeewier was.

Doet u er dan maar iets aan,zei ik. Want die man

zou wel gelijk hebben. Hij wreef het in met pinda-

kaas- tenminste daar leek het op -   hij liet het er

twintig minuten indrogen; toen werd het er uitge-

wassen. Dat was dan twaalf gulden zeventig, zei hij.

Maar ik zou u aanraden om eens iets aan u

huid te laten doen. Wij hebben hier achter een heel

moderne beauty-shop. Heus mevrouw, u moet er

iets aan doen.

Voor ik het wist, zat ik al op een beauty-stoel in de

beauty-shop en de juffrouw legde een groen masker

over mijn gezicht, waarna ik er uitzag als iets wat in

spookhuizen naar binnen fladdert.

Wat zit u in uw schouders gedoken, mevrouw, zei

de beauty-juf.

Daar moet u iets aan doen! Dat kan niet langer zo

mevrouw. Heus.

U moet zich laten masseren. Wij hebben hier

een prima masseuse. Ziezo, u masker kan er af.

Dat is dan zeven gulden vijftig, zal ik de masseuse

maar dadelijk roepen?

Het volgende moment lag ik op een bank, terwijl een

dame met haar  vuisten hard op m’n rug sloeg. Goed

dat u gekomen bent, zei ze hijgend van inspanning.

Het werd hoog tijd. Hier en hier en hier vooral. Ze

sloeg en stompte

Acht gulden veertig, zei ze, na een laatste rechtson-

der. Maar hierzo… ze porde ergens tussen mijn rib-

ben- hierzo zit het niet goed. Daar moet u iets aan

doen, mevrouw. U kunt het beste naar een goede

orthopedist gaan. Voelt u wel? Daar! Au!

Ziet u! Daar moet u iets aan doen.

Ik ging naar de orthopedist en dat koste vijftien

gulden, maar toen hij het had bekeken, zei hij: U

zult daar toch iets aan moeten doen.

Wat dan? Vroeg ik angstig.

Ik stel voor dat u naar een internist gaat ,mevrouw.

Ik ging naar de internist, waar ik veertien malen

moest terug komen voor hij besloot om maar niet tot

bestraling over te gaan. Het was overigens maar tien

gulden per visite.

En toch geloof ik dat het meer psychisch is, zei de in-

ternist. Ik weet een uitstekende psychiater voor u.

Hij gaf me het adres en zei; Gaat u er vooral heen,

mevrouw, want heus u moet er iets aan doen.

De psychiater was een aardige man. Hij zei, toen

ik er een half jaar dagelijks was geweest: ik geloof

niet dat u een volledige analyse nodig hebt; een psy-

chishe therapie is voldoende. Ik denk dat u zelf-

vertrouwen is geschokt, en daar zult u iets aan moe-

ten doen. Misschien is het voldoende als u een klei-

nigheid aan uw uiterlijk verandert, Gaat u eens naar

de kapper om u haar te laten bijknippen.

 

Geschreven door Annie M.G. Schmidt

 uit een boekje, geschreven in 1979

 

Ik blijf het geweldig vinden hoe ze schrijft ,ik hoop u ook.

 

 

Eliza

 

 

 

 

Foto’s  22 November

 

Zondag middag, Sven en Indra zijn bij mij, we gaan een werkstukje maken, maar we beginnen met fruitsoep.

Voor het eerst achter de schilders ezel, Indra in een grote trui van mij, mocht meteen met verf beginnen, maar dat was te moeilijk, ik zei "teken dan maar eerst met potloot", wat Indra meteen deed, Indra tekende gelijk haar fantasie kasteel. 

Sven die wou zich niet laten kennen die wou meteen schilderen, maar wel graag een voorbeeld, hij wil het altijd goed doen. Dat na teken dat doe ik ook het liefst.
 

Sven heel handig de dunne kwast achter zijn oor, schatten en kijken naar zijn voorbeeld

Indra in volle actie
 

 

Sven zijn penseel achter het oor, Indra haar potloot.
 

Machtig om te zien, hoe geconsentreerd Sven bezig is

Groot doek, twee hele dunnen torens van haar kasteel, een lamp een vlinder,  beneden aan een deur, 2 bloemtjes, meer moest er niet op het fantasie schilderij  van Indra. 

Hoe een niet zo mooie ochtend kan omzwaaien in een heerlijke middag.
Geweldig, ik had nog rode oogjes toen Chris kwam met Sven en Indra. Mijn zoon gaat steeds meer op mijn man lijken dus ik 'MOEST' hem even knuffelen, waar hij  niet zo goed raad mee wist.
Toen heb ik het uitgelegt van het mooie lied,  de tranen biggelde weer, Indra "oma wat is er nou?" Chris vertelde dat pappa ook wel eens tranen in zijn ogen heeft als hij mooie muziek hoord, dat is echt zo wij hebben dat alle twee."Wees maar lief voor oma en maak haar maar aan het lachen," daar had Indra meteen iets op ze begon hele gekke gezichten te trekkn, dus oma gelijk aan het lachen, zalig hoor.

Eliza

 

Zondag morgen.

 

Nou daar zit ik dan tranen met tuiten te huilen om een filmpje waarin Paul de Leeuw (die ik normaal een schreeuwlelijk vind) een lied zingt met een zangeres 'Adél' over de liefde, ik kan het niet helpen maar de tranen blijven stromen, misschien huil ik al het klierige er wel uit. Ik vond het filmpje op Hyves van mijn neef, ook was er een prachtig filmpje met  een koor dat zong “je bent nooit alleen”, ja dan ben ik verkocht hoor. Mijn neef is bij het  “Leger des Heils’ ik geloof echt dat het heel troostvol is als je zo’n geweldig geloof kan belijden. Ik ben wel eens mee geweest naar een Kerstnacht kerk dienst, dat heb ik toen ook ervaren als een warme deken om me heen.

 

 

Eliza

  

 

Ik zou maar één keer

door de wereld trekken,
daarom... als ik iets van
vriendelijkheid kan tonen,
of een goede daad kan doen,
laat ik niet talmen,
het niet uitstellen,
want ik kom hier niet meer langs 

 

*****************************      

 

Liefde en Vriendschap zijn

niet aan tijd noch aan leeftijd gebonden

een vriendelijk woord

en wel gemeende daad.

Leidraad voor het leven van velen

een reflex aan uitstraling

die op de andere overgaat.

 

******************************    

 

Tot weerzien, tot weerzien

Al waar het moge zijn

Na lang- of korten tijd misschien

In het ongekend na dezen

 

******************************

 

 

 

 

 

 

 

 

Modern en oud

 

Ja, je ziet nu in het landschap allemaal van die windmolens,
ik vind het zo jammer, ik begrijp wel dat ze nodig zijn, maar mooi vind ik het niet 



Dit is misschien het anders uiterste, dit vind ik wat triest vanwegen
 het vergaan, wat eens mooi was.



 dit is mooi, het rode dak, blauwelucht en het groen van het gras

midden in het landschap een spoorweg overgang, daar achter de windmolen, bomen, het huis,  veel te zien op 1 foto
 

en dan een pad naar de horizon, stil rustig
 

 huisje, eigen looppad, oost, west, thuis best  

 

Dit zag ik vanuit de auto naar Workum in Friesland 

Eliza

5 keer positief denken

 

1…Ga nooit slapen met slechte gedachten, zo voorkomt u urenlang piekeren in bed. Neem een fijne gedachten van de dag mee als u gaat slapen

 

2…Denk niet voor anderen, bega niet de fout om zelf in te vullen hoe andere over u denken. Is er een probleem vraag dan op de man af wat er aan de hand is.

 

3… Wees tevreden met wat u heeft, maak 2 lijstjes, eentje met wat verkeerd gaat, eentje wat u gelukkig maakt, lees daarna alles door en besef hoe gelukkig u bent.

 

4… Blijf niet met wrok lopen, het is overbodige balast,  u voelt zich een vrijer mens als u zich focust op de toekomst in plaats van het verleden.

 

      5… Vind oplossingen. Soms ben je zo met een probleem bezig dat je het niet ziet. Maak een wandeling, lees een boek, verzet je gedachten en de oplossing komt vanzelf.

 

 

Wie het heeft geschreven weet ik niet, maar wel toevallig dat ik dit laatst las op een toilet, ik heb  toen gevraagd of ze dit voor mij konden kopiëren, want zeker in zin 2… staat iets wat een van mijn fouten is; ’denk niet voor anderen’

 Vanmiddag werd mij dit aan gereikt, net nu ik zo klierig ben, het moest zo wezen, bij mij gaat het ook op het toilet, want dan lees ik het zeker.

 

Eliza

 

ROCKY

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                             Eliza

 

Donkere dagen voor Kerst

 

De donkere dagen voor Kerst, algemeen bekent, dat zijn de herfst dagen donker veel regen,  s’avonds gauw donker.  Mensen die er gevoelig voor zijn, worden dan ook wat somber. Ik kan het met mij zelf ook even niet zo erg goed vinden, ben gewoon stierlijk vervelend. Ergens maar goed dat er nu niemand in mijn buurt is waar ik het op kan afreageren. Rocky vind alles goed, ik knuffel hem nu bijna de hele dag, dat voelt warm aan. Ik loop al een tijd rond met plannen om weer te verhuizen, naar de stad in een Seniorenwoning, ik kom daar geregeld op visite bij iemand en dan vind ik dat geborgen van zo’n algemene ingang, het nette van de gangen, de lift, gerustellend. De stad waar je dan midden in staat, het station 5 minuten van de woning, de bus, als ik mensen wil zien ga ik op een bankje zitten en kijken dan maar.

Lijkt leuk natuurlijk, maar dat doe je toch echt niet in de winter.

De huur word voor mij dan  €150- duurder. Dan kom ik zeker tussen mensen van 50+ terecht, wel netjes wel rustig, maar ben ik dat zelf wel?

 

Dan denk ik aan de kleinkinderen, die kunnen hier alle kanten op, als ze iets groter zijn kunnen ze alleen naar mij toekomen, dat gaat niet als ik in de stad woon. Maar ik kan ze nooit verplichten om veel naar oma te gaan, en oma kan ook niet naar hun, dus? Ik heb het wel met mijn zoon besproken, die zei “Mam, voor de kinderen moet je het niet laten, je bent zo met de bus bij de school als het zo zou uitkomen, ze vinden de stad geweldig dus dan komen ze waarschijnlijk gauwer bij jou als hier.” Ik voel me zo stom zo tweeslachtig, het zonnetje schijnt nu en als ik dan naar buiten kijk zie ik de koeien lopen, het slootje, even verder het Marieéndal. Dat zie ik nu al 4 jaar, ik had verwacht wat meer met gezellige buren om te gaan, maar helaas dat is gewoon niet zo, terwijl ik er toch wel mijn best voor doe.

Maar ieder leeft zijn eigen leven, en dat moet ik dus ook. Hélpppp wat ben ik een zeurkous. Rocky is weer getrimd en hij ziet er uit om op te eten

Nou, heerlijk even tegen u aangezeurd, nu naar het vrijwilligerswerk in de keuken.

 

 

Eliza

 

Liefde

 

We zijn totaal afhankelijk van elkaar

voor eten

kleding

woning

vervoer

ontspanning

voor alles wat met “betalen” te krijgen is.

Maar we zijn nog meer van elkaar afhankelijk

voor ons geluk,

en hier is met ‘geld’ niets te bereiken.

Dit heeft met ‘hart’ te maken,

met ‘liefde’ die

GRATIS is!

 

Geschreven door Phil Bosmans

 

 

 

Storm

 

De wind was op zijn best

De regen deed de rest

De stoelen vlogen door de tuin

Door de zand storm vast weer een nieuwe duin.

Dit was de eerste heftige storm

Vrachtwagens onderste boven het was enorm

Ja het is natuurgeweld

Maar zo mini, vergeleken bij andere landen opgeteld

Het woeste ‘weer’ maakte daar  modderstromen

Waar vele mensen in zijn omgekomen

Ik ben zo dankbaar dat ik in dit kikkerlandje woon

De wind en regen best heftig, maar dat kunnen we aan gewoon

 

 

Eliza

Foto’s gemaakt van Schellinkhout in herfst tooi

 

Dit is kitesurfen

 

 

 

Mijn logeer adres
 

 

Eliza

 

Paar dagen Schellinkhout.

 

 

Wij,  Rocky en ik mochten weer een paar dagen logeren bij lieve mensen in Schellinkhout.

 

Het was als vanouds weer heel fijn, ik voel me er helemaal thuis.

Het  was alleen behoorlijk slecht weer, veel regen, maar!  het niet alleen zijn, het gezellig samen eten, muziek luisteren, na het warme eten even een uiltje knappen( een klein slaapje doen, er werd om 12 uur ongeveer warm gegeten,) dat maakt het allemaal zo gezellig, ik moest vanmorgen even slikken,  ik ben weer alleen in mijn eigen huis. Maar die paar fijne dagen daar heb ik van genoten, heb een wandeling in het dorp gemaakt en de mooie herfst kleuren van bomen en heggen op de foto gezet.

 

 

 

De reis naar Schelinkhout, werd met de bus gemaakt, natuurlijk had ik weer te veel meegenomen. Ik had een rugzak op mijn rug, Rocky in een tas nog een grote tas met hondenmand en allerlei anderen dingen, zo ging moeder op stap. Moet u zich voorstellen zo’n klein dik propje met een rugzak en een hondje in een tas, het ging ook niet zo makkelijk.

Ik kwam de bus in met Rocky in de tas, grote tas en rugzak, moest geld uit mijn jaszak halen, dus hondje op de grond ik geld uit tellen en dan de bus in.

Hondje weer opgepakt, zet hem op een stoel in de tas, wil gaan zitten vergeet de rugzak, dat ging dus niet, opstaan  rugzak afdoen, kijk niet goed, schuif zo Rocky met tas en al van de stoel. Ik Rocky weer opgepakt, hij spartelde nu wel wat tegen in die tas (eerst niet). Hé hé  eindelijk zat ik, Rocky ook weer op de stoel, er zaten drie meisjes aan de andere kant van de bus wel behoorlijk te lachen, en ze keken steeds mijn kant op.

Het waren buitenlandse meisje die hadden waarschijnlijk nog nooit een hondje in een tas in de bus gezien. Ik zat op mijn gemak en haalde mijn brood te voorschijn die ik thuis al had klaargemaakt, ik ga lekker zitten eten, weer gelach aan de andere kant, ze hadden er duidelijk plezier in. Maar het mooiste komt nog, ik heb een nieuw mobiele telefoon, en voor de lol had ik de ’beltoon’ het geluid van een haan gegeven, dus ik zit genoeglijk te eten hondje naast mij in de tas, gaat in ene mijn mobieltje rinkelen, heel hard door de bus; ‘kúkelekúúúúúú!’ nou had ik het toch ook niet meer, de meisjes rolde zowat van hun stoel van het lachen en ik zat er toch een beetje opgefokt bij. Maar al met al kwam ik wel op de plaats van bestemming,  voor ik de bus uit was had dat ook wat voeten in de aarde, de buschauffeur vroeg of ik wat kon opschieten ze waren wat verlaat, dus ik pak alles bij elkaar stap de bus uit, de bus reed naar het station(gelukkig) ik kwam tot de ontdekking dat de hondenriem nog op de stoel van de bus lag.

Verdorie kon ik Rocky ook niet uit de tas halen, dus ik zo vlug als mijn beentjes mij konden dragen, de bus achterna met hondje van 8 kilo aan mijn ene arm, en in de andere de grote tas, én natuurlijk mijn rugzak op mijn rug.

 

Kom bij de bus zou hij net weg rijden “helppppppp” ik ga gewoon voor de bus staan de buschauffeur  doet de deur open, ”Mevrouw we hebben haast we zijn verlaat ” “jáááááá dat wist ik al, door dat opjagen ligt de hondenriem nog op de stoel,” “ik kijk wel even voor u,  ja ik zie hem” Rocky was inmiddels de bus in gesprongen die dacht daar gaan we weer,  ik wou de riem even omdoen in de bus, ”Mevrouw zou u dat buiten de bus willen doen ik ben al laat”. Potverdorie of ik er wat aan kon doen dat er een jonge man op de bus zat die alles nog moest leren!  Nou ik kon alleen maar Rocky uit de bus tillen en weg was de bus. Niet erg klant vriendelijk, ze hebben me vast versleten voor een of ander mens die niet helemaal bij  haar positieve was (geef ze eens ongelijk.) Later werd ik opgehaald door de familie waar ik ging logeren, en heb er hele fijne dagen gehad, heerlijk s’middags aan tafel schuiven en lekker warm eten. Ik heb wel een mooi bloemstuk gemaakt voor ze,  met bloemen en bladeren uit hun eigen tuin, ik heb haren geknipt, een middag toen het even droog was, wat vuil uit de tuin  en bladeren op geruimd, ik vind wel dat ik nu ook wat terug heb gegaan en dat geeft een goed gevoel.

Er was op het ijselmeer een behoorlijke wind,  er werd gesurft met een soort halve maan, een groot doek waar twee touwen aan zaten daar bolde de wind in en dan gingen de mensen die er onder hingen op het water loei hard, een prachtig gezicht, ik heb er wat foto’s van. Schellinkhout is een fijn dorp met aardig mensen,  ik hoop dat wij in het voorjaar als er weer jonge lammetjes zijn, nog een paar dagen mogen komen logeren

 

.

 

 

                                       Klein dochter van de familie

Eliza

 

           
  
          Er is kracht nodig om te strijden   
          Er is moet nodig om te sterven.

          Soms denk ik dat ik het begrijp

          de zin van het leven

          dat het je verrijkt

          ook al duurt het maar even

          voelen dat je van iemand houdt

          ook al word je samen niet oud

          zouden ze dat bedoelen

          Leven is voelen

 

          *********************************************

      

          Samen plezier,samen op reis

          samen een eenheid, samen eigenwijs

          samen kwaad en samen goed

          samen verdriet en samen weer moed

          nu verder zonder hem, dat doet pijn

          te weten nooit meer samen te zijn

 

          **********************************************

 

         

Niet zelf geschreven

Eliza

 

Het bloederig drama!

 

 

Help!! een bloederig drama

hij gaf zich niet,

zonder slag of stoot over,

de rode biet.

Maakte mijn handen, de vergiet,

én de keukenmuur: rood

maar zonder pardon de rode biet moest dood.

De rode biet werd geschaafd en gesneden,

hij heeft niet erg geleden.

Door een rauwe ui werd de rode biet nog wel verkracht,

voor dat de rode biet op mijn bord, met

de aardappels en het vlees werd gebracht.

Ik heb de rode biet met smaak opgegeten,

zonder een centje pijn.

Had de rode biet maar geen rode biet moeten zijn.

 

 

Eliza

 

                                                  Keurig bankje

     Heerlijk slaapbankje
                   

Daar komt ze weer

 

Daar komt ze weer met een verhaaltje over haar kleinkinderen, ja ik kan er niets aan doen maar als ik ze te logeren heb, dan ben ik weer helemaal vol van ze.

Als ze 14 dagen bij hun moeder zijn, dan zie ik ze niet, en als ze dan het weekend bij pappa zijn dan zie ik ze eigenlijk ook niet. Maar als ik dan kan oppassen graag, dan kan ik weer van ze genieten, tenminste als ze niet de bokkenpruik ophebben. Dat is deze keer niet het geval. Alleen Indra krijgt een aardige grote mond.

Ze wil aldoor het laatste woord hebben en alles wat je zegt of vraagt, word beantwoord met;”dat weet ik al , dat heb ik toch gezegd”. Nieuw is het woord ’DU’’ er word wel een paar keer per dag gezegd,’ja du’ dat houd in zoiets als “weet je dat nou nog niet” of zo iets als  “het zal wel”. Als  Sven  wat tegen haar zegt, geeft ze als antwoord: ”Sven ik ben heus wel ’omgevoed’”( opgevoed) Gisteravond hoorde ik : “oma doet u de deur dicht ik zit op de ‘optocht’ ” (tocht)

Komt Indra met haar kleur plaat,”oma hoe vind u hem”, “heel erg mooi, alleen dat ene stukje heb je vergeten” rent ze weg en zegt ’’oma dat ga ik oplossen”. Heerlijk toch, gisteren heeft ze mij ook geholpen met mijn tonijn salade, ze moest haar handje heel goed wassen en dan mocht ze lekker met haar handjes alles door elkaar kneden wat oma in de kom deed, eerst de gekookte aardappels die we nog uit het schilletje moesten halen, dan kun je er beter salade van maken de aardappels plakken dan niet zo als ze in de schil worden gekookt. Daarna de mayonaise, de augurkjes die ze heel fijn gesneden had, ik stond er dicht op dus kon ik het goed in de gaten houden, alleen je moet alle geduld van de wereld hebben, het gaat natuurlijk véél langzamer, maar dat mag de pret niet drukken. Daarna het heel fijn gesneden rauwe stukje ui, de zilveruitjes, de tonijn uit het blikje halen eerst het vocht er uit laten lopen, dat ook allemaal in de kom, haar handjes onder het koude water, en dan maar kneden.

“Oh oma kijk nou” het zag er best blubberig uit, het glipte tussen haar vinger door ze zat helemaal te genieten. “Nu even met de vork Indra, even alles goed door elkaar roeren,” het was  best zwaar voor haar, maar iedere keer als ik vroeg,”zal oma het doen, werd er gezegd: ”dat kan ik wel oma”.

 

 Broeren zus samen tv kijken(alleen Indra, Sven had zijn spelletje)

De lege doos van een gekochte salade lang geleden, die  toen niet meer goed was, de salade weg gegooid, maar de mooie zwarte doos en deksel bewaard, daar doe ik iedere keer nu mijn eigen gemaakte salade in. De doos wou Indra ook vullen, ze was  wel moe van al dat kneden, wou toch ook de doos vullen, glad strijken met wat mayonaise, wat  ook een handigheid is, als je te hard strijkt dan haal je alles weer uit het midden naar de kanten, dus daar had ik het meeste geduld bij nodig, ze wou het zo graag zelf doen uiteindelijk had ze ook het zware werk gedaan, de salade versieren dat is pas echt leuk. Kleine gesnipperde stukjes ei, zilveruitjes nog wat stukjes tonijn, dan als troef  wat rode puntjes ketchup. Een nachtje lekker in de koel kast en smullen maar, natuurlijk is er wel degelijk geproefd, “er moet nog een beetje zout bij oma, ik vind dat er nog wat augurkjes bij moeten” en daar ging weer een grote hap naar binnen.

U merkt wel dat we zeker een uur of drie bezig zijn geweest, maar het was een feest voor alle twee.

Sven was met zijn vader mee vis eten in het keldertje. Die werd om half 8 gebracht, die had zijn Nintendo spelletje mee, er kon nog net “dag oma af” hij gaat zitten en ziet of hoort bijna niets alleen zijn spelletje. Eerder was het altijd, “Oma ga je mee een spelletje doen” nu niet hoor, ja kinderen worden groot.

Ik heb hem vanmorgen wel kunnen lijmen om een mooie kleurplaat te kleuren, Indra had ook een prachtige kleurplaat gekleurd, ik zei, “Sven kan jij ook zo mooi kleuren”? Nou dat liet hij niet op zich zitten.

Chris belde net op .”Mam hoe gaat het?”ik hoorde aan zijn stem dat hij nog niet helemaal in het land der levende was, “was het heftig gisteren”?”dat kan je wel stellen mam, ik draai me nog een keer om”. “2 uur uiterste tijd, de kindjes zijn bij jou”.

‘Ik’ vind het bar gezellig dat ze nog even blijven.

 

 "Oma mag ik de eitjes pellen"?

 Kleurplaat Indra (keurig gedaan voor een 5 jarige toch?)

Kleurplaat Sven (heel precies de kleinste vakjes gekleurd)

 Indra uit de bad kamer,"oma ik heb een rokje aan", het ene handje wuivende net als een 'hoela danseres',
het ander handje hield het rokje vast.

Eliza

 

 

 

 

Ode aan de klap roos.

 

O mooie klaproos int rood en zwart

Rood je gekrulde bladeren,

zwart jouw hart.

Ben je eenmaal uitgebloeid,

honderden zaadjes zijn er dan

 in jouw zaadbol gegroeid.

Strooi ze met volle handen  uit

uit elk zaadje komt dan weer een spruit,

En  springt  jouw knop dan open!

 in de  bloemenwinkel is er

  geen mooiere bloem te kopen.

 

 

 

Foto's met liefde gemaakt

Eliza