Koning Winter

Even dat gevoel vasthouden

Even dat gevoel vasthouden, ik wil het u laten voelen.

Zondagmorgen 10 uur, het zonnetje stralend aan de hemel, prikkelende wangen het is best koud. Dan wil ik wel naar het eind van de wereld lopen, (wat ik natuurlijk niet doe, want ik moet ook weer terug), zo’n gevoel heb ik dan. Ik kijk naar die glinstering van de zon in de sloot, ik zie de kleine meerkoetjes gauw van de kant het water in vluchten (“ stil maar ik doe jullie niets”) een V in het water achter latend door het snelle zwemmen,  zijn het dan 2 meerkoetjes worden de twee V’s door elkaar een M, wonderlijk om te zien.

“Rocky we gaan even Marieéndal in, ik wil nog niet naar huis.”

 En net als het ‘leven’, eerst zonnig, ineens een donkere wolk, waar dan wat tranen uitvallen, dan een gouden randje achter de wolk waar de zon zich even schuilhoud om daarna weer volop te stralen.

Eliza

Hoe zou het zijn.

In een wereld

waar de wegen zijn

gemaakt van regenbogen.

In een wereld

waar geen verdriet is en geen pijn.

In een wereld

waar de mensen als echte

vrienden met elkaar omgaan,

maar vooral

in een wereld,

waar geen ziekte meer zou zijn.

******************************

Alles kan van de ene op de

andere seconde veranderen…

In het geluk ligt ongeluk verborgen…

In de zekerheid de onzekerheid…

In het leven de dood.

*******************************     

Ik heb nooit gevraagd om geboren te worden,

toch ben ik geboren en opgevangen.

Ik heb nooit gevraagd om te sterven,

toch ben ik overleden.

Dus twijfel ik er niet aan, of ik toch weer

opgevangen zal worden, hoe dan ook.

************************************************************   

Wauw, mijn dag kan niet meer stuk.

Inderdaad dit word een gouden dag.

Ik liep nog even met Rocky in de tuin, komt er een kennis aan lopen die een hele lieve hond een teckel  heeft,  haar naam is Doortje.( naam van de teckel dus.) Dat is een buurvrouw van mij geweest. Toen Simon nog leefde, woonde ze bij ons in het rijtje aan de dijk.

De buurvrouw kreeg Doortje toen ze 8 weken oud was, wat een schattig beestje, ik was dan ook meteen verliefd op Doortje geworden, dus iedere keer als ik de buurvrouw zag met Doortje was het feest, in haar enthousiasme likte ze me dan helemaal onderste boven .

Nu zijn we vijf jaar verder, de buurvrouw is verhuist, ik ben verhuist, we wonen nu weer redelijk bij elkaar in de buurt, maar als Doorje en ik elkaar zien is de liefde tussen ons nog heviger geworden. Dus nu loop ik het hek uit om Doortje weer lekker te knuffelen,  ik let niet op Rocky die achter mij het hek is uitgehuppeld. Dus ik word bijna opgegeten door Doortje, maar achter mij hoor ik remmen, is er een jonge man met een grotere hond een bordercollie, die hij aan de riem op de fiets mee heeft, Rocky kwam zowat onder de fiets, om dat hij weer zo macho moest doen tegen de hond van die jonge man. De hond vond het deze keer niet leuk, omdat hij denk ik aan de lijn liep. Hij ging toch wel behoorlijk brommen en blaffen tegen Rocky. De riem van Rocky lag binnen, en dan wil die zelfde lieve Rocky toch echt niet luisteren, de grotere hond trok de jongen zowat van zijn fiets en Rocky maar om hem heen springen. Eindelijk had ik hem te pakken, mijn excuus  aanbiedend  loop ik met een spartelende Rocky in mijn armen, naar mijn tuin, en ja hoor weer glijd ik uit in een behoorlijke hoop poep. Dus vandaag zeggen we maar dat het geluk brengt, dus mijn dag kan niet meer stuk.

Eliza

Het is gebeurd

Het is gebeurd,

waarom ik heb getreurd.

Ik wou de tijd stil laten staan,

maar zo is het niet gegaan.

Ik heb gepraat als’ Brugman’

dit is wat echt niet kan.

Ons mooie natuurpad,

hebben we ‘GEHAD’

Nu, hele grote lantarenpalen,

ik zit stevig te balen .

Waarom moest dit gebeuren,

wat kunnen veel mensen toch zeuren.

Dit pad ligt al jaren in het donker,

verlicht door sterren geflonker.

Heerlijk rustig, geen lawaai,

maar de ouder mensen waren bang,

straks doet een inbreker een graai.

Weet u wat er straks gaat komen,?

stilte alleen nog in onze dromen.

Fietsen , bromfietsen, jongeren, maken lawaai,

eerde was het te donker, te saai .

de inbreker heeft  een beetje licht ,

die graait nu gericht.

Rocky heeft de grote glimmende pijp al ingewijd,

hij moest even zijn plas ertegen kwijt.

Ja, de moderne tijd heeft de natuur ingehaald,

de mens heeft weer eens gefaald.

Glimmende pijpen grote zonnecollectors,

staan stoer te wezen,

ouderen, hopelijk heeft u niets meer te vrezen.

Eliza

Eliza

Wat is er mooier dan kinderen te fotograferen.

Vriendjes, neefjes en nichtjes. 

Eliza

Hallo wie hebben we daar?

Hallo,hallo wie hebben we daar,

is het echt waar?

Ja hoor, daar zijn ze weer het zwanen echtpaar.

Het is of ze niet zijn weggeweest,

ze zijn gewoon weer terug gekomen,

en hebben ook nog een paar

 families eend meegenomen.

Ze maaien het gras nu kort,

zo heftig, dat het gemillimeterd word.

Als het vrouwtje nu maar geen nest

 zo dicht bij het fietspad maakt,

 ik zorg er anders  persoonlijk voor,

 dat het word gekraak.

De nare ervaring van het verleden

wil ik niet weer meemaken, nu in het heden.

 We zijn blij dat ‘Harry en Matilda”er weer zijn,

 kleintjes graag in het weiland volgend jaar.

Dan is alles dik voor elkaar.

Eliza

Ontmoeten

Hij heeft veel van zijn éérste vrouw gehouden,

toen hij hertrouwde zei hij dat een keer,

ze proefde een verlangen in zijn woorden,

het deed - ze glimlacht er nu om - wat zeer,

”Van jou houd ik heel anders”, zei hij rustig,

hij keek aandachtig lang naar haar gezicht

de morgen was nog maar nauwelijks geboren,

de schemering was sterker dan het licht

Ze denkt hieraan, zijn spottend - blije ogen

De warmte en de humor in zijn lach

De waardevolle uren met elkander,

Herinnering aan de nacht en aan de dag.

Ze heeft vandaag aan zijn bureau gezeten

hij werkte er in de avonduren aan,

en kon dan plotseling ondeugend zeggen

“kom nou eens even dichter bij me staan”

Ze ordent bladen, knipsels en papier,

ze vind een tekening in een envelop,

een schets van Liz zijn eerste grote liefde,

‘mijn vrouw”, staat er met grote letters op.

Ze houdt de tekening zachtjes in haar handen,

hij is gelijkend, treffend goed gemaakt,

Ze kijkt er naar, de wind gaat langs de ramen,

Ze word verlangend door een pijn geraakt.

Hij heeft veel van zijn twééde vrouw gehouden,

ze staat verloren het morgenlicht.

Hij stierf in ’t najaar met zijn volle kleuren

er is een glimlach op zijn gezicht.

Geschreven door Margreet van Hoorn

Toen

We hadden thuis een kleine kerstboom

Er branden echte kaarsjes in,

Het was zo sfeervol en waarachtig

vanaf het allereerst begin.

Mijn vader had een emmer water

behoedzaam in de hoek gezet,

we kregen chocolademelk en nootjes

en soms een heerlijk stukje banket…

De kaarsen flakkerden beweeglijk

ik keek er lang, aandachtig naar

ik was een kind, wat speels , ondeugend

misschien zo’n zes- of zeven jaar.

De kamer leek opeens veel groter,

veel warmer dan ‘k het meestal zag

mijn moeder liep,  als steeds, te zorgen

voor iedereen met kleine lach...

De oude hangklok tikte rustig

Het kaarslicht scheen op ’t bruine hout

Ik hoorde langzaam zware slagen

De wereld was verfijnd, vertrouwd.

De wind ging ijselijk langs de ramen,

De vorst tekende een groot figuur

Vol kleine bloemen op de ruiten

’t was stil  in ‘t late avonduur…

We hadden thuis een kleine kerstboom

De kaarsen gaven vredig licht,

Ze schenen met en gouden warmte

Over mijn vaders lief gezicht.

Muziek gleed helder door de kamer,

De kachel had een warme wang,

Het was een sfeer van rust en eenheid

Waar ‘k soms nog wel eens naar verlang.

                         Geschreven door ‘ Margreet van Hoorn’

Het is eigenlijk erg spijtig voor de jeugd van nu, dat ze de ouderwetse kachel waar zo,n behaaglijke warmte van afkwam niet hebben gekend, en ook die echte kaarsjes weet ik  nog heel goed, we moesten altijd heel erg oppassen voor het engelenhaar( wat zo akelig prikte)  wat we in de boom deden, een mooi gezicht als de lichtjes dan door kleine tunneltjes van engelenhaar scheen, de kerst ballen waren ook heel teer, er waren bij ons  thuis van die mooie vogeltjes met staartjes op een knijpertje, trompetjes, er waren mooie huisjes als ballen, mooie naar binnen gewerkte ballen,  allemaal wel erg teer.

Het was elk jaar weer een feest om ze uit te pakken. De piek was het hoogte punt hij glinsterde net of hij echt van goud was, mijn vader deed altijd de piek op het topje van de boom. De kerst mis had  op mij een enorme uitwerking als alle mensen in de kerk  samen zongen, de mannen met een bas stem, de vrouwen iets hoger en wij met onze klare kinderstemmetjes in die grote kerk, ik moest dan altijd een beetje huilen,  zo mooi vond ik het.
  

Zaterdag ga ik s’middags al naar het eerste kerstconcert, van het mannen visserskoor, uit Den Helder.  Elk jaar als ik kan ga ik er heen, en elk jaar ontroerd mij het weer. Het is ongelofelijk dat het allemaal al weer bijna een jaar geleden is, ‘n jaar vliegt ook zo voorbij.

Ik wens u allemaal  fijne kerstdagen liefst met sneeuw,  en een gelukkig en gezond 2010

Eliza

Koken voor mij  zelf

Ik heb al eens eerder geschreven dat ik graag kook, maar ‘NIET’ als ik er alleen van moet eten. Dan gun ik mij geen tijd, of ben ik gewoon te lui, of ik denk;  al die afwas voor dat beetje dat ik eet. In het nieuwe jaar gaan we meestal weer voornemens ‘PROBEREN’ waar te maken, nou mijn eerste voornemen in het nieuwe jaar is; meer tijd besteden aan het koken  gewoon ‘ WEL’ voor mij zelf koken, en het tweede voornemen is dan,’ NIET' zo ordineer voor mijn computer gaan zitten eten, wat ik dus net gedaan heb.

Ik had worteltjes schoongemaakt ik zou worteltjes met een aardappel en een rundhamburger eten, maar toen ik de wortels had opgezet dacht ik; ‘weet je wat, ik heb ook uien’ de twee aardappels in  blokjes bij de worteltjes ( waar ik al zout had opgedaan) en 2 groten uien fijn gesneden er bij, ik dacht ik doe er wat meer water bij, dan maak ik er gewoon weer een soort soep van. Dan doe ik er ook maar een rundbouillon blokje bij in

Toen ik zo bezig was , dacht ik ; ik kan de hamburger er ook wel in stukjes bijdoen, lekker allemaal in 1 pan dat scheelt weer afwas. Maar de hamburger was ook al gezouten en gekruid, ik wou er nog wat peper op, en ik dacht ach een beetje nootmuskaat kan ook geen kwaad, pak het busje kijk niet goed, (het grote gaatje zat er voor) ik schut en ja daar kwam een behoorlijke kluit nootmuskaat uit het busje. Helppppp, gauw een lepel gepakt en er wat  nootmuskaat uit gehaald.

Toen alles gekookt was, heb ik de staafmixer gepakt en de heleboel lekker smeuïg gemixt. Toen zou ik gaan proeven, hé gek is dat hoe kan het nu zo zout zijn??? Ja toen had ik een probleem, maar ik ben goed in het oplossen van problemen, ik dacht;( wat denk ik soms veel hé) vroeger als we thuis hutspot hadden gegeten was er altijd wel een rest ( kliekje ) over, en dan mochten we het omstebeurt ( we waren met z’n vijven)de andere dag lekker opgebakken in de koekenpan met zo’n bruin korstje, op een sneetje wit brood opeten. Dus in de vriezer heb ik altijd wit en bruin brood, maar het is echt het lekkerst op vers wit brood  met een laagje boter en dan de warme hutspot er op.

 Door dat ik het nu op brood deed was  het zoute wat minder, ik vond het zalig, en het is zeker fijn als dat doet herinneren aan vroeger. Van die tijd is  het kapje van het brood mijn favoriet want,  die was even dikker, kreeg je er ook wat meer boter op en dan zo’n lekker kwak hutspot, het kan trouwens ook heel goed met zuurkool, stamppot, of hachee.

Ik zit achter mijn pc gewoon te watertanden, maar zo als ik het nu gefotografeerd heb, is het toch wel een beetje asociaal zo als ik zit te eten.

Dus vanaf NU, op de tafel een kleedje, ik mag van mijzelf wel opscheppen in de keuken, maar dan wel aan tafel opeten( dat is de keurige Els die dat zo van haar moeder heeft geleerd ) De andere Els denkt vaak ;’ het zal wel,  bordje op schoot voor de tv, of voor mijn pc, is lekker makkelijk’ maar voor de pc is echt over, ik heb nu zelf op de foto gezien dat het geen gezicht is. Waarom of ik daar de foto’s dan voor nodig heb? ik kijk er toch gewoon naar als ik eet? Schijnbaar weet je al niet beter. Hoera voor de foto.

Eliza

Kerstversiering.

 
Sinterklaas is weer naar Spanje, de kerst kaartjes rollen door de brieven bus.

Ja dan gaat het toch wel een beetje kriebelen, ik zoek de kerstspullen op.

Mijn schoonzusje uit Alkmaar had een hele grote doos met kerstspullen ooit mee genomen naar mij toe, die had ik in de box laten zetten.

Aangezien Chris ook alles nieuw moet kopen, vroeg hij of hij in die doos mocht neuzen.

Hij kwam al gauw terug, nou mam dat is allemaal oud bollig hoor dat hoef ik niet. Dus ik gisteren ook maar eens in die doos neuzen, ik had in de box niet veel ruimte dus de doos al puffend mee naar huis en in de kamer op een stoel gezet. Toen stond de doos op een fijne hoogte, ik was best wel nieuwsgierig wat nou zo oud bollig is. Ja, wat zal ik zeggen, waarschijnlijk om dat ik ook oud bollig ben vond ik er toch wel leuke dingen in, veel kleine en iets grotere rode ballen,een leuke rode glazenbol waar een lont in zit, dus daar kan dan lampenolie in en aansteken maar (dacht ik) ik heb niet zo veel verstand van zo’n lont maar ik kreeg toch zo’n lichtbruin vermoeden dat hij wat te lang is, toen het alarm van de brandmelder afging in de kamer, heb ik hem toch maar gedoofd, ik had een heleboel kaarsjes aangestoken dus samen veroorzaakte ze te veel rook vandaar dat ijselijke gepiep, voor dat ik dan een stoel gepakt heb er bovenop ben gaan staan, waren mijn oren zowat doof. Ik  kon geen knopje vinden dus heb ik de hele voorkant er maar afgerukt, ik sta ook een beetje boven mijn macht te

werken.

Gisteren ook met de kerst versiering uit de bovenste kast pakken, trap er bij loop, loop, loop op de treetjes, ben ik boven kan ik er net bij, pak de doos ja en toen! doos in mijn armen hoe kom ik die trap af? Heel voorzichtig me eigen omdraaien en dan maar op goed geluk de treetjes weer vinden om naar beneden te komen

 Maar ik dwaal af ik zou gaan neuzen in de grote doos die schoonzus kwijt wou.

Er waren een stuk of wat van die kunst boeketjes op een plastiek ring,waar  je een kaars in kan doen.  Dat wou ik niet maar ik kon ze heel best gebruiken als ik er gewoon van alles af sloopte. En dat wou ik u nu vertellen, als u kerst spullen heb waarvan u denkt wat moet ik daar mee, misschien zitten er cadeautjes op die je los kunt gebruiken, belletjes, takjes. In de doos had ook een kerststuk gezeten met allemaal natuurlijke houten dingen, daar heb ik 2 soort spiralen van afgehaald om in het nieuwe kerststukje te doen.

 Van een pak groene oase dat schuim waar je dingen in kunt steken, snij je wat stukken af, dan kan je aan twee kanten  stukjes beginnen . Je gaat lekker kijken wat heb ik nog allemaal, niet bang zijn om dingen uit elkaar te trekken. Ik had zilveren blaadjes nodig, die zaten in een bloementuiltje ze gingen er makkelijk tussen uit, dus ik had mijn zilveren blaadjes, en zo kwam ik aan allemaal dingetjes waar ik mijn engeltjes en de grote elf weer mee heb aangekleed. De hortensia bloemen en herfstdingen van het dienblad af en lekker weer opbouwen met kerstspullen, ik vond nog wat vulsel uit de knuffel beestjes van Rocky dat lijkt een beetje op sneeuw, ik ben helemaal tevreden, de tafel en de vloer waren niet om aan te zien, maar er staat weer een mooi stuk op tafel ik heb heerlijk geknutsel, niet met lijm gewoon neer gelegd. Op de andere tafel staat een stukje in het rood, de engeltjes heb ik in hoofdzaak wit, zilver, en groen gemaakt,  allemaal spullen uit de grote doos van mijn schoonzuster. Dus vraag aan uw buren, aan familie, hebben jullie nog kerst spullen, een dienblad of grote schotel, de kerst spullen lekker uitgespreid op tafel,  groene oase om dingen in te steken, ga lekker uw gang. Succes er mee

Eliza

Sinterklaas aan huis

Sinterklaas zou misschien bij mijn ex schoondochter langs komen, Monique had ook haar broer met zijn vrouw en 2 kinderen Silvana en Presyla nichtjes dus van Sven en Indra, haar vader en moeder dus andere oma en opa van Sven en Indra, Chris en mij uitgenodigd. De kinderen waren best wel wat zenuwachtig  Indra had de stoel waar Sinterklaas misschien op zou gaan zitten nog eens extra opgepoetst, toen er dus  geklopt werd zaten ze alle 4 best wel wat beduusd  te kijken. De kleinst Presyla kroop veilig bij mamma op schoot . Wij allemaal zingen: ”Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht(ten het waren er 2)

Sven zag ik al een beetje vreemd kijken, en ja hoor even later stak hij zijn vinger op:

”zeg het eens mijn knul”

“Sinterklaas waar om is u haar anders, en een andere stem als op school”?

Ik zag Sinterklaas even denken, en toen loste hij het mooi op:

“Ja, jij hebt je haar toch ook wel eens anders, ene keer wel gel, de andere keer niet  en als Sinterklaas zijn baard gewassen heb, omdat er wel eens eten restjes in achterblijven, ik word nu eenmaal een dagje ouder, dan golft mijn baard ook weer mooier, en als jij verkouden bent heb je ook een andere stem toch? Door al die regen is Sinterklaas wat verkouden geworden”

( en demonstratief begon Sinterklaas heftig te hoesten.)

Ik weet niet zeker of Sven het helemaal geloofde. Sinterklaas vroeg of de kleinste eerst even op zijn schoot wou komen zitten, maar dat deed ze echt niet, veilig op mamma’s schoot wou ze wel zingen; “Sinterklaasje bonne, bonne, bonne", en toen ze eenmaal los kwam had ze hele verhalen die ze steeds aanduiden met een wijzend vingertje.

Veel later zou ze op schoot gaan zitten bij een van de zwarte pieten toen was Sinterklaas gewoon jaloers.

De andere hadden niet zo veel moeite om bij Sinterklaas op schoot te gaan zitten, hoewel Sven zich daar eigenlijk al iets te groot voor vond. Sinterklaas wist veel over hun, hij had zijn huiswerk goed gedaan. Ze kregen van de zwarte pieten allemaal een groot cadeau dus waren ze blij. Toen moest Sinterklaas met zijn 2 zwartenpieten weer vertrekken naar andere kindjes, dus weer heel hard zingen nu het liedje: “dag Sinterklaasje dag dag zwartepiet(ten)" Ik dacht nog, Sinterklaas is verstandig niet te veel speelgoed, maar dat was een misvatting. Sinterklaas en de zwartepieten waren de deur uit en even later werd er heel hard op de deur gebonsd en toen stonden er nog wel drie grote zakken met cadeaus. De kinderen helemaal wild en toen zag ik ook duidelijk dat Indra een kop groter en iets sterker was als haar nichtje want Indra was als eerste bij elk pakje om te kijken wat het was en voor wie. Ze hebben hele leuke en mooie cadeaus gehad op het laatst leek het wel een speelgoed winkel in de huiskamer.  Er werd goed voor ons gezorgd we kregen taart en warme chocolade melk met slagroom. Toen alles uitgepakt was, werden de kinderen super rustig, ik denk gewoon moe van alle indrukken. Mijn zoon en ik zijn daarna naar huis gegaan het was echt een groots Sinterklaas feest.

Eliza

Klusje naaien

Klusjes naaien, daar draaide ik eerder mijn hand niet voor om, maar nu !

Mijn vriendin had een jogging broek gekocht die véélste lang was.

Zij ziet zelf erg slecht dus ik bood aan om hem voor haar korter te maken.

Ik naar huis met de jogging broek daar zou ik morgen even naar kijken, het bleef bij kijken ik dacht morgen dan maar en toen werd het nog een morgen verder, en voor dat ik het wist was de week om.

Ze had gezegd er is geen haast bij dus na anderhalve week, ga ik me een beetje schamen, ik had het beloofd,en belofte maakt schuld.

Vandaag dacht ik wat er ook gebeurd ik ga die joggin broek korter maken.

Onder de klanken van “Jesus Christ superstar”…”I Dont Know how to Love him…” ”Don’t Cry fot Me Argetina” pakte ik mijn naaidoos en het eerste wat te voorschijn kwam was “Spookie”. In een vrolijke bui had ik van een witte sok een spookje willen maken, wat watten in de teen, twee knoopjes als oogjes en het neusje is ook een knoop, het mondje met rijg steekjes er op gemaakt, eigenlijk was hij niet af maar hij dient als speldenkussen en daar voldoet “Spookie aan dus laten we hem zo.

 Ook kwam ik een heel oud kaartje tegen waar naalden op bevestigt waren, dat komt uit de naaibox van mijn moeder.

Die had zo’n bruine houten naaikist die aan tweekanten kon uittrekken dan kwamen de vakjes te voorschijn. Mijn zus vond hem altijd al mooi en die kreeg hem, maar ik mocht wel even kijken of er leuke dingen in zaten. Dit kaartje vond ik erg leuk en ook het houten kokertje voor naalden dus dat is mijn herinnering aan mijn moeders naaikist.

 Voorkant van het kaartje

Achterkant van het kaartje

.

Het ging het best wel redelijk, er moest wel nu een leesbrilletje aan te pas komen, anders ging de naald niet in de draad, ik heb wel een naaimachine maar daar heb ik al heel lang niet mee gewerkt, dus ik doe het op de hand met van die kruissteekjes, ze hebben een speciale naam  maar die weet ik zo gauw niet.

Een broekspijp af, even wat anders doen het was best inspannen, het jogginggoed dat krult om als je het geknipt heb, dus er moesten ook spelden aan te pas komen.

Gisteren heb ik erg veel calorieën naar binnen gewerkt, ik was bij een vriendin die had een chocolade letter S gehad van haar dochter, die was gevuld met ‘praliné’ zo “Zalig”, we hebben hem soldaat gemaakt, dus vandaag een appel, bleekselderijsoepje, kippenfiletje, en magere yoghurt toe. Mijn maag die houd zich weer prima  ( helaas slecht voor mijn figuur)

Soepje gemaakt, kan even pruttelen, dus op naar de volgende broekspijp.

Die klaar nog even een zoompje hier en een knoopje daar, ik was nu toch bezig. Naaidoos dicht, “Spookie blijft lachen

 Ben tevreden met mij zelf, morgen de joggingbroek wegbrengen.

Als je bezig bent vliegt de dag zo om, ik had ook nog een appeltje geschild, lekker onder het korter maken van de jogging broek opgegeten, lang niet zo lekker als die heerlijke chocolade letter, maar ja het kan niet altijd feest zijn.

Eliza

Elkanders leven delend.

Elkander geborgenheid schenken.

Elkanders eenzaamheid doorbrekend.

Sterker dan de dood

is de liefde tussen mensen.

De herinnering is warm

want sterft een mens,

gedachtenis blijft leven

in mij, in ons, voor altijd.

 ******************************************   

Daar waar mensen elkaar als mensen  

                                                        verstaan.

Daar waar de liefde echte liefde is, wil ik

                                                               gaan.

Daar waar de vrede eeuwig is

en de zon steeds schijnt.

Daar is mijn nieuwe wereld die nimmer

                                                       verdwijnt.

*******************************************

Als je door verdriet word neergeslagen

Het waarom aan niemand kan vragen

  Dan zijn er tranen die niet gedroogd

              kunnen worden

Is er verdriet dat niet gedeeld kan worden

Is er een lege plek die niet gevuld kan worden

******************************************** 

Ik mis

Lieve schat ik mis je

Ik mis jouw warme lijf,

al kon ik je alleen nog maar knuffelen.

Ik mis het stiekem achter je rolstoel staan,

dan gauw mijn armen om je heen

en even in je oor bijten.

Ik mis zelf jouw stem midden in de

nacht als ik dacht, ik ga heel zachtjes er uit

en dan even naar de koelkast.

”Zou je dat nou wel doen”klonk het dan

want jij merkte het altijd.

Ik mis zelfs onze heftige woorden, als

ik weer eens iets anders had gekookt

waar jij niet op gerekend had.

Ja, ik mis NIET het boodschappen doen,

was altijd zo klaar elke week het zelfde.

Ik mis NIET jouw boze buien omdat

niet alles ging zo als je wou.  

Ik mis het troosten wat ik zo

graag deed, als je het toeliet

Ik mis zeker de handigheid die jij had,

overal een oplossing voor vinden.

Had ik de staafmixer in het afwassop gestopt,

jij viste hem er uit maakte de staaf mixer open

nam de föhn en föhnde het helemaal droog,

en dan waarachtig deed hij het gewoon.

Of mijn soep opschep lepel die van zijn steel af was,

niets weg gooien de soldeerbout er bij,

vast solderen en hij is als nieuw.

Ik droogde hem net af, ik zag de soldeer plekjes

en zo doende kom ik aan deze woorden.

Lieve schat, ik mis je, maar ik red me wel.

Eliza

I

Waar de koning trek in had

Maar Knelia! Zei de koning

al tegen de koningin,

kijk hier op dit potje staat honing

en er zit geen honing in!

De koningin zat te beven

en vroeg aan de keukenmeid:

Och, wil je wat honing geven

voor Zijne Majesteit?

Maar toen de koning de honing zag

toen wou hij liever hagelslag.

Hij greep naar de hagelslagtrommel

en zei tot de koningin:

Wat is dit nu  weer voor den drommel,

er zit geen hagelslag in!

De koningin zat te beven

en vroeg aan de keukenmeid:

Och, wil je wat hagelslag geven

voor Zijne Majesteit?

Maar toen de hagelslag er was

toen wilde de koning ramenas

De ramenas kwam en toen, helaas,

wilde de koning pindakaas

en toen de pindakaas er kwam

wilde hij een boterham.

Maar, zei hij met bulderende stem

ik wil op die boterham bosbessenjam.

En toen de bosbessenjam er stond

wilde hij liever een suikerklont

en toen de suikerklont kwam zei hij:

Nu wil ik toch liever frambozengelei

En toen wou hij muisjes en toen wou hij pasta

En toen zei de koningin eindelijk: Basta!

En zo ging Zijne Majesteit

De straat op zonder zijn ontbijt.

Daar stond hij te huilen, en wie kwam daar an?

De ijscoman, de ijscoman.

Toen at de koning een liter ijs

vlak voor ’t koninklijk paleis.

Joehoe riep de koning, Kenelia, schat

dit was nu, waar ik trek in had!

Geschreven door : Annie M.G. Schmidt

Uit de bundel 'Het fluitketeltje.'

Foto’s

De boot die naar Texel vaart 

Er kunnen heel wat auto's in 

En dan ligt daar Texel 

Marieéndal 

Kleuren van de herfst 

Mijn drie schatten 

Eliza

" Oma hoe vind je de achterkant?"

Sinterklaas.

Sinterklaas het feest van de goed Heilig man word met steeds meer en steeds grotere cadeaus gevierd.

Dat Sinterklaas feest moet blijven is buiten kijf, maar waarom zulke grote cadeaus, waarom zovéél?

Ten eerste: het schoentje zetten gebeuren. Erg lief als ze hun schoentjes komen zetten en dan zeker 4 liedjes voor Sinterklaas zingen, dan maar hopen dat er wat leuks in hun schoen komt, eerder was een fondante kikker of suikerbeest voldoende( bestaan ze nog die mierzoete donkerbruine of roze suikerbeesten, roomfondant, borstplaatjes? ) maar nu durf je dat gewoon niet meer te doen, want bij die andere oma komt sinterklaas met een cadeautje, in de winkels mag je je eigengemaakte schoen zetten, bij pappa komt Sint ook langs want die weet dat Indra en Sven en bij pappa en bij mamma wonen. Dus vijf maal het schoentje zetten maar dan is het nog geen Sinterklaas.

 waneer komt Sven ?

 Wat is dat?

De goede Sint heeft het heel druk, maar komt toch morgen middag langs, dan heeft hij allemaal cadeautjes bij zich. Sven en Indra zijn hele maal zenuwachtig, heeft Sinterklaas wel geluisterd dat ik zo graag dit wil hebben en dat? Als dan het feest losbarst, geen mandarijnen geen doppinda’s, ze hebben geen tijd, ze hebben alleen maar oog voor de cadeaus, de ene nog groter als het andere gewoon geen tijd om alles goed te bekijken want uit de zak komen weer cadeautjes. Niet dat ik het ze niet gun maar vroeger kreeg je hooguit 2 cadeaus, waar je helemaal rondom gelukkig mee was, daar speelde je ook eindeloos mee.  Een krant op tafel, de zak met dop pindaas op tafel, mam deelde de pindaas uit en er werd niet gekeken of ik er 1 meer had als mijn zus of broer. Warme chocolademelk drinken gewoon van cacao poeder aangemaakt met een beetje water dan hete melk er op, natuurlijk suiker er in en drinken maar, heerlijk. Het was heel genoeglijk heel warm en zeker geen stress, van wie heeft er nu een pakje?, wachten tot het pakje is uitgepakt en dan even aan ieder laten zien, wel nee, we zijn al weer aan het volgende pak bezig.  Maar toch! ik kijk er wel naar uit, het is nu eenmaal deze tijd en niet de tijd van vroeger.

"Pappa helppppp"

 
Zielig wat ik op tv zie.

Indra kwam vandaag in een zwarte pietenpak, kijken of zwartepiet wat in de schoen had gedaan,  even wachten op Sven die nog uit school moet komen, het pakje branden in haar handjes, ze vertelde dat ze nog net het zwarte pietenpak aankon, ( van verledenjaar ) om dat ze groter gegroeid was.                                                                        

“Oma zit mijn veer nog op mijn zwartepietenmuts, voelt u wel hoe zacht, is hij niet geknakt?”

“Nee hoor kind hij zit er nog mooi op”

Ik was gisteren, in het verzorgingshuis waar Sinterklaas ook langs kwam, het werd een geweldig feest voor alle vrijwilligers en de bewoners. Met heerlijk eten, (er is al weer heel wat aan) Walter Kroes haalde het dak zowat van het tehuis af, lange polonaise, handjes in de lucht, handjes op elkaar heerlijk meeklappen en zingen, even helemaal uit ons bol en de oudere mensen waren ook helemaal in hun hum. Nog een mooi cadeau voor alle vrijwilligers, daar zijn we erg blij mee, zonder de vrijwilligers kon een heleboel niet door gaan, hier in dit tehuis zijn ze zich daar zeker van bewust, een fijn gevoel voor ons. Al met al gisteren een fijne dag en hopelijk volgend jaar weer.

Eliza