Scheiding

 

Au..au…

 

Au… au…

wat is dit nou?

Elke spier in mijn lijf,

is stijf.

Hoe kom ik daar aan?

gewoon tuinieren

 gaan.

Het was al een tijdje een

doorn(tak)

in mijn oog,

 

 

 

 

 

 

ik had struikjes gesnoeid

met een broodmes,

onregelmatig

 en te hoog.

Nu een echt zaagje gekocht,

zagen…zagen…zagen…

de buurjongen kwam

 vragen:

“buurvrouw zal ik het

 voor u doen?”

 “Heel erg lief maar nee!,

kom je krijgt

 een zoen, ik doe het op

 mijn gemak, tak

voor tak”.

De hyacinten steken hun
 kopjes boven
het groen,
  de minni narsissen, willen niet
onderdoen.
Dode varenbladen
opgeruimt, klaar
 het werk,
Ik voel met trots,
 en sterk.
  

 

 

Eliza

 

Doe voor mij maar geen lampen aan,
trek maar de  gordijnen dicht.

Alles is voor mij voortaan

één groot en stralend licht.

 

***************************  

 

‘I did it my way’

 

Een mens is meer dan alleen z’n laatste periode.

De ontelbare dierbare herinneringen

 

Hoera

 

Hoera ik ben weer tante geworden van een achternichtje.

Leuke naam ‘Emme’, net weer even anders. Prachtig dat ik door Faceboek  al de eerste foto’s heb gezien, een prachtig kindje. Zo gek eigenlijk mijn neven, allebei al vader van drie en twee kinderen. Niet zo gek eigenlijk aangezien mijn zoon ook al twee heerlijke kinderen heeft. Ik voel me toch wel steeds ouder worden, er lopen al heel wat achterneefjes en nichten rond van mij, eigenlijk best wel stoer.

 

 

 

 

Vandaag  heb ik foto’s gemaakt, al wéér van eendjes en de sloot. Ik liep met Rocky zijn toilet rondje, ik zag in het water de bomen weerspiegelen, daar kan ik nog steeds blij van worden, omdat het zo wonderlijk is. De eenden zwemmen ook in paartjes nu  rond, de meerkoetjes of waterhoentjes maken zich  druk om de vrouwtjes, zitten elkaar genadeloos achterna met breed gemaakte vleugels, om het vrouwtje te houden die ze uitgekozen hebben, of worden de mannetjes uitgekozen? Harry  en Mathilde zwaan zeilen ook door het water, Harrie ook met wat brede veren, Mathilde zwemt op haar gemakje met hem mee. Het zonnetje komt heel voorzichtig te voorschijn, dat was vanmorgen anders, toen regende het. Ik  loop met Rocky, zie al dat moois, dus toen we thuis waren heb het foto toestel op gehaald en kon het toch niet laten foto’s te maken die ik al heel vaak gemaakt heb. Ook de krokus die zijn kopje weer boven de grond laat zien in allerlei kleuren. Ik hoop dat foto's goed zijn en dat er een bijzondere foto tussen zit.  Dat ga ik nu bekijken en dan zet ik ze bij mijn verhaaltje. Een heerlijke hobby.

 

 

 

Een paar apart, meestal is het vrouwtje gewoon bruin, maar deze dame is volgens mij uit Parijs gekomen om hier het mannetje met haar charme te verleiden 

Koekoek ! als je me zoek? hier ben ik.
 

 Eliza

Foto’s

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eliza

 

Drukte maken, om kleine dingen

 

Dat schrijf ik geregeld,  ik maak mij druk om alles en nog wat, hoe komt dat? Omdat ik veel te veel tijd heb om mij druk te maken. En eerlijk gezegd vind ik dat niet zo heel erg, als het maar niet te gek word, dan heb ik weer mij zelf te pakken.

Het ouder worden bijvoorbeeld.

Ik erger mij zelf nu aan dingen die’ IK’ doe, waarvan ik mijn moeder beschuldigde. Voorbeelden genoeg:

Etenswaren aanschaffen, in de kast doen en er naar een jaar achter komen dat ze over de datum zijn…

Restjes van eten in de koelkast bewaren voor morgen, dat nog en dag uitstellen, dan erachter komen dat het echt niet meer te eten is…

Toen mijn moeder in het ouderen tehuis werd geplaatst, en ik op bezoek kwam, was het eerste wat ik deed in de koelkast duiken en kijken of er niet een half vergaan slaatje in de koelkast stond die ze wou bewaren… een puddinkje die al 14 dagen in de koelkast stond half opgegeten om dat ze niet meer lusten, zonde om weg te gooien.

Nu kom ik zelf in mijn koelkast dingen tegen die ik gewoon vergeten ben… restje  nasi, morgen niet, maar overmorgen kan ik dat nog wel opeten, en dan vergeten.

Pot appelmoes waar  de schimmel inzit?

Komt dat nu echt omdat ik ook al op een wat oudere leeftijd ben?

Als mijn moeder een onderbroekje op de hand gewassen had en dan aan de verwarming hing dacht ik, dat doe ik later ‘NOOIT’, maar ik betrapte mij er op, dat ik mijn onderbroeken aan de lijn, buiten, ook niet zo fijn meer vind, ik ze toch ook in de badkamer op de verwarming droog? Valse schaamte, omdat ik nu katoenen onderbroeken moet dragen van wegen het huidje wat aan de onderkant wat dun word? Geen mooie kanten friemeltjes meer?

Dat heeft toch echt met ouderdom te maken, en als ik zo door blijf schrijven word ik daar depri van, dus niet te streng zijn voor mij zelf.

Ik geloof heilig dat heel veel meer vrouwen en óók mannen; (die waarschijnlijk andere problemen hebben, die ik niet weet omdat ik nu eenmaal een vrouwtje ben), dat hebben.

Er zijn heel veel  leukere dingen om over te schrijven, het is nu eenmaal zo, maar dat ik dat mij dáár druk over kan maken, is waar.

 

 

Eliza

 

        Bencie

Vakantie gevoel

 
Hoe kom ik nu van het vakantie gevoel af? Ik heb het idee dat ik nog lang niet aan iets anders als vakantie toe ben. Gewoon alleen maar doen wat je leuk vind zonder alle kleine zorgen van alle dag. Dat die zorgen weer in mijn hoofd zeuren, is gewoon zo, maar ik wil ze niet zien, niet voelen, ik wil gewoon in dat luchtledige zitten van:  ik hoef niets, ik wil niets, en dan doe ik ook maar niets. Lekker snoepen, lekker eten (grootste zorg mijn gewicht) heerlijk lui uren een boek lezen, even niet onder de mensen komen. Geeft een fijn gevoel maar dat is maar van korte duur. Ik moet nu eigenlijk alle spiegels weghalen in huis zo dat ik niet zie wat ik bij mij zelf aanricht. Kleren gaan steeds strakker zitten, haren willen niet, worden steeds vetter.

 

                      Jessie

                        Rocky

Ik was 6 dagen bij mijn oudste broer om op de honden te passen . Bencie van hun zelf, en Jessie van de buurvrouw. Ze waren dus met z’n 3’n, dat was een moeilijke klus om ze uit te laten, 3 lange lijnen die door elkaar gingen steeds, ik vond het sneu om een van de honden thuis te laten, 3 keer het zelfde rondje maken  vond ik ook geen optie.  Na 2 dagen had ik wel door dat het handig was om de lijnen wat in tekorten, zodat ik wat meer overzicht had, dat er dan harder getrokken werd! Ja, het een of het ander. Wel erg lief was, hoe ze met elkaar omgingen Rocky, Bencie en Jessie, 3 mannenhonden maar geen macho gedrag, alles samen, samen drie keer over het zelfde molshoopje plassen, (de mol dacht gelijk aan een overstroming) samen moord en brand blaffen als er een wat groot uitgevallen hond in hun buurt kwam.

 

 

 

Met z’n 3’n samen slapen op het logeer bed gelukkig 2 persoons.De eerste nacht tot half 4 geslapen in de kamer. Ik was in slaap gevallen bij de tv, toen ik wakker werd stond Bencie als een standbeeld bij de kamer deur, ik wist niet wat hij precies wou, ik deed de deur open en Bencie verdween de trap op naar de slaapkamer van zijn vrouwtje. Bencie is de enige die de trap op kan lopen de andere twee, Rocky en Jessie, die konden niet op en niet van de trap af komen, dus toen dacht ik , laat Bencie maar lekker boven slapen die paar uurtjes breng ik nog wel door op de bank, dat scheelt mij twee keer een hond naar boven sjouwen en drie keer een hond naar beneden. Als je zelf een gelijkvloers woning hebt, dan moet je toch erg wennen weer aan zo’n smalle trap naar boven. Geen conditie dus, hijgen als een oud paard.

Ik leg mij weer te rusten op de bank, maar ik had buiten de kameraadschap van de honden gerekend, boven stond er een te piepen,”komen jullie nu”

Beneden stonden nu twee honden te piepen voor de kamer deur van: “wij willen ook boven naar bed “ ik kon niets anders doen dan Rocky en Jessie een voor een naar boven te hijsen. Ik mocht van de mannen een klein stukje van het 2 persoons bed, de rest was vorstelijk voor hun. De andere morgen dus 3 honden de trap afdragen, dat was heftig hoor, maar ‘natuurlijk’ kan ik dat als het moet. Ik geloof echt dat Rocky, Bencie en Jessie een beetje mist. Zelf heb ik thuis nog 2 dagen extra vakantie genomen, maar vind nu dat ik maar weer tot de orde van de dag moet over gaan, anders gaat het niet goed.

 

 

 

Mijn fototoestel heeft zijn werk verricht, er zijn  leuke foto’s  gemaakt. Bomen staan er altijd wel op, mooie stukken hout, ik zie er altijd wel wat in, toch proberen tegen de zon in, net op dat moment dat ik iets zie te fotograferen, als het dan lukt, trots op mij zelf zijn. En natuurlijk, Rocky ,Jessie en Bencie, zijn dankbaren modellen.

 

 

 

Eliza

 

 

 

 

 

 

 

Even een klein gedichtje

 

Even laten merken dat ik er nog ben

Even gauw een paar woordjes uit mijn computer pen

Even maar een klein berichtje

Even dan, dit gedichtje

Even gauw, morgen ben ik er weer

Even een  klein gedichtje deze keer

 

 

Eliza

 

 

 

Mijn bed

 

Een bed is een bed zou je zeggen,

het is misschien

moeilijk uit te leggen.

je eigen bed! is gewoon je eigen bed.

Zelf gekocht en in

 de slaapkamer gezet.

Je heb er de liefde in bedreven ,

stukjes van een opkomend

verhaaltje ingeschreven.

Samen eerst in een groot bed

heerlijk warm tegen elkaar,

nu alleen, was eerst heel raar.

Het bed was ineens veel te groot,

het dekbed gaf niet de

warmte die jij mij bood.

Een kleiner bed heeft nu als doel,

een schuilplaats te zijn in mijn gevoel.

Een fijn holletje, het dekbed

 strak om mij heen,

geeft warmte,voel me

 niet meer zo alleen.

Het voelt veilig het is van mij

mijn eigen bed, ik keer me

nog maar eens om op

mijn andere zij.

 

 

Eliza

   

 

Lieve Zon

 

Heerlijk  licht,

 warme stralen op

mijn gezicht.

Alles ziet er anders uit,

Rocky heeft zelfs

 een vrolijke snuit.

Geen regen, geen sneeuw,

geen mist,

de lente komt er aan,

alles lijkt opgefrist.

Dat komt toch

echt door jou,

kan niet genoeg zeggen

hoeveel ik van je hou.

 

 

Eliza

 

 

 

 

 

Het is alweer maandag

 

Heeft u ook het idee dat de weken zo snel gaan?

Soms wil ik ook dat ze snel gaan, dan kijk ik aan het eind van de maand vol verwachting of mijn salaris weer gestort is. Heerlijk, ik heb het weer gered. Maar soms overkomt het mij zomaar, ‘go’, het is al wéér maandag, de week is voorbij voor ik er erg in heb. Aan de ene kant prettig als je niet goed in je vel zit, dan ben je blij als de dag erop zit, aan de andere kant als het leven een feest voor je is, dan kan het niet langzaam genoeg gaan.
Nu ligt het aan mij zelf, of ik een feestelijk of sombere leven kies. Je hebt vaak niet te kiezen het overkomt je, het is wel zo; hoe ga je er mee om. Als ik naar mij zelf kijk, kan ik vreselijk zeuren om dingen die echt niet zo erg zijn, dan moet ik alle zeilen bij zetten om  niet een grote chagrijn te zijn. Ik kan ook met mijn uitgebreide fantasie zomaar weer het leuke van het leven zien, in dingen die ik dan zie, gewoon mijn fantasie de loop laten, en dan lachen om mij zelf. Dat is mijn geluk, ik probeer altijd met alle macht niet te blijven hangen in het sombere, de zon helpt altijd uitstekend, als alles buiten licht is dan zijn de mensen ook vriendelijker, en dat doet mij deugt.
Ook vind ik het fijn om hulp van vrienden te krijgen, die je opbeuren, niet laten vallen al zeur je hun oren van hun hoofd. Die je wat vaker uitnodigen gewoon voor een kopje thee en een praatje, een spelletje Rummie cub wil er ook altijd wel in, dan babbelen we wat, we lachen, ik kan weer een beetje verwennen, dan gaan de uurtjes te gauw om. Sven en Indra zijn ook  sfeermakers heerlijk om ze om me heen te hebben. Misschien word u er flauw van, maar ik lees graag streek romans, die zijn vaak christelijk, daar stond laatst in; ‘je moet elke dag je zegeningen  tellen, noem op wat die dag jou aan fijne dingen heeft gebracht,’ dan geloof ik dat wel, maar denk toch stiekem, ‘ als zo’n dag niets anders als regen en rekeningen heeft gebracht’ ! wat dan?

 

 

Eliza

Gisteren

 

Gisteren had ik afgesproken bij de kapper, ik wou kleuren en knippen, in de hoop daar weer wat vrolijker van te worden, ik had een aanslag van de water rekening gehad die niet mis was, omdat het vorig jaar zo droog was hebben ik heel veel water in de tuin gesproeid, nu kwam de rekening. Al met al werd ik daar echt niet vrolijk van, een hele behoorklijke rekening van de belasting waarvan ik dacht dat ze me vergeten waren, niet dus, okè wat ik teveel heb gehad moet terug betaald worden, maar of je nu een klein bedrag per maand krijgt, of een behoorlijke rekening achteraf? Ik dacht altijd wat doe ik het goed, ik spaar een leuk bedrag in de maand, nu komt het heel goed uit dat ik gespaard heb, anders zat ik erger in de zorgen. Dit is op te lossen, nu iets anders;

 Vrouwen hebben de mogelijkheid om zich met allerlei middelen mooi te maken als je van je zelf niet moeders mooiste bent.

Dat is voor de mannen soms wel eens een verassing. Je komt een mooie vrouw tegen, keurig verzorgd mooi opgemaakt, ziet er prima uit. Je gaat een paar keer met haar uit, steeds alleen afhalen bij de deur. Je word beiden verliefd, en dan is het zo ver, je mag mee naar binnen er word fijn gevrijd en het geluk is compleet. Dan komt het zover dat je mag blijven slapen, en dan kan het gebeuren, dat zijn mooie vrouw s’morgens bij het wakker worden een hèèl ander aanblik geeft, als die prachtige vrouw die  open deed? Dan zie je ineens haren die recht over eind staan of heel erg in de war, het gezicht is wat vlekkerig, de oogschaduw is door gelopen, die zich dus weer lieftallig over je heen schuift, ik denk als je de ogen open doet,  je  ze gelijk weer dicht doet en denkt dat je een nachtmerrie hebt, akelig toch. Bij mannen is dat niet zo, die hebben meestal kort haar, geen make-up, dus als je dan een man ziet met een onverzorgd uiterlijk, haren uit zijn neus, zweet plekken onder zijn armen, en met een baard van drie dagen, dan zeg je als vrouw meteen , “go,  je bent toch mijn type niet.” Dus mannen ik wil u een goede raad geven, als je een mooie vrouw ziet, mooi opgemaakt, vraag je dan eerst af, hoe staat ze s’morgens uit bed op! Als je een vrouw ziet naturel, haar wat  stijl is, gewoon zo als ze is, dan weet u zeker;  zo zie ik haar als ik mijn ogen open doe. En vrouwen, we kunnen wel ik weet niet wat doen aan ons uiterlijk, maar stel je voor je word ziek,  je hoofd staat absoluut niet naar al die versiering, wat dan?  Dan zie je er  uit zoals moeder natuur je geschapen hebt, dus? De eerst volgende keer dat je een afspraak hebt, doe dat dan s’morgens, doe open zo als je uit bed komt, zeg de man dan,” sorry ik ben verkeerd”, dan weet je meteen dat hij niet op je innerlijk valt, als hij zeg,” zo zie je er ook schattig uit”, dan is het goed, want dan verras je hem als je iets meer  aan je uiterlijk doet, je maak  hem niet onverwachts aan het schrikken als hij een nachtje blijft slapen.

 

Eliza    

: 

Foto's

"Oma, we hebben vakantie, mogen we logeren?
wat vind u van mijn nieuwe muts?"
 

"Oma, hij is wel mooi maar niet warm, hij kan niet over mijn oren".
 

Achter dit rek bleef ik met mijn voet haken, toen ik stiekem Indra wou fotograveren, met een gekletter vielen al de cd uit het rek, dus niets stiekem. Indra was al een kwartier bezig om een scheiding in het haar te krijgen, wou beslist niet geholpen worden.

 

Hoe maak je laarsjes schoon die  in de kinderboerderij door geitenpoep hebben gelopen?

Met water en een stoffer?
Schattige jonge geitjes en die stralende gezichten,( jammer genoeg geen fototoestel bij me)
 Ik had het er wel voor over, maar een zachte stoffer is niet goed, het ging wel tussen het profiel uit maar zelf mijn bril zat onder de spetters.

 

 Daar staan ze dan te drogen , Rocky vond het maar vreemde voorwerpen. 

Oma had de glazen bowl iets te vol,
dus eet maar even bij de aanrecht op.
 

Na een heerlijke dag, lekker slapen.
 

Eliza

 

 

Het leven

 

Het leven gaat zoals het gaat, maar waarom sommige dingen gaan zo als ze gaan.? Vanmorgen kwam er een brief in de brievenbus, daarin zat een rozenkrans, een ketting met een kruis en allemaal kralen. Die moest je dan tussen de handen nemen en als je te biecht was geweest( je zonden die je begaan had aan de priester vertellen, in een donkere biechtstoel, dood eng als klein kind ),  die zei dan hoeveel  keer je het ‘wees gegroet’ moest bidden om je zonden te vergeven. Dat 'wees gegroet' gebed, was een gebed naar Maria de moeder van Jezus. Daarom zit vaak midden in de rozenkrans het portret van Maria. Als je 10 keer  het ‘wees gegroet’ gebed moest bidden, dan deed je dat door elke keer een kraaltje tussen je vingers te nemen, was het gebed uit, pakte je het volgende kraaltje tot je er 10 door je vingers had laten glijden. En dan werden je zonden vergeven.

Sorry maar nu ik het opschrijf,  vind ik het nog meer onzin.

Wie heeft dat toch bedacht dat kinderen die nog niet eens geboren zijn, al zoveel zonden hebben begaan dat ze zodra ze geboren zijn, gedoopt worden  (onder water gedompeld, of met water besprenkeld ) om de zonden af te wassen? Wie bedacht die rozenkrans? Misschien kan ik dit opzoeken .

Wie bedacht die donkere biechtstoel waar ik het echt spaans benauwd in had ? Ik wist soms echt niet wat ik voor zonden ik begaan had, maar als je een keer in de week moest biechten, had je vast wel erge zonden begaan, angstig  toch? Wie bedacht dat we 2 keer op zondag naar de kerk moesten?, de 2^de keer had ik echt geen interesse.

Ik bedenk me ineens dat ik hier al eens eerder over geschreven heb, door de rozenkrans kwam alles weer terug. Met de post dus een rozen krans van een Zuster in een  heel arm  land, ik kon voor 15 € een kind dan een week te eten geven, anders ging het kind van honger op straat dood.Er word aan de voordeur gebeld, ik doe open, staat er een oudere buurvrouw  voor de deur.
 




“Dag  ik kom wat oud brood brengen, ik zie dat je vaak met je kleinkinderen de geitjes  eten gaat geven, ik kan niet zo ver meer lopen’?. Aan de ene kant het kind dat dood gaat van de honger, en dan een grote zak bruin brood om naar de geitjes te gooien?

Hoe kan ik dit nu rijmen? Al denk ik mijn hoofd suf, ik kom er niet uit, het enige wat wel is, ik werd mij weer bewust hoe goed ik het eigenlijk heb, en nog maak ik drama's van  belastinggeld, mijn haar dat nooit goed zit, mijn knieën die zeer doen, mijn bolle buik, het zijn zulke kleine dingen eigenlijk.  Misschien was dat de boodschap vanmorgen?

 

Eliza  

 

 

Jouw lach

kaatst die van mij

woordeloos kijkend

communiceren  wij

Het wolkendek breekt

een oase van  licht

dat is een glimlach

op jouw gezicht

**********************  

 

Ongehoord

 

Wat ik niet zeggen kan en niet schrijven

zal ergens diep in mij toch bij me blijven

 

Ongehoord maar in een lieve duisternis

Verbergt zich iets dat meer dan woorden is

 

Geschreven door Toon Hermans

************************************* 

 

Je hoeft niet bang te zijn

al gaan de lichten uit.

God is er en Hij blijft

Als jij je ogen sluit

*************************************

 

 

 

 

 

Gevoel

 

Ik voel een glimlach achter volle tranen,

een zoete warmte achter wrange kou,

een beetje zonlicht achter regenbuien,

een diepe vreugde als ik kijk naar jou.

Ik voel geluk in kleine, lieve dingen

Die ogenschijnlijk onbelangrijk zijn.

Ik zing verwonderd vrolijke accoorden

en als je meezingt ken ik het refrein

 

Ik hoor muziek in ’t zingen van de vogels,

in ’t woelig dansen van de wilde zee,

een melodie in ’t ruisen van de bladeren

en heel spontaan dans ik een pasje mee.

Ik hoor een lach in tedere gebaren,

Voel harmonie in alles wat bestaat,

een vrolijk lied in de wolken, wind en water,

dat vol van schoonheid sporen achterlaat.

 

Ik voel een glimlach achter volle tranen,

een milde warmte achter wrange kou,

een diepe liefde naast een stil verlangen,

een pure vreugde als ik kijk naar jou.

Ik voel geluk om ‘t groeiend grote leven,

waarvan ikzelf zo’n klein stukje ben,

Ik zing verwonderd vrolijke accoorden,

Omdat ‘k de glimlach en de tranen ken…

door jou…

 

Geschreven door Margreet van Hoorn

 

  

 

Indra werd drie jaar, Sven is hier 7jaar.
 

Gevallen vrouw

 

Ja hoor, ik heb het weer gepresteerd om te gaan vallen.

Nieuwe schoenen aan, de zool wat stroef en ja niet goed mijn voeten optillen en daar lag ik weer. En dat het gaat wennen, kan ik niet zeggen hoor, ik heb twee dagen zo’n spiepijn gehad in mijn arm, dat ik niet op de pc kon. Maar er zijn tabletjes tegen spierpijn, zo doende zit ik weer achter mijn pc.

Straks komen Sven en Indra als het goed is?  Ik had ze al een uur geleden verwacht. Misschien heb ik het verkeerd begrepen, we wachten maar af.

Ik heb van mijn zoon Chris foto’s gehad,  Sven en Indra  2 jaar geleden. Nu zie je pas hoe hard kinderen groeien.

 

 

                                Sven met Jan Lammers in Zandvoord

 

Het is nu zo’n 7 uur later, ik verder ga met mijn verhaal, ik had me inderdaad vergist in de tijd, ze kwamen om half 11.

Het was heel gezellig, Sven en Indra hebben een mooie tekening gemaakt voor Joop, Joop is morgen jarig, die hebben we samen met Rocky naar Joop gebracht, hij was er erg blij mee en vond de tekeningen prachtig. Indra werd om half 5 opgehaald die ging met mamma mee, Sven  werd om 5 uur gehaald , die ging met zijn Pa heerlijk vis eten in het keldertje. En dat de vis heerlijk is kan ik weten, want er waren 6 gebakken scholletjes over voor moeder. Die deel ik dan weer met Joop, ik bracht hem drie visjes en hij gaf mij een broodje warme worst. Dat is klasse hoor, en lekker. Verder zakt de spierpijn gelukkig af, ik heb weer geluk gehad.

 

Sven en Indra echt nog puppys 

Zo moe 

                                   Hoe vind je mij met mijn knottjes

Eliza

Foto’s uit mijn fotoboek

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eliza

Uitgaan
 

Als ik ‘s avonds de krant opensla en ergens op de vierde

pagina lees:’Velen die zich gespitst hadden op 

het Chopinrecital van Pietschewietsch, zullen gisteravond

ontgoocheld zijn geweest : het spel van Pietschewietsch

was slap, conventioneel en ongeïnspireerd…’dan denk ik:

Ha, ik hoef dus gelukkig niet naar Pietschewietsch.

En als ik lees op een andere pagina: ‘Het is ons niet recht

duidelijk, waarom de Nederlandse Comedie juist  ‘dit’

stuk op haar repertoire zette…’ dan denk ik ook: Ha,

gelukkig daar hoeven we dus niet naartoe.

En als ik dan nog ergens anders in de krant lees:

‘Wellicht zullen er enkelen zijn, wie het werk van de

Graficus Kees Kat iets zegt, maar ons kon het totaal niet

boeien…’ dan vouw ik de krant voldaan dicht en zeg;

Wat zalig, daar hoeven we dus ook niet heen. Wel wel,

we mogen dus thuis blijven en niets doen.

Het grote nut van critici en recensenten ligt mijns

inziens daarin, dat ze ons vaak dat opluchtende ge-

voel geven van: Goddank , daar hoeven we niet naar toe.

Ze ontslaan ons van alle mogelijke culturele verplichtingen.

De meeste voldoening putten wij nog uit het ‘bijna’

naar de schouwburg gaan en het dan toch niet doen.

Dan zeg ik half zeven, als we nog op ons gemak

aan de rode kool zitten: Stel je voor dat we vanavond

naar de schouwburg moesten. Dan zouden we ons

nu al moeten aankleden.

Ja, en ons moeten haasten bah…zegt mijn man.

En even later, bij de pudding, zeg ik: Stel je voor, dan

zouden we nu in de tram zitten.

Of staan, zegt hij huiverend.

Om acht uur duiken we in onze stoelen met een boek.

Stel je voor, zeg ik dan geeuwerig: Als we gegaan waren,

stonden we nu te dringen in die nare garderobe.

Jakkes ja, knikt hij.

We leggen onze benen op een stoel en vallen in slaap.

Om half tien worden we wakker.

Nu is het pauze! zeggen we triomfantelijk tegen elkaar.

Stel je voor, dat we gegaan waren. Dan hadden we

misschien de dames Wezelman nog tegen het lijf

gelopen.

Om elf uur zeggen we vergenoegd: Moet je ook niet

uitvlakken : dat gevecht om je jas, en dan nog

in de tram terug.

Ziet u, zó geniet men het meest van toneel.

En ik geloof, dat de ware zin van toneelstukken,

concerten en tentoonstellingen daarin ligt, dat het zo prettig

is als je er niet heen hoeft.

Waarschijnlijk worden we steeds ergere huismussen.

Waarschijnlijk blijven we iedere avond thuis met

de kat op schoot en de koffie op en pitje. Tot onze

dood toe. Maar ik zal altijd de kritieken blijven voor-

lezen en we zullen zeggen: Hè,  hè, daar hoeven we

dus niet naar toe. En we zullen heerlijk thuiszitten.

Tot Magere Hein ons komt halen. En dan moeten

we wel uit huis. Dan zullen we ons verweren

door te zeggen: We hadden zo’n slechte recensie

over u gelezen.

Maar het zal ons niet baten.

 

Geschreven door Annie M.G. Schmidt.

 

Zo goed geschreven, ik geniet er van als ik het voor

u overtyp.

 

Eliza

 

 

 

Familie Kraai

 

Familie kraai gaat uit eten,

in het grootste restaurant.

'Waar' wil u weten?

In het gras aan de waterkant.

geen andere vogel heb ik
dat zien doen,

de familie Kraai

heeft geen fatsoen.

 Nooit geen honger

eten is er zat.

‘Waar’ wil u weten?

Het komt kant en klaar

uit de hond zijn ‘gat’

smakelijk eten .

De familie kraai trekken zich

nergens iets van aan,

een prikje hier, een prikje daar

de snaveltjes blijven gaan.

“Hé heb je dit al eens gegeten?,

heus waar het is al kant en klaar”,

‘Wat’ wil u weten?

Een ‘hoopje’ met mals vlees

net gemalen nog lauw,

"nee ik ben vegetariër en vrees

dat ik een ander 'hoopje'

 moet gaan vinden,

met groenten

en zout niet te flauw".

Voor elk wat wils, groente, vlees of vis

want honden eten vaak

 alles en veel,

dus kiezen maar  wat lekker is,

De kraaien familie doet dat wel

de andere vogels

kijken scheel.

En als niemand kijkt,
 pikken ze ook

even snel,

hoe onfatsoenlijk het ook lijkt,

uit het restaurant van de kraaien.

 Want wie niet eet gaat

 naar de haaien.

 

 

Eliza