Rommelige dagen

Op bezoek kraamkamer Mathilda en Harry


Onder weg twee eendjes,
 die graag op het hek zitten.

"Helpp... ik kom er niet op"


Daar is de trotse moeder,
even kijken of ze er nog allemaal zijn.




"Hoera het is gelukt."

Eliza

Hoera! Zwanenbaby's


Voor Mathilda de laatste loodjes,
vader Harry is dicht bij.


"Helppp... Harry,
ik zie  het spook van de opera."


"Even mijn pootjes strekken,
best grote eieren toch?"


Nog even volhouden.

"Daar zijn we dan,
ben jij onze mamma?"


"Hé mamma er moet nog 1 broertje of zusje
uitkomen hoor."


Even een luchtje scheppen.


Nu weer even allemaal rusten
onder moeders vleugels.

Eliza

Dageje uit 2


Bijna thuis, even een heerlijk ijsje halen bij 'McDonald's'


Geweldig, je rijd gewoon met de auto lang zo'n loket,
eerst vertellen wat je wil, dan het 
het volgende loket betaal je,
 bij het derde raampje zijn je ijsjes klaar.
Super toch?

 


Dit is een geld bakje waar je het wisselgeld in zou kunnen doen,
ten baten van het,'Ronald McDonnald's huis'
een huis vlak naast een ziekenhuis,
om  bij je kind te kunnen slapen
als ze ernstig ziek is.
Wel een goed doel.


Kreeg zin om er in te gaan, jammer te dik.


Over heerlijke ijsjes

Eliza

Heerlijk een middagje weg met zoon lief, naar een verjaardag van mijn schoonfamilie.
Het was heel gezellig, heerlijke dingen op tafel.(en! genoten er van).
 Onderweg in de auto weer een mooie foto van de bloembollen.
 

Naar het graf van mijn schoonvader geweest, was wel heftig ,
vooral om dat naam van mijn  man ook Simon Engel was, 
net of ik naar 'zijn' graf keek

Ik heb wat persoonlijks neer gezet,
hoop dat het lang zal staan, in weer en wind,
 weet ik niet hoelang


Westerland,vanuit de auto

Het Amstelmeer




Eliza

Waar maak ik me druk om?

Ik heb al eens eerder geschreven dat ik vervelend in mijn vel zit.

Ik kan er gewoon deze keer niet zo gauw uit komen.

Alles is me te veel,  ik kan overal om huilen,  ik lees het liefst de hele dag een boek op  mijn bed, als gevolg; nog stijver worden. Denk heel veel aan Simon,  terwijl het al meer als vijf jaar geleden is dat hij is overleden.  Ik mis toch heel erg de zorg over iemand.  Zodra mijn kleinkinderen komen, mankeer ik niets meer,  ik loop mijn benen onder mijn gat vandaan om ze het maar zo fijn mogelijk te maken,  dan voel ik me ook weer super.

Ik moest het voor Rocky eigenlijk doen hé. want het is ook al weer drie weken geleden dat ik een loopje in Marieéndal heb gedaan. Ik word dikker,  Rocky word dikker,  eigenlijk vind ik mijzelf nu een heel vervelend mens. Ik heb ook echt moeite om mijn blog bij te houden,  als ik even wat gedaan heb,  dan ben ik bekaf en hup dan is mijn bed mijn veilige haven,  met een mooi boek en een beker warme melk ben ik blij. Ik herken er wel een hoop in,  het is vaker gebeurd maar niet zo lang achter elkaar. 

Nou, dat was dat.

Harry heeft een ernstig probleem, hij is met zijn zwanenpoot in een vis draad verwikkeld, en iedereen die hem wil helpen heeft en furieuze Harry tegen over zich, de eieren kunnen elk moment uitkomen dus Harry vecht voor zijn kuikens, maar als de vis draad er niet af gaat, kan het Harry zijn poot kosten.

Ja het gaat niet zo eenvoudig als toen ik een zeemeeuw wou vangen, die had zijn vleugel bezeerd, hij kon nog wel hard rennen, ik had toen een badlaken gepakt en die op een afstandje over hem heen gegooid en hem toen gepakt. Ik had niet goed opgelet zijn snavel stak buiten het badlaken, hij kon mij toch eventjes gauw nog gemeen in mijn neus bijten. Met zo’n grote zwaan als Harry zal je denk ik zo’n zacht dekentje moeten nemen maar hij is in het water en krijg hem er dan maar eens uit. De dieren ambulance kwam ook,  maar  ze hadden niet het goede materiaal bij zich om hem te vangen,  u hoort er meer van als het gelukt is.

 
Waar ik mij ook druk om maak is: dat een mens vooral 'vrouwen', meters hoge hakken aan moeten bij een mooi jurkje, anders pas je niet in het beeld. Die arme Mevrouw die zo goed kon zingen die ze ontdekt hebben, een Engelse Mevrouw. Ik dacht Susan Boilly? Die was niet knap, kwam  uit een klein dorpje, had weinig deftige mensen gezien, maar toen ze eenmaal in hun greep kwam, moest alles aan haar veranderd worden, en eerlijk gezegd het komt haar ten goede, maar wat kost het haar zelf? haar hele eigen' ik 'is weg. Ze is vast rijker als dat ze ooit geweest is, ze kan een mooi huis kopen nu, maar is ze gelukkig?  Misschien is niet gelukkig maar rijk, iets beter als niet gelukkig en arm, maar al dat getrek aan haar kost haar ook een hoop. En dan  die metamorfose, ze zou kunnen gaan denken:  wat was ik vroeger voor een mens?. Zo als ze er nu uit ziet is ze heel mooi, maar weer naar de maatstaven die wij er aan geven.

Als je in de bladen  naar als die mooie vrouwen kijkt, allemaal prachtige kleding aan, en natuurkijk die hele hoge hakken, ik denk dat zeker 8 van die 10 vrouwen er alleen mee op de foto  staan en niet er op kunnen lopen, maar het beeld wat de lezer krijgt is, zonder hakken kun je niet mooi zijn.

 Heerlijk degelijke schoenen waar je uren op kunt lopen, die zie je niet in beeld! Is ook geen gezicht bij al die glitterjurken. Maar vrolijke gewone jurken en bloesjes met een leuke rok, zie je die? En als je ze al ziet, dan weer op HELE slanken modellen. Waarom nu niet anders om? Heel veel 'stevige modellen' of gewoon en 'maatje' meer, en een enkele keer dan zo’n 'super model'? Net als met het 'wel en niet roken', nu de wat 'middel slanke' en 'stevige dames en heren', gráág in beeld.

Eliza

Mijn heerlijk span kleinkinderen.















Eliza

Haar laatste gedicht:

Het licht, het leven…

Niet alleen de duisternis, ook de mensen

kunnen soms dingen niet begrijpen.

Wat voor de een eenvoudig is,

is voor de ander moeilijk.

De een ziet nog wat licht,

De ander ziet duisternis, dus niets.

Verstopt door zwartgalligheid,

bemoeilijkt het: de omgang,

mist de aansporing vanuit zichzelf,

mist het licht…

Leven is: Liefde

Leven is: Geven

Leven is Nemen

Leven is Lief zijn voor elkaar

Leven is: Hoop

En hoop doet leven

Alles bij elkaar, om ’t even

het leven is om te leven

Wanhoop nabij

Strijd er tegen

Met Gods Liefde aan je zij

Kun je de hele wereld vergeven.

Geschreven door mijn buurvrouw haar zus, die helaas overleden is.

Jannetje Geertje Engelina Wijs

De bomen komen uit de grond

     en uit de stam de twijgen.

Iedereen vind het heel gewoon

     dat zij weer bladeren krijgen.

Wij zien ze vallen op de grond

     en dan opnieuw weer groeien.

Zo heeft de aarde ons geleerd

     Dat al wat sterft zal bloeien.

*****************************     

          Nooit meer jij

maar liever dan dat te aanvaarden

   dromen wij dat je er nog bent

          heel dicht bij ons.

         Nooit meer jij

de dood is onherroepelijk

’t besef doet schrijnend pijn

         van nooit meer wij.

         Nooit meer jij

wat over blijft is de herinnering

aan liefde, zo warm en zuiver

        tussen jou en ons

*****************************  

Eerst is je wereld groot

je  kunt er reizen tot en met

maar heel dicht bij de dood

is hij niet groter dan je bed.

Maar als het wonder is geschied

waarop de mensen hopen

dan gaat als je je ogen sluit

een nieuwe wereld open.

*****************************

Wat gaat een weekt toch snel

Voor dat ik er erg in heb is de week al weer voorbij, ik dacht steeds nu ga ik weer even achter de pc, maar iedere keer was er wel weer wat anders, zeker ook
gewoon ‘GEEN ZIN’.

Deze week was weer eens “geen zin week”

Ik heb op het ogenblik een lees manie, ik lees zo twee boeken in de week uit.

En dat gebeurd ook regelmatig s’nachts, dus dan ben ik overdag( zeker in de middag ) niet te genieten meer, bekaf en vervelend.

En dan moet mijn goede maatje de pc, het ontgelden, dan kijk ik er niet naar om.

Daar heb ik nu spijt van, want mijn pc is toch mijn beste kameraad.

Ik zit met dik kippenvel achter mijn pc ik ga eerst een vest zoeken. Ik heb nu  een soort  dekentje aan, een flizé vest, heerlijk zacht en warm.

Het zonnetje wil heel stiekem een beetje doorkomen,dat mag best van mij want het hele wasrek hangt vol met wasgoed dat ik graag droog heb vanavond.

Het gebeurd hier bijna nooit dat er géén wind is, maar vanmorgen liep ik om 8 uur buiten en het was zo stil . Elke morgen ga ik ook even langs Harry en  Mathilda.

Mathilda ligt nog steeds op haar eieren, het zal niet zo lang meer duren,

dan komen die kleine zwanendonsjes weer.

Gisteren was ik voor de verjaardag van mijn gehandicapte zus naar Alkmaar.

Ik heb net een gedicht geplaatst dat gaat over kleuren, onder weg  in de trein naar Alkmaar kwam ik lang de bloembollenvelden die hier veel zijn, ik wou zo graag mooie foto’s er van maken, maar in een rijdende trein met vieze ramen gaat dat niet optimaal. Toch laat ik u er een paar zien, het is echt een prachtig gezicht al die bedden met bloembollen, veel  tulpenen en blauwe druifjes.

Eliza

Kleuren

Kleuren zijn prachtig

geboeid sta ik soms voor een bloemenzaak

om al die tere schoonheid te bewonderen

en er van te genieten.

De schepping is vol kleuren

van het zachte pastel, tot die paars en vlammend rood,

hartverwarmende, oogverrukkende tinten,

maken blij en gelukkig.

Alleen als de mens gekleurd is- breekt de hel los

soms openlijk, soms vermomd.

Blank staat tegenover zwart als een kemphaan.

Geel word schamper ”spleetoog” genoemd.

En als ik me niet vergis

dan heeft de “Roodhuid”amper Recht

om adem te halen.

Het meest trieste daarbij is dan weer

de inzet van het kind.

Niet samen leren- spelen en ontspannen.

Weg met ”zwart” uit “Leliestad”.

Het lijkt wel dat die kleur niet écht

maar schoensmeer is die,  afgeeft.

Vervloekt wat is er toch  met ons verstand  aan de hand

dat de vrede óók nog, op een kleur moet stranden?

Kunnen wij niet net als de regenboog

al die schoonheid bundelen tot een geheel.

Vrij, van die ”onnozele” eigenwaan .

Uit de bundel”Tijdloze

Actua”

Zondag 3 mei 

De herfst is weer ingetreden, gisteren zondag, zou ik naar mijn vriendin. Mijn vriendin komt meer naar mij  als ik naar haar, dus nu zou ik op de fiets of met de bus zondag naar haar toe gaan. Zondag morgen regenen en wind, echt herfst weer. Dus dan met de bus, had ik nog niet eerder gedaan, wou toch weten of het een makkelijke verbinding was naar mijn vriendin.

Ik heb een boekje waar alle tijden van de bus instaan, ik dus studeren, ja zo noem ik het maar, want het is echt zoeken en goed kijken, maar ik had het gevonden. Als ik om 11 minuten over 1 uur de bus bij mij nam naar het station, dan ging daar een bus richting mijn vriendin om 1 uur 47. Met Rocky naar de bus, kom ik daar kijk ik  in het bushokje nog even hoe laat de bus komt. Stom, stom, stom, ik wist dat de tijden op zondag anders zijn als door de weeks, maar had dit glad weer vergeten, de bus gaat  op Zondag: 5 minuten over het hele uur en niet 11 minuten, ik stond er 7 minuten over, de bus was  net weg. Ik moest nu  een half uur wachten.
Er kwam even later een hele mooie mijnheer ook in het bushokje,

“ mag ik naast u gaan zitten?”

“natuurlijk mag dat,” ik schoof Rocky even wat op zij, die had ik in de tas gedaan omdat hij het zo koud had. De mijnheer had in de gaten dat Rocky in de tas zat, hij ging hem aaien en zei:

“hij heeft het even beter als wij, wat is het koud hé”

“zeker dat vind ik ook, “ ik had de mooie man al een tijdje stiekem geobserveerd, hij was erg groot, was licht getint, had keurig geknipt haar,

mooie schoenen (gepoetst met van die gaatjes boven op de schoen bij de neus)  ze waren zo groot, ik kon het niet laten:

“mag ik vragen wat voor maat uw schoenen zijn?  als ik mijn voetje er naast zet, verdwijnt hij helemaal”

De mooie mijnheer moest lachen en zei:

“ja als ik kleine voeten zou hebben was dat ook geen gezicht ik ben vrij lang, mijn schoenen  maat is 46, mijn handen zijn ook groot”.

Ik heb de mooie mijnheer nog een fijne zondag gewenst toen we samen de bus in stapte, hij mij ook en dat was dan weer een leuk moment van een grauwe koele dag.

 Ik kwam op het station aan om  1 uur 49, die bus was net weg. Dus nog een half uur wachten. Het was koud Rocky zat te rillen als een rietje, ik werd er echt niet vrolijk van. Hoera voor de mobiel die ik zo maar bij me had,(gebeurd bijna nooit), ik heb mijn vriendin gebeld en gezegd dat het later werd als 2 uur.

 Ze vroeg “waar ben je dan?”

“Nog op het station”

“Ik kom je halen”

“Nee, ik wil nog steeds weten hoe de verbinding is naar jou toe, ik wacht gewoon op deze bus je ziet wel hoe laat ik er ben.”

Dat was niet zo heel vriendelijk maar ik wou nu niet opgehaald worden. Uiteindelijk toen de bus kwam was ik er zo, ik stapte vlak bij haar huis uit, toen begon het echt hard te regenen, dus nogal koud en verpietert stond ik om half 3 op de stoep bij mijn vriendin.  Ze heeft een heerlijk warm soepje voor me gemaakt, we hebben fijn rummycub gespeeld, heerlijk gegeten, om half 8 regende het nog behoorlijk, toen heb ik mij met Rocky toch fijn naar huis laten brengen, het is toch wel heerlijk als je kan auto rijden. Maar als je het goed doet ? dan gaat het met de bus ook wel, alleen de aansluiting van de ene bus op de andere daar zou aan gewerkt moeten worden, want het is zeer treurig als de ene bus twee minuten eerder weg gaat voor dat de andere bus op het station is, zeer jammer.  

Eliza

Tuintjes



Het tuintje van mijn buurvrouw,
er staan zulke gezellige dingen in.







dit vind ik ook leuk, de stikkers van de grote prullen
bak(om je eigen prullenbak te herkennen als hij geleegt word) 
niet op de prullenbak, maar onder het raam op de muur
Eliza

Mathilda kijkt uit naar haar man Harry,
ze laat vast haar eieren niet alleen, ze heeft er 6. 
Natuurlijk zijn er altijd mensen die zo nodig iets
naar ze toe moeten gooien
 zoals een leeg cola blikje.

De paardebloem,waarom geen zonnehartje? zo mooi geel
zo'n wonderlijke bloem. Is hij uitgebloeit dan komt er
een prachtig pluizenbolletje, de pluisjes worden
door de wind weer weggeblazen .

Zo komen er overal zonnehartjes,
een wonder van de natuur toch?

De knotwilg krijgt ook weer allemaal blaadjes
en de bomen langs ons pad zitten weer
vol bloezem in prachtige kleuren.
Wat zijn we dan gezegend
met onze ogen die zien,
onze benen die kunnen lopen ,
onze oren die nog alles horen 

Dit moet dan onkruit zijn ,de brandnetel ... berenklauw
en het zonnehartje.
Maar wat een pracht aan kleuren toch?
De berenklauw is vorig jaar (dachten ze) helemaal
 uitgeroeit door de gemeente,
DUS NIET,
 hij komt met alle kracht weer terug.
Jammer want hij wint het niet van de gemeente,
ze komen dan weer om hem te verwijderen.

Het reusachtige blad van de berenklauw.

 

Eliza

Mijn vriendin belde op,"zullen we naar het tuincentrum gaan?"
"Geweldig jij met de auto ik op mijn paard er achteraan"

Bloemen en plantjes gekocht,
heerlijk op onze gemak uitgezocht. 

Prachtige ideeën waren uitgestalt,
er is vast wel iets bij dat ons bevalt.

   

Kant en klare zwaluw nestjes voor het gemak,
dus niet meer onder de rand van het dak. 

Later de kleinkinderen uit school gehaalt,
"kijk oma dit kunnen wij !"
Het is de ondeugt die nu uit hun ogen straald.

Daar zit dan mijn grietje op
het trapje van het schoolplein,
Mijn dag begon goed en
eindigde fijn.

Verwarring

Het is me weer overkomen dat ik iets TOTAAL verkeerd ingeschat heb.

Ik zal het wel nooit afleren altijd te denken dat de mensen  mij niet zo behandelen als ik hun behandel.

Als ik iets doodgewoon vind, is het voor een andere helemaal niet  vanzelfsprekend. Ik moet daar toch wel in gehard zijn na bijna 64 jaar, maar toch brengt het mij in verwarring, als mensen heel anders reageren dan ik verwacht. Ik was best uit mijn doen en ging mijn zoon vragen wat ik toch voor een  raar mens was." Nou Mam, een raar mens ben je niet, maar vaak veel te impulsief, dat niet alle mensen zo zijn, dat moet toch ook kunnen, en als jij dan iets bedenkt wat een ander helemaal niet uit komt, dan kan het gebeuren dat jou dat kwetst, jij plooit je altijd naar de mensen, maar niet iedereen doet dat, alle mensen zijn verschillend." Ja als ik het nu opschrijf is het zo nuchter en waar. Ik blijf het moeilijk vinden.

Eliza

Beloof me,kind, als ik van hier verdwijn

treur niet om mij, straks bloeit weer de jasmijn

en geurt de kamperfoelie. Erger zou het wezen

als zij verdwenen waren, ik er nog zou zijn

Geschreven door: Hugo Bos

*************************************************

Voor jou
Ik staar omhoog, en zoek naar jou

in het zwarte van de nacht.

Ik stel mij voor, dat jij daar bent

en gewoon tegen mij lacht.

Ik zie je niet, ik hoor je niet

maar doordat ik je zo mis

ben ik van het feit doordrongen

dat daarboven mijn ‘iets’ is

Ik sluit mijn ogen en beleef

een intensief moment.

Ik weet gewoon, ik voel gewoon
dat jij dicht bij mij bent.

*************************************************     

Als het lichaam niet meer wil

en het leven word een lijden,

kan men dankbaar zijn

dat God het komt bevrijden.

**************************************************       

Verdwaald

Een stip wiekte binnen in het kerkgebouw

zo’n grauwe kleur vind je niet gauw.

Alleen als hij fladdert heen en weer

dan draaien de hoofden statig mee

van links naar rechts, tot hij stille zat

hoog in ’t  gewelf waar je hem niet zag

want zo’n pluis, daar is geen zoeken aan.

Maar gelijk met een kind, duurde het niet lang

na korte poos klonk weer zijn stem

en eiste hij de aandacht op, die kleine prop.

Zelfs Pastoors oog ging recht omhoog

en aan zijn gezicht dat er niet om loog

zag ik dat hij er binnenpret om had

met zo’n vreemde parochiaan  als gast

En een lach daar ben ik altijd voor

waarom zou je niet lachen in Vaders huis

dat doe je toch ook bij je eigen thuis.

Oók een blijde lach is een gebed …

dus heeft die verdwaalde verenbundel

me tot dubbel bidden aangezet.

Uit een boekje dat ‘Tijdloze Actua’ heet

Van  ‘M. Elzas-Groot’

Foto's uit het fotoboek.

Hé, hé, hoor je wel wat ik zeg?
 

Zo'n lief stel.

Kijk uit!! daar komt een grote aan
 

"Zo moet het oma op die muziek "

"Heb ik geen smaak, met mijn zwart witte jas? "

"Oh Jonny, zing een liedje voor mij alleen"
 

"Wat hoor ik, loopt er nog een in het zwart wit rond?
 

"Bij ons in de Jordaan"
 

Hij is zo eenzaam en verdwaald. 

Eliza

Gastvrouw zijn.

Wat is het fijn om gastvrouw te  zijn.

Het was mijn beurt, (echt mijn of hun beurt, dat gaat eigenlijk niet zo, we komen zelf met het idee wanneer het uitkomt om dan voor elkaar te koken. ) om voor ons vieren te koken 3 buurvrouwen uit het volgend blok en ik .

 Eerst afspreken of iedereen op de dag kan die ik uit kies. Als dat gaat dan plannen maken wat gaan we eten, dat is gewoon al leuk, uitzoeken hoe ik het ga bereiden, dan de boodschappen doen . Deze keer (verleden week had ik ze met Sven en Indra gegeten) heb ik voor  kleine kapucijners gekozen die groenige zachte in blik, niet die harde bruine knikkers.  Ik heb in gedachte al een soort Indische rijst tafel maar dan voor kapucijners.

Dus al lopend door de winkel, ga ik op zoek naar uien,   gesneden rauwe ui,  gebakken uien ringen kunnen al in twee schaaltjes op tafel. Dan kleine augurkjes … piccalilly…zilveruitjes… gebakken spekjes en komkommer.

Ik heb dan al 7 schaaltjes om mijn grote schaal kapucijners verzameld. Eigenlijk is het niet veel kookwerk, maar wel voorbereiding.  Ik wil ook een voorafje, ik zie zo veel kookprogramma’s op tv,  ik wil dat gewoon thuis in praktijk brengen in mijn eigen steil dan. Dus 2 struikjes lof mee, Hollandse garnaaltjes… whisky cocktailsaus en mandarijntjes. Thuis de struik  van de lof voor de helft afsnijden (in de breedte) zo dat de stronk en de blaadjes apart zijn, die blaadjes haal je voorzichtig uit elkaar en zet ze even in het water,

Als je dan lage schaaltjes heb doe je de blaadjes recht op als een bloem in het schaaltje, je pelt de mandarijn en haalt alle pitjes en sliertjes eraf, zodat alleen het vruchtvlees overblijft, dat doe je in een schaaltje de garnaaltjes erbij dan de whisky cocktailsaus,( niet te veel anders blijft er van de smaak van de garnaaltjes niets over) wat peper en een klein beetje zout, dit alles even husselen en dan voorzichtig in het hart van de bloem scheppen. Het toetje heb ik zeer eenvoudig gehouden, gewoon bekertjes met vanille of chocolade vla. Heerlijk de voorbereiding in de keuken s’middags,  lekker kneuteren  dat is het voor mij wel.

Later het dekken van de tafel met het mooie servies van mijn moeder, de bijna honderd jaar oude wijnglazen ( geërfd van Simon zijn Oma) uit de kast. Ik heb( wel mijn eigen smaak, of dat nu wel hoort?) een heerlijk zoet wit wijntje, dus de  glazen mogen weer even mooi wezen op tafel, ze drinken ook fijn omdat ze heel dun zijn. Ja zo ontdek ik dat eten koken voor mij altijd een feestje is, als er maar gasten zijn, dan voel ik mij goed, we tafelen zeker nog gezellig een uurtje na we praten over van alles. Ik weet wat ik kan en als iedereen dan zeer tevreden is, sta ik later super tevreden de afwas te doen, want dat hoort ook bij mijn! feestje,  niet voor de gasten.  

Eliza