Foto's uit het archief

                                                    Zondag 20 februari

Vandaag lekker wat langer uitgeslapen, het is tenslotte ‘Zondag.’

Dat is een grapje, want voor mij is het elke dag Zondag.

Ik hoef… niet meer vroeg op te staan om naar mijn werk te gaan.

Ik hoef… geen kleine kinderen meer aan te kleden, en eten te geven.

Ik hoef… niet tussen de bedrijven door, mijn huis door te werken,

( kan nu elke dag een beetje )

Ik hoef… niet steeds meer geld te verdienen om me te bewijzen

tegenover anderen.

Ik hoef …s’morgens heel vroeg geen krant te bezorgen

( ik heb respect voor de krantenbezorger(ster) )

Ik hoef… geen kostwinner voor mijn gezin te zijn (zware baan tegenwoordig.)

Eigenlijk MOET! ik maar heel weinig:

Ik moet… elke morgen opstaan en aankleden

Ik moet… elke morgen mijn hondje uitlaten

Ik moet… elke dag eten,( wat minder, zou beter zijn)

Ik moet… elke dag naar het toilet

Ik moet… elke dag van mij zelf houden( heb ik wat moeite mee)

Ik moet… vriendelijk zijn tegen mijn medemens.

Ik moet… elke dag mijn bed opmaken

Ik moet… elke dag genieten van het leven.

Ik moet… elke dag een wandeling maken( gelukkig heb ik Rocky)

Ik moet… steeds meer van mijn vriend gaan houden.

Ik moet… heel veel houden van mijn zoon en klein kinderen

Ik moet… wat meer aan mijn familie denken.

Ik moet… mijn vriendenkring onderhouden.

Mijn leven is toch een makkie zou ik zeggen.

Dat is het voordeel van AOW’er worden.

Eliza

 
                                                                     



 




 





 




 

Eliza

Heb je wel gehoord van die holle bolle wagen
Waar die schrokkerige Gijs op zat
Die kon schrokken grote brokken
Een koe en een kalf
Een heel paard half
Een os en een stier
Zeven tonnen bier
Een kerk vol schapen
En nog kon Gijs van de honger niet slapen

**********

Vinger in de hoed wie er mee doet
Van avond om een kaarsje
en een lichtje aan de deur
Hoezee

**********

Ben je boos
Pluk een roos
Zet hem op je hoed
Dan ben je morgen weer goed

**********

Honden leed

Honden leed,

voor wie het nog niet weet.

Mijn hondje Rocky heeft

zich afgevraagt,

(niet dat hij zich beklaagt )

“Waarom hij geen vrouwtje heeft,

waar hij gezellig mee leeft.

Waar hij lief en leed mee deelt,

die hem niet verveeld.

Waar hij mee kan stoeien,

met wie hij zich kan bemoeien.

Die hij lief kan hebben, met hart en ziel,

vooral  die blonde van nummer

tien, waar hij op viel.

Niets van dat alles, misschien

even naar elkaar kijken.

Maar dan weer mee,

het mensen vrouwtje weet van geen wijken.

Misschien even ruiken

we mogen niet alleen achter de struiken.

Even een weekend logeren?, wel nee,

“kom op Rocky ga nu mee”.

Niet eens een afspraakje mag ik maken,

hoe kan ik dan aan kleine lieve puppy’s geraken.

Vooral als ik ruik dat zij graag wil,

staat mijn honden hart bijna stil.

Dan mag het al helemaal niet, en dat is niet eerlijk,

allebei vinden we dat heerlijk.

Nee ik mag er alleen maar naar kijken,

maar aankomen niet.

Ik heb het niet slecht,

maar dit doet mij verdriet.”

Rocky

Eliza

Hoe mooi is Limburg

Zó… mooi. Ik was een weekje mee naar Kessel, zijn we op woensdag middag gaan rijden naar  schitterende plekken in Limburg.

Die middag heb ik  mij ontroerd, gelukkig, en vredig gevoeld.

We zijn naar Margraten geweest, daar is een groot monument het ‘Memorialpark’, ter nagedachtenis aan velen Amerikanen en andere soldaten die voor onze vrijheid hebben gevochten en daardoor zijn gedood.

Het is een groot park  prachtig onderhouden,  schoon en zo sereen, twee hele lange muren van een soort marmer stonden daar waarin alle namen van de gestorven soldaten  waren gegrift.  Brede trappen die ons op een midden plein brachten, omringt door de muren met namen stond een groot bronzen beeld aan een langgerekt water in een zwart bazin, er achter een hoge vierkante toren, die was indrukwekkend, hij was niet mooi, een hoge grauwe toren. Daar was een carillon in verwerkt, wij kwamen die trappen op, de zon scheen er was verder niemand, de stilte, de rust,  ineens dat carillon wat ging spelen, het was of ik  aanwezig was bij de begrafenis van al die soldaten die gesneuveld waren. Tranen over mijn wangen.

Achter de grote toren het prachtig aangelegd militair kerkhof. Nu kom ik zelf woorden te kort om te beschrijven hoe aangrijpend het is, allemaal witte kruizen in gelid, rijen en rijen met de namen van de gestorven soldaten er op.  Het was er dood stil, we hoorde alleen de vogels fluiten.

Dan kan je niets anders doen dan gewoon even stil staan, je gedachten

alleen gericht op de heldhaftigheid van de gesneuvelde, het verdriet van vele ouders die hun kind zijn verloren en eigenlijk het grote verdriet voor iedereen die gesneuveld is in een oorlog die niemand eigenlijk wil.

Dat was mijn ontroerend moment, daarna voel je het geluk dat jij daar mag staan in vrijheid.

Alles is nu vredig, omringt door een prachtig landschap met heuvels en groen

We zijn daarna naar de’ Gulpenberg’ geweest, ik heb best wat hoogte vrees, de berg op daar merkte ik niet zo erg veel van hoe wel ik op het laatst blij was dat ik uit kon stappen, ( waar ik wel meteen uit het vredige gevoel gerukt werd, om dat er op de parkeer plaats tussen de bomen allemaal zwerfvuil lag. Wat kan ik me daar woest om maken, dat de mens van al wat mooi is, toch weer een zwijnenstal kan maken.)

Op die berg stond een groot Maria beeld, van alle kanten op de berg keek je naar een prachtig panorama in de diepte, we hadden zo’n geluk dat de zon aan de hemel scheen, we hoefde geen jas aan. Het was gewoon onze middag

 .

Daarna zijn we nog naar het drielanden punt in Vaals gereden. Nederland, Duitsland en België  komen daar samen, een gek idee, dat je de ene kant Duitsland, de andere kant België, en de derde kant Nederland in kan lopen.

Best wel moe maar zéér voldaan,
na die prachtige middag huiswaarts gegaan.

 ( foto's deze keer opgezocht, niet zelf gemaakt)

Eliza

( eerste bedrijf 'NOER')
 Maandag  7 Februarie 2011-02-07

Ik word wakker en denk zo gauw mogelijk even een stukje schrijven over de musical die ik gisteren middag gezien heb.

Samen met mijn vriend waren we naar de laatste middag voorstelling van de musical ‘Veerkracht ‘

Ik heb al vaker geschreven over de amateur musical vereniging waar mijn zoon ook bij is.

Ja dan zult u wel zeggen daar heeft ze het weer over de geweldige zoon, maar helaas het is zo, mijn zoon schitterde gisteren zo geweldig in ‘Twee’ rollen op dat toneel in de schouwburg, mijn hart barste van trots uit mijn vel. Het eerste bedrijf was wel een beetje verwarrend, ik kon even niet zo gauw het verhaal plaatsen, maar in de loop van het spel werd het steeds beter ging ik het verhaal snappen, waren er voor iedereen geweldige rollen zelf een egeltje hoorde er bij om het compleet te maken. Chris mijn zoon had mij wel uitvoerig vertelt van zijn rol in het eerste bedrijf, ook dat hij daarin dood zou gaan,”Mam dan zie je mij in het tweede bedrijf niet meer terug”

Gaat het doek open in het tweede bedrijf komt er een clown, zo’n mooie droevige clown, een met zo’n punthoed en een traan op zijn wang het toneel op.

Ik verwachte het totaal niet, maar zag toch meteen dat het Chris was.

Hé! Dat kan niet waar zijn, dat was het wel en ik verschoot zo, ik ben namelijk mijn hele leven al gek op clowns. Dat hij dat geheim heeft kunnen houden dat vind ik knap, de clown werd op een gegeven moment in een lichtstraal gezet, en ging het verhaal wat zich afspeelde op het toneel verwoorden in gebaren taal. Toen moest ik huilen, zo mooi, zo goed als hij dat deed, de zaal was ook muisstil, ik was zo ontroerd. Even dacht ik nog, ze hebben iemand uitgenodigd  zo,n pantomime speler om dit te doen, maar toch wist ik zeker dat het Chris was.  Totale verrassing. Maar alle spelers stuk voor stuk stonden daar of het profs waren, petje af 'SJAPO’

Eliza

Foto's uit het archief

















Eliza

Vrijdag 4 februari – 2011

Vandaag al weer vrijdag, de dagen vliegen voorbij. Jammer het licht is buiten  niet aan, een klein stormpje waait over Den Helder. Wat gaan we doen vandaag? Om 11 uur vrijwilligers werk ‘tafeltje dekje’ ( nee geen ezeltje strekje  er achteraan, hoewel ik dat wel altijd denk als ik ‘tafeltje dekje opschrijf’ )

Er gaat vandaag een nieuwe vrijwilligster met mij mee, ik hoop dat ze het ook fijn vind om een half uurtje mee te helpen om eten te verwerken voor mensen die buiten het ouderen wooncomplets wonen, die niet meer instaat zijn om te koken.

Door de vrijwilligers krijgen ze in ieder geval een warme maaltijd, vrijwilligers in de keuken om het eten in te pakken, vrijwilligers buiten om met de auto de maaltijden aan huis te bezorgen. Zijn er geen vrijwilligers dan word het toch zeer moeilijk om de mensen te bedienen, er is al zo weinig geld beschikbaar voor de zorg, als dit werk betaald moet worden dan vrees ik dat het overgaat.  Laten we maar hopen dat er toch jonge mensen op willen staan om een half uurtje in de week dit te willen doen, het geeft voldoening als je weet dat er door jouw half uurtje inspanning, elke dag mensen een warme maaltijd krijgen.

Mijn vriend komt vandaag ook weer, ik kijk naar hem uit.

Verder is de dag nog jong en weet ik niet hoe hij af zal lopen?

Eliza

'Geluk' je noemt het vriendschap
maar zijn er woorden voor?
Het gewoonste
Het meest verwonderlijke
'mens zijn'
'voor een mens'
Dat was jij

*****************************    

Niet aleen belangrijk is
de weg die je gaat,
maar ook het spoor dat je achterlaat.

**********************************  

Een bloem omdat je zo lief was
Een bloem omdat je zo vrolijk was
een bloem omdat je ons leven fleur gaf
een bloem omdat je ons leven kleur gaf
maar nu geen kleur, alleen maar zwart

************************************

Opgetild door het licht
Meegenomen door de geuren
Gedragen door de wind
Een nieuw leven tegemoet.

*************************************  

Foto's waar m'n oog op viel



















Eliza

Een fee

Mevrouw De Wit zat even. Ze had de was in de soda

gezet en nu zat ze even, en keek op de klok of het

tijd werd voor koffie. Toen zag ze naast de radio

een fee staan. Mevrouw De Wit wreef zich met een

hand over de ogen en keek nog eens. Het bleef een fee.

Zo eentje met glinsterende  sterren op het gewaad,

met lichtende haren en met een staf.

Waar komt u voor? vroeg mevrouw de Wit.

De fee aarzelde even. Ik…eh…U mag een wens doen,

zei ze.

Bent u van de Ova prijsvraag, vroeg mevrouw De Wit.

Waarachtig niet, zei de fee. Volstrekt niet.

Dan zeker van het - kom hoe heet het - opinieonderzoek?

Wat is dat, vroeg de fee.

Daar vragen ze ook van alles.

Maar ik vraag u niets, zei de fee. U mag een wens doen.

Gewoon!  

Waar bent u dan van? vroeg mevrouw De Wit. U moet

toch ergens van zijn?

Hoor ’s, zei de fee kribbig, ik ben niet van de Ova

en niet  van iets anders, ik ben gewoon een fee.

Dezelfde als die van Assepoes, als ‘t u interesseert.

Als het u om geld te doen is, zei mevrouw De Wit,

ik heb al gegeven voor de kinderkolonie. Het is me

niet om geld te doen, zei de fee.

O, gaat u dan maar zitten. De fee zat, op de tafel.

Nou en…? Vroeg de fee.

Wat bedoeld u… vroeg mevrouw De Wit.

De wens, zei de fee geduldig. Wat wilt u ’t liefst? Een

blonde prins?

Mevrouw De Wit keek haar kippig aan. Mijn man

is bij de rijksverzekeringsbank, zei ze.

O, zei de fee. Maar dan eh…een huis! Een landhuis

op de Veluwe…

De Veluwe, zei mevrouw De Wit. Dan moet mijn man

op en neer!

Hier in de stad dan, zei de fee. Zegt u ’t maar.

In de Iris laan?

Mevrouw De Wit begon dromerig te kijken. Is ’t een

gedeelte van een woning, vroeg ze.

Een heel huis, zei de fee. U mag zelf zeggen, hoe

groot. Zeven, acht, tien kamers ?

O, daar laten ze ons niet in, zei mevrouw De Wit.

Daar krijg ik geen huurmachtiging voor. O nee.

De fee zuchtte. Wat denkt u van Geluk? vroeg ze.

Hoezo geluk? vroeg mevrouw De Wit.

Gewoon geluk, zei de fee. U wenst gelukkig te zijn.

Dat bent u dan.

Waarvóór ben ik dan gelukkig? Vroeg mevrouw De

Wit argwanend.

De fee draaide zich om en liep langzaam naar het

raam. Dan ga ik maar zei ze. Maar wacht… Geld

mag u ook wensen. Honderd duizend gulden?

Nu werd mevrouw De Wit beslist ongemakkelijk.

Wat voor praktijken zijn dat, vroeg ze kil.

Heus zei de fee smekend, u krijgt het zomaar, zo-

maar!

En hoe moet ik dat verantwoorden voor de belas-

ting, zei mevrouw De Wit. Die zijn nogal niet pre-

sies.

Ik weet het, zei de fee. Een bontmantel. Nertz.

Een bontmantel fluisterde mevrouw De Wit. Nertz…

zei u?

Nertz, zei de fee.

En als mijn man thuiskomt, zei mevrouw De Wit,

wat moet ik dan zeggen? Moet ik dan zeggen:

kijk Karel, van de fee gekregen? Zei hij: O, van de

fee gekregen, juist ja.

Nu was het geduld van de fee uitgeput. Ze werd spier-

wit van woede. Ze kreeg een driftbui, wat maar

hoogst zelden voor komt bij feeën. Zij kwam een paar

passen naderbij en het zag er naar uit, dat zij

mevrouw De Wit in een paard wilde gaan veranderen.

Wacht even…eh…juffrouw, riep mevrouw De Wit

half huilend. Geef mij maar een nieuw pansponsje.

Zo’n rond koperen pansponsje. Weet u wel?

De fee stond stil. Zwaaide met haar toverstaf; toen

vloog ze weg door het raam. Mevrouw De Wit staarde

haar na en zag haar zilverig zweven boven de antenne

van het huis aan de overkant. Eindelijk ging ze van het

raam weg. Op tafel lag een pansponsje, zo’n rond

koperen. Ze pakte het op en hield het heel lang in

haar handen. Heel lang, terwijl ze door het raam

naar buiten staarde.

Geschreven door Annie M.G. Schmidt in 1979

Ik zou er zo een cabaret voorstelling van willen maken, iedere keer als ik het voorlas op het toneel, dan zou ik mij mond houden na het woord;  zei...of vroeg... na die wooren laat ik de mensen dan in de zaal  roepen; de fee...of... mevrouw De Wit.
Want dat komt toch hilarisch vaak voor.

Ik blijf het heerlijk vinden om te lezen.

Eliza

Ik ben heel gelukkig met mijn zoon

Als
 

Als... mijn man niet was overleden,

dan waren we vandaag 44 jaar getrouwd.

Als... dat niet gebeurd was, zou ik,
nu na 6 jaar geen nieuwe vriend hebben.

Als... ik niet op de kalender had gekeken,

zou ik niet gezien hebben dat mijn vader,
(waar ik hele fijne herinneringen aan heb)
al weer 23 jaar geleden  overleden is,

                                           
                         Gezegend ben ik met schatten van kleinkinderen.

Als... ik vandaag niet naar koffietijd

met daarin Koos Alberts in de rol stoel gekeken had,

dan zat ik nu niet te snotteren achter mijn pc.

Als... ik dat allemaal niet had gedaan, stond ik nu te

stofzuigen, en zat ik niet achter mijn pc mijn hart te luchten

Als... Rocky niet geknipt was,

zou hij  zonder dekentje buiten op de plaats liggen,

en ik niet bibberend achter mijn pc met open deur.
 

Ja ’ALS’, gelukkig kun je niet van te voren alles weten.

                                 

                             Het liefste hondje van de wereld heb ik,
              waarom dan toch bij dierbare
herinneringen snotteren??

Eliza

Gisteren

Gisteren is Rocky naar de trimster geweest, hij ziet er nu weer zo schattig uit.

Het was lief dat mijn vriend een dagje extra bleef om Rocky te brengen en te halen. Terwijl Rocky getrimd werd, zijn wij  even lang ze zee wezen wandelen. Het was fijn maar loei koud, met de wind in de rug ging het wel, maar we moesten ook terug dat viel tegen. Ik heb het niet gauw koud, maar de wind maakte ijsrandjes aan mijn oren. Een muts kan ik niet op mijn hoofd verdragen, rooide oortjes dus. Lekker uitgewaaid naar huis en wachten op het telefoontje dat Rocky klaar was. Het is geweldig dat zijn trimster die lang haar beroep niet kon uitoefenen door een kwaadaardige ziekte, nu toch weer zo opgeknapt is dat ze de eerste honden weer kon knippen. Ze is er nog lang niet maar is zeer positief. Een leuke plant moet de opening van haar trimsalon opluisteren, ze was er blij mee.

Toch raar dat ik haar belde om te vragen hoe het ging, ik ben twee keer naar een andere trimsalon met Rocky geweest, die is ook goed maar we waren zo vertrouwd met onze eerste trimster, het moest gewoon zo wezen dat ik belde.

S’middags met een kennis een leuk potje rummicub gespeeld, was gezellig, ik blijf het een gaaf spel vinden en ben altijd blij als er iemand beschikbaar is die het samen met mij speelt.

Het telefoontje ‘Schat ik ben weer thuis”was ook welkom, later in de middag zag ik op het journaal dat het super glad op de weg was, er waren  diverse ongelukken. Dan ben ik echt blij met het telefoontje.

Eliza

S'morgens zie ik de zon worstelen met de wolken
 om toch gezien te worden.






Daar is de zon dan.

.
"Nee, ik wil niet zo naakt op de foto.






"Daar staat me toch een eng mens,
die wil me maar op de foto hebben.
Oh, nu zie ik het, het is mijn vrouwtje,
 ik zie nu ook zo helder." 
Eliza

Het Engeltje

Op mijn dagelijkse rondje,

kwam ik jou vaak tegen;

een praatje een grapje

soms was je wat verlegen

          je schreed langs mij heen,

          naar die stoel in dat hoekje

          en genoot van de stilte;

          soms gestoord door mijn bezoekje

we spraken over het weer,

over de dood en het leven;

dat herhaalde zich keer op keer

al was het soms maar even

          ik zei, er is geen dood

          slechts verandering

          jou glimlach was als

          een bloos van verademing.

ineens miste ik jou,

je stoel bleef leeg,

ik zocht jou in de stilte

en dacht dat je zei

ik ben op mijn plekje.

          ja, je bent nu aan de overkant

          en kijkt naar ons korte bestaan,

          wij spreken elkaar met de geest

          wat door Gods licht is toegestaan

Je blijft in mijn herinnering

zoals je bij ons was

tot ziens lief engeltje

Een mooi gedicht gemaakt door een bewoner naar aanleiding van mijn schoonmoeders dagelijks rondje in het huis waar ze de laaste jaren woonden. Ze maakte een rondje ging naast de lift  zitten waar speciaal een stoel voor haar  stond, ze mijmerde wat en kon dan haar wandeling voortzetten tot ze weer thuis was .

De achternaam van mijn schoonmoeder was 'Engel' 

Dank aan mijn schoonzus die me dit ontroerend gedicht heeft toegestuurd.



Eliza 

Kinderrijmpjes

Naar bed naar bed zei Duimelot
Eerst nog wat eten zei Likkepot
Waar zal ik het halen zei Langelot
Uit Grootmoeders kastje zei Ringeling
Dat zal ik verklappen zei 't Kleine ding

 ********************

Barend Botje ging uit varen
Met zijn scheepje
naar Zuid-laren
De weg was recht
De weg was krom
Barend botje
Kwam nooit weerom

***************************

Een- twee
kopje thee
Drie- vier
kannetje bier
Vijf-zes
Kurk op de flesch
Zeven-acht
soldaat op wacht
Negen-tien
ik heb en dief gezien
tien-elf
dat ben je zelf

*********
uit het boekje Kinderrijmpjes van
Nelly bodenheim

Onvrede

Mijn buurman, vriend…vriendin… vader… moeder…alles te gelijk Joop, heeft nu zelf meegemaakt hoe het is om een familielid te hebben, die  in een land op vakantie ging waar eerst gewoon vrede was maar binnen twee weken een zeer  gevaarlijk land is. Allemaal mensen die er geen vrede meer mee hebben zo als het land bestuurd word, razend worden protesteren, met geweren rondlopen en schieten, met stokken en zwaarden de straat op gaan om hun ongenoegen tot uiting te brengen. Het familielid, zou zondag om drie uur op het vliegtuig stappen om naar huis toe te gaan, maar dat is heel anders verlopen, na een nacht merrie op vliegvelden niet wetend wanneer en waar naartoe zijn ze uiteindelijk in Brussel geland  daar kon ze familie  bellen  die  bereid waren om haar daar af te halen, dus vanmorgen was ze even bij Joop om de hond  te begroeten die bij Joop verbleef al de tijd  dat ze op vakantie was. Joop had zich ontzettend ongerust gemaakt en was nu dol blij dat ze weer aan de koffie zat in zijn gezellige kamer.

Wij waren er ook even, om de krant te brengen, om  te horen of zijn familielid goed thuis was gekomen.

Als je dan uit haar mond zelf hoort hoe het daar was, hoe bang ze toch geweest is, beelden op televisie zie je genoeg , verhalen hoor je dan, maar je beseft in je luie stoel in de kamer niet hoe beangstig en gevaarlijk het dan werkelijk is.

Ik weet niet hoe het met de wereld moet, overal onlusten, rampen, Australië eerst verdronken, dan word het weggevaagd door orkanen, overal ellende, ik kruip nu het liefst op mijn roze wolk, even weg van alles, ik val er vanzelf wel weer af.

Eliza

Foto's van Marieëndal, gemaakt vandaag.


Een beetje wazig tegen het zonnetje in,
ik hoop dan dat het toch wat opleverd.

Ik zie steeds uit andere hoekjes mooie beelden.


Wedden wie het eerst boven op de berg is!


De eenden hebben een klein randje water
 de rest zit al weer een vliesje ijs op.


Ze zijn het bos behoorlijk aan het opruimen.



Mooi, alleen die ribbels water de rest dun ijs



En dan kom je thuis, in een lekker warm huis,
staat het oude meubel minstens honderd jaar,
mooi in het zonnetje.


Eliza

Herinnering ...

Weet je nog van gisteren, liefste
Hoe het eens begon
Hoe sterk het verlangen leefde
te kijken naar de ondergaande zon?
hoe wij samen eindeloos
konden wandelen op het strand
met alleen onze gedachten
en de voetsporen in het rulle zand

Weet je nog van gisteren, liefste
die eerste gestolen zoen
die kindelijke blijdschap tussen ons
bij alles wat we zouden doen

Verlang je ook naar morgen, liefste
naar weer een stralende dag
Naar een openstaande toekomst
die wij zullen ontvangen met
een gulle lach ...



Gescheven door;  Ruud Swagerman