Spaarpot

 
Verjaardags feest

Bij een verjaardag horen cadeautjes toch? Maar als je 65 word dan heb je bijna alles al, welk cadeau  is dan nog leuk?  Mijn schoonzus en zwager zijn vlak na elkaar jarig, mijn schoonzus word net als ik 65 jaar.  Een mijlpaal in je leven dan ga je bij de club van A.O.W ers  horen. Dus ik ben bij mijzelf te raden gegaan wat voor een cadeau ik leuk zou vinden . Het moet niet om hele grote bedragen gaan en dan verval  je in de geijkte  cadeaus,

doucheschuim, zeep, zakdoekjes, scheerschuim, planten enz.

Dat wil ik zo ie zo niet ontvangen, misschien ondankbaar maar dat staat nog in de kast van de vorige verjaardagen, en als  je dat zou willen doorgeven op een andere verjaardag, moet je reuze oppassen dat je het niet aan die gene geeft van wie je het gehad heb. Heel eerlijk! zo zullen er heel veel mensen zijn die problemen hebben met cadeaus geven.

Ik heb er wat op gevonden, de lol in de winkel  was al leuk, het winkelmeisje genoot mee om dat ik lachend steeds wat nieuws bij de kassa zette en het verhaal van dát  cadeau er meteen bij vertelde:

Cadeau : … 1

Een loep om elkaar in bed terug te vinden

Cadeau: … 2

Het hart om er aan te denken elkaar elke dag te zeggen : ’ik hou van jou.’

Cadeau… 3

Een afwaskwast voor als je de kleine tandenborstel niet meer kan vinden.

je ogen gaan tenslotte iets achteruit als je ouder word.

Cadeau… 4

Een pot crème  om elkaars huid te beschermen tegen de rimpels.

Cadeau … 5

Seconde lijm,   om een eeuwige glimlach  op je gezicht te lijmen.

Cadeau…  6

Een grote slab, om elkaar liefdevol te voeren.

Cadeau …7

Plaatjes van verliefde vogeltjes die nog net zo gelukkig zijn als jullie.

Cadeau… 8

Batterijen om het gehoor apparaat te laten werken.

Cadeau … 9

Een spaarpot met een afbeelding van geld erop zodat je niet vergeet

dat daar het spaargeld in moet.

Nu ik het zo opschrijf is het misschien een beetje flauw, maar ik weet dat ze het wel kunnen hebben,’HOOP IK ‘

Het is goed bedoeld elk cadeau kan gebruikt worden.

De grote slab is een poncho voor na het bad, perfect voor hun kleindochter.

 Een knipoog naar de jaren als A.O W.

Eliza

Opa
Mijn opa zei altijd; 'als je het wat langzamer doet,
gaat gaat het veel vlugger

Kinderachtig
Dat kleine kinderen kleine ruzietjes maken
is kinderachtig,
maar dat grote mensen grote ruzies maken
 is nog kinderachtiger'.

Geloven
Geloven betekent;
Geluk vinden in je zelf,
en in dat geluksgevoel iets bespeuren
wat niet van deze aarde is.



uit een boekje geschreven door "TOON HERMANS'
Uitgegeven in 1990
Het heet 'Elke dag een treetje'.

Hoera de zon

Hoera de zon,

ik wou dat ik hem  vastbinden kon,

Als het dan geregend had ,

en alles was kledder nat.

 Gauw het zonnetje halen ,

alles droog maken met z’n warme stralen.

De regen zijn we gauw moe,

we zijn dan weer aan het zonnetje toe.

Woensdag  27-7-2011

De dag is al weer bijna om, het was heerlijk zonnig, fijn met mijn vriendin in de rolstoel naar ons stekkie geweest , een heerlijke broodjes zaak , waar we een paar keer per jaar even neer strijken om lekker te gaan eten tussen de middag. Dat vinden we allebei ons uitje. De gekoelde zelfgeperste sinasappelsap is verrukkelijk of er een engeltje over je tong piest. Daar na nog even naar haar huis geweest lekker in het zonnetje gezeten, ik werd erg slaperig ik moest gewoon naar huis anders had ik gaan slaapwandelen. Ik had  van half 1 tot
3 uur geslapen, wakker geworden en niet de slaap meer kunnen pakken, mijn boek lag op het nachtkastje, even een klein stukje lezen, dat kleine stukje werd 6 uur vanmorgen, het boek was uit, daarna heb ik nog 3 uurtje geslapen, toen ik  dus in de tuin zat half twee s’middags, ja toen kwam Klaas Vaak  met slaapzand.

Nu vallen ook mijn ogen bijna dicht dus deze dame gaat lekker slapen, er was wel iets grappigs gebeurd in de stad, Rocky had gepoept midden op de stoep, dat kan natuurlijk niet, er was een schilder paaltjes aan het schilderen, hij had er twee geschuurd en twee al geschilderd. Ik vroeg of hij een papiertje had zodat ik Rocky zijn poep kon opruimen, dat had hij niet maar er stond een vuilnisbak vlak bij, hij zei ”misschien zit daar wel iets in”, dat was zo, dus ik ruim het op, maak ik een praatje met de schilder geeft die man ineens een brul:  

“U hond heeft net tegen mijn geschuurde paaltje aan gepiest. “

“Sorry, sorry, sorry hij plast namelijk altijd tegen paaltjes”.

 Ik maakte stilletjes dat ik wegkwam.

Eliza

Wat een geweldige uitvinding, ‘de FOTOGRAFIE’ deze foto’s zijn

Op 1  na: ( het egeltje ) gemaakt door mij, mensen,  dieren ,bloemen, gebouwen.

 Ik heb dat met eigen ogen gezien en vast kunnen leggen

op de foto, wat een wonder eigenlijk.

(    De persoon die het heeft uitgevonden ben ik erg dankbaar.)  

Je beleeft  de momenten

 die je steeds  tevoorschijn kunt  halen   nogmaals,

 om er weer  van te genieten.

Eliza

Eliza

Eliza

Eliza

Eliza

Verdriet

Toen die kleine, blonde vriendin vanmorgen tegenover

me zat en vertelde wat hij gezegd had, en wat zij gezegd had

en wat hij toen gezegd had en wat zij toen gemerkt had

en wat hij toen gedaan had en hoe hij toen gekeken had…

toen dacht ik: Ik zou je alleen kunnen helpen, als ik zelf een

ongelukkige liefde had, maar toevallig  heb ik er op dit moment

geen, helaas, en ik kan er  zo gauw ook geen meer aankweken.

Hij houd niet meer van me,  zei ze. Het is uit.

Kom kom, zei ik. Je zult zien, morgen staat hij weer op de

stoep te trappelen.

Nee, zei ze. Hij heeft het zelf gezegd. Hij houd niet meer van me.

Ik probeerde me te herinneren wat ze tegen mij zeiden indertijd

in zo’n geval, om me te troosten. Een lieve oudere nicht, die toen

tegenover mij zat, zei zacht: Je zult zien, er zal uit dit verdriet iets

groeien! Ik zag dadelijk voor mijn geestesoog een welig bed

slaboontjes en jonge rabarber, maar het had mij niet getroost.

Een andere intieme vriendin zei in die zelfde tijd tegen me:

hij is jou niet Waardig! Ze zei het met een intonatie, die me deed

denken: jakkes ben ik dan zó rein?

Neen, dat waren dus dingen, die ik nu bepaald niet moest zeggen.

Maar wat dan wel? Wat dan wel? Ik wenste op dat ogenblik

dat er een handleiding bestond voor het Troosten van

Vriendinnen met Ongelukkige Liefdes. Wie zou een dergelijke

handleiding kunnen schrijven? dacht ik.  Ik kon niet zo gauw

iemand bedenken. Het liefst iemand die zelf net midden

in een O.L. was gedompeld, maar meestal hebben die personen

niet de ware lust tot schrijven van wat dan ook, laat staan

handleidingen. Toch is er dringend behoefte aan zo’n werkje

dacht ik. Er komen wel boeken uit over schoonheidsverzorging,

o, bij dozijnen kun je ze kopen! en hoe meer schoonheidsverzorging,

hoe meer liefde. En hoe meer liefde, hoe meer liefdessmart.

Wie moet dat allemaal stelpen? En hoe moet men troosten?

Zou ik maar gewoon zeggen, waar het op stond?

Dat was namelijk zo duidelijk in dit geval: Over een jaar

ben je hem helemaal vergeten, dan is er en ander en dan

loop je te kwinkeleren van jong geluk. Maar nee, ik kon dat

niet zeggen want ze wou natuurlijk geen ander, zo is ze nu

eenmaal. En bovendien wat is het nut van verdriet, als je er

niet eens lekker in mag blijven rond kroelen.

Ik dacht aan die jongen van haar. Het zou waarschijnlijk ook

niet helpen als ik zei: ‘k Heb het toch nooit op zijn tanden

begrepen gehad, net hamstertanden.

Komisch gezien, zei ik, komisch gezien is het niet zo érg

belangrijk, meid.

Ze keek me wantrouwend aan en ging daarover zitten nadenken.

Ik zag dat ze probeerde haar Rinus komisch te zien, maar

het lukte kennelijk niet. Ik had het verkeerde gezegd.

Over zestig jaar zijn we allemaal dood, zei ik. Dan doet

het er niet meer toe.

Nog zestig jaar? kreunde ze angstig. Ze zag natuurkijk een

woestenij voor zich van zestig jaren, zonder  die hamstertanden

Ook dat was dus helemaal mis geweest.

Wil je een borreltje?

Nee, walgde ze. Ze zat zo heel klein en heel bleek en heel zielig

in die stoel, met een gebogen rug, het was aller akeligst en ik

voelde me warm worden van woede. Alle kerels zijn

lammelingen, zei ik. En kijk, dat was het goede woord. Ze

lustte wel een borreltje, zei ze, En ze at er heel gezond een zak

 pinda’s bij op. En ze poeierde bijna vrolijk haar neus, voor ze

weg ging, terwijl ik naast haar stond te piekeren: Hoe komt

 het toch, hoe komt het toch, dat wij vrouwen elkaar met

die zin op slag kunnen troosten? We hebben geen handleiding

nodig, met die zin kunnen we het altijd af.

Geschreven en uit gegeven in 1979 door:

 ANNIE, M.G. SCHMIDT

Zondag regen dag

Een beetje regen nou vooruit, maar de hele dag een tranendal buiten,  je kunt er niets aan doen maar triest is het wel. Soms loop ik met Rocky alleen het pad achter op en neer meer een verplicht rondje omdat ik niet zo veel zin heb, nu zou ik toch wel even een loopje door Marieëndal willen maken maar al zou ik door de regen willen Rocky helemaal niet, die poepte gauw vlak voor mijn tuinhekje en stormde gelijk weer naar binnen. Toen hij het tuinhekje uitliep in het gras trok hij zijn pootjes heel komisch omhoog, hij vond het veels te nat.
Deze dag duurt best wel lang  mijn boek heb Ik uitgelezen, een dikke pannenkoek gebakken nu wel met kaneel rozijnen en suiker, appel ertussen gedaan lekker lang laten sudderen zodat de suiker een soort siroop is geworden wil hem wel achterelkaar op eten  maar kan me toch een beetje beheersen. Al mijn email gelezen dankbaar omdat ik en pc heb, ik zit er toch wel veel uurtjes achter. Ik ga bij Joop eten fijn dat hij mij uitgenodigd heeft. Zo kabbelt de Zondag heel rustig verder.

Eliza

Herder Herder laat je schaapjes gaan- ik durf niet
Waarom niet- Om dien boozen wolf
De booze wolf is gevangen - Tusschen twee ijzeren tangen
Tusschen zon tusschen maan - Herder laat je schaapjes gaan

*********
'K heb een rood rood spiegeltje gevondden
'K heb het op mijn hartje gebonden
Keer omme  Keer omme
Mooi meisje Keer je eens omme
Mooi meisje heeft zich al ommegekeerd
Dat heeft ze van haar broertje geleerd
Keer omme keer omme mooi meisje keer je eens omme

*********

Ik zal je eens wat vertellen
Van Evert en van Jelle
Evert schoot de konijnen dood
Jelle verkocht de vellen

*********

zeer oude versjes geschreven door
'Nelly Bodenheim'

De huishouding

Nu ik mijn tijd weer moet door komen in mijn eentje ( echt niet in mijn eentje, ik word door mijn vrienden weer omarmd het vedwaalde schaap is  terug. Mijn schoonzusje is daar een voorbeeld van, zij schreef heel lief "jij kan het, jij hebt een sterke wil" waar is die sterke wil?  ik ben nog steeds niet afgevallen )  kan ik niet meer om het huishoudelijk werk heen. Samen met mijn vriend de weekenden, tussen de week door naar het weekend toe leven, kwam het huishouding niet zo in beeld. Wat mijn oog zo oppervlakkig zag werd keurig gedaan,

afwassen,

bed opmaken,

soms eten koken,

opruimen,
 
stof afnemen,
 
stof zuigen,

de was,
 
dat was het wel zo’n beetje. Maar nu ik  de hele dag de tijd heb,  zie ik dingen die ook aandacht vragen. Vroeger heeft mijn  moeder mij al geleerd,

”Kind als je en lekker sopje hebt na het afwassen ( geen vette pannen en dergelijke, wat boterhambordjes kopjes en schoteltjes) neem dan de aanrechtkastjes even mee, het gasstel alles wat je oog ziet en waar wel een sopje overheen kan.”
 
Ja nu kan ik daar niet onderuit, wist u dat er erg veel richeltjes alleen al in de waterkoker zitten. Ik nam hem( of haar) wel af maar dan oppervlakkig, nu zie ik in ene allemaal richeltjes waar toch ‘iets’ tussen kan gaan zitten.

Waarom heb ik anders die oude tandenborstels netjes aan de muur hangen in de plaats van koffiefilters die ik nooit meer gebruik ?

juist om daarmee de richeltjes schoon te maken. Ook meteen maar de aanrechtkastjes soppen, doe ik de afgedroogde afwas in de kastjes, ja dan zie ik ook een vaal randje en daar een vlekje, als je elke maand de kastjes uit haalt en schoonmaakt kom je dat niet tegen.
Pak ik het opgewarmde prakje uit de magnetron zie ik ook een paar spatjes in het hart van de magnetron dus niet alleen de glasplaat afsoppen ook de wandjes en het plafonnetje van de magnetron zo hoort dat. Wauw wat zal het spik en span worden bij mij.

De laatjes uit de keukenkastjes hebben van de week een metamorfose ondergaan, alleen jammer dat ik zo moeilijk iets kan weggooien alles heeft een herinnering,  ik heb wel wat weg gegooid maar de rest netjes gerangschikt.

Toen ik mijn diepgevroren prakje uit de diepvries haalde kwam ik op de deksel van het doosje een grote bromvlieg tegen. Ik schudde hem op de aanrecht en dacht: zou hij als hij ontdooid is weer weg vliegen? Hij was duidelijk de weg kwijt geraakt toen hij de vrieskast indook waarschijnlijk toen ik  het prakje er indeed.  

Ik  wil u een tip geven:  de margarine doosjes van de smeerboter op brood, zijn uitermate geschikt om  1mans hapjes in de vriezer te bewaren, het kan zo met bakje en al in de magnetron, eenmaal geleegt afwassen en klaar voor hergebruik deze bakjes kosten u niets.

 Alleen let er op als je bijvoorbeeld soep ingevroren heb en je wilt dat laten ontdooien in de ijskast, doe er dan een zakje omheen, het is namelijk al een paar keer voorgekomen dat mijn vriend de boter wou pakken en dan de soep over zijn handen kreeg, hij had dus weer het verkeerde doosje en hij bezwoer dat hij een hele rits diepvries doosjes voor mij zou kopen als ik de margarine bakjes maar weg gooide, dat hoeft nu niet meer.  

Zo ziet u maar ik kom straks nog tijd te kort.

Eliza

Foto's uit het archief

Grote mensen, kleine mensen.

Eliza

Even vandaag

Even vandaag, ja ik ben weer wakker aan het worden in die zin ik moet mijn eigen boontjes weer doppen, ga niet wachten tot het weekend en dan een ander  mijn boodschappen laten doen.( Vond het in het begin mooi makkelijk) Het was allemaal zo lief bedoeld,  ik deed de hele week geen boodschappen zag daarom steeds minder mensen, waarschijnlijk heeft dat ook medegewerkt aan het feit dat ik het idee kreeg dat mijn eigen leven mij ontglipte.  Het uitmaken met mijn vriend was voor mij  toch best wel moeilijk omdat we geen ruzie konden krijgen, mijn vriend liet veel over zich heen gaan, was altijd de rust zelf waardoor ik het idee kreeg ik word niet serieus genomen ik blijf  prakkiseren hoe ik het anders had kunnen doen. Dat hij erg gekwetst is daar heb ik wroeging over ik had het  graag anders gezien. Wel is het nu zo dat ik zelf mijn dingen weer doe het krijgen van een O V chip kaart bijvoorbeeld, wat een toestand  ik ga nu weer reizen met de bus en trein maar moest wel die kaart zien te bemachtigen. Met behulp van Chris mijn zoon zijn we eerst naar het N S station gegaan met de voordeel urenkaart van de NS op deze kaart zit al een pasfoto  hij is tot 2013 geldig dus deze kaart kon meteen als O V chip kaart gebruikt worden na diverse handelingen. Nu moest ik vandaag nog de kaart activeren  heb de hond gepakt en ben gaan lopen naar de winkel waar dat mogelijk is. ‘N half uur heen en ‘n half uur terug  meteen nog een paar boodschapjes gedaan Rocky buiten vast gelegd wat ik heel eng vind  bang dat hij weg is als ik terug kom, maar nee hij lag netjes op mij te wachten kwam toch bekende tegen even een praatje dat heb ik gemist,  ik kreeg er veel voor terug maar miste het contact met de mensen best wel. Meer ga ik er niet over uitweiden ik heb toch even een dipje, waarom?  ik kom er niet uit .

Eliza

Afscheid nemen
is met dankbare handen
weemoedig meedragen
al wat waard is
om niet te vergeten.

***********************    

'Niet meer aanwezig, niet meer
afwezig, niets dan een
iets dat ooit eens geweest is
niets dan een steeds bestaand nooit.'

****************************  

Schat, mamma,oma en dochter 
                                      je bent er niet meer.
O' wat doet het verdriet ons zeer.
Boven zal je over ons waken,
zodat weer een beetje vreugd ons hart
                                                     zal raken.
************************************* 



Eliza

DE ZON
VAN DE DAG

Aanvaard elke dag als een nieuw geschenk,
 als een gave
en zo mogelijk als een feest !
Sta 's morgens niet te laat op !
Kijk in de spiegel,
en lach tegen je zelf
en zeg 'goede morgen' tegen je zelf,
dan ben je al en beetje geoefend
om het ook tegen anderen te zeggen !
Als je de ingrediënten van de 'zon' kent,
 kun je ze zelf maken
even goed als dagelijkse soep.
Neem een grote portie goedheid,
doe er flink wat geduld in,
geduld met je zelf,
 geduld met anderen.
Vergeet dat tikkeltje humor niet,
 om de tegenvallers te verteren.
Meng er een behoorlijke dosis werklust in
en giet over alles een gulle lach
en je hebt
de zon van de dag !



geschreven door
PHIL BOSMANS

Dit gedicht had ik als lijf spreuk moeten hebben het afgelopen jaar, dan was alles andes verlopen. Als je het zo opschrijft dan lijkt het allemaal zo simpel
 Eliza

Triest ‘weer’

Het is triest ‘weer’, de regen is de hele dag aanwezig, met de wind samen een echt herfst tafereel. Dat zie ik als ik achter in de tuin kijk, kijk ik voor naar de straat kant kan ik zelf wel huilen, de bak waar ons vuil in gestort kan worden  is stuk, de klep zit vast nu kan er geen vuil gestort worden. Toch zijn er van die oerstomme mensen die hun vuilnis zakken dan maar naast de bak zetten, met als gevolg dat de kraaien en de meeuwen de zakken gewoon stuk hakken en alles er uit slepen tot aan poepluiers aan toe. Het is een vreselijke  smeerboel alles waait bij ons over de stoep, nu begrijp ik waarom ik belasting moet betalen om het vuil te verwerken, hoe goed het bij ons eigenlijk georganiseerd is, hup zak in de bak klep naar beneden en weg vuil. Maar als de klep vast zit gaat het gewoon niet neem je vuil dan weer mee naar binnen, nu zitten wij met de troep. Ik kan me daar kwaad over maken, dan hoor ik de stem van mijn vriend (‘’ maak je niet druk er zijn ergere dingen in de wereld) ik heb zelf de vriendschap opgezegd maar er zijn toch dingen die ik niet snel vergeten zal. Als ik wat kwijt was, zei hij: ” gewoon terug denken, rustig aan, waar ben je geweest ? wat heb je gedaan” ? en inderdaad dan vond ik het negen van de tien keer terug. Deze wijze les zal ik koesteren. Ik zal mijn dagen weer in moeten vullen alleen, ik heb vandaag mijn accordeon te voorschijn gehaald, kan de wijsjes die ik al zo lang speel nog redelijk goed  de vingervlugheid is er nog niet je moet blijven spelen anders willen je vinger niet meer de juiste noten aan slaan ik vond het wel fijn om weer te spelen.  Vanmorgen heb ik na het journaal  even het kindernet opgezocht en tot mijn verbazing kwam het programma van 'Ome Willem'weer voorbij. Ik heb het altijd een vreselijk kinderprogramma gevonden ik vond 'Ome Willem'een vreselijk iemand, vanmorgen was dat gevoel er nog net zo, ik keek naar de kinderen  die waren volgens mij diep onder de indruk zo naïef, wat een een lol  om dat ‘broodje poep’ oh wat een engerd, dan nog’ deze vuist op deze vuist’ onvoorspelbaar dat het nu nog uitgezonden word.  Waarschijnlijk  wel beter voor de kinderen  dan de computer spelletjes van nu? Hoewel ik sommige kindertjes ook erg benauwd zag kijken .

Eliza