Archief

 Wandelen

De buurvrouw en ik lopen door Marieëndal  met Spetter en Rocky.

Er word druk onderhoud werk gepleegd, bomen bij gewerkt, gras gemaaid  wel met een maaimachine maar niet een die alles meeneemt. Er werken daar aardige mensen die een kleine achterstand hebben, die vinden het heerlijk om in de buitenlucht te werken dus het gemaaide gras word net als vroeger op hopen gelegd we hebben zelf gezien dat die lui een soort draagbaar met hun mee droegen waar het gras op gegooid werd met een hooivork daarna aan de rand van het grasveld neer gelegd om het vervolgens door een tractor met aanhangwagen te laten op halen. Het moest dan weer met een hooivork in de aanhanger worden gegooid.

De buurvrouw en ik zaten op een bankje vlakbij zo’n gras hoop,  daar kwam de tractor met aanhanger  er liepen en paar mannen achteraan met de hooivork. Vlak voor ons stopt de tractor en de mannen gingen het gras in de aanhangwagen gooien. Staat er een man vlak bij ons hij was erg lang, ik keek en keek nog eens,  voor dat ik nadenk vraag ik “

‘Mijnheer mag ik vragen hoe groot u schoenen zijn?’

“Groot” word er gebromd.

Even later hoor ik de man vragen:

“Mag ik zo onbescheiden zijn om te vragen hoe groot u schoenen dan wel zijn”

Ik voelde mijn wangen rood worden ik schaamde mij, ik had minder verstand als de man op dit ogenblik,  want nu begreep ik pas hoe niet leuk het is als iedereen zou vragen hoe groot zijn schoenen zijn.

Ik zei timide”

“Ik heb maat 37 van schoen”

De man grijnsde wat en zei;

“Doet u er dan maar 15 maten bij, dan weet u hoe groot mijn schoenen zijn”

Dan hoor ik mij zelf ook nog vragen;

“Oh…zo groot, dan kunt u ze zeker niet in een gewone schoenwinkel kopen”?

Wij zaten achter de zijkant van de aanhang wagen aan de voorkant waren ze dat natte gras aan het opgooien, ik hoor de man nog zeggen:

“Even kalm aan, anders zitten de dames straks onder het natte gras.”

Ik had het hem niet kwalijk genomen als hij per ongeluk toch even een gooi  te hard had gedaan.

Soms ben ik wat  te onnadenkend, daar heb ik mijn hele leven al last van.

Eliza

  
  

  

  

Eliza

                                                   

Mijn fantasieën

Misschien is het u wellicht opgevallen in sommige verhaaltjes dat ik een levendige fantasie heb . Ik vind dat zelf heerlijk, niemand ziet mijn fantasie als het me overkomt, wil ik het vertellen dan is dat mijn eigen keus, maar alles wat zich in mijn hooft afspeelt waar ik dan zelf om grinniken moet, pakt  niemand mij af.

Gisteren gleed er een bootje door de sloot, het had wel een motor maar die klonk zo zacht ik was daar blij verrast door, er zat een man in niet zo’n heel oude man, hij voer met zijn bootje maar ook had hij een vishengel in zijn handen die hengel gleed door het water achter het bootje aan. Ik ben ook zo als u wel weet zeer nieuwsgierig, dus ik gaf de man eerst een complimentje dat zijn bootje zo geruisloos was, dat deed hem zichtbaar plezier,toen durfde ik ook te vragen wat hij nu aan het doen was met die hengel? Hij haalde de hengel op daar zat een middelmatig visje aan.

”Ik laat de hengel door het water achter mijn bootje gaan met dat visje er aan om die grote snoek te vangen die zeker in deze sloot is.”

Aha daar komt het gezegde vandaan’ een klein visje uitgooien om een grote te vangen’

‘Ik hoop voor u dat u daar in slaagt”

 Tegelijkertijd zie ik in mijn gedachte die grote snoek in dat visje bijten en het mannetje voorover aan zijn hengel het water in vallen  door het water glijdend achter de snoek aan. Ja want door de schok liet de man niet los.

Ik moest daar zo om grinniken ( ik liep met Rocky  op het pad mee  met het bootje in de sloot) de man keek mij aan,  toen heb ik hem mijn fantasie verteld, hij kon er ook om lachen .

Hij wenste mij nog een fijne dag,  ik wenste hem een goede vangst .

Eliza

                                                     

Houten beelden bij en openlucht museum
  
Zo waren de meeste huizen,onder verdieping klaar ,
bovenverdieping verder waneer er weer geld is.

  

  
Je kunt nog net de staart van het arme ezeltje zien,
wat een bossen moest hij(of zij) mee torsen.


Hoog steekt de berg boven het dorp uit.

  
Wat een enorm schip, daar was de camper een kabouter bij,
en dan die machtige bergen er boven.

Eliza

Helemaal moe

Wauw ik kan geen pap meer zeggen, gelukkig kan ik wel de toetsen nog bedienen van mijn pc.

We hebben een fijne wandeling gemaakt die verder uit liep dan we dachten. Eerst door het bos, weet je, het strand is dicht bij kom we lopen er even heen, gelukkig was het zand in de duinen naar het strand toe helemaal rul, we stonden boven aan het duin naar de zee te kijken, ik zei tegen mijn vriend:

“Als je me terug dragen wil dan ga ik met je mee naar de zee, als dat niet mogelijk is (hoezo niet mogelijk? Zo’n licht veertje als ik) dan draaien we hier om en nemen de zelfde weg weer terug naar huis.”

 Mijn vriend heeft serieuze plannen ondernomen om mij op te tillen en over zijn rug te smijten. Helaas we verdwenen samen kopie onder in het mulle zand. Zo erg was het niet maar de weg terug naar huis leek toch langer als de heen weg, we waren super blij dat we thuis waren en genieten nu van een lekker kopje thee

Eliza

                                                              

Vrijdag 19 oktober 2012

Vandaag al weer vrijdag, wat gaat de week toch hard, deze week had ik het best moeilijk  met de stilte in huis , niemand om tegen te praten als je s’morgens wakker word, te knuffelen op z’n tijd, samen eten, samen wandelen Rocky uitlaten. Dat doe ik wel met de buurvrouw, maar nu mijn vriend er weer is ben ik toch wel een gezegend mensje. Ik was echt blij dat ik de auto weer voor de deur zag staan, ik moet altijd goed kijken, mijn vriend moet altijd lachen hij laat mij altijd eerst de deur uit lopen, of voorop lopen als we  het winkel centrum  uit komen, 9 van de 10 keer sta ik bij een verkeerde auto, ik heb totaal geen verstand van auto merken, dat heeft mijn interesse ook niet echt, als ik maar een goede chauffeur of chauffeuse heb die mijn kontje( nou kontje? ) laat rijden dan ben ik al zeer tevreden.

Indra en Sven waren dinsdag na schooltijd een paar uurtjes bij mij, Sven die dronk zijn thee en at zijn gehaktballetje(met ei) en zei;

“doei oma, mijn vriendjes wachten op mij.”

 Indra bleef gelukkig , we gingen rummicubben, terwijl we aan het spelen waren vroeg zei mij;

“Oma weet u wat het woord ‘hoogstens’  betekend? “

Even denken hoe leg ik dit uit?

 'in het uiterste geval'
 
( ik heb het opgezocht in het woorden boek) .

 "Maar hoe kom je op dat woord?”

“Van een spel dat lijkt op ‘scrabble’ oma maar wat is nu het ’uiterste geval?"

“Als het niet anders kan”

Ergens wel zeer leerzaam dus vooruit maar, ik denk nu  iets positiever over hun elektronische spelletje.

Eliza

                                             

  

Onder weg naar huis kan ik het ook niet laten
te fotograveren wat ik mooi vind.
.
  



  

Eliza

     
Carnaval in Limburg.
  
Kinderthee feestje met een logeer partij 
in de vakantie, heel gezellig.
 
  

  
Geweldig als ze al zo groot zijn, 
ze kunnen oma dan mooi even helpen.

Eliza

Gelukt

Ja de verrassing is helemaal gelukt, de bordjes met  gehakt ballen stonden klaar toen ze uit school kwamen, even iets lekkers, even verwennen.

“ Ha Oma wat lekker ik lust graag een gehakt bal, hij is lekker groot”

dat zei Indra,

“Oma dat ziet er lekker uit “

dat zei Sven.

Ik begon hem wel een beetje te knijpen, straks is het voor hun ook een teleurstelling. Ik wou niet het risico lopen dat de eitjes er uit zouden floepen dus ik verzocht ze om zachtjes maar met heuse snij bewegingen de bal gehakt te lijf te gaan. Sven keek toen een beetje achterdochtig naar mij, wat bedoeld oma daar nu mee,? ik zag het hem denken, hij snee heel voorzichtig midden door de gehakt bal en ja hoor daar kwam keurig het eitje te voorschijn. De verbazing was groot, Indra meteen er achter aan en zij werd door Sven een beetje geholpen om ook haar eitje te voorschijn te toveren. Ze hadden dit nog niet eerder gegeten, ze waren blij verrast, vonden het heerlijk tot opluchting van mij.

Eliza