.. tot onze westerse maatschappij waar het geringste groot genoeg is om Paus en Kerk te bekladden vond ik een community die zich richt rond onze vorige Paus. Deze groep telt wereldwijd honderdduizenden leden.
A group dedicated to a man who made a difference for all of us, politically and religiously. A leader for one billion people for the last 27 years and a man who opposed communism, Cold war, terrorism and brought together religions and people. He died as he lived, serene and peaceful, noble and dignified. He shall always be remembered in our hearts, for if it was not for him, maybe the world would be a much bloodier place.
Ja, inderdaad wat deze heilige man heeft bereikt is jammer genoeg zo vlug vergeten.
Wanneer je dit korte gebed tot het uwe kan maken, zowel bij het slapengaan maar ook na een eerder moeilijke opdracht, zowel voor jezelf, maar zeker ook voor een ander; wanneer je dat elke keer opnieuw van morgen tot avond aan de Heer mag zeggen, dan weet je dat je een gezegend mens bent en je kracht put om aan iets nieuws te beginnen wat er ok straks op je afkomt.
Ik geloof in God. Ik hoor Hem: Hij roept mij om steeds het goede te doen. Ik geloof in Jezus. Ik zie Hem: Hij gaat mij voor en wijst mij de weg. Ik geloof in de Geest. ik voel Hem: Hij geeft me kracht om door te gaan. Ik geloof in de gemeenschap van deze kerk en ben blij dat ik er bij hoor. Ik geloof in Gods Koninkrijk en ben berreid om mijn steentje bij te dragen.
Wanneer IK bepaal waar God te vinden is, dan zal ik daar altijd een god vinden die afgestemd is op mij, die mij welgevallig is. Maar wanneer GOD bepaalt waar hij te vinden is, dan is die plaats het kruis van Christus. En wie God wil vinden moet mee onder dit kruis.
Op Witte Donderdag heeft Jezus de voeten gewassen van zijn leerlingen, niet als knecht maar als dienaar. Hij heeft er aan toegevoegd: Doen jullie dit nu evenzeer. Was elkaar de voeten. Wees dienstbaar. Zo werd de diaconie, het priesterschap ingesteld.
Bij het breken van het brood en het delen van de wijn heeft Jezus evenzeer gezegd: blijf dit doen tot mijn gedachtenis. En zo heeft hij de Eucharistie ingesteld.
Nog een derde 'gebod' liet hij ons na doorheen zijn prediking: Hij leerde ons het Onze Vader bidden.
Voel je de vraag? Zeker bij de vaststelling dat de praktijk van de misviering zienderogen achteruitgaat .. 'Moeten wij dan niet eerder onze naaste helpen dan wel naar de wekelijkse Eucharistie gaan?" Moeten wij niet eerst de voeten wassen dan he tbrood breken en delen?
Ik maak een vergelijking: Een vogel heeft twee vleugels om doorheen de lucht te vliegen. Met slechts én vleugel zou hij algauw ergens tegenaan vliegen en sterven. Als mens kregen wij twee benen om te stappen. Wanneer je de ene voet vooruit plaatst volgt de andere.
Zo is het ook met de eucharistie en de dienstbaarheid. Beiden kunnen niet zonder elkaar, meer nog: ze bevruchten elkaar.
PASEN Het is KERK zijn; en KERK zijn is MARIA zijn: is gemeenschap zijn die in haar leven draagt, het leven van de Verrezene; gemeenschap van mensen die zwanger van Hem, hun hele doen en laten afstemmen, zodat Hij kan herleven en telkens opnieuw kan geboren worden en verrijzen in onze praktijk van goedheid, van inkeer en inzet.
PASEN: een op weg gaan van veertig dagen om het te wagen midden het bestaan naar bekering toe te gaan. Veertig dagen genadetijd op zoek naar echtheid. Van Asdag tot Pasen, door de woestijn op zoek naar oasen, de weg gaan van herinnering en komen bij de verrezen Heer.
Pasen, doortocht naar het leven. De Heer is voorgegaan. Hij is waarlijk opgestaan! Met Pasen wordt het mysterie van heil en verlossing niet opgeheven, maar worden christen naderbij het mysterie geleid:
"HEER JEZUS, WIJ VERKONDIGEN UW DOOD EN WIJ BELIJDEN TOT GIJ WEDRKEERT, DAT GIJ VERREZEN ZIJT!"
Waar was jij, toen men Hem gekruisigd had? Waar was jij, toen de zon niet langer wilde schijnen? Waar was jij, toen Hij in zijn graf gelegd werd?
Wij kenden U niet, wij zochten onszelf.
Op Paaszaterdag, ook Stille Zaterdag genoemd, eindigt de vastenperiode die op Aswoensdag begon. De liturgische plechtigheden van de dag voor Pasen worden op de avond van Paaszaterdag gehouden. In de paaswake wordt doorheen de schriftlezingen herinnerd aan God begaan zijn met zijn schepping, wordt het doopwater gewijd en de paaskaars aangestoken ten teken van de verrijzenis van Jezus.
Een bijzondere groet aan allen die door ziekte genoodzaakt zijn van hieruit deze Paasnacht te vieren!
Genegen en alvast een Zalig heilvol Paasfeest gewenst!
Witte Donderdag is de dag van het Laatste Avondmaal en de instelling van de Eucharistie, met Jezus' voorbeeld tot gave en dienst in het gebaar van de voetwassing. Jezus viert met zijn leerlingen en vrienden het Joodse Pesachfeest, maar geeft er een nieuwe dimensie aan: Hijzelf wordt het Paaslam, geofferd voor verzoening en vergeving van zonde:
"DIT IS MIJN LICHAAM VOOR IEDER GEGEVEN, DIT IS MIJN BLOED VOOR IEDER VEGOTEN".
Pasen vieren is geen ééndagsgebeuren. In de joodse traditie was de Pesach-viering ook een pelgrimstocht naar Jeruzalem om daa de uttocht uit Egypte te vieren en te gedenken. Eigen aan elke pelgrimstocht is het gaan naar een heiligdom waarbij gaandeweg de bekering, de zuivering, de zucht naar authenticiteit, het herbronnen en herleven zich voltrekt.
Zo zijn er ook pelgrimageaccenten bij het vieren van Pasen: een op weg zijn naar Pasen dat helend werkzaam is. Doorheen de tijd ontwikkelde zich een soort paaspelgrimmage ter innerlijke voorbereiding en persoonlijk engagement naar de paasviering toe.
Immers, veel christenen bereiden zich voor op het vreugdevolle Paasfeesst door een veertigdaagse periode van matigheid. De veertigdagentijd begon met Aswoensdag waar in de kerk een kruiske op het voorhoofd aangebracht werd ter herinnering van de kortstondigheid van het leven.
Niemand zal ontkennen dat deze week, deze dagen anders zijn dan alle andere dagen doorheen het jaar. Het doet me denken aan het Bijbelfragment waar de jongen op het Joodse paasfeest vraagt aan zijn vader: "Waarom is deze avond zo gans anders dan alle andere avonden?"
Toen men Teresa van het Kruis, door velen onder jullie beter bekend als H. Edith Stein, vroeg naar de wortels van haar blijheid gaf ze volgend antwoord:
"GELIED DOOR GODS HAND, GODS WIL BOVEN JE EIGEN WIL STELLEN, ALLE PERSOONLIJKE EN TOEKOMSTIGE ZORGEN EN ALLE HOOP IN GODS HAND LEGGEN: DAT IS DE BASIS VAN DE VRIJHEID EN DE BLIJHEID VAN EEN KIND VAN GOD."
Een wondermooie betrachting die we mogen probreren te beleven in deze dagen naar Pasen toe, maar waarom niet een voornemen ook voor morgen en alle komende dagen en weken!
Het ontbreekt ons inderdaad zo vaak aan HOOP en VERTROUWEN!
Heer, wij vragen vergeving voor onze droge, koude beoordelingen. Voor onze opinies en alle vooroordelen die vaak blind zijn. Leer ons uw gelaat te zien in hen die niet meer herkenbaar zijn door lijden, kwaad en zond.
Ik knielde neer maar niet voor lang. Ik had nog zoveel te doen. Ik moest me haasten. Er was nog werk te doen. Rekeningen betalen. Zo, ik knielde neer en zegde haastig een gebed. Ik sond terug op, mijn christelijke plicht was volbracht. Mijn ziel kon in alle rust zich neerleggen. De ganse dag had ik geen tijd een vriendelijk woord te spreken, noch minder tijd om over Christus te spreken met vrienden. Zij zouden wellicht met me lachen; zelf ben ik eigenlijk ook een beetje bevreesd. Geen tijd, geen tijd, geen tijd. Het werd mijn dagelijkse kreet. Geen tijd om me te bekommeren over de zielepijn van anderen ... tot ik ten slotte kwam te overlijden en voor de Heer verscheen. Ik stond daar voor Hem met neergebogen hoofd en gesloten ogen. Hij hield een boek in zijn handen, het boek van het leven. God keek in het boek en toen keek Hij naar mij. "Ik zocht je naam in het boek, maar die kon ik niet vinden; ik zou hem ooit wel eens opschrijven, maar ik had geen tijd".
Dit is inderdaad de titel van een boekje rond de nieuwe kruisweg te Lourdes. Dit in aansluiting van het artikel rond de kruisweg dat ik heb geplaatst op 15 maart ll.
De Kruiswegmeditaties in dit boekje zijn door Mgr. Jozef De Kesel speciaal geschreven bij de nieuwe kruisweg die voor het jubileumjaar te Lourdes is uitgebeeld door de Franse kunstenares Maria de Faykol. In de nieuwe kruisweg van Lourdes wordt de vijftiende statie over de verrijzenis opgesplitst in drie beelden: Maria wacht bij het graf (de Hoop); de verrijzenis zelf (het Geloof); en de ontmoeting met de leerlingen te Emmaüs (de Liefde).
Het boekje bevat 17 bezinningteksten. Het kan dan ook in elke parochie worden gebruikt, en natuurlijk te Lourdes zelf. Ideaal om er naar terug te grijpen in de Goede Week!
Heer Jezus, geef ons de vreeugde van de hoop, in de seizoenen dat voor de kerk op de winter lijkt. Toon ons overal de tekens van leven en opstanding die wijzen op de lente van vernieuwing en evengelisatie. Zend ons uw Heilige Geest en het vuur van Pinksteren opdat de zomer zou komen, die onze harten verwarmt en die een overvloed van vruchten laat rijpen bij ons en heel de kerk. Heer God, zuiver de blik van ons geloof, vermeeerder onze liefde, maar voor alles: geef ons de genade van vreugde en hoop. Want als de mens een vraag is, bent u, Heer, het antwoord. Gezegend bent u, Heer, nu en altijd. Amen.
Nu volgend gebed al honderden keren doorgestuurd werd en dat in alle talen via mails en powerpoints leek het me gepast eens echt stil te staan bij dit eenvoudig gebed dat spreerkt van een onvoorwaardelijk vertrouwen. In plaats van het ook maar nog eens door te sturen naart de 'beste vrienden" zoals menigmaal gevraagd wordt in mailberichten, geeft ik het aan allen mee die dit lezen. Neem er vooraal de tijd voor. Lees het niet als een blogbericht maar als een gebed en laat het tot je doordringen. En dit niet alleen aan die geselecterde groep waar sprake van is indien je het zelf ontvangt, al wil ik niemand tekort doen, zeker niet hen van wie ik het lmocht ontvangen, in welke vorm dan ook!
Moge er vandaag vrede in je zijn. Moge je op God vertrouwen dat je precies bent waar je zou moeten zijn. Moge je nooit de oneindige potentie vergeten die uit vertrouwen is geboren. Moge je de gaven gebruiken die je heb ontvangen en de liefde doorgeven die je hebt gekregen. Moge je tevreden zijn met het feit dat je een kind van God bent. Laat deze aanwezigheid zich tot in je botten verankeren en je ziel de vrijheid gunnen om te zingen, te dansen, te danken en lief te hebben. Het is daar voor ons allemaal.
De passiebloem verbeeldt nog steeds voor velen het lijden van Christus. Het blad staat symbool voor de speer, het vruchtbeginsel voor de staander van het kruis, de kelk voor het aureool, het wit voor de zuiverheid en het blauw voor de hemel. De vijf helmknoppen zouden dan symbool staanvoor de vijf wonden, de hechtranken voor de zwepen, de meeldraden voor de hamers, de drie stijlen voor de spijkers en de vlezige draden in de bloem voor de doornenkroon. De bloem zou dan ook precies drie dagen blijven openstaan, een dag voor elk jaar dat Christus predikte.
Toch raar, ook al wijzen velen de christelijke hemel misschien af, toch kunnen Bach's Magnificat, Mozarts Requiem of Pergolesi's Stabat Mater licht in je hersenpan laten schijnen wanneer je lichaam het begeeft en je naar de laatste rustplaats wordt gebracht.
Tegen de Passietijd aan staan dan ook alle cd's rond Dood en Verrijzenis weer in de kijkker in de betere platenzaak, en ook in tijdschriften, dag- en weekbladen worden de nieuwe versies gepromoot.
Trouwens nog nooit heeft het Gregoriaans zo een vlucht genomen. Die christelijke hemel kunenn we trouwens binnenkort bewonderen te Watou tijdens het Gregoriaans Festival.
Noch mannen noch vrouwen moeten zich zorgen maken, want ze zijn veel belangrijker dan de vogels en de bloemen. 'Juliie hemelse Vader weet wel wat je allemaal nodig hebt. Zoek eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan krrijg je dat alles erbij" (Mt 6,32-33).
Geloven in Gods voorzienigheid is vertrouwen op Gods zorgzaamheid voor ons.
Indien je een goede vriend hebt, loof God dan, want vriendschap is een geschenk van God. Vriend zijn van iemand, is goed doen aan je vriend.
Hoe goed is het, lief te kunnen hebben. Vriendschap komt van God en :moet naar God terug.
Goede echte vriendschap is sterker dan de dood. Vriendschap is een lied, dat een hart doet leven. Vriend zijn van iemand is goed doen aan je vriend. Hoe goed is het, lief te kunnen hebben. Vriendschap komt van God en moet naar God terug.
Voor degenen onder jullie die het genoegen mochten smaken ooit in Lourdes te zijn geweest, zullen wellicht meerderen ook de mooie kruisweg hebben afgelegd langs monumentale beelden waar je niet anders kan dan er stil bij te worden, ver van de drukte, op een heuvel. Trok ook Jezus zich niet vaak terug op een heuvel om er te bidden?
Waarom is de kruisweg in Lourdes dan zo geliefd?
Dat is waarschijnlijk omdat Lourdes ons plaatst in het hart van het christelijk geloof. God is mens geworden voor ons, voor ons heil. Jezus heeft zijn leven gegeven uit liefde voor de mensen. Met zijn Kruis en door de Verrijzenis toont Jezus ons de weg naar het leven.
Deze geschiedenis is geen verhaaltje of een fabel, het is echter op aarde gebeurd zo’n tweeduizend jaar geleden.
De Kruisweg meemaken is terug gaan naar die Bron. Zo krijgen dan ook alle andere symbolen hun betekenis terug:
Het water van ons doopsel. De kaars zoals in de Paasnacht. De vergiffenis van de zonden, waarvoor Jezus gestorven is. De Eucharistie, waar wij Zijn dood herdenken, en Zijn verrijzenis uitroepen.
Gedurende de Kruisweg volgen wij Christus Door het Geloof, Met Liefde In Hoop.
We zijn volop in de veertigdagentijd, een tijd waarop christenen zich voorbereiden op Pasen. Daar zitten veel aspecten in. Eén daarvan is tegenwoordig niet zo in trek: de boete.
De mens is echter niet als een plant die vanzelf rechtop groeit: ze moet geleid en gesteund worden. Daarbij zijn boete en zelfcontrole onmisbaar. Ze zijn een blijk van liefde. Iedereen die liefheeft moet iets van zichzelf afstaan voor de geliefde. De boete van de christen is in elk geval een relativering van zichzelf.
Een eerste vorm is daarvan het verwaarlozen van de beschikking voor eigen gebruik van een deel van je tijd. BIDDEN is daarvan een concretisering; het is tijd geven aan God - een deel van mijn tijd.
Een tweede vorm is delen: een stuk van mijn bezit uitdelen aan armen, als uitdrukking van liefde. Dat delen brengt mee dat ik snoei in mijn consumptiegedrag. Het is 'versterving' in eten, drinken, kleding en ontspanning.
Ten slotte is boete ook het belijden van je zonde. Dat is de hoogste en diepste vorm van zelfdiscipline: het deemoedige besef van je eigen zwakheid, dat uitloopt op het diepe vertrouwen in een vergevende God, is het meest humaniserende dat de mens kan doen.
De heilgverklaring van Damiaan vormt een aansporing om ons gelovig-zijn in deze pluralistische samenleving niet weg te moffelen en ons als christenen samen met anderen te volle in te zetten voor een betere en meer menselijke samenleving.
In een tijd dat velen de godsdiensten verketteren als bron van geweld, ellende en onverdraagzaamheid is deze heiligverklaring voor de Kerk bij ons een opsteker.
Zij is het mooiste bewijs dat geloof ook het edelste van de mens kan naar boven halen. En daarbij is de hele samenleving gebaat.
Jongens en meisjes die hebben gekozen voor de lange weg naar het vormsel toe, dat vraagt een groot engagement, langdurig en intens, zowel voor de deelnemers als voor hun begeleiders. Dit alleen al verdient van ons een proficiat. Dat er in dez vijf jaren ook heel veel gebeurt zal de band onder allen heel sterk maken, wellicht ook vrienden voor het leven. Maar op de weg leren die jongeren dan ook alles intenser kennen en doorgronden. Zo komen verschillende bijbelfiguren aan bod, het Credo-de gloofsbelijdenis wordt uitvoerig besproken.
Naast de kennismaking met de verschillende sacramenten, bijbelverhalen, hebben deze jonge mensen ook heel wat mensen ontmoet, mensen met een eigen specifiek geloofsverhaal. Zo waren ze te gast in een abdij en hebben er geproefd van de gebedsdiensten. Ze maakten kennis met de multicultule wereld; maakte eigen logo ...
Vijf jaar op weg gaan met jongeren van die leeftijd is een boeiende mar ook serieuze opdracht. Je ziet ze evolueren van ontvankelijke lagere schoolkinderen over pubers naar jong-volwassenen. Ze hebben een eigen taal en leven in een wereld vol verleiding en uitdagingen.
Wie dus na deze lange weg er voor kiest gevormd te worden, weet dat dit een gerijpte keuze is geworden, waar wij de impact moeilijk van kunnen inschatten wat dat voor elk van deelnemers zal inhouden voor hun verdere leven, hun beroepskeuze, hun relaties ... Maar ik ben ervan overtuigd dat deze mensen velen tot steun en toeverlaat zullen zijn en blijven, een uitnodiging wellicht ook naar anderen toe, al was het maar een bezinning rond eigen leven, hier en nu, ook voor jou "senior". Laat je blijvend "vormen" door Gods Geest!
Toen ik met dit blog een aanvang nam had ik het begin januari over de instapvieringen van de eerste communie. In deze bijdrage, en zeker nu heel velen intens aan de voorberieding bezig zijn, wil ik even stil staan bij het VORMSEL, maar dan meer bepaald het vormsel aan 17 jaar, ook soms genoemd: DE LANGE WEG. Het gaat dus om jongeren die kozen voor een lange voorbereiding van 5-6 jaar, in plaats van de gewone vormselcatechese die meestal gevolgd wordt tijdens het laatst jaar van het lager onderwijs, op hun twaalfde jaar. Wanneer jongeren die straks deze voorbereiding zullen voltooien werd hen gevraagd, nu vijf jaar terug, WAAROM ze deze vorrm kozen. Hier enkele antwoorden:
Omdat je als 17-jarige meer 'beseft' wat je doet. Om een vriendschapsband op te bouwen. Om meer te weten van het vormsel. Omdat we gewoon zijn van naar de mis te gaan. Omdat ook mijn broers de lange weg hebben gevolgd. Omdat mijn ouders het gevraagd hebben.
Wat aanvankelijk niet vanzelfsprekend lijkt, daar getuigen deze jonge mensen dat ze van in het begin heel gemotiveerd waren om samen te komen, één keer in de maand was niet genoeg, ze wilden méér. Er werd om de veertien dagen afgesproken; ze gingen samen naar de eucharistieviering en bleven nog wat napraten. Misschien met die vertrouwdheid met de zondagsviering staan enkelen van hen nog altijd in voor de begeleiding van de kindernevendienst. Anderen dan weer durven heel uit te komen voor hun geloof, zonder zich op te dringen. Hebben wij juist niet zo een mensen nodig. Voortrekkers die meteen komaf maken dat geloven iets zou zijn voor senioren? Morgen meer hierover.
WIJ DROIMEN VOOR DEZE JONGEREN DAT ZIJ IETS VAN DIT VISIOEN VAN GOD ZULLEN MEEDRAGEN, ZULLEN UITDRAGEN.
MAAR OOK DOOR DE HOOP EN MISSCHIEN NOG MEER DOOR DE LIEFDE MAAR WIE IS DE STEKSTE DE EEN KAN NIET ZONDER DE ANDER.
klik dus maar even het plaatje aan. en deel jouw gelovig-aanwezig-zijn met iedereen, door er gewxoon te zijn voor elkaar.
misschien werkte jouw aanwezigheid, jouw manier van zijn zo aanstekelijk dat een ander zich wel geroepen voelt zich nu volop te geven aan wat er echt toe doet in het leven: getuige te mogen zijn van jouw Geloof in God en Jezus ... jouw geloof niet langer onder de tafel te verbergen .
Ja, de kracht van een woord tot een ander gesproken kan de zaaigrond zijn, de voedingsbodem voor een geheel nieuw leven als dank om wat je zelf mocht ontvangen.
Dat dit geen poëzie is zag ik recent nog heel concreet bij drie mensen van vlees en bloed die hun leven naar de Heer hebben gewend, maar nu misschien duidelijker dan ikzelf gekozen hebben voor een leven in HOOP GELOOF LIEFDE!
DANK dat God ook ons vandaag zo een mensen schenkt!
MAKEN WE HET EVEN RUSTIG EN LUISTEREN WE NAAR ONS HART.
MISSCHIEN HEEFT GOD ONS WEL IETS TE VERTELLEN. MISSCHIEN NODIGT HIJ ONS ZELFS UIT.
Om dit goed te beluisteren, even het muziekknopje rechts onder stoppen, dan kun je genieten van HET GEBED, gebracht door Celine Dion en Andre Bocelli. Mooie zondag verder!
Dat hoor je wel eens wanneer je een ziekenhuiskamer verlaat en zegt tot de patiënt : Klik maar even het plaatje open en denken we maar eens aan zovelen die nu lijden. Ook dat is vasten.
Durf je geloven in je ideaal, in Gods vraag ook om meet Hem als Gids op tocht te gaan? En durf je dat geloof ter spraken brengen, het tot een oproep maken bij mensen die je ontmoet, vooral bij jongeren?
Mensen hebben meer dan ooit nood om klaar te zien in hun toekomst: hun roeping is om als leek te bouwen aan Gods Kerk, van harte en verantwoordelijk; en soms stelt God een sterke vraag om hoopvol teken te zijn, om helemaal in dienst te treden van zijn Rijk, als religieus, als religieuze, als priester voor deze tijd en deze Kerk.
Ga, Ik zend u, zegt God. Ge hebt een taak voor de mensen. Waarom ik wel? vraag je. Waarom jij niet? Zegt God.
Dat is wat me mogen doen in deze veertigdagentijd. Stel je maar even rustig de vraag: WIE OF WAT IS VOOR JOU HEILIG? En al vlug zal je denken aan je kind, je kleinkind, of waarom ook niet onze ouders? En terecht! Maar is een kind in India dan niet even heilig? Waarom dan als koopwaar aangeboden voor onze Westerse drifen en lusten? Een kind als onderdeel van de economische machine ergens in een achterkamer? Vasten geeft inderdaad OOK daarover de tijd ons 'leeg' te maken, veel ruimte te creëren om alle ballast overboord te gooien en ruimte te maken in ons hart, ons hoofd en ons leven. Zo krijgt het wezenlijke een plaats, een centrale plaats: de mens als mens, en dus zeker het kind. Zowel het kind in ons, maar ook het vergeten het gebruikte kind in India.
Eens we dat hebben ingezien jeuken onze handen al om te geven zonder dat de ene hand ziet wat de andere heeft gegeven. Dat bewerkt een échte heilzame vastentijd. Ik wens het julle allen!
Nu we met aswoensdag de vastentijd zijn binnengegaan kan dit misschien een uitnodiging zijn om terug de puntjes op de i te zetten. In elk geval een uitnodiging voor mij en voor jou. De puntjes op de 'i' zetten wat mijn eigen leven betreft, mijn 'ik'. De puntjes op de 'i' van "jij" zetten wat betreft mijn houding tot de medemens, de "jij" in mjn leven ... en wellicht ook de "jij" die wij God noemen. Vastentijd vraagt niet om grootse plannen. 't Is in het kleine, in het afwerken dat het zit. Een bezoekje zo nodig gebracht, eindelijk die mail beantwoorden. Een werkje dringend gedaan. NIET MEER UITSTELLEN MAAR ER AAN BEGINNEN.
In tegenstelling
