
Tussen al dat volk, dat zijn vertier zoekt bij de jaarlijkse kermis, kom ik Freddy Prevenitska tegen. Freddy zit in een rolstoel en kan vanzelfsprekend in geen enkel attractie op de kermis met zijn rolstoel en lopen gaat niet. Volgens eigen zeggen, lijdt hij aan spasticiteit en dat al van bij zijn geboorte. Vroeger (en dat is al heel lang geleden want Freddy is er nu 50), ging ik met familie naar de kermis en dan sleepten ze mij in de rups, maar als ze dan thuis kwamen waren ze bekaf. 10 Jaar wacht ik al op de toezegging voor een PAB (persoonlijk assistentie budget) maar tot nu toe zonder resultaat. Freddy woont wel zelfstandig en heeft familiale hulp. Net zoals meerdere, aan hun rolstoel gebonden mindervaliden en sociaal minder financieel gestelden, komt Freddy alleen maar kijken naar de attracties.
Iets verder achter de Kermisfrituur zit Jef. In Lanaken bekend als de dakloze 'Jef de zwerver'. Jef is na familiare problemen op de dool geraakt nu 10 jaar geleden. Een vriend heeft hem vervoerd naar de Kermis. Maar nu stopt er geen bus tijdens de Kermisdagen en weet hij nog niet hoe hij thuis geraakt.
Hij zit in het bushuisje voor de kerk. Jef is er niet zo best aan toe, hij heeft moeilijkheden met ademhalen. Maar dat is niet alles. Jef verteld mij dat hij sedert de winter van vorig jaar, door de koude bevriezingsverschijnselen had.” Ik voelde geen pijn, maar mijn benen waren opgezet en op een gegeven moment kon ik geen schoenen meer aan, zo gezwollen waren mijn voeten. Ik liep op straat op mijn sokken”.
Jef verblijft in een deel van een fabrieksruimte in Rekem, zonder elektriciteit, water en verwarming. Wassen gaat alleen met flessen uit de winkel. Op 21 januari van dit jaar, toen het ook zo koud was, heeft een vriend hem in zijn verblijfplaats gevonden. Hij kon niet meer recht. Een vervoer naar het ziekenhuis per ambulance en onderzoek heeft ertoe geleid dat Jef nu door het leven moet, zonder rechteronderbeen en van zijn linkervoet werden zijn tenen afgezet. De wonden aan zijn linkervoet zijn nog niet genezen en daarvoor moet hij dure medicijnen aankopen.
Verder heeft hij, ook nog eens, geen gevoel meer in een deel van zijn vingers. Jef laat mij zijn prothese zien. “mijn andere voet kan ik niet laten zien”zegt hij “die is niet om aan te zien”. "De amputatie is gedaan net onder de knie zodat ik nog redelijk ´ter been´ben"zegt Jef ," gelukkig maar want wat zou ik anders beginnen".
"Een half jaar ben ik in het hospitaal geweest en ben nog niet zolang geleden ontslagen, ik woon weer op dezelde plaats, gelukkig laten ze mij daar gerust, want ik heb op heel andere plaatsen geslapen".
Toch wil Jef niet naar een sociale instelling want hij wil zelf zijn geld beheren zolang hij daartoe in staat is.
Jef gaat regelmatig naar het OCMW om te vragen voor één kamer, want daar heeft hij, volgens eigen zeggen, voldoende aan. Maar voorlopig is daar geen zicht op.
Jef zou, in de toestand waarin hij nu verkeert gebaat zijn met een scootmobiel, om zich te kunnen verplaatsen. Er moet dan wel een oplossing komen voor het elektriciteitsprobleem van Jef, want de accu moet in de stekker om op te laden.
In Maastricht worden deze scootmobiels gratis ter beschikking gesteld van een groot aantal mindervaliden. Je ziet een groot aantal van deze scootmobielchauffeurs gebruik maken van ons prachtige fietsenroutenetwerk.
Ooit zei iemand “de vierde wereld, die bevindt zich hier onder ons”.

Freddy komt alleen maar kijken.


Jef toont zijn prothese en orthopedische linker schoen


