Noodkreet uit de Filippijnen van Lanakenaar Hendrik Stevens.

Zojuist ontving ik een mail waarin Hendrik Stevens vanuit de Filippijnen laat weten hoe schrijnend de toestand is van de arme bevolking in zijn werkgebied. Al jarenlang doet Hendrik aan welzijnswerk en juist nu hij er aanwezig is doet zich deze ramp voor. De totaal verraste bevolking werd bedolven onder grote overstromingen die heel wat dodelijke slachtoffers telt maar ook mensen die nu zonder woonst verkeren en hun hebben en houden verloren.
Heykes in Lanaken.
Ik ga rechtop kapot van de stress en de ellende, niemand die bereikbaar is van de wereldenraad en dus zal mijn noodkreet langzaam uitdoven,
En waarom kan ik niemand vast krijgen die me iets kan vertellen over de telefoon nummers (gsm's) ze zijn strikt geheim amai...;antwoordt is steeds ‘ mag ik niet doorgeven’, grrrrrrrrr ik zit dedju in de vreemde 14000 km van huis verwijderd, heb al bijna 100 euro opgebeld en ik heb raad en daden nodig,arghhhhhh
Ik ben al twee dagen en nachten wakker om ook maar iemand te bereiken lukt gewoon weg niet
De radio is makkelijker te bellen, de krant is easygoing peanuts om erin te geraken, maar ik schiet geen meter mee op jongen ik ben een gefrustreerd man aan het .worden, he he
Ik voel me echt waar op dit moment in de steek gelaten, ik ben ten einde van het bobijntje en al mijn energie is op, finaal gedaan ik kruip subiet in mijn bed en zal dan mijn emotie wegslapen of gewoon opnieuw opvliegen zoals iedere avond weer om dan weer aan de deuren rammelen tot ik dedju weet wat er gaande is, niemand schijnt te beseffen hoe het aanvoelt een antwoord te geven op een smeekbede voor hulp een schreeuw om geholpen te worden, ik ben een ander mens geworden deze laatste driedagen ik ben doodmoe in het geven van niets zeggende antwoorden, ik ben het zo zat te zeggen wait i do my best, ook al weet ik dat tijd een nadeel is ook al weet ik dat het kerstverlof is, maar toch....
Ik ben bitter en teleur gesteld, en zonder raad, zonder formele informatie tot het bekomen van hulp, ik word misschien niet eens serieus genomen denk ik ( wat ik trouwend niet geloof)
Bon het zijn mijn gedachte die ik hier neerpen, maar zo voel ik mij hier ook, Eenzaam teleurgesteld, verdrietig en bijna zou ik zeggen boos.
Ach life sucks who care's zolang het ergens anders is....
Met gevoelens zijn op dit moment, gechockeerd maar zo ben ik nu eenmaal emotioneel betrokken bij al deze ellende hier
op www.jpaf.be kunt u terecht voor verdere informatie en staat er een rekeningnummer om uw persoonlijke bijdrage te storten, die rechtstreeks aan de bevolking ten goede zal komen.


