Naar de inhoud

Hylpen likje stea oen it Yselmor

mijn
Welkom in Hindeloopen. Welkom bij mijn digitaal boek over Hindeloopen.
akke.beakke.be

mijn

Hindelooper volksverhalen

Zie ook andere blogs in linker kolom

Ik wens u veel kijk- en leesplezier


Archief

Geld stinkt niet

GELD STINKT NIET

Geld is gewoon bedrukt papier of stukjes metaal wat in een bepaalde vorm is geslagen en doorgaans bewerkt met bepaalde symbolen. En tegenwoordig is geld soms zelfs alleen maar een aantal cijfers met een € teken op een bankafschrift. Toch spelen deze in principe eenvoudige materialen een grote rol in het menselijke leven. Bij deze een paar kleine verhaaltjes die alles te maken hebben met geld.

Een penningmeester

Een plaatselijk vereniging in Hindeloopen bestond uit maar 8 leden. Eén van deze leden werd benoemd tot penningmeester. Zoals gebruikelijk bij de meeste verenigingen vond ook bij deze kleine vereniging eens per jaar een kascontrole plaats. Toen de kascommissie op de afgesproken tijd bij de penning­meester verscheen, haalde deze de bescheiden te voorschijn. Deze bestonden uit een kasboekje, een bundeltje kwitanties en een klein trommeltje met het aanwezige kasgeld. Tot slot kwam de pen­ningmeester nog met de huishoudportemonnee van zijn vrouw aan zetten. Terwijl hij deze portemonnee op tafel legde zei hij tot de beide controleurs “en deze is voor de eventue­le tekor­ten in de kas".

Tot in detail

Jaren geleden werd ik secretaris-penningmeester van een pol­der. Een drukke baan was dit echter niet. Het werk bestond uit hooguit twee bladzijden financiële administratie en als het uitgebreid werd gedaan waren er eens per jaar 3 bladzijden notulen te schrijven. Nu is het mij niet bekend hoeveel inkt er voor een dergelijk werkstuk nodig is, maar de vorige penningmeester-secretaris had hiervoor, zo bleek mij uit de administratie, elk jaar een balpen nodig. Hij bracht tenminste ieder jaar vijf en twintig cent voor de balpen in rekening.

Laat de kas de kas

De plaatselijke biljartclub zou een dagje met elkaar op reis. Een aantal leden stelde voor hiervoor de gezamenlijke kas gedeeltelijk aan te spreken. De penningmeester ging hier echter niet mee akkoord. Hij stelde voor dat een ieder voor zich de kosten zou betalen. Hij zei “laat de kas maar mooi de kas blijven. Dan hebben we volgend jaar ook nog wat”.

Drie weken later verdween deze penningmeester echter als een dief in de nacht uit Hindeloopen. Tevens werd toen al snel bekend dat hij nog velen in Hindeloopen geld schuldig was en dat de kas van de biljartclub reeds ver voor de vermaarde uit­spraak allang leeg was.

Een proef

Iemand die geld minder belangrijk vindt geeft dit vaak aan door te zeggen “wat moet ik met dat geld, de beesten willen het niet eens vreten”. Volgens het volgende ware verhaaltje heeft een boer in Hindeloopen dit proefondervindelijk uitgeprobeerd.

Deze boer had in het voorjaar te weinig hooi voor zijn koeien. Hij ging naar zijn buurman waarvan hij wist dat die ruim vol­doende hooi had en vroeg hem “buur kan ik wat hooi van jou lenen. Als ik komende zomer weer nieuw hooi oogst krijg je het terug”. Maar deze buurman met ruim voldoende hooi wilde geen hooi missen. Wel, zo liet hij de buurman met te weinig hooi weten dat hij hem wel geld wilde lenen. Hierop antwoordde de boer met te weinig hooi “het spijt me buurman daar heb ik niets aan. Ik heb het geprobeerd met briefjes van vijfentwintig en met honderdguldenbiljetten, maar mijn koeien willen het niet vreten”.

Reageer op dit bericht

Niet een ieder is slecht

NIET EEN IEDER IS SLECHT

Het is reeds lang geleden dat een heel groot sterk leger met vele soldaten oorlog voerde met vele andere landen. Een heel klein land wat aan het grote land grensde maakte zich echter geen zorgen. Zij zeiden, “wij hebben hun niks misdaan, dus zullen zij ons ook wel niets doen”. Maar dit bleek een misre­kening van de bewoners van dit kleine land. Op een zekere dag in het voorjaar trok het grote sterke leger ook het kleine land binnen. De soldaten van het kleine land deden verwoede pogingen deze indringers te keren. Maar er was geen houden aan. Het grote leger van het buurland had veel meer soldaten en veel meer tanks en kanonnen. Toen de vliegtuigen van het grote leger vele bommen op een van de grootste steden gooide, waar­bij veel doden vielen, gaven de soldaten van het kleine land zich over om meer doden te voor­komen. Hierna verspreidden de soldaten van het grote leger zich over het hele land. In de eerste maanden leken deze soldaten zo slecht nog niet. Ze waren vrij rustig en waren soms nog wel eens bereid de mensen uit het veroverde land te helpen. Maar heel langzaam veranderde dat. Ze werden steeds strenger en verboden de mensen steeds meer dingen. Tenslotte werden vele dingen die zij konden gebruiken gewoon meegenomen. Wie zich hierte­gen verzette werd met een geweer op andere gedachten gebracht of gevangen gezet. Zo gebeurde het op zekere dag dat het grote sterke leger paarden moest gebruiken. Deze paarden haalden ze gewoon bij de boeren weg die deze paarden in die tijd nog voor het werk op het land gebruikten. Of de boeren deze paarden konden missen werd niet gevraagd. En tegenspraak werd uiteraard ook niet geduld. Maar dat ook in dit grote sterke leger niet iedere soldaat slecht was vertelt het volgende verhaaltje.

Toen het leger paarden nodig had werd soldaat Rudolf er op uit gestuurd om paarden bij de boeren weg te halen. Vorderen noemde Rudolf zijn baas in het leger dat. Maar voor Rudolf was het gewoon stelen. Hij protesteerde dan ook danig tegen deze opdracht. Maar zijn baas, een generaal, zei kribbig “doe snel wat ik je bevolen heb. Als je het niet doet dan schiet ik je dood want aan een soldaat die niet doet wat ik beveel heb ik niets”. Na dit dreigement van de generaal vertrok Rudolf schoorvoe­tend. Bij de eerste twee boeren haalde hij bij ieder een paard weg. De derde boer waar hij op het erf kwam had slechts een oud paard. Daar dit paard hem niet geschikt leek voor het zware werk bij het leger liet hij dat staan. Gelijk na de middag kwam hij bij boer Dimmer. Die had een mooi jong en sterk paard op stal staan. Natuurlijk probeerde boer Dimmer Rudolf op ander gedachten te brengen. Ook het vierjarige zoontje van de boer stond te luis­teren naar het gesprek van zijn vader en Rudolf. Al verstond het jongetje niet alles, hij begreep toch wel dat de soldaat het paard mee wilde nemen. Het paard, wat hij altijd Natie noemde, was echter zijn troetel­dier. Het was in feite zijn vriend. Hij schrok dan ook behoor­lijk toen de soldaat een touw pakte om het paard mee te nemen. Het jongetje begon zachtjes te huilen en stamelde “ik wil Natie niet missen, het is mijn paard”. Na deze woorden van het jochie werd de ‘stoere’ soldaat Rudolf even stil. Hierna vertel­de hij de boer dat ook hij een zoontje had wat ongeveer even oud was als de boer zijn zoon­tje. Sinds de oorlog begonnen was had hij echter zijn zoontje en zijn vrouw niet meer gezien. In al die tijd had hij helemaal niets van hen beiden gehoord. Zelfs wist hij niet of ze nog leefden.

Nadat Rudolf dit verteld had bleef het enige ogenblikken stil in de stal. Na enige aarzeling gaf Rudolf het touw aan de boer, draaide zich om en verliet met tranen in de ogen zonder paard de stal. Terwijl hij wegliep streelde hij het jongetje over het haar en zei, “jij mag je paard houden”.

N.B. Het spreekwoord zegt; “Wie goed doet, die goed ontmoet”. Maar of dit spreekwoord ook op ging voor Rudolf blijft een vraag. Niemand heeft na die dag ooit weer iets van Rudolf gehoord.

 

Reageer op dit bericht

Ode aan het toilet

ODE AAN HET AL OUDE TOILET

Het al oude toilet, (ut Husjen) oftewel een klein houten hokje met een ton, stond doorgaans achter op het erf. (wal).Dit onmisbare hokje werd in vroegere jaren in Hindeloopen vaak "Jappe tral lal" genoemd.

Het bijbehorende rijmpje ging als volgt:

Jappe tral lal, stead op de wal.
(Jappe tral lal staat op het erf)
Hy ys naat fan flesk en naat fan bloo.
(Hij is niet vlees en bloed)
Mar tog dweit 'r alle meensken go.
(Maar is voor alle mensen goed)

Een historische grap

Bij sommige ‘husjes’ was aan de achterkant een soort luik waardoor men de ton, als die gele­digd moest worden, kon weg halen. Dit bracht een paar jongens op een idee.

’s Avonds in de schemer haalden zij dit luikje weg. Achter de struiken wachtten ze tot iemand naar het toilet moest. Na een half uur wachten zagen ze de dochter des huise naar het toilet gaan. Toen zij goed en wel ter plaat­se zat om haar nood te lenigen slopen zij nader bij. Met een paar lange stengels riet, door het geopende luikje, kietel­den ze het meisje onder haar achterste.

Een ieder kan, denk ik, wel raden welke reactie dit gaf.


Reageer op dit bericht

Meer van Hylpen likje stea oen it Yselmor

↑ Terug naar de berichten