Nieuw

Twee Sinterklazen

Het zal in jaren 40 van de vorige uw zijn geweest. In Hindeloopen waren twee scholen. Een cristelijke- en een openbare school. Beide scholen organiseerden natuurlijk jaarlijks een Sinterklaasfeest voor de kinderen van hun eigen school. Zoals nog steeds gebruikelijk werd dat jaren oude kinderfeest op op beide scholen op 5 december georganiseerd. En natuurlijk hoorde daar ook een rondtocht te paard door Hindeloopen bij. Nu zal er, mogelijk stilzwijgend, wel bepaalde afspraken zijn geweest over de route. Maar in een klein plaatsje als Hindeloopen (toen circa 1000 inwoners) was/is het soms moeilijk om elkaar niet tegen te komen. Op zeker jaar ging het dan ook behoorlijk mis. Beide Sinterklazen te paard kwamen elkaar tegen. En dat was in die tijd toen de term “hulp Sinterklaas’ nog niet was uit gevonden natuurlijk moeilijk uit te leggen aan de kinderen.

Dit voorval was de aanleiding om de gangbare tegenstellingen tussen christelijke en openbare scholen op vijf december even te vergeten. Er werd toen besloten dat er in Hindeloopen één organiserend comité moest komen. Vanuit beide scholen werden hiervoor een drietal mensen benoemd die de organisatie van dit kinderfeest voor hun rekening namen. Tot vandaag de dag gaat het nog op de zelfde manier. Opgemerkt hierbij zei dat er nu nog maar één school is en dat de mensen die zitting hebben in de Sinterklaas commissie niet beslist kinderen op school behoeven te hebben. De benodigde financiën worden binnengehaald door het houden van een jaarlijkse collecte*.

Op deze manier wordt de goede oude man en zijn knechten in Hindeloopen groots binnen gehaald en weet men in HIndeloopen, in tegenstelling tot vele grootte plaatsen, de commercie bij dit kinderfeest buiten de deur te houden.

* Vroeger werd om de benodigde financiën te verkrijgen rond gegaan met een intekenlijst. De tactiek was dan om de mensen die door hun status een redelijk hoog bedrag in moesten tekenen eerst te bezoeken. De volgorde was dan ook doorgaans de burgemeester, dominee, schoolmeester(s) boeren en vervolgens mensen die iets meer geld hadden dan gemiddeld. Tot slot ging men bij de gewone burgers langs. Opzet bij deze volgorde           was dat men naar elkaar keek wie hoeveel geld had gedoneerd. In de jaren negentig van de vorige eeuw werd deze constructie met oog op de privacy niet meer toegestaan door de gemeente.

Nieuw

Te weinig of te licht?

Een moeder van een liefhebber van sterke drank zou voor haar zoon een fles drank kopen. De winkelier, die moeder en zoon goed kende, adviseerde een bepaalde soort drank.

De moeder, niet echt op de hoogte van de diverse dranksoorten, vroeg "hoeveel alcohol zit er in". De winkelier vertelde dat er 40% alcohol in zat. Antwoord van de moeder, "dat is voor mijn zoon te weinig, geef dan maar 2 flessen".

Nieuw

Een grote boodschap van een kilo

Vroeger werd veel paling geëxporteerd naar Londen. De levende paling werd met zogenaamde palingaken vervoerd naar Londen. Ook twee Hindeloopers vissers/schippers voeren met een vracht paling naar Londen. Na het lossen van de paling gingen ze Londen in om wat van deze oude stad te bekijken.

Op een gegeven moment zei de één tegen de ander “ik krijg behoorlijk kramp in mijn darmen”. Ik geloof niet dat ik het toilet niet haal. Net een smal steegje passerend liet hij zijn maat weten dat hij zijn behoefte snel in het steegje te willen doen.

Zijn maat waarschuwde nog dat dat streng verboden was en hij daar een forse boete voor kon krijgen. “Nu dat risico neem ik want anders heb ik de broek vol” zo liet de man met kramp in zijn darmen weten aan zijn maat terwijl hij het steegje in liep.

Maar helaas voordat de poepend visserman klaar was stond er al een politie achter hem. En tekst en uitleg aan oom agent hielp niet, er werd een boete uit geschreven.Vrij van kramp in zijn darmen vertelde hij zijn maat van de boete.

Nu zei deze “ik heb je er voor gewaarschuwd”. Ja weet ik, zei de opgeluchte visserman. Maar de agent heeft me wel schappelijk behandeld. Hoezo vroeg zijn maat. Antwoord: Nu de agent zei dat het een boete werd van een “Pound”, Maar het was wel een bult van een kilo.

Bron: Is mij verteld. Verteller had het ooit eens in een boekje gelezen. Welk boekje was hem niet meer bekent. En of het verhaal waar is of als mop bedoelt was is mij niet duielijk.

Nieuw

Een godswonder

Een mans persoon uit Hindeloopen, liefhebber van jenever, had eens stevig geborreld. Dat hij onderweg naar huis het pad moeilijk recht kon houden is te begrijpen. Waggelend over de Nieuwstad zag hij de dominee aan komen. Voor de persoon in kwestie reden om zijn ‘kennelijk staat’ proberen te verbloemen. Om zijn onzekere loop tegen te gaan greep hij zich vast aan een lantaarnpaal (De elektrische straatverlichting was er nog maar korte tijd) Zich vast houdend aan de lantaarnpaal staarde hij naar de boven hem schijnende lantaarn. Toe de dominee op gehoor afstand was genaderd zei de dronken man:

“Dominee nu moet u toch eens kijken. Het is toch een Gods wonder. De stroom wordt gemaakt in Burgum (daar stond een elektriciteit centrale) en hier schijnt het licht”.

De dominee antwoordde “Ik ken een nog groter wonder. De distilleerderij staat in Schiedam. En ik ruik hier de jenever”.

Bron: Fantasie? of toch waar?

Nieuw

Met vlooien op reis

Het zal in jaren 30 van vorige eeuw zijn geweest. Als er in Zuiderzee weinig vis te vangen was monsteren diverse Hindelooper vissers aan op diverse Noordzee loggers voor de haringvangst. Zo ook twee vissers die voeren op een Duitse logger. Nadat het haring seizoen afgeslopen was reisden deze twee vissers per trein van Hamburg naar Hindeloopen. Maar helaas toen ze instapten in de trein was deze stampvol en was er geen enkele zitplaats te vinden. Nu dat vonden de beide vissers, die gekleed waren in (schone) visserskleren, natuurlijk niet echt plezierig. De één zei tegen de ander “het lijkt er op dat we de hele reis moeten staan”. De ander antwoordde “‘wacht maar dat veranderd snel”. Hij ging met zijn rug tegen een bank staan en begon daar tegen aan te rossen zodat het leek alsof hij jeuk op de rug had. De ander die het ‘spel’ gelijk door had begon zich, net als een aap, op diverse plaatsen te krabben.

En ja hoor, na enkele ogenblikken hadden de mannen succes. Twee keurig geklede dames vlak bij de bank waar de vissers stonden zeiden tegen elkaar. “Wij moeten hier weg, die mannen hebben vlooien”.

Waar de dames heen gingen verteld dit verhaal niet, maar de beide vissers konden de rest van de reis zittende thuiskomen.

Bron: Het schijnt een waar verhaal te zijn.

Nieuw

Kampioenschap

Dit historisch verhaaltje speelt in de tijd dat nog maar weinig mensen een fiets hadden en men doorgaans te voet ergens heen ging.

De Hindelooper voetclub ‘SV Hielpen’ kon kampioen worden. In Hindeloopen was men natuurlijk zo goed als zeker van de winst zodat het kampioenschap zo goed als zeker was. Alleen de beslissende wedstrijd tegen Stavoren (circa 10 km zuidelijk van Hindeloopen) moest nog even gespeeld worden.

De supporters (dit woord was toen echter nog niet uit gevonden) van Hindeloopen trokken dan ook, lopend in grote getale langs de zeedijk naar Stavoren. En natuurlijk zoals toen ook al gebruikelijk was werden de vele bosjes bloemen alvast meegenomen naar Stavoren. Want de zege “voor onze jongens”, zo redeneerde men in Hindeloopen, was wel binnen.

Maar helaas voor de voetballers en supporters het pakte anders uit. Hindeloopen verloor de wedstrijd en Stavoren werd kampioen. De supporters uit Hindeloopen dropen stilzwijgend af. En om commentaar te voorkomen liep men de terugweg niet over de zeedijk, maar achter dijk langs. En de meegebrachte bloemen werden uit schaamte angstvallig op de rug gehouden.

Bron: Uit Overlevering

Nieuw

Het rijbewijs

Vandaag is dat voor velen, vooral jongeren, maar nauwelijks meer voor te stellen. Ik heb het dan over het behalen van het rijbewijs. Gaan we echter vijftig of zestig jaar terug in de tijd is dat voor heel veel mensen een obsessie geweest. Het halen van het bekende roze papiertje, vandaag de dag een roze kaart, waarop duidelijk staat aangegeven voor welke categorieën men bevoegd is. Zo ook in Hylpen. Vele in die tijd al betrekkelijke ouderen moesten om hun dagelijkse bezigheden te kunnen blijven uitoefenen een rijbewijs halen. Zo ook veel middenstanders. Zo staat bij mij de herinnering gegrift van Ruurd Kuipers, die zich bezig hield met de handel in pluimvee en daarvoor al een Dafje had aangeschaft op een moment dat hij nog geen rijbewijs had. Vaak ging er dan iemand mee als chauffeur als hij voor de handel ergens heen moest. Ook kwam het wel voor dat hij dan zelf reed, teneinde voor het komende examen zoveel mogelijk ervaring op te doen.

Met hem eens het volgende beleefd. We rijden op weg naar Workum met Ruurd achter het stuur. We passeren de overweg op de lange laan. Ruurd houdt de blik recht op de weg en heeft geen mogelijkheid om eens links of rechts te kijken. Als of hij in een tunnel rijdt. Ik zie op de Workumer sluis een truck met aanhangwagen aankomen van het toen der tijd in Bakhuizen gevestigde bedrijf Bult. Een combinatie geladen met biervaten en kratten, goed voor 20-25 ton. Ik zeg niets om Ruurd niet nodeloos te verontrusten. Eerst als de combinatie de Workumer molen passeert krijgt Ruurd deze in het vizier. Ik voel dat de adrenaline in zijn lichaam stijgt. Hij begint zich toch wat ongemakkelijk te voelen en camoufleert dat met de volgende woorden: Nô must oen de kaant goan aalde, oars komt het naat go mei die.

Ik aanschouw dit met toch enige angst. Het is gelukkig goed gegaan. We zijn de combinatie met Ruurd achter het stuur goed gepasseerd. We hebben het overleefd.

Enige tijd daarna, Ruurd heeft inmiddels het roze papiertje in zijn bezit, staat het Dafje voor zijn huis op de Nieuwe Weide. Hij is bezig enige kisten in de laadbak te laden. Uit de steeg vanaf de Oude Weide komt een andere bekende Hylper aangelopen met het shagje in de mondhoek. Het is Hanke Dikkes. Bij het huis van Ruurd aangekomen, al deze activiteiten kritisch beschouwend, en niet wetend dat Ruurd inmiddels gediplomeerd is, stelt hij de volgende vraag: “het mut dit ?”

Antwoord van Ruurd: .” êven nei een boer in Stoarum voor het handel en den brieng iek Geert even nei de kapper yn Stoarum, iek goan den langs het stasjon, sot Geert by de kapper yn de Smidstraat en goan den oer de koebrêge wur vut. Iek hoof den naat efteruut te ryden”

Waarop,hij Hanke vragend aankijkt, die het tot dusver onbegrijpelijk vindt. Uiteindelijk vraagt hij aan Hanke het volgende: “of woarst ek mei?”

Waarop de laatste als volgt reageert: “van mie gin kloempe mei dy in de auto”

Bron: Wiggert Amsterdam

Nieuw

De verwarrende familienaam

Decennia geleden was er nog wel eens de mogelijkheid om een dag mee te gaan met één van de neven met de vrachtauto door Nederland. Het was dan 's ochtends vroeg uit de veren maar men wist vooruit dat 's avonds het einddoel weer Hindeloopen was. Velen hebben daar de nodige ervaringen en herinneringen wel mee. In de jaren 70 en zeker 80 is men op de buitenland toer gegaan met als gevolg dat men nu niet een dag maar een week van huis is. Bovendien is Siep van Anne nu de enige Hylper in het bedrijf en dat is dus ook al een enorme beperking in de mogelijkheden.

Maar om kort te gaan in de begin jaren 70 is Jappe ( van Freark- Lokke ) een dag mee met Anne. De vracht was veevoer, naar alle waarschijnlijkheid geladen in Friesland, en het moest afgeleverd worden bij een agrariër in de achterhoek. Een man die, als je het zo verteld, niet tot de aller slimste gerekend kon worden. De man had een vracht veevoer besteld uit Friesland, had geplaagd door een gebrek aan geografische kennis, geen enkele notie over "hindeloopen"en stond tijdens het lossen van de vracht vertwijfeld te orakelen. Hierbij ook kennelijk de afkorting "gebr" over het hoofd ziend. Op de auto's stond duidelijk de firma naam "Gebr. Amsterdam"met als thuishaven Hindeloopen.

Amsterdam Hindeloopen?? Waarop Jappe reageerde: "ja dat is die mensen hun naam". Nog een keer: Amsterdam Hindeloopen?? , waarop Jappe ten tweede male reageerde: "ja, zo heten die mensen". Maar er kwam zelfs daarna nog eens Amsterdam Hindeloopen?? Het werd Jappe toen teveel. Hij pakte Anne bij het schouder. schudde hem eens heen en weer en zie tegen de man: "dit is ook één".

Uit overlevering verteld door Anne

Wiggert Amsterdam   Joure

Nieuw

Een gebit als vangst

 Twee mannen uit Hindeloopen gingen met enige regelmaat samen te vissen op het IJsselmeer. Het doel van deze vistochten was de “baars” die op bepaalde tijden en op bepaalde plaatsen rijkelijk aanwezig waren. Het was die dag dat Jan en Piet in klein motor bootje de haven uitvoeren mooi en stil weer. Het was zo de beide heren constateerden geschikt weer om met een goede vangst thuis te komen. Er werd koers gezet naar hun vaste stek net iets boven de “Hon”. Daar aan gekomen werd eerste uitvoerig gepeild waar de overgang van diep naar ondiep water was, want daar zo wisten de beide mannen, zat doorgaans de meeste baars. Na deze nauwkeurige plaats bepaling werd het anker uit gegooid, de hengels voorzien van aas en uitgegooid. Nu was het bekend dat Piet nogal een stevige roker was en af toe geplaagd werd door flinke hoest buien. Zo ook daar in het bootje op het IJsselmeer. Piet kreeg een flinke hoestbui. Maar ja, gezien ze dat wel van Piet gewend waren was dat natuurlijk niets bijzonders. Wat echter wel bijzonder was was het feit dat de hoestbui zo hevig was dat het gebit van Piet hem uit de mond schoot en in het water plonste en voor Piet zijn ogen naar de bodem zakte. Nu het valt te begrijpen dat dit een flinke strop was en de nodige harde woorden tot gevolg had. Na bekomen te zijn van de eerste schrik constateerde Piet “we kunnen naar huis gaan maar daarmee heb ik mijn gebit niet terug”. “We kunnen maar beter proberen flink wat vis te vangen zodat we toch nog een paar centen verdienen”. Na nog een aantal baarsen boven water gehaald te hebben kreeg Jan, die altijd wel in was voor een geintje, een geniaal idee. Zonder dat Piet het merkte haalde Jan zijn gebit uit de mond en knoopte dit ongemerkt aan zijn hengel. Aan de ander kant van het bootje, zodat Piet het niet kon zien, gooide hij zijn hengel met het gebit er aan vast geknoopt in het water. Na enige ogenblikken zo gezeten te hebben tikte hij Piet op het schouder en zei “wat ik nu aan de hengel heb weet ik niet maar het voelt anders dan normaal”. Terwijl Piet gespannen toekijkt haalt Jan de buit (het gebit) boven water. Piet, stom verbaast, uit enige krachttermen die ik hier niet wil herhalen. In de vaste veronderstelling dat het zijn gebit is grist hij het gebit van het snoer en steekt het zonder ergens naar te kijken het in zijn mond. Om niets te laten merken dat hij Piet behoorlijk beetgenomen heeft kijkt Jan de andere kant uit. Maar het gebit eenmaal in mond concludeert Piet dat dit gebit niet past en dus niet de zijne is. Vergezeld van nog meer krachttermen haalt Piet het gebit weer uit mond en gooit het, voordat Jan het kan voorkomen, het terug in het water. Met weinig vis en twee lege monden keerden de beide mannen terug in Hindeloopen.