GELUK

Vrijdagavond op uitnodiging naar een feestje geweest. De dochter van 'hotlips' vierde vijf jaar huwelijk, en ik mocht meevieren. Het was reuze gezellig. Er was drank en eten in overvloed, en er was dans en muziek onder de vorm van kareoke.
Ik kan niet zingen en ik kan niet dansen, maar ik doe het beide zo graag.
Na slechts 75cl alcohol laat mijn brein het afweten en neemt mijn body over.
Het begint met wat neuriën en wat geschuifel op de stoel. Het eindigt met een volledige overgave aan de muziek en oeroude indianeninstincten.
Wat getrappel en gehuppel, want meer breng ik er niet van terecht, maar ik doe het wel met ambitie.
We springen en zwieren van rechts naar links, en we draaien van achter naar voor. De nacht is nog lang, en ons kan niets gebeuren.

En dan is er de volgende dag!
Slecht geslapen want mijn bed wil niet stilstaan. Het draait rondjes in de slaapkamer en ik moet wachten tot het voorbij komt voor ik er kan induiken. Eens ik neerlig gaat het in een snelle vaart met mij aan de haal.
Enkele uren later met haarpijn weer op. Waarom drink je toch alcohol als je weet dat je er strontziek van wordt, zo vraag ik aan mezelf. Het antwoord blijft achterwege. Het is een volharden in de boosheid, ooit leer ik het nog wel.

Gelukkig staan feestjes niet wekelijks op mijn kalender, ik zou het niet overleven.
Welke grafrede zou dan op mijn zerk moeten staan, er is er maar één mogelijk voor dit feestbeest:
En dat men lacht en dat men drinkt als ik neerlig in mijn kuil,
Dat men lacht en dat men zingt, want ik hou niet van gehuil. (Uit: 'De stervende' van Will Ferdy)

Een bende marginalen is het! Hoe vaak heb je dat al niet horen zeggen door iemand, schelden in feite.
Daarbij bedoelt men dan de onaangepasten.
Meestal zijn het mensen waarvan hun gordijnen niet stralend 'Dash' wit zijn. Wier kinderen geen 'Timberland' schoenen dragen en geen Mexx kledij.
Zij rijden niet in een 'Mercedes' of BMW, ze rijden zelfs geen fiets, want ze hebben er geen.
Als ze al rijden is dat met het openbaar vervoer, gratis, bij de gratie van onze staat, en dan gaan we liefst zover mogelijk van hen vandaan zitten.
Enkelen onder hen hebben zelfs geen dak boven hun hoofd, geen bed om in te slapen.
Men kijkt hen met de nek aan, ze zijn opgegeven door deze rijke maatschappij. Marginalen zijn die waar de straathoekwerker of vrijwilliger uit piëteit, en de maatschappelijk werker van het O.C.M.W. uit plicht, af en toe eens langs gaan.
Van sommigen onder hen is het leven volledig kapot. Ze zijn geïsoleerd, eenzaam en voelen zich verscheurd. Sociaal zijn ze overbodig.
Marginaal volgens 'De dikke Van Daele: "Tegen de bestaansgrens aan, onbeduidend."
Ik noem ze liever: "Doodarme mensen."

Er is echter een nieuwe groep marginalen op komst.
De nieuwe armen zijn de ongeschoolden!
"Eens was er de universele mens. Die wist een beetje van alles. Nu heb je de gespecialiseerde mens. Die weet heel veel van een beetje. Straks heb je de geprogrammeerde mens, die alles van niets zal weten" Dit is een citaat van Freek de Jonge
Kennis is emancipatie. En onwetendheid is de basis van onverdraagzaamheid.
De nieuwe kennismaatschappij zou een basis kunnen zijn voor een verdraagzame wereld, en waar iedereen gelijke kansen krijgt.
Helaas ontstaat een nieuwe kloof! Wie geen geschoolde ouders of achterban heeft, zal automatisch achterstand oplopen. Gevolg: sociale en menthale uitsluiting.
De nieuwe marginalen zijn de ongeschoolden of degenen die onvoldoende kans op onderwijs hadden, in één enkel geval de kans niet namen.
Dit zijn marginalen die geen enkele toegevoegde waarde hebben voor onze maatschappij.
Dus ook arm. Arm van geest.

Langs de andere kant kan je je afvragen, wat ben je met kennis op een onbewoond eiland?
Waar je enkel jezelf hoort praten. Waar enkel jouw waarheid wet is.
Wie is er dan rijk, en wie is er de marginaal......? !      
©

Ik zou kunnen vertellen over mijn kat Snoes, hoe blij hij is met elke aandacht die ik hem geef en dat toont door een zacht prrr geluid te geven. Hij spreekt me nooit tegen.
Of over mijn hondje Fieke, hoe zij, net als ik, een dumpertje is, en hoe gelukkig ze nu is ten huize van ondergetekende. Je kunt over zoveel dieren schrijven, ik heb zelfs ooit een gedichtje gemaakt voor een overleden kikker.
Maar wanneer je dat doet, dan wordt je in een hokje geplaatst, dan ben je een seut volgens sommigen.
Dan maar over mezelf schrijven..... Hoe mijn jeugd en leven verlopen is, hoe het me nu vergaat, een "ik blog" dus. Maar dan ben je volgens sommigen algauw een zielig persoontje dat luid schreeuwt om aandacht.
Je kunt ook nog vertellen over je bloemen in je tuin, je balkon of kamerplanten, maar dan ben je weer één van dertien in een dozijn, want zo zijn er al vele, dus weer niet goed.
Sex dan maar......Goh, nu dans je echt wel op een slap koord. Ben je te expliciet, dan ben je een gore oude schuur, kleed je het mooi en/of braaf in, dan ben je een tante nonneke.
Weet je wat? Ik ga op Internet, ik leer HTML en ik ga mooie teksten kopiëren en in mooie kadertjes zetten! Maar o wee, nu pleeg ik weer plagiaat!
Eens of anders, wat je ook doet, plaatst men je in een hokje, want daar zijn sommigen goed in, zo lijkt, met mensen in hokjes plaatsen.

Ik ben een blogger met een mening, staat aan de rechterkant van mijn blogje te blinken, en dat mag je letterlijk nemen, ik heb over alles een mening. U toch ook mag ik hopen, of gaat u door het leven als een paard met oogkleppen op! Oeps! Weer een foutje, een verwijzing naar een spreuk of gezegde. Benieuwd wie daar weer gaat over struikelen.

Er zijn hier bloggers die hun pen meesterlijk kunnen hanteren om een mening te geven op alles en over iedereen. Over wat ze zien en over wat ze horen, wat zij er van denken, en ik smaak die blogs wel. En ik geef hen graag wat communicatie over en weer, ik geef hen mijn mening, maar.....nu zit je wel hélemaal goed fout meisje!
Want hoog van op hun kansel kijken ze nu op jou neer. Hoe durf je hen tegenspreken! Hoe durf je hun mening in twijfel trekken. Waar haal jij "Klein Pierke" het lef vandaan! Arm dom schaap!
En op slag zit je weer in een hokje, nu wordt je onderverdeeld in een kudde redeloze dieren
Wat ze niet schijnen te beseffen is dat ook zij zich daarbij in een hokje zetten, het hokje van "Kruidje roer mij niet"

Toen ik hier op seniorennet een blogje begon kon ik lezen , en ik citeer: "U heeft de touwtjes in handen, u bent de persoon die er op zet wat u zelf wilt volgens uw eigen smaak en ideeën.
Het kan een uitlaatklep zijn, een medium waarbij u uzelf kan uiten, uw frustraties kwijt kan raken. Het is een plaats waar u uw eigen mening kan uiten en die anderen kunnen lezen. U kan er uw eigen ervaringen delen met anderen. Het is eindelijk een plaats op het W.W.W. waar je aan heel de wereld kan vertellen wat je altijd al wilde doen, wat dit ook moge zijn!" einde citaat.
En verdorie, dat was ik van plan, dat was wat ik wilde doen, en dat is de reden dat ik hier een blogje begonnen ben.
Ik deel mijn ervaringen en ik geef mijn mening. Echter met dit onderscheid, ik ben niet te beroerd om ook de mening van anderen te aanhoren, dit in tegenstelling tot enkele anderen. Ze aan te nemen of te weerleggen, maar steeds op een beleefde wijze.
Ik ben niet in mijn gat gebeten wanneer u mijn mening niet deelt, integendeel, ik kan van uw mening veel leren.
Ik zal niet beginnen schelden, of beginnen dreigen. Maar ik zal ook niet wijken en mijn blog hier opdoeken om andere oorden te gaan opzoeken om aldaar opnieuw te beginnen, in de hoop dat men mij daar niet gaat tegenspreken.
Wanneer u het niet met mij eens bent, just shoot me, maar verwacht niet van mij dat ik uw cowboy en indianen spelletje ga meespelen, en dood ga neervallen.
Ik laat mij door niemand in een hokje plaatsen.
Of het moest het hokje "Redelijke mensen" zijn, want daar vertoef ik graag in.

Ik surf al enkele jaren op sennet, en toen de blogs zijn intrede deden op dit medium kon ik mijn pret niet meer op, ik lees namelijk heeeel graag.
Pareltjes van blogs kwam ik tegen, om naar te kijken, om mee te lachen, om te bewonderen maar ook om door ontroert te worden.
Onlangs nog kwam ik op een blog van een man die als opschrift had: "Ik kan niet schrijven zoals u leest" en ik dacht, wat een wijze man, want het is zo waar, de interpretatie van de lezer heb je als schrijver niet in de hand. Helaas, ik heb zijn url vergeten te noteren en vind het blog niet meer weer. Dus beste man, als je hier toevallig moest langs komen, laat mij dan even uw url weten, ik smaakte uw blog enorm.

Helaas, driewerf helaas, kom je af en toe ook een blog tegen dat je het apezuur bezorgt.
Zo was er ooit het "Vuurpeloton", de meeste bloggers zullen zich het blog en de polemiek er rond nog wel herinneren.
Ik smaakte hun schrijfstijl en de zinsbouw van hun items wel, echter in één ding gingen ze me te ver, ze kraakten andere bloggers af. Wezen hen op hun tekortkomingen, hun schrijffouten en hun layout. Niet op een vriendelijke manier, ze wezen de blogger er niet op waar hij fout zat of wat hij in de plaats dan beter zou kunnen doen nee, ze boorden sommige bloggers letterlijk de grond in.
Het was niet hun bedoeling om de mens achter het blog wijzer te maken of om met hem/haar hun kennis te delen, nee het was hen enkel te doen om zo vlug mogelijk en zo hoog mogelijk in de rangschikking te komen, door stokslagen toe te dienen op de rug van onschuldige bloggers. Dat lukte hen nog vrij aardig ook, tot er zo'n grote aversie kwam tegen dat blog, dat het door de webmaster himself werd verwijderdt.
En de rust keerde weer.

Als beginnend blogger wil je natuurlijk aan je medebloggers laten weten dat je bestaat. Je doet dat door een reactie te geven of door een button te plaatsen in een gastenboek.
Als beginnend blogger hebben we dat allemaal gedaan nadat we uren gezweet hadden om zo'n button voor elkaar te kunnen krijgen. Gaandeweg leerde we meer over HTML en de buttons werden groter, mooier geraffineerder, en we waren fier op onze creaties.
Tot iemand ons diets maakte dat die supergrote buttons veel plaats innamen, vaak te zwaar waren voor een blog en het uit zijn voegen trok, omdat een blog geen website is. Je kon het lezen op het forum, je moet natuurlijk wel de moeite willen nemen om te gaan lezen. En vooral moet je bereid zijn om te willen luisteren naar goede raad.

De meeste van ons 'oudgediende' hebben dat al lang begrepen, en we handelen er dan ook naar.
We hebben de html kennis om van alles en nog wat te doen op onze eigen blogs en op de blogs van anderen, maar we moeten niet meer zo nodig. We streven al lang niet meer naar een hoge plek in de rangschikking. We hoeven geen punten te krijgen op onze schrijfsels, we verwijderen de mogelijkheid daartoe, we zitten tenslotte niet in een kleuterklas.
Wij hebben begrepen waar het echt om draait, om gewoon je ding te doen zoals jij wilt. Voor de ene zal dat schrijven zijn, voor de andere gedichten of mopjes neerpoten, of foto's of PPS'jes. Maar één ding hebben we gemeen, we gaan geen plakaten van buttons plakken in andere blogs en alzo het blog van een ander verknoeien.
Maar niet iedereen begrijpt het zo.

Onlangs kwam ik weer zo'n blog tegen, het vuurpeloton in het klein.
Waarom in het klein? Omdat de man qua layout en zinsbouw nog niet tot aan de enkels komt van het VP.
Het blog van een man, een vrouwonvriendelijke kerel, al brengt hij het heel subliem en daarom dat de vrouwen die zijn blog bezoeken het niet snappen. Een povere imitatie van Herman Brusselmans, iets wat hem penisnijd geeft, want hij beseft wel degelijk de tekortkomingen tegenover Brusselmans, al zal hij liever doodvallen dan dat openlijk te bekennen.
Je moet al tussen de regels kunnen lezen om te beseffen hoe de man werkelijk denkt over vrouwen, en tussen de regels lezen kunnen de meeste niet, en daar is de man zich ook bewust van.

Een 'Hedonist' noemde iemand hem, en dat is treffend weergegeven.. Voor wie niet weet wat een Hedonist is: "Iemand die als richtsnoer voor zijn geestelijke handelingen genotzucht als zijn enige en hoogste goed ziet." M.a.w. de man lapt zijn laars aan wie of wat hij kwetst, zolang hij maar bezoek op zijn blog krijgt die hem paaien.
Want zo vlug mogelijk hoog in de blograngschikking komen is zijn ultieme doel en daarom ging hij buttons plaatsen in het wilde weg.
Buttons met de naam 'Kletsmuizeke' en de afbeelding van een bord soep????
Zonder lezen wat er op de blogs geschreven stond, want dat interesseert hem geen zier.
Het liet mij even terugdenken aan een overleden blogger en alwaar talloze blogers hun button gingen plaatsen met de vermelding "Mooi blog heb je, kom je ook eens bij mij op bezoek?"
DE MAN WAS DOOD, VERDORIE! Maar dat interesseerde hen niet, ze lazen niet wat er op het blog stond, nee, zij wilden omhoog. Niet zo hoog als de overleden man, enkel omhoog in de blograngschikking. Wekenlang kwamen er van die buttons binnen. De man zelf moest de onverschilligheid gelukkig niet meer meemaken. Maar hoe zouden zijn nabestaanden zich daarbij gevoeld hebben, zo vraag ik mij af?

Wel, deze man, deze blogger die ik recentelijk tegenkwam op sennet zou dat ook worst wezen. Zo een man is hij.
Een man die denkt de wijsheid in pacht te hebben en een krak in HTML te zijn. Alleen vergeet de man dat er bloggers zijn die surfen met een andere browser dan Iexplore, en dat die zijn bloglayout kris kras door elkaar zien lopen.
Een man die, wanneer je hem op zijn miskleun wijst, de rollen omkeert en jou de schuld geeft.
Een rancuneuze man die ten einde raad, omdat hij geen tegenspraak duldt, gaat manipuleren.
Een man die twee stenen kan laten vechten, althans daartoe doet hij zijn uiterste best.
Alleen zijn er vriendschappen die standvastiger zijn dan zijn gekonkel, en dat lijd dan weer tot hevige frustratie bij de man.
Een man die als een tsoektsoek een vrouw gebruikt als een goedkoop tapijt. Ze regelmatig over de wasdraad hangt om ze uit te kloppen, en ze verder gebruikt om met zijn vuile voeten over heen te lopen.

Het vraagt wat inzicht in het menselijk handelen en denken om de man te kunnen doorgronden. Gelukkig heb ik dit inzicht.
Ik hoop u ook als u toevallig op zijn blog moest terecht komen, of het moest zo zijn dat u zich graag als voetveeg laat gebruiken.
©

Wellicht vragen jullie zich af hoe mijn dagje Amsterdam s geweest
En voor diegene die het geen barst kan schelen, pech, want hier volgt toch een klein verslagje.
Wel, ik kan jullie meedelen dat het 'hartstikke leuk' was, om in 'Hollandse' termen te blijven.
Natuurlijk vertrok ik zonder die nacht ook maar één oog dicht te doen. Hoe goed ik zo'n uitstap ook probeer voor te bereiden, de laatste nacht helpt het wel om zeep.
Op zulk moment zou ik wel kunnen janken en heb ik altijd zin om alles maar af te blazen, maar ik ben niet alleen..... of the things I do for love.

Na twee uur rijden op een overvolle autosnelweg, onderbroken door wegenwerken, en een T(d)om-T(d)om die dat maar niet wil snappen, komen we aan bij ons Jetske.
Het was een vrolijk weerzien na een jaar, en we hebben dan ook honderduit bij gekletst.
Hoewel zij het kletsen deed en wij het luisteren, of hoe broer en zus kunnen verschillen want mijn knuffel is een ingetogen stille man. Of zou dat nu net komen door zijn zusters, hij heeft er vier, ik ken er maar twee, maar het zijn beide taterwaters.

Het weer viel reuze mee, zon afgewisseld met bewolking, maar geen spatje regen, en zwoel, heel zwoel. Je kunt je dus wel inbeelden dat we talloze terrasjes hebben gedaan. Ik heb het wijselijk gehouden op vers geperst sinaasappelsap en Ice tea.
Kilometers hebben we gewandeld, nadat we eerst van Noord naar Zuid het IJ hebben overgestoken met het veerpond.
En voor diegene die de 'Hollanders nog steeds gierig vinden, deze oversteek is volledig gratis, zowel voor de inwoners als voor de toeristen. Dat is bij ons op de Schelde met de St Annekesboot wel anders. Misschien moeten we daarvoor onze Patrick eens op prospectie naar Amsterdam sturen, maar ja, hij zit natuurlijk met ons uitgesteld vuurwerk van zoveel duizenden euro's, de sukkelaar.

Het enige minpuntje van die dag was dat Amsterdam geplaagd zat met duizenden vliegende mieren. Ze zaten overal op en aan, ik voelde ze na een nachtelijke douche precies nog over mijn lijf kruipen. Maar dat kon de pret toch niet drukken.
We hebben urenang rondgewandeld langs De dam, het Waterlooplein. Het Rembrandplein, De herengracht, de walletjes, de Waarmoestraat, want mijn knuffel is een danige fan van Baantjer, De Cock met Cee OO Cee Kaa, en natuurlijk moest ik ook even flaneren door de winkelstraten. En met twee gidsen die hun jeugd in Oud Amsterdam en de Jordaan hebben doorgebracht, heb ik geen gebrek aan informatie.

Doodmoe viel ik in een diepe slaap een stuk na middernacht, maar ik heb genoten van mijn dagjeAmsterdam, genoten met grote G.

Ik had jullie graag laten meegenieten door een resem kiekjes die ik genomen heb, maar helaas. Mijn lamentabele lage downloadsnelheid (O,1 Mbps) maakt dat ik na meer dan twee uur (ja ik ben af en toe een geduldig mens) geen foto's kan oploaden naar een uploader. Net wanneer ik denk: "oef, het gaat me lukken" zegt mijn verbinding foert, en is alles weg en kan ik opnieuw beginnen. Heb ik dus ook gedaan (twee uur lang) maar toen was mijn koek op, mijn geduld is niet oneindig.
Ik probeer het vannacht nog wel eens, misschien lukt het dan wel, of anders veel later wanneer ik weer thuis ben en mijn eigen snelle verbinding heb.

02:31u en het is me gelukt om de foto's op te laden.
Kijk maar even mee.
Ik verwijder ze wel na enkele dagen want ze vertragen het laden van mijn blogje.

Voor de meeste studenten zal de examenstress nu wel grotendeels voorbij zijn, behalve dan voor hen die tot de conclusie komen dat ze een tweede zit nodig hebben.
Tropische hitte als excuus kunnen ze alvast niet aanhalen dit jaar. Verkleumd van de kou misschien wel, want sommige kotmadammen hebben een sterke neiging om de verwarming al uit te zetten op 1 april, een kwestie van winstmarge.
Nu was april 2007 toevallig een warme maand, zelfs heet op sommige dagen, dit in tegenstelling tot de zomermaand juni.

Ik heb medelijden met de vakantiegangers aan onze Belgische kust.
Juni ligt nog net buiten het hoogseizoen, maar een appartementje huren daar kost toch al gauw tussen de 600€ en héél veel meer per maand. Ik heb zelf appartementen te huur gevonden waar men 400€ per week voor vraagt.
En voor wat vraag ik mij af? Om in de kou en de regen te gaan zitten, verstoken van je eigen geriefelijke spulletjes. Voeding en drank minstens tweemaal duurder te betalen dan thuis, want aan de kust moeten handelaren de winter overleven met wat ze in de zomer kunnen verdienen.

Voor datzelfde geld had je naar een ver land kunnen trekken, een goedkoop land, Bulgarije bijvoorbeeld of Egypte, Turkije. Doe je nog de indrukken op van vreemde culturen.
Maar ja, dat is ook al geen optie want momentheel vallen daar de mussen dood van het dak door de extreme hitte. Mensen ook, helaas. 40° graden in de schaduw, het iets teveel van het goede voor de neurotypical.
In andere landen heeft men dan weer kans om te verzuipen wegens een overstroming.

Nee, laat mij maar lekker thuisblijven.
De verwarming even op wanneer ik door het stilzitten aan de pc koude voeten krijg, om na amper een kwartier te zitten hijgen en puffen van de warmte, omdat mijn peeceeke als winteroffensief vlak naast de verwarming staat, hem weer uit te zetten.
Ik geef daarbij gevolg aan het advies dat 'bewegen' goed voor je is, ik beweeg mij heen en weer naar de thermostaat.
Tevens bevestig ik de nood van 'Electrabel' om de factuur met 20% te verhogen, want wat we uitgespaard hebben door onze zachte winter, zullen we mogen opstoken in de zomer als het zo verder gaat.

Ach het weer, een dankbaar onderwerp in ons Belgenlandje als je eens niet weet over wat praten.
Over het weer valt altijd wel iets te zeggen. Het is goed of slecht, te droog of te nat, te koud of te warm. Eén ding staat als een mijlpaal boven een verzopen akker, het is nooit zoals we het willen.
Neem nou het tennistornooi van Wimbledon, hét tennisevenement van het jaar. Eén van de weinig courts waar nog op gras wordt gespeeld.
Het is kost enorm veel euro's om dat grascourt te onderhouden, en zie, na amper twee dagen lopen de organisatoren al met de handen in het haar.
De weergoden houden geen rekening met de hoge onderhoudskosten, na amper twee dagen ligt het vooropgezette programma al aan diggelen.
Het gras is te nat, te glibberig om op te spelen en alzo ook te gevaarlijk voor de gespierde snelle benen van de deelnemers. Dus zeil erover, wedstrijd nog maar eens uitstellen of onderbreken.
En de toeschouwers die hun inkom ticket duur betaald hebben mogen hun eigen paraplu opentrekken
Het gras kan dan wel groener zijn aan de overkant, het is minstens even nat als hier.