TERUGBLIK OP EEN DRUKKE WEEK

Tot mijn verbazing, en ook tot mijn vreugde, merkte ik dat zij nu een gratis nummer hebben. Maar mijn vreugde werd al vlug een stuk minder toen ik van de nasale digitale stem vernam dat er nog 22 wachtende voor mij waren. TWEEËNTWINTIG!!!
Net geen 45 min. heb ik aan de telefoon mogen hangen voor ik iemand aan de lijn kreeg. Ondertussen was ik al zover dat ik Vivaldi met plezier de nek zou hebben omgedraaid moest de goede man nog in leven zijn geweest. En dit alles om te horen dat men mij (nog maar eens) papieren ging opsturen die ik moet invullen alvorens men mij de toegekende integratietegemoetkoming kan uitbetalen. Enfin, mijn zwarte bic ligt klaar, nu de papieren nog krijgen. Hopelijk moet dit niet gebeuren met een groene pen want bij nader toezicht blijkt dat ik die ook niet bezit.

En dan was er nog het schrikbarende nieuws dat op woensdagmorgen zoonlief op het fietspad van zijn fiets werd geveegd door een automobilist die vervolgens vluchtmisdrijf pleegde.
Een barst in zijn rechter schoudergewricht en veel schrammen, builen en blauwe plekken zijn het gevolg.
Zijn superduredeluxe fiets is finaal om zeep. Nu maar hopen dat de verzekering tussenkomt of dat men die laffe automobilist kan opsporen. Gelukkig heeft zoon wel twee getuigen die het ongeval hebben zien gebeuren.
Al bij al valt het nog mee. Het had veel erger gekund, nietwaar. Zelf was ik er ook even niet goed van. Maag en darmen sloegen meteen in een knoop.
Die drukke week heb ik afgesloten met op vrijdagavond een verjaardagsfeestje en op zaterdag een dagje in Mechelen met dochterlief.

Zo stijf als een plank, een blaar op mijn voet en met zonverbrande schouders zit ik dit nu op een rustige zondag te schrijven zodat jullie mee kunnen genieten en op de hoogte zijn van een weekje uit het leven van ondergetekende.

Ik wens jullie een fijne week toe! Tot fleus… tot de volgende…

Daarstraks werd ik door een *artikel in de krant, waar vriendin Camille mij attent op maakte, op slag meer dan 50 jaar terug geworpen in de tijd.
Het artikel betreft een meisje dat jarenlang mishandeld is geworden door haar pleegouders. En wie mijn jeugdverhaal gelezen heeft zal niet verwonderd zijn dat dit artikel mijn gedachten vasthoudt en me op een emotionele rollercoaster doet belanden.

Wat mijn persoonlijke ervaring betreft vind ik nog het meest erge aan de ganse zaak dat ik nooit openbaar erkenning heb gekregen over de feiten die er gebeurd zijn. Niet door de toenmalige omstanders en ook niet van mijn toenmalige naaste omgeving. Omstanders (een enkele uitzondering daar gelaten) deden of hun neus bloedde en keken liever de andere kant op. Naasten negeerden en/of bagatelliseerden de feiten.
Hoe vaak heb ik in mijn leven van hen niet moeten horen dat ik toch maar groot en sterk ben geworden. Alsof het er allemaal niets toe heeft gedaan. Alsof ik nog dankbaar moet zijn ook?
Sterk? Uiterlijk misschien wel, maar binnenin blijf je huilen. Binnenin blijft de pijn. En vergeten doe, kun je, nooit!

Ik herinner mij nog de dag alsof het gisteren was. De dag waarop mijn pleegvader kwam melden dat mijn pleegmoeder overleden was. Ik was toen al 30+ en had mij er niet kunnen toe dwingen om haar te bezoeken in het ziekenhuis. Toen ik mijn pleegvader liet weten dat haar dood minstens 30 jaar te laat kwam voor mij, sloeg hij zijn handen voor zijn gezicht en weende. Zacht zei hij: “Ik weet het, ik heb me gedragen als een lafaard, ik was bang dat haar woede zich tegen mij zou keren, ik zal het mezelf nooit kunnen vergeven.”
Mijn hart maakte een sprongetje van vreugde bij die woorden. Niet alleen omdat ik eindelijk erkenning kreeg, maar meer nog omdat mijn beide kinderen op dat moment aanwezig waren en getuigen waren van al die nare gebeurtenissen die mijn pleegvader opsomde. Feiten ook waarvan ik niet eens wist dat hij er op de hoogte van was geweest. Het maakte deel uit van mijn genezingsproces dat mijn kinderen kunnen getuigen dat ik me de feiten niet verbeeld of overdrijf, zoals sommigen mij zo graag wilden doen geloven. Omdat zij de draagwijdte ervan niet kunnen, of willen zien. En vooral omdat zij het jarenlange trauma dat dit alles heeft meegebracht niet kunnen vatten, omdat zij tenslotte in een andere en meer normale relatie stonden tegenover mijn pleegouders.

Wat mijn pleegmoeder mij aangedaan heeft, de zorgeloze kind en jeugdjaren waar elk kind recht op zou moeten hebben en die zij mij ontzegd heeft, heb ik uiteindelijk een plaats kunnen geven. Maar ook niet meer dan dat.
Van mijn pleegvader heb ik altijd gehouden en ben ik altijd blijven houden. Omdat hij uiteindelijk toch moeite heeft gedaan om dat beetje vader, een vader die ik nooit heb mogen kennen, voor me te zijn.

Voor het meisje uit het betreffende artikel, hoop ik dat zij sterk genoeg is om haar leven verder te zetten zonder haatgevoelens. Dat zij niet doet met haar kinderen wat haar zelf is aangedaan. Dat zij geleerd heeft en beseft hoe het zeker NIET moet.
Ik hoop dat zij de juiste mensen naast zich heeft die haar kunnen vertellen hoe het dan WEL moet. Want uit een liefdevolle ervaring kan zij helaas niet putten, net zo min als ik dat kon.
Ik hoop dat zij de wilskracht heeft, of kan vinden, om al die nare feiten een plaats te kunnen geven. Dat is mijn wens voor haar, en meteen ook voor alle slachtoffers die in dergelijke  omstandigheden hun kind en jeugd jaren hebben moeten doorspartelen. Maar bovenal wens ik dat mensen niet meer de andere kant zullen opkijken en menen dat het hun zaken niet zijn. Want zij die dit wel doen zijn even schuldig als de daders zelf.

Jullie zijn bedankt voor het luisteren en ik wens jullie nog een fijn weekend toe!

*Het bewuste artikel kun je lezen door op onderstaande button te klikken

Soms denk ik eraan om het bloggen op te geven. Geen fut, weinig tijd ook, niets te vertellen, lezen en schrijven vraagt een grote inspanning en gaat heel moeizaam wegens mijn oogziekte.
Komt bij dat wanneer het mooi weer is, ik toch liever buiten ben dan mijne Sjeeraar te zitten bepotelen.
Maar dan bedenk ik mij hoe onnoemelijk erg jullie allen mij zouden missen! Hahaha…..jullie merken het wel hè, aan groot ego totaal geen gebrek bij mij.
Nee hoor, au contraire, ik zou júllie heel erg missen!!!

Maar feit is en blijft wel dat ik mijn enige nog beetje ziende oog moet sparen. Dat dit zelfs heel noodzakelijk is wil ik het beetje zicht dat ik nog over heb blijven behouden.
Maar we zien wel, zei de blinde, en hij deed het licht uit.

Gisteren spoorde ik, nog maar eens, naar dochterlief toe in Mechelen. Ik begin echt van die stad te houden! Weet er zelfs al beter elke openbare instantie zijn dan in mijn eigen stad waar ik toch al gans mijn leven woon. Ken er ook reeds hele leuke terrasjes die niet noodzakelijk in het centrum moeten liggen. Ken er eveneens de gelegenheden waar je aan een democratische prijs toch heel lekker kunt eten. Maar ja, Mechelen is natuurlijk kleiner dan Antwerpen. Men noemt het niet voor niets ietwat ludiek de parking van Brussel.
Al die leuke en niet zo toeristische plekjes ken ik natuurlijk dankzij dochterlief als gids die nu toch al een slordige drie jaar in Mechelen woont.
Een ding is wel noodzakelijk, je hebt een paar stevige stappers nodig om door die stad te kuieren, want met al die kasseien, op stoepen inbegrepen, is het ondoenbaar om er op hoge hakken te lopen. Zo is het althans voor mij, misschien ligt het anders voor inboorlingen.

Dochterlief's nieuwe stekje oogt zonnig en vrolijk. Er mankeren enkel nog een bloemetje en wat kamerplanten om het geheel af te maken. En daar gaan we zaterdag over twee weken voor zorgen. Dan moet zij niet werken en hebben we voldoende tijd om te gaan rondkijken en kiezen.
En omdat ik gisteren eindelijk de beslissing heb gekregen van de herziening van mijn invaliditeit, en vermits dit een gunstige uitslag is en ik het tegoed met terugwerkende kracht krijg uitbetaald, kan er wel een mooie plant af, niet!

Zo, na dit gezegd en geschreven te hebben, kom ik straks even langs om te zien wat jullie te vertellen hebben. Nu ga ik eerst Blokken en Journaal bekijken.
Heb nog een gezellige en knusse avond!

Snel even een berichtje neerzetten...
…Waarom ik nog iets plan, diene clevere Joost mag het zeggen. Mijn lieve en trouwe Poetsiepoets haar schoonpapa is overleden en uiteraard komt ze dus vrijdagmorgen niet. Ter vervangen komt er nu poetshulp op donderdagmorgen.
De zorghulp komt donderdagnamiddag, en zelf moet ik om 17:00h in Mechelen zijn.
Dat wordt dus douchen om 07:00h voor de onbekende poetshulp komt… vliegensvlug boodschappen doen met de zorghulp…en ’s avonds misschien stinkend van het stresszweet aankomen bij dochterlief.
Leve de deodorant en het parfum!

Vrijdagmorgen mag ik dan wel iets langer in bed blijven. Vrijdagmiddag evenwel moet ik gewassen en gestreken naar onze maandelijkse vriendenbijeenkomst. En omdat ik dan toch buitenhuis ben keer ik nog niet meteen weer.

Zaterdag wordt dan een recupdag.
Voor zondag maak ik best nog geen plannen want die worden meestal toch overhoop gehaald.
En daarom nog snel even dit berichtje want ik weet niet wanneer ik nog eens tijd ga hebben om hier te schrijven.

Nu ga ik als de wiedeweerga naar mijn bedje, want het is al na middernacht en het is straks vroeg dag .

Heb allen een fijne dag, kus van Mus, en tot fleus!

Wakker worden (eerste vereiste natuurlijk) dan moeizaam uit bed rollen... plasje doen... kat eten geven... koffie maken. Dat is zowat de routine van elke dag ten huize Mus.
Vervolgens met dat vers kopje koffie mijne Sjeeraar (=laptop) wakker maken en gaan koekeloeren wat mijn blogmaatjes te vertellen hadden.
Nog vervolgens naar mijn FB-maatjes gaan kijken of die ook al wakker zijn. En voor je het weet ben je enkele uren verder en zit je tegen de noen nog altijd in nachtkledij.
”Tja, zo raakt je werk nooit klaar, he Mus!”

Ik heb hier anders weer een serieuze hoop vuil wasgoed liggen! Wel zeker vier machines alweer.
Waar ik dat vele te wassen goed vandaan haal, Joost mag het weten. Zoals gezegd, wanneer ik niet uit huis moet loop ik tot de noen in mijne pyjama, en om de huishoudelijke klussen op te knappen draag ik een oude T-shirt en een versleten tot aan de knieën afgeknipte joggingbroek. Je wilt me echt niet zo zien, geloof me.

Moesten jullie nu vinden dat aan het zagen ben….wel… dan zouden jullie wel eens gelijk kunnen hebben. Dat komt dan door mijne Wier. Ik zit er wel niet op, nee, ik loop er op. (Waar zou dat gezegde vandaan komen “Zij/Hij zit op een Wier?) Effe Apeldoorn euh... Natoken bellen.
Van de week voelde ik iets pijnlijks hard onder mijn voet bij het stappen. Eerst dacht ik dat er nagel door mijn schoenzool zat. Maar thuisgekomen en mijn pantoffels aangetrokken,bleef die pijn.
Vermits ik zelf niet meer kan zien wat er aan de hand is (voet in dit geval) belde ik naar mijn pedicure. Die was gelukkig bereid om me er even tussendoor te nemen. En het verdict was, een grote dikke wier onder de hiel van mijn linkervoet.

Dus nu smeer ik een zalfje en plak ik pleisters.
De wier wordt al iets zachter en de pijn al iets minder.
Nu het zagen nog afleren he!!!!

En nu zeg ik jullie tot later want ik ga eindelijk beginnen aan mijne was.
Heb allemaal een fijne dag, en tot fleus!

Sorry, driemaal sorry, omdat ik jullie afgelopen week schromelijk verwaarloosd heb! Maar First Things First, zegt de Engelsman, en the first thing voor mij was de verhuis van Dochterlief.
“Het wordt een makkie” zei ze! Daarmee bedoelde zij dat ze verhuisde naar een spiksplinternieuwe gemeubelde studio en dat ze haar eigen meubeltjes overliet aan de nieuwe bewoners van de oude woonst. Dat zijn pas in België aangekomen Polen en ze hebben weinig meer bij dan wat kledij.
Alleen wat keukenhulp toestellen, droogkast en wasmachine en “Thats It!” nog altijd dixit Dochterlief.

Ja Wadde! Naarmate de uren en dagen vorderden leek het wel of we meer achteruit dan vooruit gingen. “Ach ja, dit wil ik ook meenemen….en dat ook…en dit kan ik ook niet missen!!!” De kartonnen dozen hoopten zich in een ontzagwekkende stapel op.
Ondertussen moest Dochterlief ook nog haar boterhammetje gaan verdienen zodat moeder vaak haar laatste trein en bus naar huis maar net op het nippertje haalde.

Eindelijk uitgeput thuisgekomen en verlangend naar mijn bed, zat de kat me ietwat verontwaardigd aan te kijken, want hij miste wat aandacht en vooral zijn verzorging als daar zijn: schone kattenbak en fris gewassen kussentjes en plaids. Dus bedtijd nog maar wat uit stellen Mus.

Tot overmaat van ramp meldde mijn zorghulp zich ziek. Net nu ik de vorige week besloten had om de winterkleding in te pakken en de zomerkleding te voorschijn te halen. Die zomerkleding bestaat grotendeels uit wit katoenen en linnen rokken, bloezen en broeken en moesten dus fris gewassen en gestreken worden. “Oh djeezes, wat heb ik een hoop kleren!” Gelukkig was mijn lieve trouwe Poetsiepoets wel op post, zodat we met z’n twee de huishoudelijke klussen toch geklaard hebben gekregen.

En dan was er nog mijn treinabonnement!
Wegens mijn handicap spoor ik aan halve prijs door ons kleine landje. Maar dat abonnement moet elk jaar hernieuwd worden, en dat was ik uit het oog verloren. Net afgelopen week verviel het zodat ik ook nog eens naar het ziekenfonds kon trippelen om een bewijs van mijn handicap te gaan halen.
Jullie merken dus dat ik me niet verveeld heb.

Enfin, eind goed, al goed.
Dochterlief zit op haar nieuwe stekje en deze moeder kan nu haar pijnlijke knoken en gebruuskeerde spieren weer gaan samenrapen. Dat ga ik straks doen in een heerlijk warm en ontspannend ligbad.
Mij in het bad laten vallen zal geen probleem zijn. Hopelijk geraak ik er ook weer uit!!!
Maar dat merken jullie dan vanzelf wel wanneer het de komende dagen op dit blogje stil blijft.

IK WENS JULLIE ALLEN EEN HEEL FIJN WEEKEND TOE,
EN EEN PRETTIGE 1 MEI VIERING!

Al zal dat “gezapige” nog niet voor deze week zijn!
Het zit namelijk zo dat dochterlief op 29 april verhuisd. En wat doe je dan als moeder van een dochter die er alleen voor staat en lange werkdagen klopt? Juist! Je spoort dan regelmatig naar Mechelen om een handje te helpen.
Ju wast wat gordijnen en overgordijnen… je pakt wat spulletjes in kartonnen dozen… maar vooral zorg je er voor dat ze niet vergeet gezond te eten en dat ze op tijd naar bed kan gaan, want ze moet vrijwel  elke dag om 04:00h opstaan.
Net nu, natuurlijk, geeft haar laptop er de brui aan en mag de mama met haar laptop de administratieve rompslomp, die bij elke verhuis komt kijken, in haar plaats doen. Dat laatste vergt nog de meeste inspanning omdat het met mijn slecht zicht toch niet zo gemakkelijk is om te doen. Een puntje of komma verkeert plaatsen en je kunt opnieuw beginnen.... pfffft!

Daarom zullen jullie het mij hopelijk niet kwalijk nemen wanneer ik deze week niet vaak zal schrijven op mijn blogje, of jullie blogjes kom lezen. Al zal ik wel moeite doen om dat laatste toch wat bij te houden, zodat ik van jullie reilen zeilen toch een beetje op de hoogte blijf.

Ik wens jullie allen nog fijne Paas- en zonnige lentedagen toe!

Verleden week bleef dochterlief een ganse week logeren en dat was toppie!
Op woensdag evenwel moest ik mijn maandelijkse oogprik gaan halen in het ziekenhuis. Dat viel wel een beetje ongelegen want je bent daar al snel een uur of vier kwijt aan wachttijden en behandeling, zonder de reistijden mee te rekenen dan nog. Nadien kan ik weinig meer doen dan een koffietje gaan drinken in de cafetaria en daarna naar huis gaan zitten bekomen. Na de behandeling zie ik immers helemaal geen steek meer voor ogen.
De oogchirurg had anders wel goed nieuws. Mijn LMD is stabiel gebleven, dus al meer dan een maand geen achteruitgang. De oogziekte is ondertussen zo ver gevorderd (in september 2 jaar) dat ik met dit kleine lichtpuntje gelukkig ben.

Min puntje verleden week was de eindafrekening van mijn energie factuur. Liefst -200€ moet ik bij betalen.
Hoewel, al bij al valt dit nog mee als ik anderen hoor klappen, al zeker met de strenge winter die we achter de rug hebben, maar toch…
Alles wordt maar duurder en duurder, en ik begin dat heel goed te voelen in mijn portemonnee. Maar ik zal wel niet de enige zijn zeker!

Deze week wordt weer druk.
De ergotherapeut kwam deze namiddag en ze had een leuk snufje bij om uit te proberen, maar daarover later meer. Gisteren, maandag, tich aantal telefoontjes moeten doen voor het VAPH die me nog centjes moeten. Maar die struikelen nu weer over dit en dan weer over dat papiertje. Uiteindelijk bleek alles toch in orde. “Foutje van de computer, mevrouw!”. Me hoela! Maar dat laatste heb ik stilletjes gedacht en niet hardop uitgesproken. Anders moet ik misschien nog langer wachten op dat waar ik recht op heb en ik wacht nu al vier maanden. ‘k Ben ondertussen al 10€ of meer kwijt aan telefoon en postzegels. Straks blijft er niets meer over!

Woensdag op controle bij de oogarts, maar dat kan hier in het nabij gelegen ziekenhuis gebeuren. Donderdagnamiddag komt de zorg,  en vrijdagmorgen komt Poetsiepoets. In de zon liggen zal een klein tussendoortje worden.

Enfin, zo zijn jullie weer een beetje op de hoogte van mijn reilen en zeilen.
Ik wens jullie nog veel genot van de zon. Tot de volgende, tot fleus….

PS: Ben een heel tof boek aan het beluisteren, meer daarover als het uit is.

Even laten weten dat mijn week weer druk bezet is. Maar, buiten dat ik woensdag weer een oogprik moet krijgen, zijn het leuke dingen die me bezig houden.

Zo logeert dochterlief een weekje bij mij en dat is dus altijd heel fijn.
Gisteren zijn we gaan shoppen in de koekestad. Met dat zomerse temperatuurtje dat we cadeau kregen zijn we natuurlijk ook op tijd en stond op een terrasje gaan zitten. Want schoppen maakt dorstig hè.

Vandaag zijn we dan de dagelijkse boodschappen gaan doen. Dat is natuurlijk iets minder leuk dan shoppen, maar toch leuker met z’n twee dan alleen.
Morgen dus weer een dagje ziekenhuis, maar donderdag zijn we weer ribbedebie, al weten we nog niet waar naartoe maar dat zien we dan wel de dag zelf. Alles zal van het weer afhangen.

Maar zo weten jullie dus met wat ik bezig ben deze week. Met hele leuke dingen samen met dochterlief.
Ik wens jullie allen ook een hele fijne week toe!

Genieten jullie ook zo van dit heerlijke zomerse weertje? Ik anders wel.
Onder deze prachtige boom, die te groot en te breed was om in een keer op de foto te kunnen, zat ik gisteren in aangenaam en prettig gezelschap zalig te genieten met een fris wit wijntje binnen handbereik.
Wat meer moet een mens nog hebben om gelukkig te zijn!

Ik wens jullie allen een zonnig weekend toe!

Het verhaal speelt zich af in Zweden. Het is een lijvig boek dat somberheid, maar ook vaak humor en ironie bevat.
Het is een fictieve roman over hoe sterk de relatie is tussen een moeder en haar drie pleegdochters als blijkt dat de moeder ook een kind van zichzelf heeft.

Centraal in het verhaal staat de volledig verlamde en levenslang aan een verpleeghuisbed in Vadstena gekluisterde Desirée. Zij blijkt in staat om op magische wijze vrijelijk te kunnen reizen door tijd en ruimte.
Zó "bespeelt" zij op mysterieuze wijze het leven van de pleeg-zussen Birgitta, Margareta en Christina, die alle drie tragische levensverhalen met zich mee zeulen. Als Desirée zodoende in het leven van haar pleeg-zussen binnendringt, wordt het evenwicht tussen de vrouwen ernstig verstoord.

Het is ook niet aan hen bekend dat Desirée de dochter van hun pleegmoeder "tante Ellen" is.
Als baby is Desirée begin jaren vijftig door haar moeder, die vroeg weduwe was geworden, in een inrichting geplaatst. Daarna heeft de moeder drie pleegdochters opgevoed zonder hen te vertellen dat ze ook een dochter van zichzelf heeft.
“Ik wil weten wie van mijn pleeg-zussen het leven gestolen heeft dat voor mij bestemd was.” Zo denkt de gehandicapte Desirée.

De roman is heel fascinerend en spannend door zijn verrassende wisselingen in tijd en ruimte van een generatie. Ook klaagt de schrijfster onderwijl op kritische wijze de Zweedse welvaartsmaatschappij aan.
De in 1947 geboren Zweedse schrijfster won met deze succesvolle roman in 1997 de Zweedse 'Augustpris'.

Jammer genoeg voor mij wordt het boek erbarmelijk voorgelezen.
De dame in kwestie struikelt in elke zin wel over een bepaald woord of spreekt het half uit en hakkelt veelvuldig. Zij last pauzes in waar er geen moeten zijn, en vice versa.
Ook slikt zij veelvuldig en hoorbaar. Zij heeft duidelijk een droge plakkerige mond. Het lijkt wel of de dame last heeft van een kunstgebit dat haar veel te groot is. Dat neemt bij mij ietwat het plezier van het inleven en de concentratie van het knappe verhaal weg.
Maar al bij al heb ik van deze roman enorm genoten. Een aanrader dus.

Toch handig om een pc krak als zoon te hebben! Want van de week kreeg ik bijna een toeval, en dat kwam zo…

… Ik doe al jaren aan Internet bankieren en het was weer die tijd van de maand dat ik mijn schamele centen kwistig uitdeel . Omdat mijn ziek oogske danig rap vermoeid raakt, en daarbij de letters en cijfers een wilde rondedans beginnen te maken, moet ik mijn overdrachten de laatste maanden in twee keer doen. Dus ’s middags al enkele rekeningen betaalt en ‘s avonds zou ik de rest doen.
Maar toen ik ’s avonds mijn bank weer wou opstarten gaf die een foutmelding en zei mijne Sjeeraar, foert.
Nu was het zo dat Mozilla ondertussen een update had uitgevoerd en dus ging ik als eerste daar de fout zoeken. Maar daar was niets vreemd te vinden.
Omdat ik ook niet helemaal een pc bleuke ben, ging ik rommelen in de buik van Sjeeraar. Wat ik allemaal geprobeerd heb ga ik hier niet uit de doeken doen, maar wat ik ook probeerde, het hielp allemaal niets. Mijn Internetbank bleef dicht.

Uiteindelijk dan maar een hulplijn naar zoonlief uitgesmeten en de lieve schat kwam vandaag nog  na zijn werk langs.
Net tien minuten op de kop af heeft het hem gekost om de fout op te sporen en op te lossen! En ik ben daar uren mee bezig geweest en gezocht zonder resultaat! Dees onozeldedoos dacht dat ze wat van computers kende! Ha, laat me niet lachen!!!

Wat hij juist gedaan heeft, en waar, heb ik niet kunnen zien. Daarvoor ging het veel te snel om volgen.
Enfin, diegene die op mijn centen zitten te wachten kunnen gerust zijn, ze zijn onderweg.

Ik vraag mij samen met velen af wat nut dat zomeruur in feite heeft? Dat het energie besparend zou zijn geloof ik niet.
Mensen die moeten gaan werken staan nu op een uur op dat het nog donker is buiten en dus moet het licht aan. De verwarming wordt ook op gezet bij het opstaan.
Wanneer de werkende mens ’s avonds thuis komt nestelt men zich na het avondeten meestal voor de tv. Wanneer het buitenlicht daarbij hinderlijk is worden de overgordijnen dichtgeschoven. De verwarming staat natuurlijk weer katoen te geven.
Op de werkvloer heeft dat zomeruur volgens mij ook geen nut. Acht uur werken betekent acht uur licht en verwarming aan. En al zeker in kantoren. Wat voor nut heeft dat zomeruur dan? En voor wie, vraag ik mij af?

Dus voor mij mogen ze dat afschaffen. Dat zou mij alvast een half uur werk aan, klokken, wekkers, uurwerken en toestellen allerhande, besparen.
Zeg dat Mus het gezegd heeft!

Van de week hing ik aan de telefoon wat te kletsen met een vriendin. Je kent dat wel hè, zo van die typische vrouwenpraatjes over koetjes en kalfjes en ditjes en datjes.
Ze laat me weten dat ze nog wat tuingerief moet gaan kopen en dat dit een gat in har budget zal slaan. We borduren wat verder op het thema “geld”, en op een bepaald moment vallen de woorden: “Rijke stinkerds”.
Nadat we het telefoongesprek beëindigd hebben zit ik mij af te vragen waar het gezegde “rijke stinkerds” eigenlijk vandaan komt?
De oorsprong van spreuken en gezegden hebben mij altijd al geïntrigeerd en dus ga ik surfen op het www of ik daarover iets kan ontdekken…en ja hoor, dit kon ik lezen…

…Heel vroeger werden mensen altijd begraven rond een kerk. Dat noemde men dan (nogal wiedes) een kerkhof.
De arme kreeg een plaatsje vanachter op de begraafplaats, en de meer gegoede burger mocht vooraan liggen rusten. (Ordnung muss sein, nicht!)
Maar de heel echte rijke, of hooggeplaatste in de maatschappij, kreeg een plaatsje in de kerk zelf. Die begon dan na een tijdje door het ontbinding proces een geurtje af te geven dat vaak sterk aanwezig was tijdens de kerkdienst omdat de afdichting van die graven niet optimaal was.

Ook zou het gezegde kunnen voortkomen uit het feit dat de rijken zich in vroegere tijden kwistig parfumeerden in plaats van zich te wassen en  waarbij zij dan een onappetijtelijke walm verspreidden.
Vandaar dus het gezegde: Rijke Stinkerds.

Voila zie, dat weten we dan ook weeral. Waar een telefoon gesprek al niet kan toe leiden he!
En ondertussen hield ik er toch maar mooi een logje aan over. Merci vriendin!

AAN ALLEN EEN FIJN WEEKEND TOEGEWENST!
KUS VAN MUS.

Het laatste boek waar ik naar luisterde was, Wit Zand, geschreven door, Kriestien Hemmerechts.
Het verhaal bevat thema’s zoals, overspel, kindermishandeling met fatale afloop, een auto ongeval met dodelijke afloop, moord.
Het boek bestaat uit drie delen met elk acht hoofdstukken met intrigerende verhalen en goede dialogen. Minpuntje is wel dat wanneer je het boek niet in één ruk  leest/luistert, je dan vaak in de war raakt omdat zij nogal van de hak op de tak springt.
Nu eens volgt zij de gedachten van een dienstmeisje, dan weer van een oudere man, een vrouw, een jongen, of zijn grootvader. Of ze mengt in één fragment verschillende personen door elkaar, zodat je niet meteen weet over wie het gaat en je soms pas na een hele poos weet wie die hij of zij is.

Het verhaal speelt zich af in het hotel "Le Bateau Guizzantois" gelegen in Frans-Vlaanderen in het plaatsje Wissant.  Dat betekent: Wit zand. Het plaatsje ligt tussen Cap Blanc-Nez en Cap Gris-Nez.

Het eerste hoofdpersonage is Elisabeth Appelmans, een gescheiden vrouw met een zoon van eenentwintig en een dochter van vijftien. Zij is iemand die overkomt als een vrouw die weet wat ze wil en die haar mannetje kan staan in de wereld, maar dit is echter niet altijd zo. Samen met enkele vriendinnen is ze stichter van een immobiliënkantoor. Ze heeft veel verschillende relaties gehad maar nooit de ware gevonden. Daar komt nog bij dat haar zoon een jong meisje doodrijdt in dronken toestand.

De minnaar van Elisabeth heet Paul Jordens. Deze komt over als een nogal brave man van ongeveer veertig jaar. Zijn vrouw, Maja, is al enkele jaren geleden gestorven maar hij denkt nog veel aan haar terug. Hij heeft geen kinderen.Hij denkt ook  terug aan het feit dat zijn ouders voor de Duitsers waren gevlucht tijdens de oorlog, en dat dit samen met het feit dat hij enig kind is een grote invloed op hem heeft achtergelaten. Naarmate het verhaal vordert wordt hij veel minder timide en dat bevalt Elisabeth wel.

Op ’t eind van het verhaal loopt alles goed af.
En ik ben klaar voor een volgend boek....

Vandaag is het de eerste dag dat ik weer vrij door me neus kan ademen en niet gelijk een dwaas kieken met mijn mond open moet lopen om wat lucht te scheppen.
Diezelfde neus ziet er wel verschrikkelijk gehavend uit wegens het vele snuiten en mijn lippen dragen nog de sporen van de vele koortsblaasjes. Dus echt fris ogen doe ik nog niet. Maar soit, het meeste leed is weeral geleden voor nu. Al vrees ik dat dit niet van lange duur gaat zijn want momenteel zit ik al opnieuw te niezen, pffft.

Toch vreemd hé dat men tegen een simpele verkoudheid nog steeds geen afdoende remedie heeft gevonden hè? Volgens mij zou men daar goed geld aan verdienen, want rondom mij hoor en zie ik niets anders dan mensen die lopen te snotteren.

Een verkoudheid noemt in doktersjargon, rhinitis of acute coryza, en wordt altijd veroorzaakt door een virus. Dus niet door tocht of verschil in temperaturen. Ook niet door met natte hoofdharen buiten te lopen zoals heel vaak wordt beweerd.
Het virus is heel besmettelijk en de kans om het virus op te lopen is erg groot. Ten eerste omdat er enkele honderden virussen zijn die een verkoudheid kunnen veroorzaken en bovendien zijn die virussen zeer besmettelijk. Even niezen of iemand de hand schudden is al genoeg om het beestje door te geven.
Men kan dus ook twee of meer verkoudheden na elkaar krijgen, gewoonweg omdat het om twee verschillende virussen gaat.
Van al die uitleg wordt ik alvast niet vrolijker. Ik zal dus mijn grootmoedermiddeltjes nog maar niet opbergen of te ver weg zetten.

Op hoop van zegen en tot nader order horen jullie me dus wel weer, met of zonder snotvalling.
Geniet ondertussen nog van het lentezonnetje en heb nog een fijn weekend!

Vandaag is ook mijn lieve vriendin Bojako jarig.
Ook jou wens ik een gelukkige verjaardag toe, Bo;ke!

MAAK ER EEN FIJNE DAG VAN!