Maandag 31 december 2012
GELUKKIG NIEUWJAAR
Geschreven door johnny en christiane om 00:00
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 30 december 2012
38E MARCHE INT.DU PLATEAU. / LES PIQUANTS. / HERVE. 17/11/2012.
LES PIQUANTS.
HERVE.
Het Land van Herve is gekenmerkt door groene weiden afgezoomd met hagen. De hagen zijn stilaan uit het landschap aan het verdwijnen maar hadden de bedoeling dat het vee zich hierachter kon verschuilen tegen het gure weer. Je zal ook merken dat er heel wat boomgaarden zijn. Meteen weet je al waarom Hervekaas, mousserende cider, peren- en appelstroop de streekspecialiteiten zijn.
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Herve |
Geschreven door johnny en christiane om 19:07
Reageer op dit bericht
Vrijdag 28 december 2012
WINTERLAND HASSELT
WINTERLAND HASSELT
Vrijdag 28 december 2012
WINTERAVONDEN IN BOKRIJK.
WINTERAVONDEN IN BOKRIJK
Geschreven door johnny en christiane om 13:28
Reageer op dit bericht
Dinsdag 25 december 2012
KASTEEL MODAVE. / KASTEEL IN KERSTSTEMMING. / MODAVE 24/12/2012.
KASTEEL MODAVE.
KASTEEL IN KERSTSTEMMING.
MODAVE.
KASTEEL IN KERSTSTEMMING.
MODAVE.
Het kasteel van Modave, ook Château des Comtes de Marchin, is een kasteel nabij Modave in de provincie Luik.
Van de 13e tot en met de 16e eeuw was het kasteel in bezit van de Heer van Modave.
Hierna kwam het eigendomsrecht in handen van de families Haultepenne en Saint-Fontaine. Amper een eeuw later werd Jean-Gaspard Ferdinand de Marchin, een Frans bevelhebber, eigenaar van het kasteel. Zijn zoon, Ferdinand de Marsin, verwierp het eigendomsrecht en verhuisde naar Frankrijk. Latere eigenaars waren respectievelijk: Maximiliaan Hendrik van Beieren (1682-1684) Wilhelm Egon von Fürstenberg (1684-1706) Arnold de Ville (1706-1772) Hertog van Montmorency (1772-1817)
In 1941 kocht de Compagnie Intercommunale Bruxelloise des Eaux uiteindelijk het eigendom om de waterconstructies op het domein te beschermen. Het kasteel van Modave dat in de Middeleeuwen werd gebouwd, werd in het midden van de 17de eeuw gedeeltelijk verwoest. Vervolgens werd het gerestaureerd en kreeg het een klassieke gevel waardoor het een elegant buitenhuis werd. De eertijds aangelegde Franse tuinen verhogen nog de charme ervan. Merkwaardig stucwerk uit de 17de eeuw versiert de plafonds terwijl de muren getooid zijn met gebeeldhouwde lambriseringen, wandkleden en grote schilderijen.
Het meubilair met uitzonderlijke stukken uit de 18de en 19de eeuw, past uitstekend in dit juweeltje. In een van de zalen wordt aandacht besteed aan het hydraulisch rad dat te Modave in de 17de eeuw werd gebouwd en wordt toegeschreven aan Renkin Sualem.
Het is ongetwijfeld dit rad dat model stond voor de befaamde machine van Marly die het water uit de Seine opstuwde naar het kasteel van Versailles. Ingeplant op een rotspunt die 60 meter boven de vallei van de Hoyoux uitsteekt, biedt het kasteel, met name vanaf zijn pas gerestaureerd terras, een uitzonderlijk uitzicht op de omringende natuur, een natuurreservaat van 450 hectare.
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Modave |
Dinsdag 25 december 2012
HERFSTWANDELING / WC. ST. BLASIUS. / CADIER EN KEER. 11/11/2012.
WC. ST. BLASIUS.
CADIER EN KEER. NL.
Wij vertrekken met de wandeling uit het “Keerhoes”: In een Traditioneel-ambachtelijke stijl in 1878 gebouwd gemeentehuis. Het voormalige gemeentehuis van Cadier en Keer is van cultuurhistorische waarde, bezit streekgebonden architectuurhistorische waarde en is van belang vanwege het bijzondere materiaalgebruik.
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Cadier en Keer |
Geschreven door johnny en christiane om 16:28
Reageer op dit bericht
Zondag 23 december 2012
40E MARCHE D’HIVER. / WALLONIA-NAMUR. ASBL. CLUB DE MARCHE. / MALONNE. 10/11/2012.
WALLONIA-NAMUR. ASBL. CLUB DE MARCHE.
MALONNE.
De oude kern – le fond de Malonne – doorsnijdt een nauwe vallei die haaks uitkomt op de Samber en die doorstroomd wordt door de beek Le Landoir. Het is verdeeld in niet minder dan 52 gehuchten, die samen 187 buurtschappen tellen, waarvan 132 zeer oude.
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Malonne |
Vrijdag 21 december 2012
WINDSTEIN. ELZAS. FRANKRIJK. / KASTEEL VIEUX-WINDSTEIN. / KASTEEL WINDSTEIN. 04/11/2012.
KASTEEL VIEUX-WINDSTEIN.
KASTEEL WINDSTEIN.
Tijdens onze terugreis vanuit Lahr, Zwarte Woud rijden we door de dorpen van de Elzas, is veel mooier dan over de autostrade. We komen in Windstein. Windstein is een gemeente in het Franse departement Bas-Rhin, regio Elzas.
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Windstein. Fr. |
Geschreven door johnny en christiane om 23:22
Reageer op dit bericht
Donderdag 20 december 2012
BADISCHE WIJNROUTE. / DURBACH. ZWARTE WOUD. / SCHLOSS STAUFENBERG 03/11/2012.
DURBACH. ZWARTE WOUD.
SCHLOSS STAUFENBERG.
Badische wijnroute. Door de mooiste hoekjes van Duitsland.Van Baden-Baden tot Weil am Rhein en op pittoreske straten rondom de Kaiserstuhl en de Tuniberg: de Badische wijnroute brengt u over een lengte van 160 km door de mooiste streken rond het Badische wijngebied!
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Badische Wijnroute- Durbach |
Dinsdag 18 december 2012
HASLACH. / ZELL AM HARMERSBACH. / ZWARTE WOUD. 02/11/2012.
HASLACH.
ZELL AM HARMERSBACH.
ZWARTE WOUD.
Vandaag maken we een tocht door het Zwarte Woud van Lahr rijden we naar Haslach en Zell am Harmersbach.
We komen door het dorp Welchensteinnach. Een dorpje in de vallei met groene weilanden en op de heuveltoppen bossen, en hier tussen de prachtige boerderijen, de typische zwarte woud boerderijen, indrukwekkend en mooi. We rijden door het dal met prachtige beelden we stoppen hier en daar om wat foto’s te maken.
Wat verder komen we in Haslach. Haslach gelegen in het Kinzigtal, met zijn oude stad en middeleeuwse markt. Zijn straten en stegen zijn volledig bewaard gebleven en daarom is het in 1978 als geheel als beschermde stad onder monumenten zorg geplaats. Van 2001 is Haslach ook lid van de “Deutschen Fachwerkstraße” Duitse vakwerkroute. Een rondwandeling door de stad laat ons zien waarom deze onder monumentenzorg geplaats is.
De ene na de andere prachtige vakwerkhuizen, vele zijn rijkelijk versierd de balken rond de vensters en steunbalken zijn met houtsnijwerk bewerkt. Van mensenhoofden tot bloemen en druiven versieren het houtwerk. We komen aan het stadshuis. Het stadhuis is beschildert met figuren van het dagelijkse leven in de streek, gewoon prachtige. Op het stadsplein staat de fontein en een beeldengroep van de varkenshoeder. Deze stad is bekend voor zijn ooievaars die elk jaar weer komen broeden. We wandelen door de stad en bezoeken de kerk.
Wat later komen we aan “Haslacher Kapuzinerkloster” dat in 1630-1632 gebouwd werd. Door zijn eenvoudig is de kerk een voorbeeld van de armenorden der kapucijnen, het altaar is uit de 17 de eeuw. De aan de kloosterkerk gelegen Loretokapel uit 1660 is gebouwd naar het voorbeeld van de in Italie beroemde Loreto kapel. In de kloostergebouwen is het “Schwarzwalder Trachtenmuseum” ondergebracht waar 100 grote glazen kasten de verschillende klederdrachten van de streek tonen. Wij hebben het museum eens bezocht bij ons vorige bezoek zeker de moeite.
We wandelen nog een beetje door de straten om de prachtige vakwerkhuizen te bewonderen. We hebben nog wat tijd over en doen een stop in Zell am Harmersbach. Het Harmersbachtal is een zijdal van de Kinzigtal. Gelegen in de prachtige natuur van het Zwarte Woud. De stad heeft verschillende prachtige gebouwen en heeft nog delen van de stadsmuur. In het museum “Im Storchenturm” een stadspoort is er een heemkundig museum. Zo heeft de stad die vroeger een “Freie Reichsstadt” was veel van zijn geschiedenis bewaard.
Wij bezoeken het museum en we beklimmen de toren, op elk verdiep zijn voorwerpen en verhalen uit de streek te zien. Ook de verschillende ambachten van vroeger krijgen er en plaats prachtig om te zien. Boven hebben we een prachtig zicht op het dal.
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Haslach - Zell am Harmersbach |
Geschreven door johnny en christiane om 20:13
Reageer op dit bericht
Maandag 17 december 2012
PERMANENTER SCHAUINSLAND. / HÖHENWEG FREIBURG. / WANDERGRUPPE SCHAUINSLAND. / FREIBURG. 01/11/2012.
PERMANENTER SCHAUINSLAND.
HÖHENWEG FREIBURG.
WANDERGRUPPE SCHAUINSLAND.
FREIBURG.
De permanente wandeling op de “Freiburgs Hausberg” moet een van de hoogte punten worden op onze week in het Zwarte Woud. De Freiburgs Hausberg met een 1284 meter hoge Schauinsland. Wij komen aan het dalstation van de kabelbaan die ons naar de top brengt waar we de wandeling kunnen starten.
Deze kabelbaan is gebouwd in 1929-1930 en is 3565 meter lang en stijgt 746meter met een snelheid van 4 meter per seconde, ze brengt ons na 16 minuten naar de top. Het is wel een hele tocht mooi wel je ziet hoe de berg opeens in het landschap opduikt voor ons het vlakke landschap en wij klimmen de hoogte in. Als we halverwege zijn begint het landschap van groene dennen en bomen wit te kleuren, hier ligt al sneeuw.
Boven aangekomen beginnen we dadelijk aan de 11 kilometer lange wandeling door een onbeschrijfelijk mooi landschap. We lopen een stukje van het bergstation weg om zo aan de start van de wandeling te komen, even moeten we nog een klim maken om zo aan de uitzichttoren te komen op het hoogste punt van de berg (1284m). De Eugen-Keidel-Turm is een 31 meter hoge uitzichttoren op het hoogste punt van de berg, hier prachtige panorama’s over de besneeuwde landschap.
Nu wandelen we verder en dalen een eins af voorbij de skihut en we bereiken zo de Kappler wand, hier een prachtig zicht op het Kapplerdal. We steken de weg over en dalen af naar het Engelse monument. De 17 april 1936 wandelde een groep Engelse schoolkinderen met hun leraar op de Schauinsland en werden overvallen door een sneeuwstorm en zo verloren ze hun weg, na verschillende uren bereikte een groepje het dorpje “Hofsgrund” van waaruit de zoektocht gestart werd. 5 scholieren waren reeds doodgevroren en daarom werd dit monument ter hune herinnering opgericht. Wij wandelen verder door het prachtige landschap en wat verder hebben we een mooi zicht op het idyllische gelegen “Bergdorf Hofsgrund” maar eerste komen we voorbij “Schniederlihof” een zwartwalder hof gebouwd in 1593 en bewoont tot in 1966. Vandaag is het een Heimatmuseum. Spijtig dat het gesloten is maar toch de moeite om er even naar toe te wandelen en er rond te kijken.
We dalen nu verder af en komen in Hofsgrund langs de Dorpsstraat en langs de kerk en dan wandelen we terug de bergweiden in. We wandelen nu langs het “Seppbauernhof” en dan weer verder langs de “Kohlwaldhütte” en zo komen we aan het Hotel “Die Halde” hier hebben we heerlijk blik op de Feldberg. En het “Oberrieder Tal” en het dorpje Hofsgrund. We wandelen langs de panoramaweg en komen zo terug aan het Bergstation. Hier nog even rond kijken naar de prachtige omgeving en het landschap in ons opnemen. Wij nemen de bergbaan terug naar beneden. Deze IVV permanente wandeling is zeker de moeite, met adembenemende zichten. Zelden zo een mooie wandeling gedaan, perfect afgepijld en een perfecte beschrijving van de omloop.
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Schauinsland - Freiburg Zwarte Woud. |
Zondag 16 december 2012
ZWARTE WOUD. / LAHR. Chrisanten festival. 31/10/2012.
Woensdag 31 oktober 2012 tot zondag 04 november 2012.
ZWARTE WOUD. DUITSLAND.
LAHR. Chrisanten festival.
SCHAUINSLAND. FREIBURG. Wandeling.
HASLACH. ZELL am HARMERSBACH. DURBACH. Wijnwandeling.
WINDSTEIN. FRANKRIJK.
Het Zwarte Woud (Duits: Schwarzwald) is een dicht bebost gebied en middelgebergte in het zuidwesten van Duitsland, gelegen in de deelstaat Baden-Württemberg, aan de Rijn en aan de Franse grens.
Het Zwarte Woud is het grootste bosgebied in Duitsland en bestaat hoofdzakelijk uit dennen- en sparrenbomen. De Romeinen noemden het dicht beboste gebergte met zijn kenmerkende donkere naaldbomen Silva Nigra - "het Zwarte of Donkere Woud of ondoordringbare woud", dat voor hen onheilspellend en bijna ondoordringbaar was. Het Duitse woord Schwarzwald werd voor de eerste keer in een document van het Zwitserse klooster St. Gallen uit het jaar 868 gebruikt.
Onze thuis voor de komende dagen ligt in LAHR. Bij de familie Bukner. Van 20 oktober tot 11 november is het “CHRYSANTHEMA” een stad in bloemen. 50.000 chrysanten versieren de stad. Pleinen zijn herschapen in bloemtapijten, straten staan vol met bloemen, huizen versiert met chrysanten. Een hele belevenis om de bloemenroute te volgen en de perken en bloemwagens te aanschouwen, terwijl we kunnen genieten van de prachtige vakwerkhuizen.
Een stadje met bijzondere erfgoedwaarde. Gezellig om in te wandelen te kijken en genieten. Het oude stadhuis is een juweeltje van bouwkunst, het nieuwe stadhuis is prachtig gelegen. De “Storchenturm” ooievaarstoren één van de verdedingstorens van de stad bijzonder mooi, bedekt met een zee van bloemen bijzonder mooi. Een stukje erfgoed wat niet mag vergeten worden en zeker bezocht moet worden is “Süsse Löchle” een unieke koffiebar, gebleven zoals het honderd jaren gelden was en een van de weinige koffiehuizen die als beschermt monument geklasseerd zijn.
Wij bezoeken het om er van een heerlijke koffie te genieten, bijzonder mooi. Bij avond is een bezoekje aan de stad nog fijner de bloemperken zijn verlicht en ook de monumenten aangenaam om te wandelen door de stad. We willen in de loop van de week het stadspark bezoeken, een aanrader.
De vele oude bomen en planten, de perken, de dieren en de gebouwen een bezoekje waard.
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Lahr Zwarte Woud. |
Vrijdag 14 december 2012
KASTELEN WANDELTOCHT. / WSV. DE VELDLOPERS. / GULPEN. 28/10/2012.
KASTELEN WANDELTOCHT.
WSV. DE VELDLOPERS.
GULPEN.
Gulpen-Wittem is het kloppend hart van het Zuid-Limburgse heuvellandschap. De omgeving staat bekend om haar schitterende landschap. De heuvels maken het on-Nederlands mooi! De gemeente kent 10 dorpjes met elk een eigen sfeer. Rond en in de omgeving van het schilderachtige marktplein liggen tal van bijzondere horecabedrijven.
Het riviertje de Gulp loopt dwars door het centrum en zorgt daarmee voor de speciale sfeer en uitstraling. Het reliëfrijke landschap met bossen, weilanden en boomgaarden geven het geheel een groen karakter. Maar ook de vele monumenten, van kastelen en kloosters tot molens en vakwerkboerderijen, zijn beeldbepalend. Onze wandeling vertrekt in het centrum en al vlug dalen we af om zo een eind langs de Gulp te wandelen en het dorp te verlaten.
Door de weilanden wandelen we en voor ons duikt het Kasteel Cartils op. Is een kasteel gelegen aan de weg Wijlre-Wittem, op het grondgebied van de voormalige gemeente Wijlre in een landelijke omgeving vlak bij de oevers van de Eyserbeek. Even verderop komen de Eyserbeek, Geul en Gulp bij elkaar.
In de buurt van het kasteel bevindt zich de buurtschap Cartils. Het huidige, zeventiende-eeuwse, rechthoekige gebouw heeft aan de voorzijde op een hoekpunt een zogenaamd arkeltorentje en aan de achterzijde bevindt zich een grote ronde toren die uit omstreeks 1500 dateert. Het hoofdgebouw is in 1883 ingrijpend gewijzigd. In de vroege middeleeuwenstond op deze plek een grote hoeve die de zetel was van de heerlijkheid met dezelfde naam. De bewoners, de heren van Cartils, moesten verantwoording afleggen aan hun bisschop. Omdat hun keizer echter erg ver weg woonde konden ze verder vrijwel ongestoord hun gang gaan en menig robbertje uitvechten met hun directe buren, de heren van Wijlre en de heren van Wittem. De fraaie toegangspoort met klokvormig dak, daterend uit de 17de eeuw, gaf vroeger via de voorburcht toegang tot het kasteel, helaas heeft de renovatie, uitgevoerd in 1883-1884 veel van zijn oorspronkelijke karakter verloren doen gaan. Wij wandelen langs het kasteel het veld in en over de miljoenenlijn.
We komen nu in het waterwinningsgebied Roodborn. Een prachtig golvend landschap. We komen nu langs het Stationnetje van de stoomtrein van de Miljoenenlijn te Eys. Wij wandelen verder en komen langs de Wittemermolen gebouwd in 1835 op de Molenbeek, wij wandelen verder. Een eindje verder komen we aan het Kasteel Wittem. In het Heuvelland ligt het authentieke Kasteel Wittem, omgeven door een prachtig kasteelpark. De oudste benaming van Wittem is Witheim, hetgeen huis (heim) bij de eik (witte) betekent. Ooit was Wittem wat oppervlakte betreft de grootste gemeente van Nederland. De geschiedenis van Wittem kent heel wat belangrijke namen. Ambiorix versloeg er in 54 voor Christus de Romeinen. Paus Leo III rustte er uit op zijn weg naar Tongeren en de Noormannen kwamen er langs toen ze Aken veroverden. Willem van Oranje en tsaar Peter de Grote verbleven er. Vandaag verblijven toeristen in dit prachtige kasteel en wij mogen door het kasteel wandelen en krijgen daardoor een prachtig zicht op de verschillende zijden van het kasteel.
We wandelen weer verder en komen aan de Kloosterkerk Wittem, Het Redemptoristenklooster van Wittem is een 18e-eeuws klooster. Het kloostercomplex bestaat uit het klooster zelf met daar aan vast de kloosterkerk (de voormalige Capucijnenkerk) en enkele kleinere en grotere kapellen. Het klooster en de Capucijnenkerk zijn ieder een rijksmonument. Een kapucijnenklooster met kerk werd tussen 1729 en 1733 schuin tegenover Kasteel Wittem gebouwd. In 1733 werd het klooster betrokken door de kapucijnen uit de Keulse provincie, die hiervan tot aan de Franse Revolutie gebruik hebben gemaakt. Na deze periode kwam het gebouw tientallen jaren leeg te staan, tot in 1835 de redemptoristen er de beschikking over kregen en het geheel het jaar daarna als grootseminarie inrichtten, een studiehuis waar aanstaande priesters werden opgeleid. Vanwege de sterke toename van het aantal studenten werd in 1891 door de architect Johannes Kayser een nieuw en groter klooster gebouwd waarvoor grote delen van het oude klooster gesloopt werden. De plechtige inwijding van het nieuwe klooster vond plaats in 1894. Vandaag is het een bedevaartsoord, de heilige Gerardus Majella werd in 1893 door Paus Leo XIII zaligverklaard en wordt sindsdien vereerd in Wittem. Deze verering maakte Wittem tot een belangrijk bedevaartsoord, vooral sinds de jaren twintig van de twintigste eeuw, vandaag komen nog vele Nederlanders, Belgen en Duitsers naar het bedevaartsoord. Wij nemen even de tijd om binnen in de kerk te gaan kijken en dan wandelen we weer verder en komen in Partij.
We wandelen nu langs velden en weilanden, hier prachtige vergezichten over het landschap verder gaan we en we komen zo in het Wagelerbosch. Hier in de dalen velden en weilanden en op de heuvelruggen bossen gewoon prachtig om te bekijken en door te wandelen. Wat verder hebben we een Manjefiek zicht over het Gulpdal. Nu dalen we verder af en komen zo aan het Kasteel en Kasteelboerderij Neubourg: Bij een doorwaadbare plaats in de Geul van de weg van Maastricht naar Aken werd in de vroege Middeleeuwen een zogeheten mottekasteel gebouwd. Het is de voorganger van het kasteel Neubourg dat na 1288 werd gebouwd. Het huidige kasteel is in aanleg veertiende-eeuws, maar is in de huidige vorm grotendeels zeventiende- en achttiende-eeuws. De toren stamt uit 1640, maar werd gebouwd met gebruikmaking van middeleeuws muurwerk. De twee zijvleugels en de achtervleugel zijn achttiende-eeuws. Vandaag zijn grote restauraties werken bezig.
Het word weer een van de prachtigste kastelen van de omgeving, we wandelen de lange beukendreef uit en komen dan aan de Neubourger watermolen: De Neubourger Molen, ook wel Molen van Roex genoemd naar de eigenaar, is een middenslagmolen gelegen aan de rand van Gulpen. De naam Neubourger Molen is afgeleid van het in de nabijheid gelegen kasteel Neubourg. Het waterrad krijgt zijn water via een molentak van het snelstromend riviertje de Gulp. De geschiedenis van de molen gaat terug tot 1712 toen de molen met goedkeuring van de heer van Neubourg en Gulpen werd gebouwd als papiermolen door Cornelis Hollman uit Maastricht, een afstammeling uit een Duitse familie van papierfabrikanten . Er werden, met een onderbreking van 1809-1816, tot 1840 lompen vermalen en van de pulp werd handmatig papier geschept. In 1845 werd de molen aangekocht door de toenmalige kasteelheer van Neubourg, graaf Oscar Franz Michiel Marchant d’Ansembourg. In 1853 kreeg de graaf toestemming van de Provincie om de molen te verbouwen van papiermolen tot graanmolen. Het malen van graan werd tot dan gedaan in de oude Neubourger molen gelegen bij het kasteel. Nadat de ombouw tot graanmolen klaar was werd het malen van graan verplaatst naar deze molen en werd de molen bij het kasteel gesloopt. De omgebouwde molen had een houten waterrad met een middellijn van 5,12 m en een breedte van 1,54 m.
In 1885 werd dit rad vervangen door een rad met een middellijn van 1,64 m en een breedte van 1,36 m. In 1905 werd de molen door brand verwoest, het waterrad bleef echter gespaard. In 1907 werd de molen gemoderniseerd en werd een turbine met een ijzeren gangwerk in gebruik genomen en in 1930 werd er nog een elektromotor bijgeplaatst die werd gebruikt als de waterkracht van de Gulp te wensen overliet. In 1952 werd de molen verkocht aan de gebroeders Roex, waarvan de voorvaderen reeds meer dan een eeuw als pachters de molen bedreven. In 1985/86 werd de molen gerestaureerd waarbij de in 1905 geplaatste turbineaandrijving werd vervangen door een oorspronkelijk waterrad. Dit is met een middellijn van 7,14 m. en een breedte van 1,20 m momenteel het grootste waterrad van Nederland. Weer wat verder langs de grote vijver met spuitende fonteinen, en dan de rijksweg over terug Gulpen centrum in waar deze prachtige wandeling eindigt.
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Gulpen |
Geschreven door johnny en christiane om 17:15
Reageer op dit bericht
Dinsdag 11 december 2012
39. INTERNATIONALE VOLKSWANDERUNG. / CHARLYS WANDERCLUB MONTENAU. / MONTENAU. 27/10/2012.
INTERNATIONALE VOLKSWANDERUNG.
CHARLYS WANDERCLUB MONTENAU.
MONTENAU.
Montenau gelegen in de Belgische Eifel is als gebied eigenlijk een onderdeel van de oostelijke Belgische Ardennen maar omdat het zich in het Duitstalige deel bevindt en landschappelijk een soort overgangsgebied met de Duitse Eifel vormt, wordt het ook wel als de Belgische Eifel aangeduid.
De streek valt samen met het zuidelijke deel van de Duitstalige Gemeenschap en de volkstaal is van oudsher het Duits of het Luxemburgs, dat ook in het aangrenzende deel van Groothertogdom Luxemburg wordt gesproken. De Belgische Eifel behoort tot de hogere gedeeltes van de Ardennen (respectievelijk de Eifel); bepaalde toppen komen boven de zeshonderd meter uit. Ook is het gebied dichtbebost, met vooral naaldbomen, maar dunbevolkt. Montenau heeft alle eigenschappen van de Eifeldorp. Veel bossen met een grote zagerij. Wij wandelen vandaag in een prachtig landschap we verlaten Montenau langs het vroegere station.
Het dubbeldorp Montenau- Iveldingen ligt ingebed in het golvende, bosrijke landschap van het Amel-dal, in de schaduw van het historische „Wolfsbusch“. Hier ligt het snijpunt van Eifel en Ardennen, direct aan de Ravel-fietsroute, de vroegere « Vennbahnlinie 48″, halfweg tussen St.Vith en Waimes en op amper enkele km van de autoweg E42. Direkt na de inbedrijfstelling van de „Vennbahn“-lijn in het jaar 1887 werd het station van Montenau een belangrijk knooppunt in het westelijke punt van de Pruisische Rijnprovincie. Na de enorme vernielingen aan het einde van de tweede wereldoorlog werd het spoorwegverkeer weliswaar weer opgestart, maar het verloor al spoedig aan belang. Het einde kondigde zich aan. Het stationsgebouw werd in 1972 afgebroken. In 1982 reed de laatste goederentrein voorbij en in 1987 werden de sporen verwijderd.
Vandaag een wandel en fietsroute. Zodra de Amblève Montenau verlaat en haar tocht door de weiden aanvat, trekt ze een diepe groef door het Ardennenmassief. We wandelen nu aan de rand van één van de grootste bossen in de regio, de Wolfsbuch. De naam verwijst naar de wolf, die men in de 18e eeuw nog aantrof in het Ardennenmassief.. We vervolgen onze weg op de andere oever, die veel minder dichtbegroeid blijkt: het naaldbos maakt nu plaats voor uitgestrekte weiden. Vooraleer we verder gaan richting Ondenval, hebben we nog van een mooi zicht op de Wolfsbusch en de heuvels in de omgeving. Wat verder en Montenau komt weer in zicht.
De Montenauer Schinkenräucherei is een familiebedrijf.
Hier worden hammen volgens de traditie en met de hand...
Bij de productie van Ardeense ham wordt het vlees volgens de traditie, met de hand, met kruiden en zout ingewreven.
Dit mengsel volgens huisrecept dringt diep in het vlees door en onttrekt er het water aan. Een goede Ardeense ham is als een voorname wijn - ook hij heeft geruime tijd nodig om te rijpen. Alleen dan kunnen het kenmerkende aroma en de juiste consistentie worden ontwikkeld. Daarom rust de ham na het pekelen meerdere weken tot maanden bij lage temperaturen in een geklimatiseerde rijpkamer.
Gans het productieproces kan gezien worden en zo worden er tussen 1700 en 1800 hammen per week gemaakt. Het is de moeite om eens binnen te lopen als je in Montenau bent en zeker niet vergeten te proeven van de heerlijke Montenauer Ham.
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Montenau |
Maandag 10 december 2012
HERFSTWANDELTOCHT. / WSV. TRAMPELKEU. / SCHIMMERT. 21/10/2012.
HERFSTWANDELTOCHT.
WSV. TRAMPELKEU.
SCHIMMERT.
Vandaag wandelen met Wandelvereniging De Trampelkeu (Trampelen is Limburgs voor wandelen, keu betekent koeien) in Schimmert. De naam Schimmert zou volgens een oude legende afkomstig zijn van Karel de Grote, die tijdens een trektocht zou zijn verdwaald. Plots zag hij een licht schijnen (Schinnen) en een licht schimmeren (Schimmert). Als dank voor het weer terugvinden van zijn geplande route liet Karel de Grote op de plaatsen waar hij beide lichtschijnselen waarnam een kapel bouwen.
We wandelen het dorpje uit langs de watertoren. Met de bijnaam De Reus van Schimmert is van veraf de markante 38 meter hoge watertoren van Schimmert al zichtbaar. De watertoren ligt in het gehucht Klein Haasdal. De toren dateert uit 1927 en werd ontworpen door architect Jos Wielders die zich liet inspireren door de architectuur van de Amsterdamse School. Boven in de toren bevond zich tot de Tweede Wereldoorlog een restaurant: "Oranje Restaurant". De toren is in de jaren 70 en 90 van de 20e eeuw en recentelijk eind 2008 opgeknapt. Momenteel heeft de toren de status rijksmonument. Eigenaar WML (Waterleiding Maatschappij Limburg) heeft aangegeven dat de watertoren nog tot op zijn minst 2015 in gebruik zal blijven. Het is nog niet duidelijk wat er daarna met de watertoren gaat gebeuren.
Wij wandelen voorbij en dan gaan we de velden in langs akkers en velden, de mist over het landschap geeft alles een schilderachtig geheel. Voorbij een paar indrukwekkende boerderijen, ééntje met een oude put, weer verder en we komen in Aalbeek een deel van de gemeente Nuth. Nuth omvat naast het dorp zelf, de omliggende wijken en het kerkdorp Vaesrade, ook een groot aantal kleine buurtschappen, voornamelijk in het gebied ten westen van de plaats, in en langs het beboste dal van de Platsbeek. Wij wandelen nu een heel eind langs de Platsbeekervoetpad.
Is een prachtig stukje natuur langs beboste stukken van het dal en langs groene weilanden. We komen in Helgats in de buurtschap Helle. De naam Helle komt waarschijnlijk van helde, ofwel helling. Dit kan een verwijzing zijn naar de heuvelachtige locatie en de talloze holle wegen die er te vinden zijn. Ten zuiden van Helle stroomt de Platsbeek door een gevarieerd landschap van bossen, weilanden en poelen. Het is gewoon prachtig om te wandelen en een bijzonder landschap.
We gaan verder langs prachtige vakwerkhuizen wat verder komen we in buurtschap Terstraten is in 1969 aangewezen als beschermd dorpsgezicht. Vanwege de vele goed bewaarde vakwerkboerderijen en spekhuizen uit de 18de eeuw staat het gehucht bekend als een schildersparadijs. Alle bebouwing ligt aan de straat Terstraten, die via een holle weg loopt tot aan de Maastrichterweg. Op een pleintje midden tussen de bebouwing staat een wegkruis onder een boom.
Weer een eindje verder komen we in Gryzegrubben. Een gehucht met prachtige vakwerkhuizen en andere oude gebouwen een oude dorpspomp staat er nog altijd. Een gezellig gehucht om door te wandelen. Nu wandelen we verder en komen zo terug in Schimmert waar onze wandeling een eind neemt, een mooie en aangename wandeling.
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Schimmert |
Zaterdag 8 december 2012
HEIDETOCHT. / DE SCHOVERIK. / DIEPENBEEK 05/12/2012.
HEIDETOCHT.
DE SCHOVERIK.
DIEPENBEEK.
Zaterdag 8 december 2012
36E MARCHE CHARLEMAGNE. / EUREGIO MARCHING TROPHY. / MARCHEURS ALLIANCE WARSAGE. / WARSAGE 20/10/2012.
36E MARCHE CHARLEMAGNE.
EUREGIO MARCHING TROPHY.
MARCHEURS ALLIANCE WARSAGE.
WARSAGE.
Weerst - Warsage werd gesticht op een golvende leembodem. Het landschap vertoont veel overeenkomsten met dat van het nabijgelegen Voeren en Zuid-Limburg in Nederland.
Het dorp wordt in Middeleeuwse bronnen aangeduid als Werste (1202). Weerst was onderdeel van de schepenbank 's-Gravenvoeren. Daarmee behoorde het tot het land van Dalhem, één van de Landen van Overmaas. Een belangrijke hoeve in het dorp was de laathof van Hoechstraeten. Oorspronkelijk spraken de inwoners van Weerst één van de plaatselijke Nederlandse dialecten in Overmaas. Weerst kende vanaf de achttiende eeuw echter een geleidelijke verfransing. In de negentiende eeuw was het dorp volledig Franstalig. Wegens de nabijheid van het Limburgse Voeren zijn veel inwoners het Nederlands echter machtig. De gemeente kent bovendien een grote toestroom van Nederlanders. Wij vertrekken met de wandeling in het centrum en dan passeren we de Sint-Pieterskerk.
En dan gaan we de velden en weilanden in de rest van de wandeling prachtige zichten over het landschap. Wel mooi weilanden en stroken bomen, kleine bosjes met bomen in herfsttooi gewoon mooi. Zo komen we aan in het “Foret Domaniale du Bois du Roi” we wandelen door het bos en komen vele paddenstoelen tegen zoveel verschillende soorten het is mooi om te zien en we hebben geluk dat we mooie foto’s kunnen maken.
We wandelen door het bos en komen dan in “La Heydt” een deelgemeente van Sint Martens Voeren. Dan weer verder door de weilanden en bossen gewoon prachtig. Weer wat verder langs een vakwerkhuis wat mooi toch het witte huis in het groene landschap. Dan komen we in Sint Martens Voeren heeft een eigen cultureel centrum: Het Veltmanshuis. Door het dorp stroomt het riviertje de Voer.
Door de bouw van het station Sint-Martens-Voeren (in gebruik tussen 1921 en 1957) werd het dorp aan de Voer belangrijker tegenover het nabije 's-Gravenvoeren. We wandelen onder de brug van lijn 24. Tijdens de Eerste Wereldoorlog behield Nederland zijn neutraliteit waardoor het internationale treinverkeer tussen Duitsland en België via Nederland werd stopgezet. Duitsland, dat België had bezet, bouwde een alternatieve verbinding ten zuiden van Limburg via de Voerstreek, die op 15 februari 1917 voor militair verkeer kon worden geopend. Vanaf 9 oktober 1917 vond er ook reizigersverkeer plaats op lijn 24. Na de Tweede Wereldoorlog was er alleen nog reizigersverkeer op het baanvak Visé – Montzen. Op 2 juni 1957 kwam hier ook een eind aan. We wandelen weer verder door velden en weilanden en komen zo weer terug op ons eind bestemming.
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Warsage |
Geschreven door johnny en christiane om 21:05
Reageer op dit bericht
Donderdag 6 december 2012
HERFSTWANDELING. / WSV. GREGORIUS. / MECHELEN. NL. 14/10/2012.
HERFSTWANDELING.
WSV.GREGORIUS.
MECHELEN. NL.
In Mechelen vindt u nog vele markante gebouwen zoals bijv. De Heerenhof, dat ruim 800 jaar geleden is begonnen met een boerenhof die door de Johanitters werd omgebouwd tot commanderij. Een aantal eeuwen later werd het een kasteelhoeve tot halverwege de jaren tachtig. Toen werd het gebouw, na een grootscheepse renovatie het bestuurscentrum van de gemeente Wittem.
Aan de rand van het dorp ligt de Commandeursmolen die nog steeds in gebruik is. Wandelend of verder rijdend komt u ’t Höfke tegen, een verzameling van achttiende eeuwse vakwerkboerderijen met bloemrijke graslanden. Een van deze boerderijen is eigendom van Stichting Natuurmomenten en is geheel gerestaureerd. Het geheel is een beschermd dorpsgezicht. We wandelen het dorpje af langs de oude brouwerij, vele vakwerkhuizen en dan komen we aan ons vertrek.
We vatten onze tocht aan en door de weilanden, langs de draaipoortjes en over de stiegels. Langs grazende koeien ne komen zo in Elzet. Een groep vakwerkhuizen staan hier tezamen wat een prachtig zicht. Een grote vakwerkhoeve ingericht als vakantiewoning. Een eind door de velden met kleine landschapselementen, hagen en heggen, waar paddenstoelen van verschillende kleur en vorm staan. Wat verder komen we aan in de “Fokkebroekweg” met een prachtig vakwerkhuis. Wat namen hebben de straten hier wel, we gaan verder en komen in EPEN.
Epen is een pittoresk dorpje in het Zuid-Limburgse Heuvelland. Hier kunnen we elk seizoen volop genieten van het prachtige uitzicht over de heuvels en dalen, vele vakwerkhuisjes. Op de Eperheide kunt een bezoek brengen aan de schaapskooi waar de bekende Geuldal lammeren gefokt worden. De Epener Volmolen (vanaf 1977 bezit van Natuurmonumenten) doet momenteel dienst als graanmolen. In eerste instantie is ze gebouwd voor het "vollen" van geweven stoffen tot een sterk laken. De geschiedenis van de Epener Volmolen heeft zijn oorsprong in de 18e eeuw. De molen maakte in die tijd onderdeel uit van de Vaalser lakenindustrie die toen in volle bloei was en die door de Duitse fabrikant Johann Arnold von Clermont was verplaatst van Aken naar Vaals. Door de ligging van de molen op de Geul was er een overvloed aan water beschikbaar om te kunnen vollen.
In Epen komt het voor Nederland unieke gele zinkviooltje voor. Dit komt doordat er zinkerts in de bodem aanwezig is. Het zink wordt bij hoogtij door de Geul aangevoerd vanuit het Belgisch Kelmis, waar tot in de 20e eeuw diverse zinkmijnen gehuisvest waren. We komen aan de Geul. De Geul is 58 kilometer lang en het totale verval bedraagt ongeveer 250 meter. Vroegere kanalisaties worden weer opgeheven, zodat de rivier weer in haar oude loop komt te liggen. De rivier meandert zo weer als vanouds door het Zuid-Limburgse landschap. De bekendste zijrivieren in België en Nederland zijn beneden vermeld onder 'zijbeken'. Ze verlaat België bij Sippenaeken en komt bij Cottessen Nederland binnen.
Cottessen is in cultuur gebracht vanuit de carreboerderij Bellet, een boerderij die daar in de dertiende eeuw of eerder is gevestigd. De boerderij draagt boven de poort een gevelsteen met het wapen van de abdij van Burscheid met de Latijnse wapenspreuk Dominus Providebit ( De Heer zal voorzien) Dit was vroeger een arme streek in Limburg en als gevolg daarvan zijn de oude vakwerkhuizen veelal gehandhaafd. De Cottesserhoeve is een fraai voorbeeld. Deze dwarshuisboerderij heeft een schuur uit circa 1736. Rond deze tijd heette Cottessen nog Kothausen. Cottessen is samen met Camerig een beschermd dorpsgezicht. Op de eerste Tranchotkaarten van dit gebied uit circa 1760 zijn 14 boerderijen of huizen te vinden. Anno 2006 is dat aantal nog hetzelfde. De tijd lijkt hier te hebben stilgestaan.
Door de steile heuvels was het gebied voor de landbouw een moeilijk gebied. Schaalvergroting van de landbouw heeft hier nauwelijks plaatsgevonden. Als gevolg daarvan zijn in het rijke kleinschalige cultuurlandschap vele holle wegen, graften, hoogstamboomgaarden, bosschages, bronnengebieden en meidoornhagen in stand gebleven. Een paradijs voor wandelaars. Een heel eind wandelen we langs de Geul. Voorbij de Wingbergermolen. Langs de grillige Geul naar de Volmolen. Hier wandelen we over het molenerf en dan weer een eind verder en komen zo aan de “Hoeve Vernelsberg” gebouwd uit carbonische breuksteen en is één van de zeldzame driehoeks vorm hoeves in Nederland. We komen zo in de beekvallei van Cottesserbeek en Berversbeek.
Verder wandelend door het prachtige landschap met de vele idyllische vakwerkhuizen, als witte vlekken in het groene landschap. We wandelen door weilanden het is zo prachtig hier langs de vakwerkhuizen en komen zo in Schweiberg.
Op de Schweibergerweg staan verschillende grote vakwerk Hoevens. Na een poosje komen we aan op het Höfke , hier een hele verzameling 18 de eeuwse vakwerkhuizen. Wat verder komen we terug in Mechelen. Een prachtige wandeling in Mechelen.
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Mechelen.Nl. |
Maandag 3 december 2012
37E MARCHE D'APRES-MIDI. / MARCHEURS DU FORT DE BATTICE. / BATTICE. 13/10/2012.
37E MARCHE D’APRES-MIDI.
MARCHEURS DU FORT DE BATTICE.
BATTICE.
In het noorden gaat het Land van Herve over in de Voerstreek, in het oosten door het Hertogenwald en de Belgische Eifel, in het zuiden door de Ardennen, in het westen door de Maasvallei, alle landschappelijk heel verschillende streken. De naam komt van het stadje Herve in het zuiden van de streek, dat lang de belangrijkste marktplaats was.
Terwijl de breuk in het landschap met de Maasvallei, de Eifel en de Ardennen zeer abrupt is, is lopen de landschappen in het noorden veel zachter over in de Voerstreek en Nederlands Limburg. Het Land van Herve is een pracht streek om te wandelen. Met heuvels en veel weilanden die omzoomd zijn met heggen. Hier en daar midden het groen ligt een hoeve. Door de velden en weilanden en over de 'Lijn 38' is de oude spoorlijn die het Land van Herve doorkruist en die ooit Chênée met Plombières verbond. Nu is ze geïntegreerd in het RAVeL net en voorbehouden aan wandelaars, joggers, ruiters en mountainbikers. Ze ontpopte zich ondertussen tot een van de mooiste groene wegen van België. De bedding behield haar oorspronkelijke sintelbekleding, die soepel aanvoelt voor schoenen en hoeven.
Wanneer we het Land van Herve van noord naar zuid doorkruizen , ontdekken we een streek met een grote verscheidenheid aan landschappen, een gulle plantengroei en oude gebouwen die getuigen van het verleden.
Een beetje geschiedenis van de “Lijn 38”
Laat ons even terugkeren in de tijd: we zijn in de 19e eeuw . De meeste grote Belgische steden hebben al sinds 1842 een spoorverbinding, maar we moeten wachten tot 1869 vooraleer er iets beweegt in het Land van Herve. In dat jaar werd het plan van de privé-maatschappij 'Chemins de Fer du Plateau de Herve' om Luik met Battice te verbinden, goedgekeurd. Op 25 januari 1875 wordt het eerste baanvak ingehuldigd. Het loopt van Chênée naar Battice. Twintig jaar later is ook het gedeelte Battice - Plombières klaar. Langs dit traject wordt steenkool van Fléron naar Duitsland vervoerd en non-ferro metalen van Plombières naar het Maasbekken. Tijdens de Eerste Wereldoorlog en meer precies in 1917 wordt een aansluiting van 1,2 km aangelegd tussen Hombourg en Montzen, zodat er een verbinding ontstaat met de nieuwe lijn 24. Dit gedeelte, dat de naam 38/1 krijgt, passeert ook langs Hindel.
De verwoede en steeds sterker wordende concurrentie van de auto luidt uiteindelijk de doodsklok voor de plattelandslijnen. Op 2 juni 1957 stopt het reizigersvervoer langs lijn 38. Geleidelijk aan wordt ook het goederenverkeer afgebouwd. In 1992 wordt lijn 38 gestript en verdwijnen de rails. De spoorbedding, die door het hele Land van Herve loopt, begint een nieuw leven als wandelroute voor voetgangers, joggers, fietsers en ruiters .
We wandelen een heel eind door de prachtige natuur en komen zo aan een oude kapel midden in het landschap. Wij zijn hier in Monty-Fastre. Wat een prachtige streek toch, de dorpjes liggen in het dal verscholen tussen het golvend landschap. We komen het dorpje binnen met mooie ardeense huizen, gewoon mooi. We wandelen nu langs Bouxhmont met zijn grote kasteelhoeve, kapel en molen.
Weer wandelen we de weilanden in door de draaipoortjes, langs kleine paadjes. We klimmen weer een eind en een blik in het dal is bijzonder het dorpje verdwijn stilaan tussen de groene heuvels, alleen de daken blijven zichtbaar. Zo komen we terug aan de kapel voor de tweede controle, de “Chapelle de Monty” uit 1719. Weer wandelen we verder en komen zo terug in Battice. Wat een prachtige wandeling in het “Land van Herve”
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Battice |
Woensdag 28 november 2012
APPELTOCHT. / STROOPLEKKERS BORGLOON. / HOEPERTINGEN. 08/10/2012.
APPELTOCHT.
STROOPLEKKERRS. BORGLOON.
HOEPERTINGEN.
We vertrekken met de wandeling in het centrum van Hoepertingen, aan het kasteel en tegenover de kerk. Het kasteel te Hoepertingen was ooit een versterkte middeleeuwse burcht. De oudste vermelding over de leenheerlijkheid Hoepertingen gaat terug tot 1150.
In de 17de en de 18de eeuw werd het kasteel verbouwd tot een prachtig adellijk herenhuis op het platteland. Historische sporen zoals het blauwe salon (de kasteelhal), de kardinaalszaal en de huiskapel zijn hiervan bewaard.. In 1929 kochten de zusters Annuntiaten van Heverlee het kasteel van Karel de Moffarts en maakten er een landelijke huishoudschool met internaat van. Van 1930 tot 1985 werd de kasteelhoeve weer verbouwd, ditmaal tot meisjesinternaat met de naam Sint-Maria Instituut. Nog steeds wordt een deel van het kasteel bewoond door Zusters Annuntiaten van Heverlee. Tegenover het kasteel de classicistische Sint-Vedastuskerk uit 1788. De kerk werd gebouwd in opdracht van de abdis van de abdij van Herkenrode. De romaanse toren dateert uit de 12de eeuw en is een overblijfsel van de eerste kerk. Het gotische koor uit de 15de eeuw is een overblijfsel van de tweede kerk. De kerk werd in 1927 volledig gerestaureerd. eveneens classicistische pastorie dateert uit 1790. Ze werd gerestaureerd in 1874 en 1994. De pastorie werd eveneens in 1982 beschermd als monument en de omgeving van kerk pastorie werden beschermd als dorpsgezicht.
Verder zijn er nog verscheidene 17de en 18de-eeuwse boerderijen waaronder de d'Awanswinning die uit een oude 17de-eeuwse kern werd vergroot naar een U-vormig complex in 1799. In de tweede helft van de 19de eeuw werd het een gesloten hoeve. We wandelen het dorp uit en gaan zo tussen de plantages naar Rijkel. We komen zo aan het kasteel van Rijkel. Was oorspronkelijk een herenwoning en werd pas later een burcht. De oostelijke gevel stamt nog uit de zestiende eeuw. Deze bezit trapgevels en een uitspringende hoektoren en is een schitterend voorbeeld van een laatgotisch herenhuis. In de zeventiende eeuw, toen het kasteel in handen was van de familie de Hinnesdael, werden de overige vleugels in de Maaslandse Renaissancestijl opgetrokken en ontstond de huidige U-vormige aanleg. De westzijde werd uitgevoerd met twee sierlijke, uitspringende hoektorens met zadeldaken. In de achttiende eeuw, toen het kasteel onder het beheer viel van baron Pierre-Antoine de Thiribu en diens familie, vonden een aantal verbouwingen plaats, waarbij o.a. de ophaalbrug verdween. Het interieur kreeg een klassiek statiekarakter. Nadat de laatste telg van het geslacht de Thiribuin in 1831 overleed heeft het kasteel honderd jaar leeg gestaan. Na enkele kleine, noodzakelijke restauraties in 1939, werd het gebouw in 1942 tot beschermd cultuurgoed verklaard. Sinds 1965 is het kasteel eigendom van de Provincie Limburg. In 1966 stortte de noordwestelijke hoektoren in. De wederopbouw van deze toren in 1972 luidde een algehele restauratie in. Nu is het weer in privé bezit, maar is niet meer toegankelijk vroeger kon je via de kastanje dreef het kasteeldomein oplopen en over de koer gaan. Vandaag is alles afgesloten.
Controle in de parochiezaal en dan weer op pad via de boomgaarden en velden terug naar Hoepertingen. Een mooie wandeling in het Land van Loon.
Voor het fotoalbum de link volgen
 |
| Van Hoepertingen |
5 reacties op dit bericht
Dag Johnny en Christiane
Gelukkig nieuwjaar
Dit is wat ik jullie wens...
Ik wens Jullie Allen een gelukkig - zonnig en gezond 2013 toe !!!!!
Fijne eindejaarsfeesten
Ik wens jullie prettige eindejaarsfeesten lieve vrienden,