HALLOWEEN

WANDELEN IN BOKRIJK.
 
OKRA BORGLOON.

BOKRIJK.




Herfst in Bokrijk op een zonnige herfstdag. Met een zon overgoten landschap gewoon prachtig. We vertrekken aan de kasteelparking.

Het Domein Bokrijk, dat voor meer dan de helft uit natuur bestaat: bossen met bomen van meer dan 100 jaar oud, vijvers vol waterleven, het Arboretum met zijn magnolia-, azalea-, hulst- en bamboe collectie, de kleuren- en geurentuin. Dit gecombineerd met prachtige landschappen, de moeite waard om eens verder te kijken dan het Openluchtmuseum, en de wandelpaden te volgen.

Het Domein Bokrijk beslaat een totale oppervlakte van ongeveer 550 ha. Het gebied is een groot recreatiepark. De voornaamste landschapstypes zijn bos en vijvers. Hier wandelen we vandaag langs de vijvers, langs het openluchtmuseum en het Arboretum. Wat is het toch mooi in de lanen met grote oude bomen, die nu goudgeel kleuren. We wandelen langs het vijvergebied de Weijers.

Waarom De Wijers? Een 'wijer' is een oude benaming van een vijver waarin viskweek wordt gedaan. Je vindt deze naam nog steeds voor heel wat vijvers terug, bijv.Heiwijer, Dilekensweier, Platwijers. Maar ook in straatnamen, dijken en zelfs familienamen leeft dit oude woord verder. De eerste vijvers ontstonden al vanaf de 13de eeuw. De bestaande vennen werden uitgediept voor de veen- en ijzerwinning, waardoor wijers ontstonden. In de hoop dat de bevolking meer tijd zou hebben om te bidden als ze veel proteïnerijke vis zou eten, moedigden de toenmalige kloosters de viskweek sterk aan.

Maar ook de kloosterlingen zelf mochten op vrijdagen en tijdens de vasten geen vlees eten van 'dieren met 4 poten'. Viskweek werd dus erg belangrijk. Eerst werden lokale vissoorten als brasem, zeelt en paling gekweekt. Maar kruisvaarders hadden op hun tochten de makkelijk vet te mesten karper ontdekt en deze vis werd al gauw het succesnummer. Alles samen groeven de Limburgers in de laatste 8 eeuwen minstens 1.175 vijvers. Tenminste, zoveel vinden we er vandaag nog terug!

Het vijverlandschap hier in Bokrijk word aangeven met doorkijkplaten, je heb er een prachtig zicht op de vijver en het waterwild dat erop leeft. We wandelen ook nog een stukje langs het Arboratuim en het openlucht museum met zijn oude huisje en de windmolen. Het is prachtig om hier te wandelen met wandelvrienden van Okra. Na de wandeling sluiten we af met een lekker koffie in het Koetshuis.

MERGELLANDTOCHT

W.V.T. 93

MARGRATEN. NL.

Margraten geniet internationale bekendheid door de aanwezigheid van de Amerikaanse militaire begraafplaats. Op deze begraafplaats liggen 8302 soldaten begraven. Op onze wandeling komen langs dit oorlogsmonument. Deze begraafplaats beslaat ruim 26 ha voormalig akkerland.

Op 13 september 1944 werd deze plek bevrijd door eenheden van de 30e Infanterie Divisie van het Eerste Amerikaanse leger tijdens de opmars naar de Roer in het Roergebied in Duitsland. Dit ereveld was een van de eerste begraafplaatsen waar in Duitsland gesneuvelde Amerikaanse militairen werden begraven. Op 10 november 1944 nam het Negende Amerikaanse leger de begraafplaats in gebruik. Uit eerbied en dankbaarheid heeft de Nederlandse regering de grond in eigendom genomen en in eeuwigdurend gebruik afgestaan.

De begraafplaats is in zestien vakken - A tot en met P - verdeeld. De vakken zijn onderling gescheiden door de promenade en de graspaden. De 8301 grafstenen, een grafsteen met de Davidster voor degene die het Joodse geloof beleden en een Latijns kruis voor alle anderen, zijn geordend in parallel lopende bogen die zich uitstrekken langs de brede gazons. De 8302 doden, die hun leven gaven in dienst van hun vaderland, kwamen uit alle staten van Noord- Amerika, het District Colombia, Engeland, Canada en Mexico. Van de 106 onbekenden konden de stoffelijke overschotten nooit volstrekt worden geïdentificeerd. Ongeveer 43 procent van de militairen die destijds hier en op andere begraafplaatsen in de buurt tijdelijk werden begraven, hebben nu hun rustplaats op Margraten. De meeste van hen gaven hun leven tijdens de luchtlandings- en grondoperaties om het oosten van Nederland te bevrijden, de opmars door Duitsland over de Roer en Rijn en tijdens de luchtoorlog boven deze streken. In niet minder dan veertig gevallen werden twee broers naast elkaar begraven. Eén steen geeft het gemeenschappelijke graf aan van twee onbekenden. Op de top van de heuvel, in de as van de promenade, staat de vlaggenmast. Prachtig om te zien dat wel, maar er steek toch heel veel menselijk leed achter.

We wandelen ook langs prachtige gebouwen, langs het Genhof uit 1717. De deelgemeente Termaar met oude boerderijen en een prachtige natuur. Ook nog enkele prachtige vakwerkhuizen. Aangename wandeling in Nederlands Limburg

BLOGMEETING ANTWERPEN

DOCKSHOTEL LUCHTBAL.

Naar een blogmeeting gaan is altijd op ontdekkingsreis gaan, wie komen we tegen?

JOHNNY EN ETIENNE



ROSETTE EN CHRISTIANE



CHRISTIANE EN ROOSJE.

Heel veel namen zijn je bekend maar de gezichten erachter is wat anders. Vanuit Limburg naar Antwerpen, we vreesden dat we tolk nodig gingen hebben en hadden daarom afgesproken met Etienne en Rosette (blog Tienne) wij kennen elkaar toch al vele jaren en zij zouden wel voor de Limburgers vertalen, later bleek dat allemaal niet nodig.

ROSETTE, CHRISTIANE, ROOSJE EN CORRY.

Als we in Antwerpen aankomen vinden we het hotel vrij goed, en we treden de zaal binnen, al is al wat volk hier maar eigenlijk kennen we niemand (nog niet) wat later kom Bompajack binnen en wij herkennen hem van zijn blogfoto. Even kennis maken en dadelijk klik het, het is alsof we elkaar al jaren kennen. Mamajoyce en Presley Elvis komen binnen en het word een hartelijke ontmoeting, ook komen Roosje en Corry bij ons zitten.

BOMPAJACK, JOHNNY EN ETIENNE



CORRY EN COOLTJE

Wat later arriveren Etienne en Rosette nog. Frieda en Cooltje komen de bende vervoegen. Het wordt een gezellige boel hier in Antwerpen en hoe meer de avond vordert hoe plezanter het wordt. Voor het eetmaal worden we verrast met een optreden van Elvis Presley.

Het diner is lekker en zeker gezellig zo samen. Dan kunnen zij die het willen een danspasje wagen. Aan de tafel met de bloggers worden snode plannen gesmeed en de vriendschap blijft groeien. Soms wel wat verder dan gewild, he Rosette, Christiane en Mamajoyce.

De foto spreekt voor zijn eigen. Mamjoyce kennen van haar blogje “Buikdansen” en ze geeft een optreden weg dat gezien mag worden.

MAMAJOYCE





 CORRY EN COOLTJE

Samen hebben we een fijne avond gehad, nieuwe vriendschapen gemaakt en oude hernieuwd. Een blogmeeting die voor ons een plaatsje in de top tien krijgt. We willen dan ook langs deze weg Rayaatje bedanken voor de heerlijk avond.

MAMAJOYCE EN BOMPAJACK



BOMPAJACK EN RAYAATJE.

MARCHE D’APRES-MIDI.

HERMATHENAE SPA.
 
SPA.

Spa met zijn termen en bronnen, vandaag wandelen we een stukje van de bronnenwandeling. Eerst komen langs het “Domaine de Mambaye” een plek waar de kinderen op bosklassen komen en kunnen genieten van de omgeving en de natuur.

Wij wandelen door de bossen en genieten ook van de omgeving en natuur. We komen aan “la source de la Géronstère”. Dokter Rye ontdekte deze bron als eerste de heilzame kracht van het water. De paviljoen en de tempel werden in 1651 geschonken door Comte de Burgsdorff. Op een hoogte van 440 meter is het een prachtige plek. Gelegen in de Hoge Venen, met een overdadige en boeiende natuur, waar rust heerst.

Met prachtige dorpjes waar de boerderijen een hoofdrol spelen, de natuur nog ongerept en op plaatsen nog onherbergzaam, spijtig dat het toerisme deze streek niet meer zo onherbergzaam maakt. De laatste jaren hebben de Hoge Venen hun reputatie van onherbergzaam moerasgebied enigszins verloren. De streek word gewaardeerd voor zijn prachtige landschappen, de typische atmosfeer die er heerst, de zuivere lucht en het zuivere heilzame water.

Op de wandeling waar de natuur zich voorbereid op de winter, zijn de herfst kleuren al heel mooi. Op de wandeling valt er van alles te beleven, de beekjes die kronkelend door het landschap vloeien. We genieten van de onze wandeling langs de bronnen door de prachtige omgeving

MARCHE INT.
 
S.C.M.L .MAMMOUTH.
 
AWANS.

Awans,, een gemeente in Luiks Haspengouw, heeft een landelijk karakter, wat ook geldt voor de overige deelgemeenten.

De streek wordt gekenmerkt door soms eeuwenoude hoeven, die verspreid liggen in een prachtig landschap met een lokaal karakter. Haspengouw ( Hesbaye) een prachtige streek met dorpenj die bestaan uit indrukwekkende vierkantshoeven met rondom de woonverblijven een, kleine gordel van weilanden en verder uitgestrekte landerijen en bietenvelden.

Tussen de velden en weiden liggen tal van holle wegen doordat de boeren er met hun spannen eeuwen lang passeerden. Luiks Haspengouw telt twee mooie valleien van de Geer en de Mehaigne waar de wilgen en populieren groeien er word getracht naar een zo groot mogelijke harmonie tussen de menselijke activiteiten en de natuurlijke omgeving. Men heeft trouwens oog voor de vrijwaring van het bouwkundig erfgoed dat bijzonder rijk is.

Een wandeling in en rond Awans geeft een duidelijk beeld van het Luikse deel van Haspengouw. Met zijn kasteelhoeve(1650) en vele uitgestrekte landerijen. De vierkantshoeven staan hier naast elkaar en vormen een lint van prachtige boerderijen met een rijk verleden. We genieten van onze wandeling door Awans en Fooz.

MARCHE DE LA FRONTIERE

WANDERFALKEN STEINFORT.
 
STEINFORT. Luxembourg.
 

Op de weg Aarlen- Luxemburg aan de toegang tot de pittoreske vallei van de Eisch, ligt Steinfort. Steinfort is een grensdorpje in de buurt van Arlon.

In het begin van de 20ste eeuw waren in Steinfort enkele ijzersmelterijen gevestigd. Restanten hiervan kan men nog steeds zien. Wij wandelen over het domein van “Al Schmelz” de oude smelterij, prachtig gerestaureerd met verschillende beelden uit de fabriek, zoals de oude smeltovens. We vertrekken met de wandeling langs de Eisch in het “Centre Rodemer” hier zijn een park aangelegd en verschillende sporten kunnen hier beoefend worden.

We wandelen langs de prachtig aangelegde vijver met fontein. We blijven gans de wandeling op het grondgebied van Steinfort, langs het grote bos naar Clairefontaine, gelegen op Belgische grondgebied. De stichting van de Abdij van Clairefontaine door gravin Ermesinde (1186-1247) is het startschot geweest van een ongelooflijke geschiedenis en langdurige groei en bloei van de streek rond het huidige Luxemburg.

AL SCHMELZ



ABDIJ CLAIREFONTAINE

Strategisch gelegen in de vallei van de Eisch, dichtbij steengroeven en voorzien van stromend water door de Bernadus-bron werd het klooster ettelijke keren verbouwd en vergroot om als centrum te kunnen dienen voor alle noden van het toenmalige (graafschap) Luxemburg. Het Cisterciënzer-klooster beschikte over een uitstekende medische plantentuin en in combinatie met het bronwater verzorgden zij hospitalisatie van het hoogste niveau. De grote boerderij voorzag de gemeenschap ruimschoots van voedsel, wat ook ongewenste gasten aantrok. Een reden meer voor de Luxemburgse overheid om er dan ook alle juridische diensten samen te brengen, inclusief de nor. Met de Franse revolutie werd de Abdij in 1794 volledig verwoest. In 1875 werd de prachtige neo-Romaanse kapel “Notre-Dame du Bel Amour” heropgebouwd, en in 1999-2001 met Luxemburgs geld nog heropgeknapt.

De sporen van de steen en ijzerindustrie zijn alom nog zichtbaar zoals de ijzerweg die de ertsen naar de fabriek brachten. Nu is de restauratie van de site “Al Schmelz” te einde en wordt de omgeving ook onderhanden genomen en de overblijfsels van de ijzerweg worden nu hersteld.

AL SCHMELZ

Het is een mooie wandeling die veel afwisseling gegeven heeft, industriële archeologie en natuur met zijn uitgebreide bossen en de abdij. Vanuit Steinfort kan men een uitstap maken door de vallei van de Eisch, ook wel de vallei van de zeven kastelen genoemd. Een prachtige streek om te wandelen en te verkennen.

SIROPERIE DE FONTAINE DELVAUX.

HORION-HOZEMONT.


De stroopfabriek de Fontaine of de siroopfabriek Delvaux is ontstaan in 1887. Het is een ambachtelijke siroopfabriek dat gedurende heel de rijd in bezit is van dezelfde familie. Al de 5de generatie stroopstokers is druk bezig om stroop te stoken.

In deze stokerij begint het stookseizoen in september en eindigt rond eind december. Vandaag bezoeken we in Horion deze ambachtelijke stokerij. En worden vriendelijk ontvangen door Jozef Delvaux de stroopstoker.

We worden rondgeleid in zijn stokerij, een volle koperen ketel met appels staat op het vuur. In de andere koper ketel staat het sap in te koken. Er word ons getoond hoe de koperen ketels met steenkool verwarmt worden. Er heerst een gezellige drukte en geregeld komen bezoekers om stroop te kopen. Het is fijn om het stroop stoken gade te slaan. Iedere stroopstoker heeft zo zijn manier van werken. In de kleine winkel kun je stroop kopen en ook nog andere ambachtelijke producten.

Jozef laat ons de chocolade met siroopvulling proeven, het is wel speciaal. Het is fijn om hier opbezoek te gaan. Het is een familiebedrijf waar ze nog tijd maken voor wat uitleg en een rondleiding.

Bezoek de website van Siroperie Delvaux. Siroperie de Fontaine

MARCHE DES BARRAGES


LES RANDONNEURS DE LA HAUTE MEUSE.
 

HASTIERE.


De Neanderthaler mens woonde in deze streek; sindsdien werden er in de regio Hastière wegen aangelegd, industrieën ontwikkeld en Romeinse villa’s gebouwd.

Hastière was en is nog steeds een doorgangscentrum, een ontmoetingsplaats. Het is dan ook niet verwonderlijk dat in de 10de eeuw rondtrekkende Ierse monniken een abdij stichtten boven op een oude, aan de god Mercurius toevertrouwde, tempel. De abdij was bedoeld om reizigers, vreemdelingen en armen op te vangen. De Romaanse kerk, gebouwd in 1033-1035, werd zo getuige van de activiteit, de voorspoed en de lotgevallen van de inwoners. In 1568 werd de kerk in brand gestoken door de Franse Hugenoten, in 1793 werd ze verwoest door de revolutionairen; ze werd heropgebouwd en is momenteel één van de mooiste exemplaren van de Romaanse Maaskunst.

Een prachtige gebouw indrukwekkend aan de oever van de Maas. We wandelen in Hastiere- Lavaux, de dorpskern situeert zich op de linkeroever van de stroom. Het oude centrum ligt geconcentreerd aan de voet van de helling; je vindt er huizen uit de achttiende en negentiende eeuw die opgetrokken zijn in kalk breuksteen, waarop leien daken liggen. Het leven concentreert zich rond de winkelstraat en zijn typische wijken. Hier is vandaag jaarmarkt en na de wandeling gaan we deze zeker bezoeken.

Een gezellig stadje, maar op de rechteroever ligt Hastiere par Dela, In dit deel van het dorp, vind je mooie en grote villa’s opgetrokken in de zuiverste Maas traditie. Al dromend slenter je rond in deze zeer mooie omgeving aan de oever van de Maas. De maasvallei met zijn unieke landschappen, fauna en flora buiten de gebaande wegen, maar vooral en overal merk je de getuigen van een rijk en vaak triest verleden. De Maas: een gelukkige en beschermende rivier, levendig en historisch, stil en geraffineerd, jong en mooi; deze Maas geeft een sereen beeld aan zijn dichte bossen. De Maas is als een stromend gedicht langs een heroïsch en fascinerend verleden.

Hier wandelen we vandaag met prachtig gebouwen en we wandelen verder en klimmen uit het Maasdal met prachtige zichten, we komen in Baimont, een klein landelijk dorpje, gelegen op de bovenste rand van de Maasvallei. Je vindt er enkele mooie boerderijen in natuursteen en twee belangrijke vakantiedomeinen: ‘Le Bonsoy’ en ‘Les Etoiles’, het dorpje heeft een gezellig kerkplein met ongelooflijk mooie zichten op de omgeving. Aan het oorlogsmonument hebben een uitzicht wat ons overdondert.

We dalen af en komen in Hermenton sur Meuse, De Hermeton is een wispelturig riviertje dat zijn naam gaf aan het dorp. Het stroompje schuurde een diepe vallei uit, een waar juwelenkistje van uitbundige flora.

Het dorp ligt op de linkeroever, onder aan de helling, tussen boomgaarden en tuinen. De Maasvallei straalt hier zachtheid en rust uit. Aan de twee kanten van het riviertje golven bossen op uitsteeksels van rotsen en heuvels. Met de hand uitgehouwen of door de natuur gevormd, de rotsen hebben hier rare en fantastische vormen. De vegetatie bloeit er in al zijn vormen en kleuren. Bij elke stap wijzigt het uitzicht maar het blijft altijd pittoresk.

We wandelen verder langs de Maas en komen aan de oude “barrage d’ Hastiére” hier word aan de hand van infoborden en voorbeelden het verhaal van de barrage verteld van in de helft van de 19de eeuw tot op heden. Wij nemen de tijd om deze tentoonstelling te bezoeken.

Wat verder komen we langs het oude station van Hastiére waar een tentoonstelling is van schilderijen met als thema treinreizen.

We bezoeken deze tentoonstelling ook en dan komen we terug aan ons vertrekpunt. Deze wandeling is zeker een van de mooier in Hastiere.

PERENTOCHT

STROOPLEKKERS BORGLOON.

VOORT.

De fruitpluk is nu volop bezig, de peren zijn al bijna af en de appelen zijn reeds mooi gekleurd.

Een wandeling door het land van Loon is altijd betoverend, er duiken hier en daar kastelen op, kapelletjes en vele mooie oude boerderijen. In de pluktijd vooral de peren en appelpluk is het bijzonder aangenaam om te wandelen tussen de boomgaarden, de plukkers bezig zien om het waardevolle fruit te plukken, in grote houten kisten van z’on 400kgr worden de rijpe vruchten naar de koelcellen gebracht om daar een lange tijd te bewaren. Zodat we het hele jaar kunnen genieten van lekkere appelen en peren.

Nu kunnen we nog genieten van het fruit aan de bomen en dat maakt deze wandeling in Voort en omgeving toch bijzonder. Een deel van de wandeling gaat door Kuttekoven, met zijn kasteel en kasteelhoeve. Kuttekoven heeft deelgenomen aan de wedstrijd van het Mooiste dorp van Vlaanderen, hebben de laatste 15 niet gehaald maar voor mij blijft het prachtig dorp met een rijk verleden.

We wandelen ook een stukje langs Borgloon centrum met de Gasthuiskapel. Deze kapel maakte in de middeleeuwen deel uit van het uitgebreid netwerk van zogenaamde 'gasthuizen' der hospitaalridders, ook wel Johannieters genoemd. De kapel van Helshoven behoorde eveneens toe aan deze orde.

De Romaans-gotische Graethemkapel is o.m. de begraafplaats van de Loonse graaf Lodewijk I († 1171) en zijn echtgenote Agnes († 1175). Op de terugweg naar Voort wandelen we nog langs verschillende plantages. Een mooie wandeling in het Land van Loon.

OPENDEURDAGEN ABDIJ ORVAL

ORVAL

MOUZON, VILLY LA FERTE ,BAZEILLES.

FRANKRIJK.
 

De abdij van Orval werd gesticht in 1070 en trad in 1132 toe tot de cisterciënzerorde. Het klooster dat tijdens de Franse Revolutie volledig verwoest werd, herrees uit zijn puin vanaf 1926. In 1931 werd er binnen de muren van de abdij een brouwerij opgestart om de bouw van het nieuwe klooster te financieren.

Vandaag de dag en volgens een traditie van de cisterciënzers, besteedt de kloostergemeenschap grotendeels aan goede werken de inkomsten uit de bierverkoop onder de naam Orval. We wandelen eerst een stukje langs de gebouwen van de abdij en het kasteel, daarna bezoeken we de brouwerij.

Langs 8 staties worden we geleid en ons het brouwproces van de lekkere Orval te vertellen. Van de grondstoffen, Water van de Mathildebron, mout en aromatische hopvariëteiten en vloeibare kandijsuiker. Hier word een beslag van gemaakt, gekookt en de bekomt men de vloeistof (Wort) de restafval draf genoemd word verkocht als veevoeder, nog dezelfde dag word aan de wort de specifieke gist van Orval toegevoegd.

Daardoor begint de hoofdgisting die 4 dagen duurt. De gist zet de suikers om in koolzuurgas en alcohol. Dan laat men het bier drie weken lang rijpen in opslagtanks en past men het Engelse methode van het drooghoppen toe. Verschillende grofmazige zakken, gevuld met fijne hopbellen, zullen drie weken lang trekken in het bier en hun essentiële oliën die hun speciale smaak afgeven. In Orval worden er 24.000 flessen per uur gebotteld. Orval kent maar een typische kegelvormige 33cl fles. Het bier zal nu 4 weken lang nagisten. Pas 2 maanden na het brouwen is de Orval klaar om de brouwerij te verlaten.

We worden op een lekkere Orval getrakteerd en wat Orvalkaas. We gaan ook nog even naar L’Ange Gardien om te genieten van een Floriflette (schotel met aardappel in schijfjes, spek en Orvalkaas) en natuurlijk een lekkere Orval Trappist.

Het weer is vandaag prachtig echt een nazomerdag en we hebben nog wat tijd om de omgeving te verkennen, wij rijden dan ook naar Frankrijk, niet dat een heel eins is even maar en we zijn over de grens, het is hier toch prachtige in de Franse Ardennen. We volgen de route van de kastelen en forten en komen in Villy la Ferté.
 
FORT DE VILLY LA FERTE

De laatste vestiging die werd gebouwd was het Fort van Villy-La-Ferte.

Dit laatste bolwerk van de Maginotlinie in het westen is gebouwd tussen 1935 en 1938 en is het theater geweest van een dramatisch gevecht op 19 mei 1940. Tijdens dit gevecht zijn 104 Franse soldaten door verstikking omgekomen. De Maginotlinie genoemd naar André Maginot, Minister van Oorlog (1929-32), had de verantwoording van de bouw.

In het leven geroepen door de verschrikkelijke verliezen van de Fransen, die probeerden de Duitse linies in de eerste wereldoorlog te doorbreken. De Fransen waren overtuigd van het niet kunnen doordringen van een statische defensie. In 1920 besloten de Fransen dat hun oostgrens permanent moet worden opgebouwd met vestingwerken. In 1930 begon men met de bouw van de Maginot line. Men was gereed met de bouw in 1935. Deze vesting liep van Zwitserland tot aan zuid Belgie.

De Maginot line bestond uit een aantal onafhankelijke forten, verdeeld in drie defensieve lagen. Op de grens met Duitsland lagen bunkers met mitrailleur nesten, prikkeldraad en tankversperringen hierachter kwamen grotere bunkers en tankvallen. Circa 8 km hierachter stonden de forten. Deze forten waren zelfvoorziend, compleet met slaapplaatsen en operatiekamers en geschutstorens. In het grootste fort werkte en leefde 1200 man. Geen van de grote forten van Maginot Line werd veroverd. Dat de Maginot Line zich moest overgeven lag aan het feit dat de Duitse aanval via het oogwaarschijnlijke ondoordringbare Ardennen kwam.

Het vrij intacte fort is gelegen op een bijzondere plaats in het landschap met een betoverend zicht op de omgeving. We wandelen over het fort en bekijken de gevechtskoepels en de bunkers. De natuur heeft zich hier heer en meester gemaakt en de omgeving is bezaaid met prachtige wilde bloemen waar de vlinders zich thuis voelen, gewoon prachtige om te zien. We rijden wat verder en komen aan het stadje Mouzon.

MOUZON.

Dit plaatsje heeft een mooie abdijkerk en een beroemd orgel. Deze oude abbatiale, gebouwd door de paters Benedictines in de XIII eeuw, is een van de mooiste in gotische stijl van de Ardennen: een toren van 32 m hoog, orgel van Moucherel uit de XIII eeuw.

In de prachtige tuin kunnen we een wandeling maken.

Het viltmuseum in Mouzon waar u allerlei toepassingen ziet van dit soort textiel. Dit uniek museum in Europa toont u de volledige cyclus over het bewerken van het vilt, met werkende machines, ze verhalen 8000 jaar viltgeschiedenis in het hedendaags leven en in de kunstwereld.

Mouzon heeft ook vele schilderachtige straatjes. Vanop Pont de Vue “la porte de Bourgogne” gebouwd in 1639 hebben we een prachtig zicht op de stad en de omgeving.

CHATEAU BAZEILLES

We rijden verder de Forten en kastelen route af richting Sedan maar eerst komen we langs het Chateau Bazeilles uit de XVIIIde eeuw, spijtig dat een vleugel van dit prachtige kasteel afgebrand is, gelukkig worden de restauratie werken aangevat. We rijden verder naar Sedan en dan terug richting België, het is een prachtige rit geworden door het Franse landschap.

HERKENRODE NETWERK
 
IN LIMBURG VAN WIJSHAGEN
 
TOT JEUK.
 
HERKENRODE.

Gesticht omstreeks 1182 door Gerard, graaf van Loon. Het grondgebied maakte deel uit van het eigengoed van de graaf, dat hij tegen zeer gunstige voorwaarden verkocht aan een zekere Broeder Hendrik uit de abdij van Aulne (Henegouwen).

Sommige geschiedschrijvers spreken van een schenking door de graaf, met als voorwaarde er een klooster van Cisterciënzerinnen op te richten.

REFUGEHUIS IN HASSELT

Het graafschap Loon strekte zich uit over het grondgebied dat ongeveer de huidige provincie Limburg uitmaakt. De graven wilden hun invloed uitbreiden door gebieden van het Bartholomeuskapittel te verwerven en daarna verlangden zij een grote abdij op hun grondgebied. Toen hun burcht te Borgloon grotendeels werd vernield, bouwden de graven te Kuringen hun Kasteel en zij kozen Herkenrode als begraafplaats. In 1217 werd Herkenrode officieel in de Orde van Citeaux opgenomen; zij was de eerste en de grootste vrouwenabdij van deze Orde in de Nederlanden. Reeds in 1218 verwierf de abdij het tiende- en patronaatsrecht van Kuringen en van verscheidene andere parochies. De abdij werd door de Loonse graven en hun edellieden rijk begiftigd met ontelbare schenkingen van eigendommen, heffingsrechten enz.

VISSERSHUISJE



ABDIJMOLEN



BINNENPLAATS

Zo groeide zij al snel uit tot één der rijkste stichtingen van het hele gebied. Het grondbezit besloeg meer dan 3.000 ha met talrijke hoeven. De groei en de rijkdom van Herkenrode waren ook te danken aan het feit dat de meeste zusters en abdissen afstamden van vooraanstaande families en de adel van het graafschap Loon. Bij hun intrede brachten zij vele schenkingen en dotaties mee, zodat meubilering en stoffering van het klooster steeds waardevoller werd. Herkenrode telde twee categorieën religieuzen: enerzijds de adellijke koordames en anderzijds de lekenzusters, die naast een beperkt gebedsleven als werkzusters fungeerden. Over een tijdspanne van 600 jaar werd de abdij bestuurd door 33 abdissen die het geheel uitbouwden tot een complex van gebouwen en eigendommen.

POORTHUIS



HERKENRODE
Tekening door Steven Wilsens

Zij beheerden hun patrimonium aan de hand van inkomsten die zij betrokken uit het patronaatsrecht van een 20-tal parochies. Herkenrode kreeg al snel de naam van adellijk klooster; maar, ondanks herhaalde pogingen, werd het geen adellijk stift. Vanaf 1317 werd de abdij bekend als bedevaartsoord, omwille van het Heilig Sacrament van Mirakel. Deze legende vertelt dat, toen de onderpastoor van het nabijgelegen Viversel bij een zieke werd geroepen om hem de H. H. Sacramenten toe te dienen, de hostie door oningewijde werd betast. De hostie was hierdoor met bloed bevlekt en de priester was ten einde raad. Na overleg met zijn pastoor, werd hem opgedragen de ontwijde hostie naar Herkenrode te brengen. Tijdens zijn reis kwam hij een kudde schapen tegen die prompt op hun knieën vielen. Bij Herkenrode gekomen begonnen de klokken te luiden, zonder dat iemand daar een hand naar uitstak. Toevallig werd er de H. Mis opgedragen door Adam, kloosterling van Aulne. De nonnen zongen en toen de kapelaan met de hostie de kerk binnenkwam, draaide de priester die de mis opdroeg zich om aan het altaar en viel op de knieën, zonder dat hij van tevoren wist wat de kapelaan naar binnen bracht. Toen de kapelaan de ciborie met de hostie op het altaar plaatste, vertoonde de Zaligmaker zich in de gedaante van een mooie jongeling, met op zijn hoofd een doornenkroon, die opvallend blonk. Al degenen die aanwezig waren keken verrukt toe en begonnen intens te bidden. Een vrouw die reeds enige tijd was bezeten door de boze geest, genas meteen. Deze feiten maakten van Herkenrode een bedevaartsoord, waar jaarlijks op Sacramentsdag een grote processie werd gehouden. De H. Hostie werd in een prachtige monstrans tentoongesteld en er gebeurden nog talrijke mirakelen. Het hele verhaal dient wellicht om het dogma van Christus' aanwezigheid in de eucharistie, waar in deze periode twijfels over worden geuit, kracht bij te zetten. De Heilige Hostie heeft een hele lijdensweg afgelegd. Troebelen en plunderende soldaten en ook de Franse Revolutie waren de oorzaak dat de H. Hostie in 1804 naar Hasselt werd overgebracht, waar zij nog steeds wordt bewaard. In het Hasseltse Museum Stellingwerf-Waerdenhof wordt de verguld zilveren monstrans uit 1286 bewaard waarin het Sacrament van Mirakel getoond werd.

Wat de gebouwen betreft, had Herkenrode als lid van de Orde van Citeaux, zich aan strenge voorschriften te houden. Het klooster diende opgericht te worden op een afgelegen plaats, ver van alle bewoning, en buiten de kloosterpoort mochten er geen gebouwen worden opgetrokken. Er bestaan nog slechts weinig sporen van de oorspronkelijke gebouwen die werden opgericht vanaf de 12de tot de 15de eeuw. Plunderingen en verwoestingen in het begin van de 16de eeuw leidden tot een intense bouwactiviteit.

Abdis Mechtildis de Lechy was gedreven door een grote vernieuwingsdrang; tot 1538 werden talrijke werken uitgevoerd in Maaslandse laatgotische, vroegrenaissance-stijl. Dit was ook de periode dat prins-bisschop Erard van der Marck het kasteel van Kuringen, na jaren van verwaarlozing, liet ombouwen tot een luxueus buitengoed. Het imposante poortgebouw van de abdij dateert van 1531; het draagt de wapenschilden van abdis Mechtildis de Lechy en van prins-bisschop Erard van der Marck. Tijdens de 18de eeuw werden aan het poortgebouw dagelijks honderden broden aan de armen uitgedeeld. Op het neerhof bevinden zich een woonhuis, stallingen en een grote tiendenschuur met het wapenschild van Anne Cathérine de Lamboy met haar spreuk: "Pie et Provide", zinspelend op de tienden die in de schuur werden ondergebracht. Verder lezen we "L'abondance de Dieu", waarvan de in hoofdletters gebeitelde LDCDDIV een chronogram vormen met het jaartal 1656, het jaar dat abdis Anne Cathérine de Lamboy (1653-1675) de schuur liet verbouwen. 'Gods overvloed' zoals die op de velden van Kuringen is geoogst, wordt in deze reusachtige ruimte in de vorm van tienden opgeslagen.

ABDIJMOLEN

De twee buitenhoeken van het neerhof waren geflankeerd met torens; één staat er nog, het was een duiventil voor postduiven Op de Demer stond (momenteel gerestaureerd) de oude abdijmolen, nog gebruikt tot de eerste helft van de 20ste eeuw. Nemen wij nu de weg die loodrecht op de schuur uitkomt; deze weg loopt op de plaats waar eens de abdijkerk gestaan heeft. Het klein vierkantig gebouw rechts is een kerkhofkapel; zij stond los van het kerkgebouw. Het gewelf is versierd met het wapenschild van Anne-Cathérne de Lamboy. De kloostergemeenschap emigreerde, na de definitieve bezetting van onze gewesten (1794), naar Duitsland. Na de annexatie (1795) werden op 1 september 1798 alle kerkelijke instellingen en goederen tot nationaal domein verklaard.

De kunstvoorwerpen uit de kerk zijn verspreid: de prachtige glasramen werden in 1802 in de kathedraal van Lichfield en de St.-Giliskerk in Ashtead - Londen (Engeland) geplaatst. Dit gebeurde na de verkoop van de abdij ingevolge verordeningen na de Franse Revolutie in 1797. Guillaume Claes en Pierre de Libotton waren de nieuwe eigenaars. Het monumentale Le Picard orgel (1744-46) uit de abdijkerk kwam terecht in de Sint-Michielskerk (1804) te Leuven. Met zijn vier klavieren, 42 registers en 2769 pijpen werd dit orgel beschouwd als een van de mooiste van het land. Tijdens de bombardementen (1944) werd het orgel volledig vernield. Het hoofdaltaar (door J. Del Cour) en twee praalgraven van abdissen werden in 1803 overgebracht naar de O.L.V. kerk te Hasselt.

De gebouwen kregen nieuwe industriële bestemmingen: wolspinnerij, suikerbietenraffinaderij, stokerij en suikerfabriek (1812). Andere gebouwen, waaronder de kerk die in 1826 afbrandde, werden gesloopt.

HERKENRODE ANNO 2007.

Sinds 1972 is het oostelijke deel van de gebouwen (sacristie, verblijf van de monialen, infir­merie, 16e eeuws abdissenverblijf en 18e eeuws abdissenverblijf) en het Engelse landschaps­park eigendom van de Kanunnikessen van het Heilig Graf.

ABDISSENKWARTIER



OUDE ABDISSENKWARTIER

Zij vulden de gebouwen aan met een kerk en verblijfsgebouwen. Sinds 1998 is het westelijke deel van de gebouwen (poortgebouw, hoeve, tiendschuur paardenstal, vissershuisje, molen en de verder gelegen Tuiltermolen) en de 105 ha omliggende grond eigendom van het Vlaamse Gewest. De gebouwen zijn voor het beheer toevertrouwd aan Erfgoed Vlaanderen, de gronden aan de Afdeling Natuur van de Vlaamse Gemeenschap. De exploitatie is in handen van Herkenrode vzw. Het geheel van de gebouwen en de omgeving is sinds 1974 beschermd als monument en als landschap. Een toekomst voor Herkenrode is verzekerd en de restauratie is volop bezig.

TUILTERMOLEN

Wit-zwart foto's genomen op de tentoonstelling: Herkenrode netwerkt in Limburg van Wijshagen tot Jeuk.