Archief

50E MARCHE DES 2 RIVIERES.

MARCHE CLUB PEPINS.

PEPINSTER.

Pepinster ligt aan de samenvloeiing van de Hoegne in de Vesder. Onze wandeling vertrekt aan de rivier. In de vertrekhal is er een tentoonstelling over de herdenking van 75 jaar bevrijding van Pepinster. We hebben eigenlijk geluk dat de wandeling gelijk valt met de herdenking en op de wandeling komen we nog een paar mooie momenten tegen die deze herdenking mogelijk maken zoals de vele militaire voertuigen en het tentenkamp. We wandelen het dorp uit steken de brug over de rivier over en dan wandelen we de bossen binnen. We wandelen door de prachtige natuur en krijgen na de klim een prachtig panorama over het Land van Herve. Het is genieten van al dat moois wat de natuur hier tentoonstelt. We wandelen verder en komen zo aan onze eerste controlepost. Hier is het Museum “Musée du Fort de Tancrémont” een klein maar fijn museum e als wandelaars mogen we vandaag gratis binnen. We bekijken de verschillende vitrines met uniformen en onderdelen van wapens. Ook is er een heel deel informatie voorhanden, het is zeker de moeite om eens langs te gaan. Het fort ligt een eindje verder en we gaan even langs spijtig dat we niet de tijd hebben om het fort binnen te bezoeken.

Het Fort.

Het centrale deel van het fort is een onregelmatige vierhoek en heeft een oppervlakte van 3,5 hectare groot. Het wordt omgeven door een droge gracht van minstens acht meter breed en zes meter diep. Op drie van de vier hoeken zijn betonnen werken geplaatst om aanvallers die in de droge gracht zijn gekomen met lichte kanonnen en mitrailleurs te beschieten. In het centrale deel staan vijf gebouwen die met ondergrondse gangen zijn verbonden. De gebouwen zijn genummerd van B.I tot en met B.IV en in het midden ligt B.M. Gebouw B.I ligt als enige direct aan de droge gracht en functioneerde in vredestijd ook als ingang. Het gebouw is bewapend met twee mitrailleurs. Gebouw B.II en gebouw B.IV zijn allebei voorzien van een intrekbare koepel met daarin twee kanonnen met een kaliber van 75mm. De kanonnen hebben een bereik van 10 kilometer. Verder zijn er twee observatieposten, beide uitgerust met een mitrailleur. Het gebouw B.III telt drie observatieposten elk met een mitrailleur. Plannen voor een hefkoepel met twee 120mm-kanonnen zijn door geldgebrek niet uitgevoerd. Gebouw B.M huisvest drie 81mm-mortieren, met een bereik van 300 tot maximaal 3600 meter, en een uitkijktoren met mitrailleur. Buiten de droge gracht zijn nog twee gebouwen zichtbaar die als luchtkoker functioneren. In het fort verbleef de bemanning op zo’n 30 meter onder de grond. Alle lokalen en gangen zijn uitgegraven uit leisteenrots. De overgave van dit relatief kleine fort greep plaats op 29 mei 1940, anderhalve dag na het beëindigen van de Achttiendaagse Veldtocht.

We lopen even rond boven het fort. En dan moeten we weer verder. We wandelen nu door het bos en we komen aan een prachtig domein. Het kasteel Les Mazures. Wij mogen over het domein wandelen en komen langs de boerderij die gebouwd is in Bayerische stijl en dan langs het kasteel en de gebouwen, een prachtige tuin en veel bos. Het kasteel ligt wat hoger en we dalen af naar de ingang welke prachtig is, hier is er nu een B&B. we steken de Vesder over en kunnen nog eens terug kijken op dit prachtige kasteel. Wat verder komen langs het legerkamp. Hier word de bevrijding van Pepinster nagespeeld. Mensen die in hun vrije tijd militairen spelen. Dan weer verder met een prachtig zicht op de stad en dan dalen we weer af om zo in de stad te komen. Langs het mooie stadhuis en dan wat verder zijn we terug aan de sporthal waar onze mooie wandeling eindigt. We mogen spreken van een leerrijke en prachtige tocht.

43E MARCHE DES CHARMILLES.

CLUB DE MARCHE DES CHARMILLES.

XHOFFRAIX.

Voor de huizen werden grote heggen gezet die als bescherming dienen voor de barre weersomstandigheden. Verjaagd door de wind op het plateau, vinden we terug rust aan de oevers van de Warche en de Bayehon. De Hoge Venen zijn ongetwijfeld één van de meest ongerepte stukjes natuur van de Ardennen en de Eifel en zijn één van de bekendste toeristische trekpleisters van de Oostkantons. Het hemelwater dat op het dak van België valt en later weer uit de turfbodem sijpelt, wordt verzameld in kleine beekjes. Naarmate die samenvloeien en aanzwellen als ze de flanken van het hoogplateau afdalen, ontstaan echte bergbeken. In verschillende windrichtingen banen Helle (Hill), Soor, Roer (Rur), Bayehon, en Warche,) en hun zijbeekjes zich soms rustig, soms onstuimig klaterend een weg door de venen en uitgestrekte bossen, naar de omliggende dalen. De woeste valleien met hun glasheldere bergbeken zijn vaak oogverblindend mooi. Zo kun je de wandeling vandaag omschrijven, na ons vertrek komen we onze wandelvrienden uit Luxemburg tegen fijn om Leon nog eens te zien, dan vertrekken we op onze tocht. Prachtige huizen en dan de bossen in met enkele stevige klim maar met prachtige vergezichten. We wandelen verder door het bos van Malmedy. Dan wandelen we de vallei van de Bayehon binnen. Een prachtig stukje natuur met smalle wegjes over met grote stenen bezaaid. Over plankenpaadjes. Prachtige natuur tot we aan de cascade de Bayehon komen. De Waterval van de Bayehon is een 9 meter hoge waterval in de nabijheid van het Belgische dorp Longfaye (7 km ten noorden van Malmedy), gelegen op een hoogte van 510 meter. Het is de hoogst bevaarbare waterval in België voor kajaksporters. Deze natuurlijke waterval ligt op het verloop van de Bayehon. De waterval ligt in een diepingesneden boskloof, en er loopt een wandelpad naartoe vanuit de watermolen Moulin de Bayehon. De bron van de Bayehon is gelegen in het gebied van de Hoge Venen in de omgeving van de berg het Signaal van Botrange. De beek mondt uit in de Warche. Wat verder komen we terug in Xhoffraix waar onze wandeling eindigt.

31E MARCHE DES EPIS.

LES PIVERTS DE COURRIERE.

DURNAL.

De naam van Durnal betekent „kleine Dorinne“. Het vindt dus net als Dorinne, zijn oorsprong in het Keltische woord durom, dat een klein fort betekent. Bij de rots klimmers is Durnal bekend omwille van een klimgebied dat aan de rivier le Bocq ligt, is ook voor leerling geologen een unicum tussen al de kalkstenen en dolomietmassieven die België rijk is. Het is een soort harde zandsteen waarmee in de Condroz veel huizen zijn gebouwd. Men vindt in deze oude steengroeve tal van variëteiten terug. Een bezienswaardigheid is het gerenoveerde station Dorinne-Durnal van de spoorlijn 128. We vertrekken met onze tocht en al vlug wandelen we tussen de prachtige natuur en de eerste keer dit jaar dat wij zoveel verschillende vlinders zien op onze tocht. Wat verder lopen we het bos binnen. Dan komen we aan het gerenoveerde station Dorinne-Durnal. Het station Dorinne-Durnal is een spoorwegstation langs spoorlijn 128 dat Dorinne en Durnal, beide deelgemeenten van de gemeente Yvoir, bedient. Het stationsgebouw is van het type 1893 R6 en werd opgetrokken in de lokale steen. Het station heeft een uitwijkspoor en een goederenkoer. Het station is een van de gerestaureerde stations van de toeristische trein op de Bocqlijn (lijn 128) vanuit station Ciney. Momenteel is dit spoor terug in gebruik tot in station Purnode. We hebben aan het station onze controlepost. Spoorlijn 128 De spoorlijn is enkelsporig uitgevoerd en werd nooit geëlektrificeerd. Uit militair oogpunt werd de lijn nooit opgebroken en tot 1985 minimaal onderhouden. Sinds 1992 werkt het TSP aan het herstel van de spoorlijn. Tussen juni en september rijden vanaf 1999 in het weekend museumtreinen van het TSP tussen Ciney en Spontin. Omdat het baanvak tussen Spontin en Yvoir gedurende lange tijd geen onderhoud meer had gekend, was de spoorbaan in slechte staat geraakt. Struiken en bomen worden gesnoeid, dwarsliggers vervangen, nieuwe ballast aangevoerd. Er werd zelfs een waterloop verlegd. Alle werk gebeurt door vrijwilligers van de vereniging Le Chemin de Fer du Bocq (CFB). Sinds 2001 wordt er gereden tot Dorinne-Durnal. De maximumsnelheid bedraagt 40 km/u, net als voor alle Belgische toeristische lijnen. Op 1 juni 2007 werd het traject tussen Dorinne-Durnal en Purnode officieel ingehuldigd. In juni 2015 werd de lijn verlengd tot Evrehailles-Bauche. De stationsgebouwen van Braibant, Sovet, Spontin, Dorinne-Durnal, Purnode en Evrehailles-Bauche zijn bewaard gebleven. Het is een prachtig zicht om te zien hoe mooi het station hersteld is en nu gebruikt word voor de toeristische treinen. Na de rust gaan we even klimmen. Door het bos en over de brug van d e spoorweg. Ook hier weer veel vlinders. Nu wandelen we langs het riviertje De Bocq, is een rechterbijriviertje van de Maas in de Condroz (provincie Namen). Het ontspringt in het plaatsje Scy op 294 m hoogte en mondt uit in de Maas te Yvoir. In de waterrijke kalkstenen van het Onder-Carboon werden te Spontin en Sovet in de valleiwand van de Bocq galerijen geboord tussen 1895 en 1899 voor de drinkwatervoorziening van de Brusselse agglomeratie. Dit gebeurde ook in de vallei van de Crupetbeek te Crupet en Durnal (1903-1904). De gemiddelde opbrengst van de circa 50 bronnen bedraagt respectievelijk 30.000 en 12.000 m³ per dag. Een leiding van 80 km lengte voert het water van Spontin naar Brussel. Onze wandeling volgt De Bocq en we wandelen onder de vele bruggen door die over de rivier staan. Hier komen we vele vlinders tegen. Kleine ijsvogelvlinder; De Kleine ijsvogelvlinder is een soort van bossen met een hoge luchtvochtigheid en een vochtige bodem. Hier verkiest de vlinder vooral brede en zonnige paden met half beschaduwde kamperfoelie voor de ei afzet en braam voor de nectarvoorziening. Een gevarieerd bosrandbeheer waarbij verhinderd wordt dat de wind vrij spel heeft en een vrij dichte, maar gevarieerde mantelen zoomvegetatie. Daarnaast zonnen de vlinders vaak op open plekken in bossen en op bospaden. En dit is hier de perfecte plek voor deze soort vlinders en ze komen hier met honderden voor. Wat een prachtige vlinder. We blijven de rivier een heel eind volgen en we blijven ons verbazen over de pracht van deze streek. We komen wat verder en maken hier een stevige klim uit het dal en komen zo terug in het dorp en wat verder komen we aan ons vertrekpunt. Wat een prachtige wandeling, veel natuur.

23E MARCHE DES TROIS SOURCES.

LES AMIS DU HENRY FONTAINE GRAND - HALLET.

GRAND-HALLET.

Grand-Hallet is een landbouwdorp in Droog-Haspengouw met nog veel akkerbouw en veeteelt. En dit is duidelijk op de wandeling al vlug na het vertrek komen we aan een prachtige kasteelhoeve. Wit geschilderd met een toegangstoren de koeien grazen voor op de weide. We wandelen verder en komen langs gerestaureerde oude huizen die gebouwd werden in tufsteen die in de plaatselijke groeve gedolven werd. We wandelen langs een onlangs gerestaureerde kapel, vorige keer toen was de kapel nog niet in orde gezet. Nu is het een mooie plek wat verder staat een houten kruis voor 3 bemanningsleden van een vliegtuig dat hier op 28-08-42 neerstortte.

Wellington te Grand-Hallet

Voor de navigator van de Wellington III 'KO-D' (X3675), Sgt Cope was het de eerste maal dat hij met deze bemanning vloog. Hij kende enkel hun voornamen. In de buurt van Luik schreeuwde de staartschutter plotseling "Fighter close underneath". De nachtjagers van Sint-Truiden hingen immers al vroeg in de lucht om de indringers te onderscheppen. Enkele minuten na elven was Hptm Bietmann (II./NJG 1) naar de 'KO-D' geslopen. Er was geen tijd om aan zijn salvo's te ontsnappen, en langsheen de bakboordzijde zette een lange reeks Duitse munitie de romp in brand. Het hydraulische systeem was meteen uitgeschakeld. De staartschutter verloor bij dit treffen het leven. Cope sprong vanop 3000 meter hoogte. Hij landde in de buurt van Petit-Hallet, in een veld rapen. De navigator bedekte zijn parachute met het loof. Het vliegtuig cirkelde een keer boven Thisnes vooraleer in de buurt van de Sainte Therèsekapel te Grand-Hallet als een granaat uit elkaar te spatten. Een tweede overlevende, Sgt John Mackenzie wordt de volgende dag omstreeks het middaguur gevangen genomen door de Geheime Feldpolizei. Zij brengen hem naar Landen, waar hij helemaal doorzocht wordt. Later wordt hij teruggebracht naar de plaats waar zijn Vickers Wellington zijn einde vond. De vliegenier was erg aangegrepen door wat hij zag. Hij salueert de schamele resten van zijn vier gesneuvelde vrienden, en begint te schreien. Hij identificeert er de lichamen van zijn piloot, W/O John Smith (23 j.), alsook beide boordschutters, Sgt Leslie Carr en Sgt William Sharpe (zij rusten nu te Heverlee).

We wandelen verder en komen langs de molen en wat verder komen we langs het kasteel en kasteelhoeve van Grand Hallet. Wat een prachtig gebouw en een indrukwekkende hoeve. Er is wel wat onderhoud nodig aan de hoeve maar alles ziet er nog goed uit. We wandelen verder door de velden en weilanden langs oude huizen en boerderijen tot we in Lincent komen. Kerk Saint-Pierre Lincent is een kerk ruïne van de kerk de omgeving is prachtig aangelegd en de kerk word gebruikt voor activiteiten. Is een beschermt monument. Wij wandelen verder en komen door de velden in Petit Hallet. Wat verder en we zijn terug in het dorp van ons vertrek boven op de heuvel van de kerk staan de monumenten voor de gesneuvelden en dan eindigt onze wandeling.

MARCHE DES VACANCES.

LES KANGOUROUS DE FALISOLLE.

AUVELAIS.

De gemeente Auvelais ontstond in 1809 door de fusie van Auvelais-le-Comté en Auvelais-le-Voisin. Na de gemeentelijke fusies van 1977 werd Auvelais de hoofdplaats van de nieuw gevormde fusiegemeente Sambreville. We vertrekken met onze wandeling aan de Samber. En wandelen door het dorp om zo in Sambreville komen. We wandelen een eind langs een grote weg met rondpunten met mooie beelden op. Dan komen we aan de controlepost. De prijzen zijn hier heel voordelig een voorbeeld voor vele clubs. Het eerste deel is eigenlijk niet meer dan weg en nog eens weg. Maar nu word het veel beter. We wandelen het bos in. Prachtig stukken natuur met zichten op de omgeving, holle wegen en vlinders zo mooi. Ook nog een zicht op een terril van de kolenmijn. Dan komen we terug in Auvelais. Langs een paar mooie gebouwen en een klein kasteeltje en dan zijn we terug op ons vertrek. Een wandeling die wel verraste het eerste deel minder maar na de controle word het veel beter. Een fijne ervaring rijker.

49E INTERNATIONALE VOLKSWANDETAGE.

EIFELER WANDERVEREIN HUNNINGEN-BULLINGEN.

HUNNINGEN.

Hunningen is een deelgemeente van Bullingen, is de hoogst gelegen Belgische gemeente. Een landelijke en agrarisch ingestelde regio met religieuze verbondenheid, wat zich uit in de vele wegkruizen, kerken en kapellen met hun bouwkundige zeldzaamheid. We gaan ons inschrijven voor de wandeling en een band speelt in de zaal wel mooi om zo onthaalt te worden, we vertrekken met onze wandeling en we komen op de Culturele routes Hünningen. Met waargebeurde verhalen vertellen de culturele routes over het leven van de mensen en de landbouw. 29 Geïllustreerde borden staan langs een parcours van in totaal 11 km. Hoe leefden de ambachtslui 100 jaar geleden? Waarom waren er zoveel steengroeven? Wanneer en hoe ontstonden er wegen? Wie deze thema’s boeiend vindt, zal verbaasd staan over de geschiedenis van dit landelijk gebied. Dan wandelen we de natuur in. De Hoge Venen. Beschermd sinds 1957, vormen 5.000 hectare open veengebieden in de Hoge Venen niet alleen het oudste natuurreservaat van Wallonië, ze zijn met stip ook het meest bekende natuurgebied ten zuiden van de taalgrens. Terwijl toponiemen als Signal de Botrange en Baraque Michel als verplichte kennis gebeiteld zitten in de eindtermen van het onderwijs, omvatten de 67.000 hectare bossen en venen van het nog veel grotere Natuurpark Hoge Venen-Eifel ook tal van minder bekende plaatsen en natuurgebieden. Qua schoonheid en ecologische waarde moeten die vaak niet onderdoen voor de alom bekende toeristische topbestemmingen. We wandelen langs de Warche, de naam is afkomstig van het dorpje Warche, de plaats waar de rivier in de Amblève uitmondt. Dan komen we in Buchholz hier lopen wilde koeien heel mooi. Wat verder komen we aan de plek waar het station van Losheimergraben was. Ligt op de RAVeL Lijn 45A. Je hebt een prachtig uitzicht op de omliggende bossen. Kort na het dor kom je in de typische landschappen van het Natuurpark van de Hoge Venen. Het bestaat uit veenmoerassen, heide en bossen. De flora en fauna is er uitzonderlijk. Vlakbij het voormalige station van Bücholz, zie je enkele overblijfselen van het rijke spoorwegverleden. Losheimergraben was Duits tot 1920, toen het aan België werd toegewezen. In 1958 kwam de rotonde weer aan Duitsland, zodat het doorgaand verkeer over de Bundesstraẞe 265 in Duitsland bleef. De grenspost naar België is ondertussen opgeheven en slechts enkele vlaggen herinneren aan de -nu open- grens. Losheimergraben is bekend door een toevallig treffen -op 16 december 1944- tussen een Amerikaanse verkennerseenheid en een Duitse parachutisteneenheid. De verkennerseenheid, hoewel niet als gevechtseenheid toegerust, slaagde erin om de parachutisteneenheid zware verliezen toe te brengen wat van groot belang was bij het verdere verloop van het Ardennenoffensief. Een prachtig stuk om op te wandelen met prachtige zichten. We wandelen verder en genieten van de natuur, vlinders kunnen we bekijken en ook de vele verschillende planten die nu in bloei staan. Zo komen we terug aan ons vertrek een prachtige wandeling in de Hoge Vennen.

14E MARCHE DU CHATEAU VERT.

MARCHEURS DU CHATEAU VERT DE HUY.

HUY.

Huy wordt met recht en reden “ de dochter van de Maas” genoemd. Zijn geschiedenis is immers onlosmakelijk verbonden met de stroom die het bespoeld. Als we doorheen de straatjes van de oude stad lopen, beseffen we algauw dat Huy een meer dan duizendjarige geschiedenis heeft. We vertrekken in het centrum van de stad tegenover het kliniek. Dan wandelen we al klimmend naar boven over de spoorweg. Langs oude wegjes die nu wandelwegen geworden zijn met hoge muren weerzijde. Zo komen we boven in het bos. We blijven klimmen en wandelen door holle wegjes. We blijven klimmen met prachtige vergzichten op de omgeving en kunnen zo diep in het dal kijken. Zo komen we aan “le puits Saint Leonard” Op de hoogten van Ahin, in het dorp Saint-Leonard, waterpunt in de vorm van suikerbrood uit de 18e eeuw. Nog wat verder komen we op het plateau, geheel anders dan het vorige nu vlakke weilanden en stukjes bos met in de weide de koeien die hun rustig staan te grazen. Weer een stuk verder tot we aan de rustpost komen. Dan weer op weg komen we in het bos hier staat een toren wat verder dan komen we aan een prachtig domein. Chateau D’Ahin. De oorsprong van het château d’ Ahin ligt vermoedelijk in de 13de eeuw en was opeenvolgend in het bezit van de families: Dominion (1350), de Faulx (1404), Aubrion (1468), en vanaf 1618 tot het einde van de 18de eeuw d’ Arberg de Valagin en de familie Huytens (1811). Het château d’ Ahin, gelegen tussen de Maasvallei en de hoogvlakte van de Condroz midden in een immens park van 20 ha en aangelegd in Engelse landschappelijke stijl, werd oorspronkelijk opgebouwd uit kalk- en baksteen in Romaanse stijl. In 1852 komt het in handen van de prins de Looz-Corswaren die het ingrijpend renoveert in Vlaamse-Renaissanse stijl. In 1887 ging het over naar de familie Dansaert en in 1896 de familie de Lhonneux. Sinds 1931 is het eigendom van baron Pierre van Zuylen. Door erving kwam het familie patrimonium in handen van de heer en mevrouw Thierry en Antoinette Van Zuylen die de bijgebouwen omvormden tot hotel. Het is een prachtig domein wij mogen met de wandeling over het domein lopen en kunnen zo prachtige foto’s maken van het kasteel wij verlaten het domein door de hoofdingang. Zo komen we in Ahin. Het dorp ligt in de Maasvallei op de rechteroever, aan de overzijde van het stadscentrum van Hoe. Dan komen we aan de Maas. We wandelen langs de rivier. Voor ons zien we het fort van Huy uit het begin van de 19e eeuw op een heuvel langs de Maas. Het fort werd ten tijde van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden gebouwd en wordt daarom ook wel het Hollandse Fort genoemd. Vanaf 1946 wordt het fort geëxploiteerd als bezienswaardigheid. Sinds 1992 is in het fort het Museum van het Verzet en van de Concentratiekampen gevestigd. Bezoekers krijgen hier een indruk van het leven in het fort en in concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog. We wandelen een heel eind langs de Maas wat een prachtige rivier die hier Huy in vloeit. We komen dan tegenover het Huis Batta. was destijds het refugiehuis (1585-1794) van de cisterciënzers van de Abdij van Val-Saint-Lambert. Sinds de 19e eeuw is het Batta Huis in privé-handen. In 1940 blies een bom een deel van de oudste vleugel weg, aan de straatkant. Dit werd onmiddellijk na de oorlog hersteld. In 1954 werd het Batta Huis beschermd erfgoed van Wallonië. Nog een eindje langs het fort en dan gaan we langs de tunnel van de spoorweg en zo zijn we terug aan ons vertrek een mooie wandeling in het “Land van Hoei”.

MARCHE DE LA FRAISE.

LES SPITANTS DE NAMUR.

WEPION.

Vandaag de aardbeienwandeling in Wepion, wij hebben Seppe mee. Het vertrek is op het plein voor de kerk. We wandelen door de straten van Wepion en dan klimmen we even. Hoger op de oevers is de grond zeer geschikt voor de teelt van aardbeien, de beroemde fraises de Wépion. We komen op de controlepost waar we enkele wandelvrienden tegenkomen. Na de controle dalen we af naar de Maas. Het is aangenaam om aan de oever van de Maas te wandelen en naar de hoge rotsen te kijken en de eenden en andere watervogels te zien. In de verte zien we het kasteel van Dave. Het Kasteel van Dave is gelegen in Dave, het bestaat uit een aantal van de oudste gebouwen aan de zijde van de spoorlijn Namen-Dinant, en het 18de-eeuwse kasteel direct aan de Maas. Het is omringd door een park van 7 ha in Engelse stijl, met een aantal zeldzame boomsoorten. De grote bossen aan de westelijke kant van de spoorweg behoren tot het domein en worden om hun hout geëxploiteerd. Pal tegenover het Île de Dave ligt nog een kleiner kasteel. Het oudste gedeelte ervan, gelegen aan de achterzijde, dateert uit het begin van de 18e eeuw; het nieuwere gedeelte, in Engelse stijl, werd gebouwd in 1865 door de architect Alphonse Balat die ook de koninklijke serres in Laken ontwierp. Het kasteel, het beschermde park en de eveneens geklasseerde weiden rondom behoren toe aan de bankiersfamilie de Wasseige. Het kasteel wordt dan ook het Château de Wasseige genoemd. We wandelen nu naar het Musée de la fraise (aardbeienmuseum). Dank zij de wandelclub kunnen we vandaag het museum gratis bezoeken. In verschillende kamers word het verhaal van de aardbei verteld en het hoe de eerste struiken hier kwamen word op grote platen verteld. We wandelen even rond in het museum, het is klein maar heel mooi en leerrijk. Nog even verder wandelen langs een paar mooie oude gebouwen en nog een laatste klim en we zijn terug op ons vertrek. Het was een korte maar mooie wandeling samen met Seppe.

36E MARCHE DES MEUNIERS.

LES MEUNIERS. ZETRUD –

LUMAY.

Zétrud-Lumay, een oud dorpje met een paar interessante gebouwen waaronder de Sint-Barthelemykerk die in Gobertange-steen is gebouwd. Zittert-Lummen is de Vlaamse naam van dit Waals-Brabantse dorp dat kort tegen de provinciegrens met Vlaams-Brabant ligt. Het is in feite een samenvoeging van 2 gehuchten, Zittert en Lummen. We vertrekken in de Lumay-molen was een meelmolen aangedreven door een hydraulisch wiel met 10 paardenkrachten en een basis op 54 meter. Deze "fabriek" (Tarlier en Wauters) heeft altijd tot de heren van het dorp behoord. We wandeeln een eindje langs de beek en dan komen we in het dorp met prachtige huizen in Gobertange-steen. Dan wandelen we de velden in het is een landbouwstreek. We wandelen door d evelden en komen in Pietrain. We wandelen voorbij de Église Saint-Gabriel. Ook enkele huizen in Gobertange steen. Is wel de streek eigen steen en werd vroeger veel gebruikt om huizen te bouwen. We wandelen door het dorp en komen zo in Saint Jean Geest. We komen langs de Saint-Georges kerk er staat een afweergeschut aan de voorkant van de kerk. In het dorp grote boerderijen en huizen dan gaan we verder langs de grote kasteekhoeve. Dan wandelen door de velden naar Sainte Maria Geest. Nu wandelen we de oude spoorweg op en gaan terug naar Zetrud Lamay. Een mooie en aangename wandeling alleen spijtig dat men op de 13 kilometer geen controlepost hebben. Met dit hete weer is dit niet verantwoord.