Archief

w

MAANDAGTOCHT 3-6-9.

WSV. DE RAKKERS.

HEUSDEN-ZOLDER.

Onze maandagwandeling start in Bolderberg. Als je Bolderberg binnenrijdt - tussen twee vijvers door - voel je het meteen: hier kom je in het hart van De Wijers. De deelgemeente ontleent haar naam aan getuigenheuvel ‘de Bolderberg’, letterlijk een stevige berg die uitsteekt boven het dorp. Op het hoogste punt staat in alle stilte De Kluis, waar nog steeds een kluizenaar woont. Domein Bovy is al jarenlang een van de fraaiste plekjes van Bolderberg. De vakwerkhuizen en groene omgeving ademen sfeer en gezelligheid. Even verderop is het aan de fans van actie en avontuur, op Circuit Zolder. We wandelen vandaag bijna de hele tijd op het Domein van Bovy. Domein Bovy behoorde van de 12de tot en met de 18de eeuw toe aan de abdij van Averbode. In de 19de eeuw kwam het domein in handen van Jozef Bovy, voormalig gouverneur van Limburg, die aan het domein zijn naam schonk. Domein Bovy is een 34 ha. groot park met vijvers, bossen en weiden. Via de bewegwijzerde wandelingen breng je een bezoekje aan de dierenweide, imkerij. Het vlonderpad loodst je over en langs de verschillende vijvers. Martin de IJsvogel neemt je kinderen mee op verkenningstocht met leuke opdrachtjes en voor de allerkleinsten is er het kleuterpad. Het oude, zieke bos werd gekapt en vervangen door een jong bos. In het domein werden zichtassen gecreëerd en de vijvers werden opgefrist. Centraal in het park ligt de grote moerasvijver, die volledig aan het verbossen was. De vijver werd helemaal vrijgemaakt, zodat je nu weer echt, via het vlonderpad, over het water loopt. Bovendien heb je nu een mooi zicht op de oude hoeves. Langs de moerasvijver loopt een historische houtwal, die reeds op Ferrariskaarten (1771) zichtbaar is. Er werd voor gezorgd dat deze houtwal terug tot leven komt. De bomen langs de wandelwegen kregen een grondige veiligheidssnoei en beeldstorende elementen werden verwijderd. De rijbomen rondom de moerasvijver werden vrijgezet. Zo kunnen wij genieten van onze wandeling in het domein van Bovy. We komen tientallen verschillende paddenstoelen tegen. Op de vijvers zien we eenden, reigers en meeuwen hoe mooi. We komen ook langs het kinderpad waar studenten vreemde wezens hebben gemaakt. We wandelen terug en komen langs het VVV kantoor. Hier staat een Boorsteen S22 HZ.

De steen stond sinds 1902 op het landgoed Terlaemen bij het kasteel. Het was een markering van de boringen naar steenkool, amper een jaar na de ontdekking van eerste steenkool door André Dumont in As. De code staat voor Sondage (boring) 22 van de mijnconcessie Helchteren Zolder. De bewoners van het kasteel, jonkheer en jonkvrouw de Bellefroid-Poswick, hebben de steen onlangs aan de gemeente geschonken.

Hier eindigt onze maandagwandeling.

MARCHE DES LEGENDES.

LES LEGENDES.

FLORZE-SPRIMONT.

Onze wandeling vertrekt tegenover het kasteel van Florze. De parking is in de laan achter het kasteel.

Het kasteel van Florzé ligt ten zuiden van Sprimont vlakbij het dorp Florzé en dateert uit het eind van de 19e eeuw. Eén van de eerste kastelen van Florzé is in 1578 verwoest, maar de toren is bewaard gebleven. Rond 1610 bestond het kasteel uit één hoofdtoren, twee hoektorens en een ingangsportaal, nu kent het een 19e eeuwse bouw. De achtergevel komt uit op de binnenplaats van een boerderij uit de 16e, 17e eeuw. Generaal Eisenhower heeft het betrokken in 1945. Het kasteel is niet te bezichtigen, maar de voorgevel is zichtbaar vanaf het ingangsportaal in de rue du Comte à Florzé. Het kasteel is sinds 1904 eigendom van de familie Kleinermann-Dallemagne en wordt van moeder op dochter doorgegeven opdat het in de familie blijft.

Wij wandelen door het dorp dalen af en dan de natuur in met prachtige zichten over het landschap. We komen zo in Rouvreux. De gemeente Rouvreux ontstond in 1886 uit stukken grondgebied dat werd afgesplitst van de gemeenten Sprimont en Aywaille. Bij de gemeentelijke fusies van 1977 werd Rouvreux een deelgemeente van Sprimont. De gehuchtjes Amblève en Martinrive werden naar Aywaille overgeheveld. Prachtig wandeling door het mooie landschap met dalen en klimmen en langs een prachtige boerderij. Op de sluitsteen staat een boer met paard afgebeeld en het jaartal 1848. Dan komen we in het bos terecht met grote loofbomen en smalle padden door het bos. Wat is dit prachtig. In dit bos komen we aan een ruine van een burcht.

Ruïnes van het Kasteel van Amblève

De ruïne van deze burcht wordt ook wel “het kasteel van de vier Aymonds-zonen genoemd. Hij ligt 2 km buiten Aywaille. De fundering dateert uit de 10e eeuw. De overblijfselen van een verhoogde donjon in breuksteen is nog zichtbaar. Ten oosten ontdekt men de uitgestrekte oude binnenplaats.

Wij klimmen naar de resten van het kasteel, het is een indrukwekkend geheel we wandelen door de ruïne en zijn verbaast over de grote van dit geheel. Van de donjon staat nog een gedeelte en zo hebben we een zicht op het kasteel op de uiteinde van de rots hebben een prachtig panorama van het dal en de rivier. Het is wel uitkijken als je de beklimming en afdaling doet er zijn geen vaste padden. Wij hebben geluk dat de wandelclub dit bijzondere monument aan doet want alleen zou je het niet vinden in het bos. Na de afdaling komen we in Martinrive aan. Het kleine dorp Martinrive ligt op de rechteroever van de Amblève. Een brug steekt de rivier over en leidt naar Chambralles die de tegenoverliggende helling beklimt. Wij vervolgen onze tocht door de velden en weilanden afwisselend met stukken bos prachtige natuur. Zo komen we dan in het dorp Presseux waar we langs het kasteel van Pesseux komen.

Chateau de Presseux, gelegen in een prachtige bosrijke omgeving. Het kasteel ademt geschiedenis uit en heeft sinds 1440 al veel meegemaakt. Het landgoed bestaat uit het kasteel, een koetshuis, het rentmeesterhuis en een echte authentieke kapel, die bij het chateau hoort. Dit is een typisch Waals kerkje, met originele kerkbanken. Ook op de muur ziet u de originele schilderijen nog terug.

We klimmen even dan wandelen we op het plateau met prachtige vergezichten wat is het hier mooi en rustig. We krijgen een prachtig zicht op het dorpje beneden in het dal. We wandelen verder en niet veel later staan we terug in Florze. Wat een prachtige wandeling.

43E MARCHE D’AUTOMNE. 

POMONA TROTTERS.

WELKENRAEDT.

De gemeente telt naast Welkenraedt zelf nog uit de deelgemeente Hendrik-Kapelle (Henri-Chapelle). Daarnaast liggen in de gemeente verschillende kleine gehuchten, waaronder Lançaumont (Lantzenberg) en La Bruyère (Heide) ten zuiden en westen van het dorpscentrum van Welkenraedt. Het achtervoegsel "raedt" in de plaatsnaam is een spellingsvariant op het Middelnederlandse woord rode of rade (vergelijk Kerkrade). Het verwijst naar gerooid land, land dat door het rooien van bomen geschikt is gemaakt voor bebouwing. Welkenraedt ligt in het Land van Herve, op een hoogte van ongeveer 260 meter. Het dorp ligt in het stroomgebied van de Ruyff (een beek die uitmondt in de Vesder), nabij de waterscheiding met de Geul. De omgeving is gekenmerkt door landbouw. De wandeling is zo prachtig hoe kan het ook anders we zijn in “Land van Herve” is een zeer groen landschap. Het plateau wordt gekenmerkt door lage heuvels van 200 à 350 meter, weinig bos en hoofdzakelijk weiden en boomgaarden omheind door typische hagen. Bekend onder meer door Hervekaas met zijn zeer doordringende geur, boter, cider, fruitteelt (m.n. appelen en peren), appelstroop (gedeeltelijk met peren gemaakt, ook wel Luikse stroop genoemd) en fijne vleeswaren. Daarnaast wordt er ook bier gebrouwen door de Brouwerij Val-Dieu. Een streek met prachtige natuur, en zeker lekkere specialiteiten. We wandelen door het mooie landschap met veel afwisseling, op vele plekken staan nog oude wegkruizen die door de inwoners met veel respect onderhouden worden. We komen aan het volgend dorpje waar de “Lontzenerbach” doorstroomt. Zo komen we in Lontzen. De gemeente Lontzen bestaat uit de deelgemeenten Lontzen, Herbesthal en Walhorn met Astenet, die elk hun speciale aantrekkingskracht hebben doorheen de landelijke en harmonische architectuur. Een wandelpad doorheen Lontzen leidt u langs opmerkelijke hoeves in de typische grijze steen uit de 18de eeuw.

We komen aan de Zinkmijn Lontzen

In 1850 doet de Vieille Montagne proefboringen op een 400 meter lang gebied bij het ertslichaam in Lontzen. Het hier aangetroffen ertslichaam blijkt echter te weinig hoogwaardig erts te bevatten. Tussen 1854 en 1858 won de “Preußische Gesellschaft der Concordia Hochöfen” hier ijzererts. De Vieille Montagne en de Concordia sluiten een akkoord dat de VM geen ijzererts wint en de Concordia geen andere ertsen. Bij een volgende proefboring in 1891 wordt echter een ertslichaam gevonden dat rijk is aan hoogwaardig lood en Zink. Tussen 1900 en 1935 wordt in Lontzen erts gewonnen. De mijn in Lontzen was de modernste mijn in de omgeving. Ze bereikte een diepte van 118 meter. Het was de loodgroeve van de VM, waar reeds op een diepte van 3 meter puur lood werd gevonden. Het zou zo rein zijn geweest dat het ter plekke in zakken werd geladen en ongewassen naar Angleur werd gebracht , waar het gesmolten zou worden. In de mijn werkten ongeveer 60 mijnwerkers. In 1908 werd een kabelbaan van 3015 meter gebouwd die de ertsen over de weilanden en bossen en langs de Eyneburg naar de ertswasserij in Preußisch Moresnet bracht.

De gebouwen zijn bewaard gebleven een postkaart uit 1914 laat zien hoe het toen was en veel is er niet verandert aan de gebouwen. We wandelen verder en gaan een natuurgebied binnen, mooi is het wel. We genieten nog van de natuur en zo komen we terug op ons vertrek. Wat een mooie en aangename wandeling.

HERDENKINGSTOCHT JEF JORDENS.

DE DEMERSTAPPERS BILZEN.

EIK – BILZEN.

Een wandeling op woensdag in Eik Bilzen. Eik is een oud gehucht dat vanouds voornamelijk uit langgevelboerderijen bestond. Daar waar de Eikerweg, Eik en de Hoefsmidstraat samenkomen, staat de Onze-Lieve-Vrouwekapel. Hier bevond zich in de 19e eeuw een driehoekig pleintje. Later werden ten westen van de oude kern enkele straten met huizen aangelegd en van 1932-1933 werd hier de Sint-Jozefkerk gebouwd. Het is een eenvoudig bakstenen kerkje met een ingebouwde, lage toren. Van 1932-1956 vormde Eik een zelfstandige parochie. Tot aan de fusie van Belgische gemeenten in 1977 lag Eik op het grondgebied van twee gemeentes. Het oostelijke deel van Eik behoorde tot de voormalige gemeente Munsterbilzen terwijl het westelijke deel lag op het grondgebied van Bilzen. De wandeling gaat bijna volledig door de velden en weilanden met veel verschillende paddenstoelen. In Eik komen nog enkele vakwerkhuizen tegen. Een aangename wandeling.

19e MARCHE AU PIED DU TERRIL.

MORTIER C’EST L’PIED.

BLEGNY.

We vertrekken met onze wandeling op het domain van Blegny. Blegny-Mijn, belangrijke mijnsite en Unesco-werelderfgoed. De mijn heeft twee schachten, die hier tot 8 niveaus omlaag reiken, met een diepste punt van 530 m. Alleen niveau 1 en 2 (op -30 m en -60 m) staan nog boven het grondwater. Schacht nr 1 dient tegenwoordig als toegangspunt van de ondergrondse rondleiding. De tweede schacht Marie l'Espérance is in gebruik voor de ventilatie van de galerijen, hier is ook bovengronds een museum ingericht. Verder zijn er exposities in de voormalige werkplaats en de kolenwasserij. Naast de mijn ligt de terril van Blegny met een hoogte van 43 m, waarop de steenresten gestort werden. In de steile wanden van de naburige rivierdalen werd al in de vijftiende eeuw steenkool gedolven op het landgoed Leval voor de monniken van de Abdij van Val-Dieu. Een ordonnantie uit 1716 vermeldt dat de tolheffing in Fort Navagne voor een scheepsvracht steenkool uit Trembleur twaalf stuivers bedraagt. De eerste schacht werd in 1779 afgediept. In 1883 fuseerden twee mijnbedrijven van Trembleur en Argenteau maar gingen in 1887 failliet. De Société Anonyme des Charbonnages d'Argenteau nam in 1919 de concessie weer op. Tijdens de Duitse invasie in mei 1940 werd schacht 1 en de kolenwasserij door het Belgische leger opgeblazen, de exploitatie ging door via schacht Marie. Tussen 1942 en 1948 werden de vernielde schacht en kolenwasserij herbouwd. Op het hoogtepunt in 1970 produceerde de mijn 232 000 ton steenkool met een personeelsbestand van 680 personen. Tot 1980 werd de mijn uitgebaat door Société anonyme des Charbonnages d'Argenteau-Trembleur. Na de sluiting werd de mijn voor het publiek opengesteld als toeristische attractie. Tot 1991 reed naar de mijn een toeristische tramverbinding, genaamd Li Trimbleu. Na een groot ongeval werd deze lijn gesloten. De mijnsite is als onderdeel van het Hasardbekken ten noordoosten van Luik en bij Wezet, een van de vier belangrijkste mijnsites van Wallonië en als dusdanig in 2012 door de Commissie voor het Werelderfgoed van de UNESCO tijdens zijn 36e sessie erkend als cultureel werelderfgoed en bijgevoegd op de werelderfgoedlijst. Op 17 december 2015 werd de mijnconcessie formeel beëindigd verklaard door de Waalse regering. We vertrekken met de wandeling en wandelen een eindje door Blegny, ligt op het Plateau van Herve, op een hoogte van ongeveer 220 meter. Ten zuiden van de kern stroomt de Bolland in westelijke richting. Ten gevolge van de steenkoolwinning heeft enige verstedelijking plaatsgevonden. Ook de inwijking van gastarbeiders heeft dit geaccentueerd. We wandelen door het prachtige landschap Herve nergens kun je aangenamer wandelen dan op het Plateau van Herve, veel door de weilanden met hier en daar een hoeve zo ingeplant dat ze een deel uitmaakt van het landschap. Geregeld een stevige klim met als beloning een prachtig panorama. Langs een riviertje dat zich een weg gebaand heeft door het landschap. Door weilanden waar de koeien naar ons kijken ze denken waarschijnlijk wel wat komen die hier doen, maar ze gaan gewoon door met wat ze aan doen zijn. Gewoon prachtig en genieten van al het moois rondom ons. Dan komen we in Cerexhe-Heuseux. Langs de kerk en monument voor de gesneuvelden. Wat verder komen we aan Kasteel van Heuseux. Het kasteel werd voor het eerst vermeld in 1743, en werd ingrijpend verbouwd in 1766 in Lodewijk XV-stijl. Opdrachtgever was Jean-Baptiste de Diffuy die in hetzelfde jaar trouwde met Marie-Thérèse de Goeswin. Na diverse eigenaars te hebben gehad kwam het kasteel eind 20e eeuw aan de Association Chrétienne des Institutions Sociales et de Santé (ACIS) en werd een opvangcentrum voor gehandicapte kinderen, het Institut Sainte-Marie. De Zusters van Sint-Jozef (Filles de Saint-Joseph) beheerden dit instituut. In 2003 werd het kasteel geheel gerestaureerd. Bij het kasteel horen een park en een boerderij. Het witte kasteel is gebouwd in een L-vorm. Het hoofdgebouw heeft een breedte van zeven traveeën, waarvan drie voor het centrale deel, dat getooid is met een gebogen fronton. Hierop zijn putti afgebeeld welke de wapenschilden van de familie Diffuy dragen. Dit centrale deel wordt geflankeerd door twee enigszins vooruitgeschoven delen van elk twee traveeën in de vorm van een torentje met een sierlijke spits. Voor het kasteel ligt De kasteelboerderij van Heuseux . Het betreft twee parallelle bakstenen gebouwen die aan de zuidzijde zijn verbonden door een poortgebouw van 1726. Aan de noordzijde wordt de aldus ontstane binnenplaats afgesloten door een muurtje, waarin zich een hek bevindt. De rechtervleugel bevat een woongedeelte, een schuur en een stal. Links van het woongedeelte is een rond torentje aangebouwd dat uit de 16e eeuw stamt. De linkervleugel bestaat uit schuren en stallen. Aan de achterzijde van deze vleugel bevindt zich een ronde toren die niet meer van een spits is voorzien doch een plat dak heeft. We wandelen verder en dan weer de velden in en midden in het veld een oude boerderij die gerenoveerd werd en waar nu een brouwerij in gevestigd is. Brouwerij La Fabrique is gevestigd in de voormalige familieboerderij en dateert uit de 19e eeuw. Het is gelegen langs de beek van Bolland in het hart van de bosjes van het Pays de Herve. De naam van het bier is een eerbetoon aan de regio Pays de Herve en zijn bosjes. Op de achtergrond van het logo wordt schematisch een bos weergegeven. De uil, symbolisch dier van het bos, is aanwezig op het logo. De brouwerij is nog volop in ontwikkeling. Wij wandelen verder in het veld bij een boerderij staat een prachtige oude wagen zo maar in open lucht. We gaan verder en de mijn van Blegny komt in het zicht en dit wil zeggen dat we het einde van onze wandeling naderen. We wandelen het domein op en zo eindigt deze wel mooie wandeling.

DAUTENPAD.

DE SCHOVERIK.

DIEPENBEEK.

De Dauteweyers : Industrieel patrimonium wordt weer natuur.

De naam "Dautenweyers" is waarschijnlijk een verbastering van "De oude wijers" - we vinden er al een vermelding van op de Ferrariskaart van 1769. De vijvers zijn vermoedelijk uitgebreid door ijzerwinning halverwege de 19de eeuw en later aangepast aan de viskweek. Nog later kon de natuur er opnieuw haar plaats innemen. De Dauteweyers is uiteraard een waterrijk gebied. De randen en de verlandingszones rond de vijvers vormen interessante overgangsgebieden. Verderop zijn er elzenbroekbossen en vochtig weilanden. Elk met zijn specifieke fauna en flora. We treffen hier dan ook vooral planten en dieren aan die water gebonden zijn. De Dauteweyers vormen het ideale decor voor één van de zeldzaamste amfibieën in ons land: de boomkikker. Het 11 ha omvattende gebied bestaat uit een reeks vijvers, waaromheen zich verlandingszones bevinden. De vijvers zijn ontstaan door winning van ijzererts, welke plaatsvond in de 19e eeuw en in 1873 tot een einde kwam. Om de vijvers zijn elzenbroekbossen en vochtige weilanden te vinden. De Dauteweyers maken deel uit van De Wijers, het vijvergebied dat zich uitstrekt over Diepenbeek, Hasselt, Genk, Zonhoven, Heusden-Zolder en Houthalen-Helchteren. We vertrekken met onze wandeling en genieten van de prachtige natuur in dit gebied. We komen ook in de Dorpsbeemden. De Dorpsbemden zijn ontstaan uit de vroegere gemeenschappelijke weidegronden. Dit 60 ha grote gebied van vroegere gemeenschappelijke weidegronden, ligt in de alluviale vlakte van de Demer. Hiervan beheert Natuurpunt 38 ha. De naam "Dorpsbemden" geeft aan dat het gebied lange tijd in gebruik was als gemeenschappelijke weidegrond. De gevarieerde bodemstructuur en het feit dat het gebied regelmatig overstroomde, zorgen voor een afwisselende plantengroei. Blauwgraslandbeheer in de Dorpsbemden. Blauwgraslanden zijn jaarlijks eenmaal gemaaide en onbemeste hooilanden, met een geringe opbrengst, op vochtige voedselarme bodems met wisselende waterstand (’s winters drassig en ’s zomers oppervlakkig uitgedroogd). Het zijn de schraalste en zeldzaamste graslanden met een uiterst groot natuurbehoud belang. De blauwachtige kleur is vooral afkomstig van pijpenstrootje, blauwe zegge en tandjesgras. Andere kenmerkende planten zijn blonde zegge, kranskarwij, kleine schorseneer en begeleidende planten zoals blauwe knoop, egelboterbloem, melkeppe, wateraardbei, gevlekte orchis en tandjesgras. Al deze planten komen in de Dorpsbemden voor. We komen langs de visvijver “De Pomperik” en ook langs de Demer. Voor de aanleg van een autoweg werd nog een visvijver (de Pomperik) uitgebaggerd. Het vertrek van de vaste paden op het Demerstrand zijn wel goed, parking en goed bewegwijzerd. Een fijne wandeling op de vaste wandelpaden van de Schoverik.

PANNENKOEKENTOCHT.

WANDELCLUB HALEWIJN ZOUTLEEUW.

NEERHESPEN.

Eens wandelen in Brabant, Neerhespen een deelgemeente van Linter. Als w even opzoeken wat er in Neerhespen te zien is valt het wel mee, veel mooie gebouwen. De Sint Mauritiuskerk; met kanonskogel in gevel, Oude pastorie, Heilig Kruiskapel, Kasteel van Neerhespen, voormalig gemeentehuis en schoolhuis, hoeve Lammens, hoeve Grené en huis Vangoitsenhoven (Langstraat), Sint-Annakapel (hoek Langstraat ), St. Rochuskapel (Achter het Dorp), Kapel van het H.Hart (Kempeneersstraat), Hoeve Kempeneers (Bareelstraat), gedenksteen kapitein Dethier en trainingsschool voor politiehonden (Laarweg) vol verwachting naar Neerhespen. We komen langs de trainingsschool van politiehonden en voor de rest zien we niks van de opgenoemde plekken. We worden dadelijk de velden ingeleid. En daar blijven we voor d erest van de wandeling alleen als we terug naar Neerhespen komen we nog langs een kasteelhoeve. De laatste meters komen we nog langs een okkernoten dreef waar de zwarte walnoot ook staan. Zo eindigt onze wandeling in Neerhespen.

42e MARCHE FRANCHIMONTOISE.

LES MARCHEURS FRANCHIMONTIOS.

LA REID.

La Reid is een deelgemeente van Theux. Het dorpscentrum van La Reid ligt ruim vijf kilometer ten zuiden van het centrum van Theux. In het noorden van de deelgemeente ligt nog het dorp Becco, in het zuiden de dorpen en gehuchten Desnié, Winamplanche en Vert-Buisson. Het centrum van La Reid is een aangename plek met een prachtige monument voor de gesneuvelde soldaten. De omgeving is heel groen en prachtig. Wat een prachtige omgeving met veel bos. Prachtig. Zo komen we in Becco, dit plattelandsdorpje dankt zijn naam waarschijnlijk aan de romanisering van 'bôkholt' (beukenbos) hoewel de populaire uitleg naar de relatieve armoede van de grond verwijst: 'en’na nin bêcop' (in het Waals: er is niet veel). Vanuit dit dorp hebt u een schitterend uitzicht op La Reid, Hestroumont en de bossen van Rohaimont. Het dorp heeft langwerpige boerderijtjes en woningen uit de 17de eeuw. De eenheid en homogeniteit van het geheel verleent het gehucht onmiskenbaar een architecturale waarde. De eerste kapel van Becco werd in 1714 voltooid en is aan Sint-Elooi gewijd, de patroonsheilige van de edelsmeden en smeden. Boven de hoofdingang verrijst het standbeeld van Sint-Elooi met zijn aambeeld. In de nabijheid staat er een indrukwekkende linde, met aan de voet het Croix du Tilleul (kruis van de linde) uit 1890. Het dorp ligt aan de oever van een beek in de nabijheid van een mineralenafzetting waar ooit ijzer ontgonnen werd. De vruchtbaarste gronden werden door de landbouw ingenomen en de bossen kregen de minst gunstige omstandigheden. Op de weg van Theux naar Becco staat er nog steeds een klein fort, een onderdeel van een verdedigings- en observatielinie die bij het fort van Tancrémont hoorde. Dit dorp is de plaats van de legende van de twee bezetenen van Becco. We wandelen verder elk dorp en gehucht heeft talrijke kasteeltjes en boerderijen uit de 17de en 18de eeuw. We wandelen verder door het prachtige landschap tot we terug aan ons vertrek komen. Een pracht van een wandeling.

1ERE MARCHE DES CHATEAUX

LES JOYEUX LURONS.

FORVILLE.

Een nieuwe wandelclub, Les Joyeux Lurons, werd geboren in Pontillas. De fusiegemeente Fernelmont ontstond uit de samensmelting van de tien huidige deelgemeenten Bierwart, Cortil-Wodon, Forville, Franc-Waret, Hemptinne, Hingeon, Marchovelette, Noville-les-Bois, Pontillas et Tillier. We wandelen vandaag met de nieuwe club en de verwachtingen zijn hoog. De verwachtingen worden maar gedeeltelijk ingevuld. Waar zijn de kastelen op de 12kilometer? We wandelen door de velden en komen langs een grote boerderij. Verder langs eindeloze velden en nog eens velden. Weer komen we aan een grote boerderij met een grote binnenkoer. We komen nu in Bierwart. We wandelen door het dorp langs de kerk en de school. We doen een kleine omweg om aan de Kasteelhoeve Bierwart te komen. De vierkante toren met ingang valt dadelijk op en de hele bouw. Wij moeten terug naar het parkoers langs een mooie kapel. Een eindje door een bos en we komen terug in het dorp vandaag is er een circus aanwezig wij kunnen even naar de dieren gaan kijken. Toch iets afwisseling op de wandeling. we komen in het volgende dorp Pontillas. Hier is er ook een kasteelhoeve maar we moeten weer de route verlaten om ze te kunnen zien. Ze ziet er wat vervallen uit we gaan weer de route op en komen langs weer velden, op eentje liggen honderden pompoenen. Wat verder en we komen weer op ons vertrek aan. De wandeling was niet wat we ervan verwachten maar al bij al valt het nog mee. Enkele regendruppels op het einde met een regenboog maakt de wandeling af.

43E MARCHE INTERNATIONALE.

SCML MAMMOUTH.

AWANS.

Awans, Luiks Haspengouw heeft een landelijk karakter, word gekenmerkt door soms eeuwenoude hoeven, die verspreid liggen in een prachtig landschap met een pastoraal karakter. We wandelen door de straten van het dorpje en komen zo aan het wit kasteeltje. Wat verder komen we aan het kasteel van Awans Hier stond voorheen een oude boerderij, doch in de 2e helft van de 19e eeuw werd hier een kasteel gebouwd door Charles del Marmol, welke burgemeester van Awans was van 1861-1896. Door een 18e-eeuws poortgebouw, in baksteen en kalksteen uitgevoerd, kan men het kasteelterrein betreden. Op de binnenplaats vindt men rechts een vleugel uit de 2e helft van de 19e eeuw, in eclectische stijl. De andere vleugels werden sterk gewijzigd. Tegenover de ingangspoort bevindt zich een gevelsteen met opschrift: SAMSON 1707. Dan wandelen verder door de velden. Dan komen we in Ans. Reeds vanaf de 13e eeuw was er in Ans sprake van kleinschalige steenkoolwinning. In de 19e eeuw ging dit op industriële schaal geschieden, met name door de Charbonnages d'Ans et de Rocour. In de jaren '60 van de 20e eeuw verdween deze vorm van nijverheid. Maar meer bekend is Ans voor het Fort van Loncin. Het was een van de 12 forten van de ring van forten rond Luik. Het werd in 1888 naar plannen van generaal Henri Alexis Brialmont gebouwd. De forten werden opgetrokken uit ongewapend beton, aangemaakt met grote rolkeien uit de Ourthe. De vorm van het fort is een gelijkbenige driehoek met een oppervlakte van 0,01 km², die omgeven wordt door droge grachten van 10 meter diep en 15 meter breed. Het fort bevindt zich ongeveer 7 km ten westen van de binnenstad van Luik aan de uitvalsweg in de richting van Brussel. Het fort ligt op circa drie kilometer afstand van Fort Lantin en Fort Hollogne. Na de Eerste Wereldoorlog werd het fort niet herbouwd. Het fort werd (of beter: bleef) de begraafplaats voor de soldaten die omkwamen bij de explosie. Dit onder andere vanwege het feit dat er zich in het fort waarschijnlijk nog enkele tonnen aan munitie bevinden. In 2007 haalde men 3500 obussen van onder het puin. Omdat men het nooit heeft aangedurfd de granaten en het kruit op te ruimen, besloot men het hele complex in een groot graf te veranderen. Ter nagedachtenis werd er een monument bij het fort gebouwd. Bij recente opgravingswerken ontdekte men 25 lijken van gesneuvelde soldaten, waarvan er vier konden worden geïdentificeerd. Deze werden bijgezet in de crypte van het fort. Door toedoen van het Waalse Gewest geraakt dit fort langzaam aan ontsloten. Bij een bezoek kan men een audiogids meekrijgen. Elk kwartier weerklinkt er een simulatie van de explosie van het fort na de destijds noodlottige inslag van een 420mm granaat. Bij het Fort ligt het Museum van het Fort. Wij wandelen over het fort en we zien welke schade de ontploffing aan richtte en dat het vandaag de begraafplaats is van de vele soldaten die hier sneuvelden. In de crypte liggen ook nog vele soldaten begraven. We kunnen deze even bezoeken en zien de vele grafkelders. Na het bezoek nog even door de velden en zo terug bij ons vertrek. Een mooie en aangename wandeling.