Archief

39. INTERNATIONALE WANDERUNG.

WANDERCLUB BUTGENBACH.

BUTGENBACH.

Onze wandeling vertrekt vandaag in “Sport-und Freizeitzentrum Worriken” Het Meer van Bütgenbach is een stuwmeer op de rivier de Warche. Het meer ligt op het grondgebied van de gemeente Bütgenbach en heeft een oppervlakte van 120 hectare (of 1,2 km²). De dam werd aangelegd van 1929 tot 1932 en heeft een hoogte van 23 m. De dam muur rust op elf bogen en ligt op 550 meter hoogte. Het meer kan 11 miljoen kubieke meter water herbergen. Bütgenbach zelf ligt op de zuidwestelijke oever van het meer op een hoogte van 548 meter. Het meer bevindt zich op de rand van het plateau van de Hoge Venen. Op de westoever van het meer lag vroeger station Bütgenbach. We wandelen vlug de Vennbahn, letterlijk: spoorweg van de Hoge Venen op. De Vennbahn was een spoorweg in de Oostkantons die door het Verdrag van Versailles aan België werd toegewezen, hoewel delen ervan door Duitsland liepen. De Vennbahn verbond de industriële centra van Aken en Luxemburg op de kortst mogelijke manier. In België is het traject Sankt Vith - Troisvierges spoorlijn 47, het deel Raeren - Sankt Vith spoorlijn 48 en is het trace Raeren Grens - Raeren een onderdeel van spoorlijn 49.De spoorweg werd door de Pruisische staat gebouwd om snel en gemakkelijk steenkool en ijzererts te vervoeren. Ook zou ze de economie van verschillende plattelandsgebieden laten opleven en de inwoners ervan werk verschaffen in de industriële centra, die door de komst van de lijn makkelijker toegankelijk zouden worden. De inwijding vond plaats op 4 november 1889, in de daaropvolgende jaren werd de baan bijna volledig naar twee sporen uitgebreid. Om dit mogelijk te maken moesten verschillende hoogteverschillen worden weggewerkt en het spoor op sommige plaatsen worden versmald omdat de beschikbare ruimte naar enkelspoornormen was berekend. Op de route staan verschillende infoborden met de geschiedenis van de Vennbahn. Zo komen we aan het Viaduc de Bütgenbach. De indrukwekkende brug is onderdeel van het Quervennbahn-traject, dat voor de Eerste Wereldoorlog werd aangelegd voor militaire doeleinden. Ze was onmisbaar op deze plek, omdat het tracé volgens de strenge criteria van de Duitse legerleiding slechts zeer beperkt mocht stijgen. Bij de terugtocht van de Duitse troepen in 1940 werd de brug door Duitse geniesoldaten opgeblazen. Wel werd ze tijdens de oorlog tijdelijk heropgebouwd door Amerikaanse genietroepen. Na de oorlog viel het viaduct onder de bevoegdheid van de Belgische spoorwegen. Van op het viaduct prachtige zichten over het landschap. We komen ook voorbij infoborden van de “ Weg van Herdenking” De 96 km lange rondwandelweg „Weg des Gedenkens“ werd in het voorjaar van 2015 geopend. De weg loopt over markante plaatsen van de oorlogsgeschiedenis in het Duits-Belgisch grensgebied via reeds bestaande wandelwegen in Büllingen, Bütgenbach en Waimes aan Belgische zijde en de gemeentes Hellental en Monschau in Duitsland. Onderweg verklaren 30 viertalige infopanelen de historische gebeurtenissen rond het Ardennenoffensief, smokkelen, Westwall en nog veel andere thema’s. zo staat er ook een bord bij het viaduct met de info. Altijd fijn om een stukje geschiedenis te leren kennen. Ne een eindje op de spoorweg verlaten we het en wandelen de velden in. We steken het riviertje over en beginnen te klimmen. Op een heuvel staat een prachtig kruis. Spijtig dat we er niks te weten komen over dit toch wel prachtig stukje erfgoed. Het kruis in het midden een beeld van een gezeten geestelijke met voor het een gekruisigde Christus. We moeten verder en komen in Nidrum, hier hebben we rustpost in een typische Eifel huis. We wandelen door het dorpje en komen aan de infoborden over het dorp hoe het vroeger was met oude foto’s van het dorp. Heel mooi om te zien. Verder met onze wandeling en komen zo nu onder het viaduct van Butgenbach door. We komen nu aan het natuurleerpad “Mausheck”. Nog even verder en we komen aan het Meer van Butgenbach dat we volgen tot we aan ons vertrek komen. Een pracht van een wandeling, en wat een geluk met het weer blauwe luchten en zon wat wil je nog meer.

GREENSPOT HEKS.

REGIONAAL LANDSCHAP HASPENGOUW EN VOEREN.

VECHMAAL.

Vertrek aan de Taverne De Horne te Vechmaal. Vlakbij het kruispunt vind je een groot houten bord met verschillende aangeduide wandelingen. De wandeling van de Greenspot Heks langs de mergelgroeven (6 km) is over het hele traject aangeduid met oranje kleur. We vertrekken voor de controle aan de herberg De Horne en wandelen naar het Kasteel van Heurne (kasteel van Horne) bevindt zich in Sint-Pieters-Heurne. Het bouwjaar van kasteel van Heurne is niet bekend. Het kasteel was lange tijd in het bezit van de Tongerse familie Bosch, wier wapenschild boven de ingangspoort van de kasteelhoeve prijkt. De bijbehorende hoeve dateert van 1743 en werd gebouwd door de familie Bosch. De familie Bosch had het kasteel van de 17e tot en met de 19e eeuw in hun bezit. Het 18de-eeuwse kasteel van Heurne bestaat uit een kasteelhoeve en een kasteel met moestuin en park. We wandelen verder in het beekdal bevinden zich boomgaarden en weilanden, terwijl op de hoger gelegen delen de akkerbouw wordt beoefend. Vooral tarwe en suikerbiet wordt er tegenwoordig geteeld. We komen ook langs enkele oude hoevens voorbij. We wandelen nu het veld in en komen aan de Waterkuil is één van de mergelgroeven van Henisdael. De mergellagen zijn restanten van een uitgestrekte zee die zich ongeveer 90 miljoen jaren geleden terugtrok. De mergelgroeven van Henisdael liggen in een hoefijzervormige depressie en omvatten verschillende mergelgangencomplexen. Vermoedelijk werden ze pas uitgegraven in de tweede helft van de negentiende eeuw. De naam is afgeleid van het vroegere kasteel van het adellijke geslacht Henisdael. Van dit gebouw bleven enkel nog de hoeve en het poortgebouw over, de groeven zijn niet toegankelijk. In deze mergelgroeve in Vechmaal werd waarschijnlijk in de Romeinse tijd al mergel en silex gewonnen. Tot 1835 ging men door met de ontginning van mergel waardoor er ondergronds een groot gangenstelsel ontstond. Vandaag zijn de kuilen een overwinter plaats voor vleermuizen en door het Regionale Landschap en natuurpunt een prachtige plek, de toegangen zijn afgesloten met ijzeren kunstwerken. We klimmen terug uit de kuil en vervolgen onze weg een eind door een holle weg en dan weer velden en akkers. Na een eindje gewandelt te hebben komen we aan de Hoeve Henisdaal- Hoeve Henisdael is een historisch hoevecomplex. Het poortgebouw stamt uit de 2e helft van de 16e eeuw, en is in laatgotische stijl met renaissance-elementen. De hoekbanden zijn beneden van kalksteen, boven van mergelsteen. Boven de poort bevindt zich een gevelsteen waarop zich het wapenschild van het geslacht Van Henisdaal bevindt. Aan beide zijden hiervan vindt men een kleine gevelsteen dat een harnas uitbeeldt. De tegen de noordgevel van het poortgebouw aangebouwde traptoren was vroeger hoger, maar de houten wenteltrap is nog origineel. In deze toren vindt men nog schietgaten. Veel van de bedrijfsgebouwen zijn uit de 2e helft van de 19e eeuw. De dubbele dwarsschuur, met twee rondboogpoorten, is waarschijnlijk ouder. Nu wandelen we langs het huis van mij grootouders van vaders kant. Altijd vreemd om er zomaar langs te lopen. Nu komen we aan de Sint-Martinuskerk deze wordt omgeven door het ommuurde kerkhof bereikbaar via een hoge trap aan de westzijde. De kerk is de parochiekerk van het dorp en is gewijd aan Sint-Martinus. Nu nog even en we zijn terug op ons vertrek en kunnen we controle afsluiten.

GULPDALTOCHT.

WC GULPDALTOCHT.

SLENAKEN.

Slenaken, de parel van het Heuvelland, ingebed in een van de mooiste landschappen van Nederland, met België om de hoek en Maastricht, Luik en Aken op steenworp afstand. Dit vriendelijke dorp is voor u een heerlijke plek om te ontspannen en te genieten van de natuur, cultuur. Slenaken (Sjlennich, in het plaatselijke dialect) is één van de tien kerkdorpen van de gemeente Gulpen-Wittem, maar volgens veel mensen met ruime afstand het mooiste. Samen met de buurtschappen Beutenaken, Heijenrath en Schilberg vormt Slenaken al sinds mensenheugenis een van de belangrijkste toeristische bestemmingen van Zuid-Limburg. Niettemin behoort het dorp met zijn 600 inwoners tot de kleine kernen van de gemeente. Slenaken, ook wel de Parel van Zuid-Limburg genoemd, ligt in het Gulpdal, een asymmetrisch dal met aan de ene zijde flauwe hellingen die in gebruik zijn als grasland en aan de andere zijde steilere hellingen waarop de bossen liggen. Het zijn prachtige beelden die we krijgen in het golvend landschap, met vergezichten over het prachtige landschap. We komen zo aan de voormalige cementfabriek Beutenaken. De Groeve Habets De voormalige dagbouwgroeve ligt ten oosten van Beutenaken in de oostelijke dalwand van het Gulpdal. Ze ligt hier in de westelijke helling van het Plateau van Crapoel aan de noordwestkant van het Groote Bosch. De Kalksteen van Beutenaken is fijnkorrelig en lichtgrijs van kleur. Het kalksteen bevat maar weinig vuursteen. De 5 meter hoge kalkoven werd in 1929, maar de kalksteen was te zacht en de kalkoven viel in verval vandaag is er niet veel meer van te zien. Wat verder komen we in Beutenaken, is een buurtschap van Slenaken in de gemeente Gulpen-Wittem. De nederzetting is gelegen in het dal van de Gulp. Het riviertje de Gulp, dat een zijbeek is van de Geul, stroomt hier achter de huizen langs. We wandelen door het buurtschap en wandelen door holle wegen en veldwegen. Zo komen we in Terlinden. Hier staan vier vakwerkboerderijen en -huizen die tevens rijksmonument zijn. Ter compensatie van het feit dat Terlinden geen eigen parochiekerk heeft, is er een forse kapel. Verder bevinden zich in en rondom het gehucht diverse wegkruisen. Weer verder veel klimmen en dalen en zo wandelen we Slenaken terug in. Einde van een prachtige wandeling.

34E MARCHE INTERNATIONALE DES LONGS PIEDS.

LES LONGS PIEDS ANTHEITOIS.

WANZE-HUY.

Gelegen in de vallei van de Maas, tussen Luik en Namen, bestaat de gemeente Wanze uit 6 dorpen en een gehucht. De plaats heeft een modern gezicht en industriële gebieden, waar steengroeven worden gebruikt om kalksteen te leveren en een beroemde suikerraffinaderij. Geïntegreerd in het natuurpark van de valleien van de Burdinale en Mehaigne, heeft Wanze geprofiteerd van de aantrekkingskracht van de landelijke gebieden om een groen toerisme te ontwikkelen. Het natuurpark van de valleien van Mehaigne en Burdinale, opgericht in 1991, omvat 22 dorpen van vier gemeenten: Braives, Burdinne, Héron en Wanze. Het heeft een oppervlakte van 10.500 ha. De doelstellingen zijn georganiseerd rond 4 assen: de ontwikkeling van het grondgebied, het behoud van de natuur, de bescherming van het milieu en de plattelands- en economische ontwikkeling. Gelegen aan de uitgang van Huy, waarvan het vaak wordt beschouwd als de woonwijk, heeft het dorp Wanze zich de laatste jaren grotendeels ontwikkeld. Grotendeels agrarisch in de vorige eeuw, wordt Wanze vandaag beschouwd als een semi-industriële gemeente. Doorkruist door de Mehaigne in zijn laatste meanders, is het dorp gecentreerd rond de Place Faniel; Daarnaast zijn er enkele opmerkelijke gebouwen: de oude priorij uit 18C, de 18C-kapel van Onze-Lieve-Vrouw van de Redding, de 19C Sainte-Marie Madeleine-kerk, een voormalige koetsiersherberg in 18e eeuw (Chaussée de Wavre) en enkele architecturale ensembles rue Smal en rue Vieille Hesbaye. We vertrekken met onze wandeling in het centrum en steken de Maas over en dan trekken we de natuur binnen, veel afwisseling en weer een eind langs de Maas en langs de suikerraffinaderij. We blijven een heel eind langs de Maas wandelen en dan beginnen we te klimmen de hoge rotsen steken hoog boven de Maas uit. Boven staat er een ruïne. Wat verder is de rustpost en vandaar uit wandelen we door een prachtig stukje natuur. Veel bos en langs een kleine beek wat is dit mooi. Dan dalen we en wandelen we de velden en weilanden binnen, de boerderijen en huizen in grijze lokale steen zijn zo prachtig. Dan krijgen we de toren van het kasteel te zien en we draaien daar het domein op langsde “Ferme du chateau D’Ahin”. Door het park en zo krijgen we het prachtige kasteel in zicht.

Château d' Ahin

De oorsprong van het château d’ Ahin ligt vermoedelijk in de 13de eeuw en was opeenvolgend in het bezit van de families: Dominion (1350), de Faulx (1404), Aubrion (1468), en vanaf 1618 tot het einde van de 18de eeuw d’ Arberg de Valagin en de familie Huytens (1811). Het château d’ Ahin, gelegen tussen de Maasvallei en de hoogvlakte van de Condroz midden in een immens park van 20 ha en aangelegd in Engelse landschappelijke stijl, werd oorspronkelijk opgebouwd uit kalk- en baksteen in Romaanse stijl. In 1852 komt het in handen van de prins de Looz-Corswaren die het ingrijpend renoveert in Vlaamse-Renaissanse stijl. In 1887 ging het over naar de familie Dansaert en in 1896 de familie de Lhonneux. Sinds 1931 is het eigendom van baron Pierre van Zuylen.

We wandelen over het domein met een prachtig zicht op het kasteel en wandelen dan de hoofdingang uit en steken de Maas terug over en dan voorbij de kerk die open is en we nemen even de tijd om binnen te kijken en zo zijn we vlug terug aan ons vertrek.

NAZOMERTOCHT.

W.S.V. EUREKA.

HOELBEEK.

Hoelbeek is een dorp in het zuiden van Haspengouw. De bodem bestaat uit zand en leem en is voor ongeveer 30% bebost. Verder is er ook nog akkerbouw en grasland. Het dorp is lange tijd een landbouwersdorp gebleven maar ontwikkelt zich vanaf de laatste decennia van de 20e eeuw toch meer en meer als woondorp. In 1974 werd, op Ketelveld aan de Maastrichterstraat, een Romeinse tumulus gevonden. In 1178 was Hoelbeek een Loons leen. Vanaf de 14e eeuw werd het een onderdeel van een grotere heerlijkheid, die vanuit de burcht van Jonckholt bestuurd werd. In 1795 bij de vorming van de gemeenten werd Hoelbeek een zelfstandige gemeente. Ten noorden van de kom liggen de bossen en landgoederen van Kasteel Jonckholt en Kasteel Groenendaal. We vertrekken aan de Sint-Adrianuskerk, deze neoromaanse zaalkerk werd gebouwd in 1926, hoewel Hoelbeek pas in 1934 een zelfstandige parochie werd. Het bakstenen gebouw heeft een ingebouwde, vrij lage toren. In 1969 was er een brand die het interieur vernietigde. De ruïne van Kasteel Jonckholt : een ruïne van een versterkte burcht die in de 14e eeuw werd opgericht op funderingen van een 11e-eeuwse strategische nederzetting. De burchtmuren zijn tot ongeveer een meter hoogte terug opgebouwd. Opmerkelijk is de aarden wal met dubbele slotgracht. Deze omwalling werd aangelegd bij de opkomst van het buskruit. Het geschut kon op die manier niet rechtstreeks de één meter dikke stenen muur treffen. De ingangspoort werd dwars op de aarden wal aangebracht. In de aarden wal maakte men vier ronde torens waarin men de verdedigingslinie met geschut plaatste. Dit is nu nog steeds duidelijk zichtbaar. Kasteel Groenendaal. In de onmiddellijke omgeving, op het grondgebied van de gemeente Waltwilder, ligt het kasteel Groenendaal verborgen in de bossen. Het kasteel was vroeger via een dreef verbonden met de burchtruïne van Jonckholt. We wandelen door de velden naar Mopertingen weer een stuk door de velden en dan komen we aan een prachtige kapel. We wandelen verder door de velden naar Eigenbilzen. We houden even halte aan de spoorweg en komen langs de bunker voorbij. Nog even verder en we komen terug in Hoelbeek.

40. INTERNATIONALE TAGESWANDERUNG.

TAPP-TAPP RODT.

RODT.

Het vrijetijdscentrum aan de Tomberg biedt rust, sport en ontspanning voor elke natuurliefhebber en wandelaar. Prachtige route door de ziel van de Ardennen, het bos. Van bij de eerste meters worden we omhuld door de extracten van de bomen uit het arboretum: welkom in het overweldigende groen. Zo kunnen we deze wandeling het beste omschrijven. Het ganse parkoers ligt in het bos. We vertrekken met de wandeling aan de “skihutte” hier is ook het Biermuseum. Dit museum bevat ongeveer 4000 flessen van verschillende biersoorten van de daarbij horende glazen en uiteenlopende werktuigen, evenals enkele antiquiteiten. De flessen zijn afkomstig uit 140 verschillende landen en maken de bezoeker vertrouwd met het brouwerijleven van 5 continenten. We wandelen gans de wandeling door het bos. We komen veel paddenstoelen tegen en dit maakt de wandeling nog beter en zorgt voor afwisseling. We wandelen verder en komen zo aan een grenssteen van de Pruisen. Een oude hoeve staat er ook en daar zit een groep mensen die zich verkleden en een periode uit het verleden naspelen. Wij volgen een eind de oude grens. Zo wandelen we door het bos en langs weilanden. We komen zo in Oberst Crombach-Hinderhausen. Een deelgemeente van Sankt Vith. We wandelen door het dorp en langs oude hoeven en dan weer terug het bos in. Dan komen we aan het voormalige hotel Buchenberg de oude grenspost. Nu niet ver meer en we komen terug aan de Tomberg. Het is een prachtige wandeling geheel in het bos.

MARCHE DE JOUR.

LES HERMALLIS.

HERMALLE SOUS HUY.

Onze wandeling vertrekt in het centrum. In het oude centrum van het dorp bevinden zich het Kasteel van Hermalle-sous-Huy en de Ferme castrale van Hermalle-sous-Huy met twee musea. Het kasteel is van zandsteen, kalksteen en baksteen gebouwd en heeft een hoefijzervorm rond een voorplein. Het heeft twee ronde torens op drie niveaus, alsook twee vierkante torens en is door een slotgracht omgeven. Ferme castrale s de oude versterkte hoeve van het kasteel van Hermalle waarvan de oudste delen dateren uit de 12de eeuw. In het laatste kwart van de 20ste eeuw, na de stopzetting van de landbouw, is de hoeve verlaten en uiteindelijk verkocht door de toenmalige eigenaars, de familie de Potesta die langzamerhand het heerlijke goed heeft laten verbrokkelen. Gekocht eind 1990 door een coöperatieve vereniging van individuen, kent ze het begin van een renovatie die nog niet is voltooid. In september 1991 is de schuur, die een van de mooiste dakconstructie van de provincie toont, voor het eerst voor het publiek tijdens de Open Monumentendagen geopend. Vanaf 1993 worden in de hoeve de bibliotheek en museum van de gastronomie, het museum "Postes restantes", de plaatselijke VVV, een taverne en een tweedehandsboekhandel gecreëerd. Het oude hoofdgebouw is een privé-woning en de oude mesthoop is een kleine tuin geworden. Naast het kasteeldomein is de pastorie ook een bijzonder gebouw. In het dorp zijn verschillende bijzondere huizen te bezichtigen, maar wij wandelen langs het kasteeldomein de natuur in. Dit domein heeft twee bomen die door het Waals Gewest opgenomen zijn: Een mammoetboom (Sequoiadendron giganteum) in de dreef (gevuld oude gracht) die zich langs de muur van het oude kerkhof uitstrekt; Een gewone esdoorn (Acer pseudoplatanus), "boom van de gehangene-drenkeling" genoemd, aan de rand van de slotgracht, tussen de hoeve en het kasteel. Wij wandelen nu door het bos en dalen af. We komen aan de Ferme de Hottine. Een hoeve van de abdij van Flone, gebouwd in 1715. Gelegen in een prachtige omgeving van velden en bos. De beek Oxhe vloeit hier voorbij. Van hier uit hebben we een zicht op Tihange. We moeten nu een hele klim maken Thier d'Olne op. We wandelen verder en gaan dan Amay binnen, het eerste wat we te zien krijgen is de ruïne van de l'Eglise Notre-Dame d'Amay. Oude vervallen half afgebroken kerk in Amay aan de Rue des Prisioniers Politiques. Notre Dame kerk, Negentiende eeuw. Neogotische gebouw gebouwd in 1871. Vervallen en gesloopte kerk. Wat verder hebben we onze rustpost. Dan weer verder en we komen aan een prachtig stuk van onze wandeling. We wandelen de Graviere d’Amay binnen dit grindmeer van 23 ha gelegen op een domein van 44ha is vandaag een belangrijk natuurreservaat. Dit meer is aangelegd met rietvelden, zacht glooiende oevers, een wandelpad, boom- en struikplantages. Meer dan 120 verschillende soorten vogels zijn hier waargenomen, ook de bever is hier te gast en een bijzonder bouwwerk werd er gebouwd aan de oever van het meer. Een muur voor de oeverzwaluwen. We wandelen langs het meer en zien de sporen van de bever spijtig hebben we nog nooit eentje gezien. Verder rond het meer en dan verlaten we het domein. We komen aan het station van Amay. Een eindje langs de spoorweg en dan komen we in het centrum aan. Waar twee mooie gebouwen onze aandacht trekken. Het gemeentehuis van Amay. Dit is de voormalige woning van de directeur van Vieille Montagne. De gebouwen waarin nu het gemeentehuis van Amay is ondergebracht hebben een bijzondere historische betekenis voor Amay. Een van de twee villa's behoorde immers toe aan Vieille Montagne en was het verblijf van de directeur van deze oude zinkmijn, de andere was eigendom van de eigenaar van een steenbakkerij. Wat verder zijn we bij de Maas die we een tijdje volgen voorbij een bunker en dan komt de brug in zicht welke wij oversteken en zo terug keren naar ons vertrekpunt. Mooi en interessante wandeling.

WOENSDAGTOCHTEN.

WSV. NOAD.

SIMPELVELD.

Het dorp zelf is gelegen in het beekdal van de Eyserbeek, die bij het zuidelijker gelegen dorp Bocholtz ontspringt. Dit dal kent steile hellingen, met boven op de heuvelplateaus weidse uitzichten. Tegen een van deze hellingen is een woonwijk gebouwd, genaamd Hulsveld. De beek vormt de scheiding tussen het Plateau van Ubachsberg in het noorden, en het Plateau van Bocholtz in het zuiden. Mede door de nabijheid van de Oostelijke Mijnstreek is de plaats sterk gegroeid. De omgeving van Simpelveld is sterk glooiend, er zijn enkele holle wegen en stukjes hellingbos. We vertrekken en wandelen door het vakantiepark en komen zo aan het station van de ZLSM.

De Zuid-Limburgse Stoomtrein Maatschappij (ZLSM) is een stichting die de stoomtreindienst exploiteert op de spoorlijn tussen Kerkrade en Schin op Geul, een toeristische spoorweg, onder de museumnaam Miljoenenlijn. Het gedeelte tussen Kerkrade en Simpelveld is onderdeel van de Miljoenenlijn. Tot en met 2016 werd er ook tussen Schin op Geul en Valkenburg gereden, doch wegens een verbod door de Inspectie voor Transport kan er momenteel niet op het spoor van ProRail worden gereden, waardoor het eindpunt vooralsnog Schin op Geul is.

We wandelen langs het spoor en we zien veel oud spoorwegmateriaal staan dan wandelen we langs het seinhuisje. Dan langs de Molenstraat met op de hoek een prachtig gebouw gedeeltelijkvakwerk. En wat verder de oude watermolen, daterend uit 1774, is een nationaal monument. Van de oorspronkelijke molen zijn onder andere het molenhuis en het ijzeren middenslag waterrad, met de bijbehorende watergoot, nog zichtbaar. Wat verder langs de prachtige natuur en langs oude huizen. Zo komen we in Bosschenhuizen. Het gehucht ligt tussen Simpelveld en Trintelen. In de buurt ligt de Klingeleberg (195 meter). Aan De Ling staat een kapel gewijd aan het Heilig Hart, gebouwd uit Kunradersteen in 1958. Dan verder door de velden met prachtige zichten in de verte zien we de windmolen staan, hoe prachtig is dit. Deze in perfecte windmolen staat op de heuvel en is van ver te zien. Verder door de velden en we komen in Huls. Het gehucht ligt boven op een heuvel gezien vanuit het dorp Simpelveld die de Huls wordt genoemd. In de volksmond zegt men daardoor meestal "op de Huls" (óppen Huls) als men "in Huls" bedoelt. Ten noordoosten van Huls ligt de Keverberg. Westelijk van het plaatsje ligt de Vrouweheide, een heuvel waarvan men vroeger dacht dat dit het hoogste punt van Nederland was doordat het werkelijke hoogste punt, de Vaalserberg, vanaf de heuveltop lager lijkt te liggen. Dat komt omdat de Hoge Venen op de achtergrond op gelijke hoogte lijken te liggen. Weer verder door de velden naar Ubachsberg, ligt op het Plateau van Ubachsberg op een hoogte van ongeveer 180 meter. Ten noorden van Ubachsberg ligt het natuurgebied de Kunderberg. We wandelen verder en van welke kant men ook komt naar Ubachtsberg moet bergop gaan. We moeten serieus klimmen maar de beloning is dan ook prachtig een zicht over het landschap. Weer verder en dan staan we voor de windmolen. “ Op de Vrouweheide” De molen werd in 1858 gebouwd. De molen bleef tot 1925 in bedrijf en verviel daarna tot een ruïne. In 1958 volgde een uitwendige restauratie als stilstaand monument. Het binnenwerk was rond 1950 reeds verwijderd. De molen was na de restauratie tot 1975 in gebruik als café-restaurant. Sinds 1980 is de molen in gebruik als woning. Bij een omvangrijke restauratie in 1989 werd de molen uitwendig weer in de originele staat gebracht. De molen is particulier eigendom en is in principe draaivaardig. De windmolen staat op het Plateau van Ubachsberg. Weer verder en we komen in Mingersborg. In het gehucht bevindt zich een aantal historische boerderijen en huizen waarvan een enkele is opgetrokken uit vakwerk. De Bernardushoeve is een grote carréboerderij die stamt uit de eerste helft van de 19e eeuw en is opgetrokken uit Kunrader kalk en baksteen en aan de binnenplaats ook vakwerk. Dit historische bouwwerk is verklaard tot rijksmonument en doet heden dienst als herberg. Mooie vakwerkhuizen en boerderijen uit Kunradersteen komen we tegen en dan komen we in Trintelen. In Trintelen staan een aantal bezienswaardige eeuwenoude boerenhoeves, waaronder de meer dan 500 jaar oude Trintelerhof. Midden op een andere driesprong staat een puthuis met een ruim 70 meter diepe waterput, een van de hoogstgelegen van Nederland. De put is al vele eeuwen oud, maar het vroegere puthuis werd in 1953 afgebroken en vervangen door het huidige en nog eens in 1982 herbouwd (op het puthuis staat het jaartal MCMLXXXII in Romeinse letters). Trintelen ligt op het Eiland van Ubachsberg. Het Eiland van Ubachsberg is een bijzonder aardkundig object in Nederlands Zuid-Limburg en is onderdeel van het Plateau van Ubachsberg. Het is een markant hooggelegen gebied in het heuvellandschap met als hoogste punt de Vrouwenheide. De Vrouwenheide is een geologisch monument. Nu wandelen we terug door de velden door het heuvelend landschap en na een tijdje zijn we terug in Simpelveld.

RANDONNEE POPULAIRE INTERNATIONALE.

ASSOCIATION DE MARCHEURS SAINT-MENGES.

ST.-MENGES-ARDENNES FRANCE.

Vandaag gaan w eens wandelen in Frankrijk. De Franse Ardennen. De stad ligt dicht bij het regionale park van de Ardennen . De rivieren de Maas , Falizette en Borne du Pilotis , 194 meter boven zeeniveau, zijn de belangrijkste rivieren die de stad Saint-Menges doorkruisen. De inwoners worden Saint-Mengeois en Saint-Mengeoises genoemd. Voor we op pad gaan worden we getrakteerd op een gratis koffie. We vertrekken in het centrum, waar de kerk Sainte-Memmie en het stadhuis zijn gebouwd in gele steen.

De kerk is gewijd aan Saint Memmie, eerste bisschop van Chalons in Champagne. Het oudste deel is het koor uit de 13e eeuw. In de zestiende eeuw, getuige van de godsdienstoorlogen, werd de kerk versterkt met de toevoeging van een fort met de bijnaam "gevangenis" of "hertogelijk paleis", de kerk werd versterkt met muren van 80 cm dik. Maar in de jaren 1760 werden deze verdedigingssystemen afgebroken.

Vandaag is het nog altijd een indrukwekkend gebouw met de vierkante verdedingstoren. We wandelen het dorp uit en gaan zo de velden in na een stevige klim komen in het bos de rest van de wandeling blijven we in het bos wandelen. We komen verschillende Waalse wandelvrienden tegen die hier ook komen wandelen. Na een mooie tocht door het bos komen we terug in Saint Menges. We nemen ruim de tijd om in de zaal te blijven en met vrienden. We verlaten het centrum en maken nig even een stop bij “het versterkte huis” een historisch monument in Saint-Menges.

Na hun aanval van 10 mei 1940, rukten de Duitsers op naar Bouillon en gingen onverstoord verder met hun « Blitzkrieg » en trokken richting het westen, richting de Maas. Deze opmars naar de kust van Duinkerke werd ook wel « Sichelschnitt » genoemd, omdat de opmars als het ware als een sikkel de geallieerde troepen afsneed. In de vroege ochtend van 12 mei waadden drie divisies van het 19e pantserkorps, onder leiding van generaal Guderian door de Semois, in de buurt van Mouzzaive, omdat het water daar zeer laag stond. De eerste pantserdivisie had het bevel gekregen om via Saint Menges zo snel mogelijk de Maas ter hoogte van Floing te bereiken, de tweede divisie ging richting Donchery en de 10e divisie trok naar Sedan via le Fond de Givonne, de klassieke route van de Duitsers om dan door te trekken naar Balan en Bazeilles. Enkele versterkte huizen, die vlak voor de oorlog gebouwd waren langs de Belgische grens ten noorden van Sedan, leken wel sterk maar konden slechts korte tijd weerstand bieden aan het onverbiddelijke Duitse leger dat hier met zware tanks passeerde. Luitenant Boulanger met zijn vier mannen van het 78e regiment van de anti-tank artillerie hadden de opdracht gekregen om het versterkte huis in Saint Menges te verdedigen en openden het vuur op de eerste tanks die het bos uitkwamen. Ze offerden hun eigen leven op en boden tot het einde als helden weerstand, net als 100 dappere kameraden die enkele weken later hetzelfde deden bij het fort van Ferté, gelegen op de uiterste westflank van de Maginotlinie. In de middag drongen de pantservoertuigen de binnenplaats binnen van de fabriek l’Espérance in Gaulier, terwijl de 10e pantserdivisie Sedan binnendrong.

Een prachtig weekend is weer voorbij, een wandeling in Gerpinnes en dan overnachten in Charleville met een wandeling in Saint Menges.

2E MARCHE D’ETE.

LES BOTTINES DE GERPINNES.

GERPINNES.

We vertrekken met de wandeling in het centrum van de stad tegenover de Saints-Michel-et-Rolendekerk werd in kalksteen gebouwd op een versterkte middeleeuwse site. Zij is gewijd aan de heilige Rolende en de aartsengel Michael, de patroonheiligen van de kerk. Zij heeft een toren die gebouwd werd einde 16e, begin 17e eeuw, drie beuken, een massief en weinig uitspringend transept en een smal en half-zeshoekig koor. Het schip en het transept tonen elk drie traveeën. Het gebouw heeft een zadeldak met een kroonlijst.Het graf van Sainte Rolende ligt aan de basis van het bouwen van de kerk. Ze werd in verschillende fasen opgetrokken, vanaf de 8e eeuw. Van de preromaanse fase rest de crypte uit de 11e eeuw, die herontdekt werd in het midden van de 20e eeuw. De toren en de traptoren (zuidkant) zijn romaanse getuigen (12e eeuw), die gewijzigd werden in de 14e eeuw. We nemen de tijd om even binnen te kijken. Dan wandelen we door de stad langs oude huizen en langs stadparkjes en zo verlaten we het dorp. We wandelen door de velden en komen zo in Hymiee. De inwoners hebben de bijnaam "manhes". Hun gehucht, met zijn kalkstenen huizen gegroepeerd rond een groot groen plein, heeft geen gebrek aan charme. We wandelen verder door de velden tot we aan Bois de Frecheux. Rond Fromiee zijn vele grote bossen. En mooie grote boerderijen en huizen een mooi dorpje weer verder met onze tocht. We komen aan een recent kapel voor Sainte Rolende hier is de controlepost.

De legende van Sainte-Rolende

In 774 werd Rolende, dochter van Didier, koning van Gallië, beloofd aan de zoon van de koning van Schotland. Maar Rolende vlucht uit het koninklijk paleis om zich aan God te wijden. Ze dwaalde en werd verwelkomd in het kasteel van Villers-Poterie waar ze stierf van uitputting. De heilige overblijfselen van Rolende werden teruggebracht naar de kerk van Gerpinnes. Na de wonderen in het begin van de twaalfde eeuw, gingen de religieuze autoriteiten over tot de plechtige verhoging van de overblijfselen van het heilige lichaam. Omdat de gelovigen de bescherming van de Heilige vragen door een processie rond de grenzen van de parochie te doen. Na een mis op Pinkstermaandag om 3 uur in de kerk van Gerpinnes-Centre, begint de processie rond 3:45 . Het is de Compagnie de Villers-Poterie die de eer heeft de Chassus te verlaten. De dorpen die deel uitmaakten van de oude parochie worden doorkruist door ongeveer 3000 marcheurs in Napoleontisch kostuum met het geluid van vijftig trommels. Aan het einde van een parcours van 35 km keert de Chassa de Sainte- Rolende om 19 uur terug naar Gerpinnes Van religieuze oorsprong, vervolgens gekenmerkt door het Napoleontische tijdperk, zal de folklore evolueren in de twintigste eeuw en leiden tot de huidige Marche. Van mei tot september dragen 20.000 mensen een kostuum om deze grote traditie voort te zetten. Elk van de volksmarsen van Entre-Sambre-et-Meuse heeft zijn eigen tradities, gebruiken en regels. Deze volksevenementen worden erkend als immaterieel erfgoed van UNESCO.

We komen langs het kasteel van Gerpinnes. Het Kasteel d'En Haut werd in de zeventiende eeuw door de familie "de Bruges" opgetrokken. Het onderging enkele verbouwingen in de zeventiende eeuw. Het werd in 1971 door de gemeente gekocht en werd het stadhuis. Het oudste deel herbergt zorgvuldig een kamer waarvan de fijn gebeeldhouwde lambrisering de rijkdom van het verleden laat raden. Het is opgetrokken in een park met vele honderden jaren oude linden. Na door het park te wandelen komen we aan het “Museum van de Marches” Dit zeer oude gebouw dat in het begin van de veertiende eeuw werd opgetrokken, laat in het geheugen van de oude inwoners van Gerpinnes de herinnering aan zijn naam. Het was het huis van de baljuw, zoals het lang in de loop van de voorbije eeuwen werd genoemd. Met zijn blauwstenen bordes herbergde het vroeger de vertegenwoordiger van de plaatselijke macht, belast met administratieve en rechterlijke bevoegdheden. Hier werd het eerste gemeentezegel gebruikt dat in de archieven van 1308 werd teruggevonden. Toen oefende Gerpinnes de rechterlijke macht uit, gesymboliseerd op dat eerste zegel door Sint-Michiel, patroon van de parochie, die met de rechterhand de draak bestreed en die in de linkerhand de weegschaal van het gerecht hield. In 1986 werd die woning door het gemeentebestuur aangeworven om er het Museum van de Folkloristische Optochten van Tussen-Samber-en-Maas te maken. De kostuums en wapens evenals talrijke vlaggen herinneren aan de tijdperken van het Eerste en Tweede Empire. We bezoeken het museum en het is een er zijn eentje van de mooiste die we ook bezocht hebben. Veel uniformen en gebruiksvoorwerpen zijn er te zien ouden vlaggen, instrumenten en nog van alles wat met de marches te maken hebben. Na het bezoek weer verder tot aan de aankomst. Het is zeker een mooie wandeling met kasteel en museum. Toffe wandeling.