Archief

21E MARCHE DES BLES.

LES CASTORS DE BERNEAU.

AUBIN – NEUFCHATEAU.

Neufchâteau was een heerlijkheid die deel uitmaakte van het graafschap Dalhem. Bij de onafhankelijkheid van België inventariseerde geograaf Philippe Vandermaelen in dit dorp ongeveer 194 woningen, een mooi modern kasteel, een molen, een brouwerij en een school. Er waren 902 inwoners. Het inventaris omvat verder details over de natuurlijke omgeving, bodems, landbouwproductie en veestapel. Ook het wegennetwerk van toen is beschreven. De omschrijving door Vandermaelen geeft een interessante inkijk in het dagelijkse leven rond 1830. We vertrekken met onze wandeling in de omgeving van het kasteel van Neufchateau.

Het kasteel is gebouwd in zandsteenblokken met kalkstenen omlijstingen en hoekbanden. Een deel is ook in baksteen uitgevoerd. Van het middeleeuwse kasteel is de vierkante toren overgebleven, die echter meermaals is verbouwd. Hier tegenaan is een traptoren gebouwd. De huidige vensteromlijstingen zijn er in de 15e of 16e eeuw aan toegevoegd. De zuidgevel bevat een toegangspoort, waarboven zich een gevelsteen bevindt met de wapenschilden van J. de Gulpen en M.A. de Draeck, van 1696.

Het kasteel ziet er nog degelijk uit maar toch staan er houten platen voor sommige vensters. We wandelen verder in het Land van Herve. Ten zuiden van de kom loopt de Berwijn in westelijke richting. Het dal wordt omzoomd door enkele hellingbossen. We wandelen door weilanden in het heuvelend landschap. Met hier en daar een oude boerderij. We klimmen even en komen aan Het Fort Aubin-Neufchâteau.

In 1935 werd begonnen met de bouw van het fort en in 1940 was het klaar. Samen met de forten Eben-Emael, Battice en Tancremont (Pepinster) vormden deze forten samen een versterkte positie om het gat tussen de Ardennen en de Nederlandse grens te dichten. De ondergrondse kazerne van het fort bevindt zich op 200 meter van de entree. De kazerne zit op een diepte van 25 meter en werd alleen gebruikt in oorlogstijd. Hier bevinden zich alle noodzakelijke lokalen, zoals een ziekenboeg, slaapplaatsen, eetplaatsen en toiletten. De lokalen boden rust aan 300 man en werden onder een constante overdruk gehouden en gefilterd. Dit werd gedaan om gifgassen buiten te houden, zodat de militairen gewoon konden eten en rusten zonder gasmasker.

Net buiten het fort herinnert een monument aan de gevallen soldaten en een M46 Pattontank staat erbij. Dan weer verder hier prachtige vergezichten over het landschap wij zijn hier op het hoogste plateau, op de heuvelrug is een wijngaard aangelegd, beneden in het dal een oude boerderij. Weer verder komen we aan de achterkant van het fort. Nu komen we aan de rustpost en dan weer verder. Weer prachtige vergezichten over dit heerlijke Land van Herve. Dan een eindje door het bos en we komen weer in het centrum van Neufchateau. We gaan verder en komen langs het museum van het Fort. Spijtig dat het gesloten is. We gaan verder en klimmen weer een eindje door de velden en langs de akkers. En dan komen we terug aan het kasteel van Neufchateau waar onze wandeling eindigt.

OOGSTTOCHT.

AVIAT SINT-TRUIDEN.

ZEPPEREN.

Zepperen is één van de oudste kerkdorpen van Sint-Truiden, gelegen in Vochtig Haspengouw. Een ondoordringbare kleilaag zorgt voor veel water in de bodem en dus ideaal voor de fruitteelt. Vanop de hoger gelegen Honsberg of Hongarenberg (Hongaren vestigden zich hier) Een ‘Kijk op Haspengouw’ met de Sint-Genovavakerk, de beemden van d’Oye en aan de horizon de toren van de basiliek van Kortenbos. De verlaten spoorwegbedding van de vroegere fruitlijn Tienen-Sint-Truiden-Tongeren (1879) snijdt de helling diep in. Tussen de fruitplantage die nu het bijna rijpe fruit dragen appelen en peren. Fruitteelt werd tot begin deze eeuw gezien als een leuke bijverdienste. Tussen 1890 en 1910 verviervoudigde het boomgaardenareaal in Haspengouw. De wandeling voert ons via eeuwenoude veldwegels tussen hectares appel- en perenboomgaarden. Het zicht op de kerkdorpjes Zepperen en Hoepertingen vanop de Hondsberg is heel bijzonder. We hebben controle in Kortenbos. De plaats heette oorspronkelijk Nachtegael naar het leenhof op die plaats. De geschiedenis van Kortenbos wordt sinds 1636 beheerst door het miraculeus beeld van Onze-Lieve-Vrouw en later door de Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Kortenbos. Deze kerk dateert van 1644 en wordt bediend door de Norbertijnen van Averbode. Toch bleven de inwoners deel uitmaken van de parochie waarvan zij het grondgebied bewoonden. Omstreeks 1840 werd er een onafhankelijke parochie opgericht.

De Basiliek van Kortenbos is een éénbeukige barokke kruiskerk met een schip van vier traveeën, een transept van twee traveeën, een koor met één rechte travee met een vlakke sluiting, een oosttoren en een sacristie. Het gebouw is opgetrokken uit baksteen met verwerking van mergelsteen. Het zeszijdige westportaal is gedekt met een leien zadeldak en wordt geflankeerd door lagere noord- en zuidkapellen onder afgeschuinde leien daken. Het portaal heeft markante hoekpilasters en wordt bekroond door een driehoekig fronton van baksteen met geprofileerde mergelstenen lijsten. De drie ingangen van de kerk hebben een geblokte omlijsting van kalksteen. Boven de hoofdingang bevindt zich een ovaal bovenvenster in een rechthoekige omlijsting. In de noord- en zuidgevel van het schip bevinden zich slanke, verdiepte rondboogvensters met sterk geprofileerde omlijstingen van baksteen die de verticaliteit van het gebouw benadrukken. Het transept heeft boven- en beneden vensters die zijn opgenomen in een verdiepte nis. De zware, vierkante oosttoren heeft een kroonlijst op halve hoogte en rondboogvormige muuropeningen op verschillende hoogten. De tweede geleding is verlevendigd met mergelstenen hoekbanden en speklagen, onderbroken door twee mergelstenen, rondboogvormige galmgaten onder een centrale wijzerplaat. De achtzijdige lantaarn wordt bekroond door een peervormige spits, geflankeerd door vier slanke peervormige hoektorentjes.

Na de controle weer verder door de plantage en akkers om zo weer in Zepperen te komen waar onze wandeling eindigt.

46E MARCHE INTERNATIONALE DES HAUTES FAGNES.

CLUB DES MARCHEURS DES HAUTES FAGNE.

SOURBRODT.

De Hoge Venen -Duits: Hohes Venn; Frans: Hautes Fagnes- zijn een onderdeel van het Natuurpark Hoge Venen-Eifel. De Hoge Venen liggen op een hoogvlakte, grotendeels in de Ardennen en voor een kleiner deel in de Eifel. Het ligt in Wallonië in de provincie Luik, en in een stukje aangrenzend Duitsland. Het geheel beslaat ongeveer 4500 ha. De Hoge Venen worden begrensd door Eupen in het noorden, Monschau in het oosten, Malmedy in het zuiden en Spa in het westen. Het Belgische, grootste deel ligt in de Oostkantons (de Duitstalige Gemeenschap plus de gemeenten Weismes en Malmedy) die tot 1919 bij Duitsland hoorden. Met toppen tot net onder de 700 meter is het hoogst gelegen gebied van België, waaronder ook het hoogste punt van het land, het Signaal van Botrange 692 meter boven NAP. Ook ontspringen de riviertjes Roer, Vesder , Gileppe en Helle in de Hoge Venen. In en om de verspreid liggende dorpjes zijn karakteristieke boerderijen te vinden. Sommige huizen en boerderijen zijn omgeven door karakteristieke metershoge beukenhagen, die bescherming bieden tegen wind en regen. Voorbeelden hiervan zijn te vinden in onder meer Sourbrodt. We vertrekken aan de kerk van Sourbrodt, en wandelen door het dorp met zijn typische huizen en boerderijen. Dan komen we aan de Vennbahn

Vennbahn letterlijk: spoorweg van de Venen. De spoorweg werd door de Pruisische staat gebouwd om snel en gemakkelijk steenkool en ijzererts te vervoeren. Ook zou ze de economie van verschillende plattelandsgebieden laten opleven en de inwoners ervan werk verschaffen in de industriële centra, die door de komst van de lijn makkelijker toegankelijk zouden worden. De inwijding vond plaats op 4 november 1889, in de daaropvolgende jaren werd de baan bijna volledig naar twee sporen uitgebreid. Om dit mogelijk te maken moesten verschillende hoogteverschillen (tot 1,7 %) worden weggewerkt en het spoor op sommige plaatsen worden versmald omdat de beschikbare ruimte naar enkelspoornormen was berekend. Beetje bij beetje hield de industrie op om de spoorweg te gebruiken. Later gebruikt het Belgisch leger de spoorweg nog om zwaar materiaal naar het kamp van Elsenborn te transporteren. De lijn raakte meer en meer in verval. Na het totaal stopzetten van alle activiteiten werd nog een poging gedaan de lijn te exploiteren voor toeristische doeleinden. Na twaalf jaar kwam hier ook een einde aan.

We wandelen een eind op de vennbahn en ook in de onmiddellijke omgeving genieten van de prachtige vergezichten. Wat verder komen we in Outrewarche. In het Duits: In der Spinnerei we wandelen langs weilanden en akkers en met prachtige vergezichten het is genieten van de prachtige omgeving. We zien een vos in de weiland en een Rode Wauw in de lucht wat is de natuur toch bijzonder. Wat verder komen we aan de oude station van Sourbrodt. Nog even verder en e zijn terug aan de kerk waar onze wandeling in de Haute Fagne eindigt. Een pracht van een wandeling met een stuk geschiedenis.

MARCHE DE JOUR.

LES MARCHEURS DU GEER.

EBEN-EMAEL.

Eben-Emael; Tot 1963 behoorde Eben-Emael tot de Nederlandstalige provincie Limburg, maar bij de vaststelling van de taalgrens werd de plaats overgeheveld naar de provincie Luik in Wallonië. Door de lange lengte van de plaats wordt er in het Noorden tegen de taalgrens nog veel Nederlands gesproken terwijl het zuidelijk deel overwegend Frans is. Langs het dorp stroomt het riviertje de Jeker die in noordwaartse richting haar water afvoert. en oosten van Eben-Emael bevindt zich het Plateau van Eben-Emael, waar de weg naar Ternaaien overheen loopt. Wij wandelen vandaag op de taalgrens een stukje Wallonië en een stukje Vlaanderen. Na de start wandelen we de velden in en krijgen al vlug een prachtig panorama van de streek, ligt golvend hier nog. Wat velden en weilanden. Een kleine klim en achter ons de kerk van Eben Enael. Voor ons duikt “Montagne Saint Pierre” Sint Pietersberg op.

De Sint-Pietersberg is een heuvel ten zuiden van de Limburgse stad Maastricht. Hij vormt het noordelijke gedeelte van het Plateau van Caestert, een zuid-noord verlopende heuvelrug met een lengte van 8 km (van Jekerdal in Maastricht tot Hallembaye in de Belgische gemeente Wezet). Voor een klein gedeelte ligt het Plateau van Caestert ook in de gemeente Riemst. De Sint-Pietersberg is bovengronds en ondergronds aangewezen als beschermd Habitatrichtlijngebied. Ondanks deze beschermde status heeft de gemeente Maastricht in 2003 een klein deel van de ondergrondse gangen laten volstorten, nadat er nabij het fort Sint Pieter verzakkingen waren opgetreden. Hoewel er wellicht sprake was van een economisch delict is de gemeente hier nooit op aangesproken. Sinds 2013 is de Sint-Pietersberg, samen met het aangrenzende Jekerdal, officieel Natura 2000-gebied en geniet de berg als zodanig bescherming door de nationale en Europese overheid. Het gebied is 233 hectare groot en omvat tevens 24 hectare aan ondergrondse mergelgroeves.

We wandelen verder en dalen af naar Kanne en het Albertkanaal.

Kanne ligt aan de Jeker en wordt in tweeën gedeeld door het Albertkanaal. Het gedeelte aan de (noord)oostelijke kant van het kanaal, heet Neerkanne, het andere, aan de (zuid)westelijke kant, heet Opkanne. Kanne ligt in het dal tussen het Plateau van Caestert (de Sint-Pietersberg) en de Muizenberg.

Het Albertkanaal dat Luik verbindt met Antwerpen via steden zoals Genk, Hasselt, Geel en Herentals, en de Maas met de Schelde. In Vlaanderen beheert De Vlaamse Waterweg nv het kanaal, in Wallonië de Autonome Haven van Luik. Het kanaal ontleent zijn naam aan koning Albert I en loopt door drie provincies, namelijk Luik, Limburg en Antwerpen. Het kanaal werd met de hand gegraven tussen 1930 en 1939. Tijdens de viering van het 100-jarige bestaan van België gaf koning Albert I op 31 mei 1930 symbolisch de eerste spadesteek voor het kanaal dat zijn naam zou dragen. Het Duitse bouwbedrijf Hochtief stond tussen 1930 en 1934 voor de aanleg in, maar het waren Belgische bedrijven die de werkzaamheden aan het kanaal voltooiden in 1939.

Nu wandelen we Kanne binnen en al vlug zie je waarom Kanne ook het witte dorp genoemd word, een aantal merkwaardige mergelstenen woningen en grotwoningen. Gebouwd met mergel uit de groeven. We komen langs de mergelgroeven van Kanne.

In Kanne zijn mergelgroeven te bezichtigen. Deze groeves zijn ontstaan door de winning van mergelsteen blokken, die er plaatsvond vanaf de Romeinse tijd tot aan het begin van de 20e eeuw. De oudste delen van het huidige gangenstelsel dateren uit de 14e eeuw, en het oudste opschrift is uit 1468. Vooral van de 16e tot de 18e eeuw was er veel mergelwinningsactiviteit. Daarna nam de winning af, om na de Tweede Wereldoorlog geheel te verdwijnen. Uit het mergelgesteente zijn in de wijde omgeving veel huizen en monumentale gebouwen, zoals kerken, opgetrokken. Vanaf omstreeks 1900 werden in de groeves ook champignons gekweekt, waar de gangen door hun stabiele temperatuur (10 à 11°C) en vochtigheidsgraad (98%) bijzonder geschikt voor zijn. Momenteel worden deze mergelgroeven door plaatselijke boeren als koeienstal en voor opslag gebruikt, terwijl ze ook functioneren als toeristische attractie. Verder vormen ze een overwinteringsplaats voor vleermuizen. Cultuurhistorisch zijn de gangen van groot belang, mede door de daarin aangebrachte inscripties en afbeeldingen.

We wandelen door het dorp en steken het Albertkanaal over naar de Waalse zijde. We wandelen nu op de sint Pietersberg. En ook hier komen we voorbij verschillende mergelgroeven. We zakken terug af en wandelen nu een eind langs het Albertkanaal naar de sluisen van Lanaye.

De sluizen van Lanaye op de Maas, nabij de grens met Nederland, verbinden het Kanaal van Lanaye en het Albertkanaal. Het sluizencomplex staat bekend als de stop van Ternaaien : Bouchon de Lanaye. Het biedt de scheepvaart doorgang van de Maas naar het Albertkanaal, op het traject Maastricht-Luik. In deze sluizen worden schepen in de richting Maastricht zo'n 14 meter omlaag geschut. De grote sluis (kolk van 136 x 16 meter) beschikt hiervoor over drijvende bolders, de kleine sluizen niet. De laatste tijd zijn de sluizen gesloten voor recreatievaart. In september 2011 startte de bouw van een nieuwe kolk van 225 meter lang en 25 meter breed. De nieuwe sluis, voltooid in het najaar van 2015, heeft de capaciteit tussen het Albertkanaal en de Nederlandse Maas verhoogd.

Het is een indrukwekkend geheel. En van aan de controlepost aan de nieuwe sluis is het een prachtig zicht over het kanaal en de Maas. Na de stop weer verder en wandelen we Lanaye binnen. We wandelen de dreef op die ons over het water brengt en dan wandelen we het mooiste gedeelte van de wandeling in. Het natuurreservaat Sint Pietersberg. Met zijn kalkrotsen en holen. Op geregde afstand staan infoborden die ons het verhaal van de omgeving vertellen. De witte rotsen in de zon is zo wie zo een prachtige zicht. Hier is het wel geregeld een forse klim maar het zicht dat je krijgt maakt veel goed. Zo komen we op de bunker kanaal zuid. Welke aan de doorgang van het kanaal ligt boven op het plateau. Van hier hebben we een prachtig panorama op Ternaaien, de sluizencomplex en op Nederland. Dan wandelen we over het Fort langs de verschillende ondergrondse bunkers. Na een korte afdaling aan de ingang van het Fort komen we aan de controlepost.

Fort Eben-Emael

Fort Eben-Emael, is een voormalig Belgisch militair verdedigingswerk dat deel uitmaakte van de buitenste oostelijk gelegen fortengordel rond Luik, gebouwd in het Interbellum. Dit uniek gelegen en uitstekend bewapend sperfort, met 17 ondergronds met elkaar verbonden bunkers beschouwde men destijds als oninneembaar. De praktijk toonde dat de hoge Belgische verwachtingen van het fort onterecht waren. Op 10 mei 1940 slaagden 86 goed geoefende Duitse Fallschirmjäger erin door verrassing, snelheid en innovatieve militaire technieken (gebruik van zweefvliegtuigen en toepassing van een nieuw wapen: de holle lading) om in een "dode hoek" (namelijk boven op het fort) te landen en het geschut van het fort in vijftien minuten uit te schakelen. Na anderhalve dag belegering moest het fort (1200 manschappen) capituleren.

Het is nu wel een mooie plek om een controlepost te hebben en zo kunnen we nog een kijkje nemen rond het fort. Maar de geschiedenis is een ander verhaal. Wij moeten verder met onze tocht tegenover het fort de grote watermolen.

Moulin Loverix

De Moulin Loverix is een watermolen op de Jeker, gelegen aan Rue Wérihet 25 te Eben-Emael. Het is een onderslagmolen die fungeerde als korenmolen. Reeds in 1800 bestond deze molen. Ze werd in 1940 getroffen door een Stuka-bom, waarbij dak en watergevel zwaar getroffen werden, maar de maalinrichting en het waterrad intact bleven. In 2005 werd de molen gerestaureerd en werd een café ingericht (le Moulin de Frangèle). Ook het rad werd hersteld. In 2014 kwam er, na hernieuwd herstel, een pannenkoekhuis annex brasserie in de watermolen. Het interieur van het restaurant toont de gietijzeren overbrenging en de overgebleven twee (van de drie) maalstoelen. De molen maakt onderdeel uit van een hoevecomplex dat deels in natuursteen is gebouwd. De watergevel werd, na de bominslag, in baksteen uitgevoerd.

Weer verder en nu komt het einde in zicht nog langs een paar grote oude boerderijen en we zijn terug op ons vertrek. Altijd en mooie en aangename wandeling in dit stukje bijzonder België.

16E MARCHE DE SEMAINE.

LES MARCHEURS DES ECHOS DE LA MEHAIGNE.

BURDINNE.

Vandaag wandelen we in het “Pays Burdinale Mehaigne”

Het natuurpark Burdinale-Mehaigne bevindt zich in Hesbaye, in de driehoek tussen de gemeenten Huy, Andenne en Hannut. De vzw “Etudes et Promotion du Parc naturel régional de la Vallée de la Burdinale” werd opgericht in 1981, en het natuurpark werd definitief erkend in 1991. Het overkoepelt 22 dorpen van de eenheden Braives, Burdinne, Héron en Wanze met ongeveer 15000 inwoners in het natuurpark. De rivieren waarnaar het genoemd is, de Burdinale en de Mehaigne, slingeren zich door de 11.000 ha van het gebied en vormen daarbij twee geografisch zeer gediversifieerde valleien, met boeiende landschappen en fraaie, goed bewaarde dorpen. Het natuurpark is welgelegen op het ontmoetingspunt tussen het plateau van Hesbaye en de Maasoevers. Deze bijzonderheid verklaart enerzijds de bosecosystemen in vochtige milieus en weiden in de valleien, en anderzijds de uitgestrekte landbouwgronden van Hesbaye. Voor wandelaars is hier een uitgebreide keuze aan gevarieerde wandelingen te midden van een uitzonderlijke fauna en flora. Tal van sites zijn geklasseerd in Natura 2000, het Europese netwerk van plaatsen met een opmerkelijke biodiversiteit. Dankzij dit opmerkelijke natuurlijke, historische, culturele en architecturale erfgoed met historische kastelen en boerderijen is het natuurpark de streek bij uitstek voor een wandeling op een plattelandsvriendelijke manier.

Onze wandeling vertrekt in de Ferme de la Grosse Tour

De hoeve Ferme de la Grosse Tour staat sinds 1998 op de monumentenlijst en dankt haar naam aan de imposante toren uit de 18e eeuw. Voorheen heette de hoeve het kasteel van Burdinne en was dit het domein van de heren van de regio. Het is gebouwd naar het model van de vierkante hoeve, en aan alle gebouwen die uit de 16e en 18e eeuw dateren zijn diverse werkzaamheden uitgevoerd. De schuur en de stallen zijn in de 17e eeuw toegevoegd en in de 18e eeuw is een nieuw woongedeelte gebouwd, in het verlengde van het binnenplein. Dit grote gedeelte vergroot de oppervlakte van het binnenplein en zorgt ervoor dat het plein een L-vorm krijgt. De gebouwen zijn in de stijl van de Maas-renaissance en de inrichting van de binnenruimtes reflecteert ook nu nog de sociale status van de bewoners.

Hier is ook de vereniging “Pays Burdinale en Mehaigne” gevestigd. We verlaten dit indrukwekkend gebouw en wandelen de velden in en al vlug komen we de kapel St Pierre. We zijn in Lamontzee. Een landbouw dorpje met veel velden en akkers we lopen door het veld en komen aan een veld met zonnebloemen toch prachtig om te zien. Dan wandelen we het dorp binnen verschillende oude boerderijen komen we tegen en dan verlaten we de dorpskern om door het heuvelend landschap te wandelen hier veel weilanden met koeien. Dan een eind door een bosje met holle wegen en zo komen we aan een klein kasteelhoeve met toren en een prachtig wapenschild met ridderhelm en tekst BARR ERA. Dan weer verder tot we aan de watermolen komen. Dan wandelen we een dreef op die ons naar het domein van het kasteel van Lamontzee brengt. Wat een prachtig domein en kasteel wij hebben hier controle op het domein met een prachtig zicht op de achterzijde van dit mooie kasteel wat een landgoed spijtig dat we niet meet info vinden over dit kasteel. Toch fijn dat we over het domein mochten wandelen en zo een prachtig zicht op het kasteel kregen. We verlaten het domein door de grote toegang. Dan zijn w eterug in Burdinne. Nog een eind over de oude tramlijn tot we opeens aan de tramstatie staan.

Het oude station van Burdinne is een complete site met de 12sporen en drie lijnen: Burdinne-Huy-Bierwart, Burdinne-Huccorgne-Vinalmont (ontmanteld in 1942 door de Duitsers) en Burdinne-Acosse. De rest overleefde tot 1957 voor het transport van bieten. De site is een unieke groep in zijn soort.Rechts het passagiersgebouw-beschutte wachtkamer, pakjeskamer, residentie van het hoofd van het depot en de moestuin bevindt zich voor de locomotiefloods met zijn "Lantaarn" voor stoomuitlaten. Het Burdinne-station is gebaseerd op een standaardplan ontwikkeld door de architecten van de SNCV aan het begin van de 20e eeuw. Het werd gebouwd rond 1908.

Het ligt op een prachtige plek te midden van het groen en als het later geheel gerestaureerd is zal het een prachtige plek worden. In de loods staat een oud tramstel spijtig dat we daar geen foto van hebben kunnen maken. Wij wandelen verder en komen zo terug in het centrum van Burdinne. Aan het oorlogsmonument staan twee Duitse PAK-40 anti-tank kanonnen opgesteld en het plein er voor is ook mooi. Naast het monument nog een prachtige gebouw met als opschrift “Vis unita fortior” “Vereende kracht maakt sterker”. Wat verder zijn we terug aan ons vertrek. Een prachtige wandeling in het” Pays Burdinale Mehaigne”

41E MARCHE INTERNATIONALE.

CLUB DES MARCHEURS DE BELLEVAUX.

BELLEVAUX.

Bellevaux is een dorpje in het midden van de Belgische Ardennen, vlak bij het bekendere Malmédy. Het dorpje ligt boven op een heuvel en dat staat garant voor mooie panorama’s, zeker als je weet dat zowel de Warche als de Amblève er elk door hun eigen vallei stromen én er samenvloeien. Water, altijd leuk! We wandelen het dorpje uit langs de kerk, Saint-Aubin en het ensemble van de kerk, de begraafplaats eromheen en de omliggende muur uit 1435. Wat verder komen we langs de prachtige natuur van de streek maar eerst komen we langs De brouwerij van Bellevaux .

Deze familiale microbrouwerij op een voormalige boerderij nodigt je uit om de verschillende fases van het productieproces van ambachtelijke bieren van hoge gisting te ontdekken, zoals de Blonde, de Brune, de Blanche, of de Malmedy Triple. Je kan al deze bieren ter plaatse proeven, in de gezellige herberg. De Brouwerij van Bellevaux ligt in de Oostkantons, een regio vol tradities. Tijdens je bezoek zie je de prachtige oude koperen vaten waarin de Bellevaux gebrouwen wordt.

We moeten verder met onze tocht door het prachtige landschap. Prachtige is het om te zien hoe de vakwerkhuizen in de vallei liggen en zo een tipje van hun schoonheid prijs geven. Het golvend landschap is bijzonder om te zien maar nog mooier om te bewandelen. Op de draad van een weide zitten jonge zwaluwen te wachten tot hun ouders eten brengen en ze blijven zitten we zijn op enkele meters van hen af wat is dit toch bijzonder. Wat verder komen we aan de samenvloeiing van Warche en Ambleve. Wat verder in het volgende dorpje staan verschillende vakwerkhuizen en boerderijen gedeeltelijk vakwerk en verder gedeeltelijk lokale steen. Hier is de rustpost. We zijn in het dorpje Warche. Het dorpje Warche, de plaats waar de rivier Warche in de Amblève uitmondt.

De Warche

De rivier ontspringt op een hoogte van 650 meter boven de zeespiegel. De bron van deze rivier ligt in Losheimergraben aan de Belgisch-Duitse grens. De stroom loopt ongeveer 50 km in westelijke richting door het plateau van de Hoge Venen. De rivier meandert in de smalle vallei en voedt de stuwmeren van Bütgenbach (Meer van Bütgenbach) en Robertville. Daarna stroomt ze door de kloof van Bevercé, de vallei van Malmedy en mondt ten slotte bij het gehucht Warche in de Amblève uit.

Rocher de Warche.

De pittoreske Rots van Warche, is zeker de mooiste en meest interessante van het land, in deze rotsachtige structuur behorend tot de Formatie van Bellevaux die tot de oudste rotsen van België behoren sinds ze uit het lagere Cambrium stammen. De rots staat op de rechteroever van de Amblève , op het zuidwesten en is verticaal en 20 tot 30 meter hoog, met voornamelijk platen en kleine daken. De steen is een solide kwartsiet vrij compact per zone en in het algemeen nogal glad.

Is een prachtig zicht als je erboven op staat. Verder met onze tocht en komen in Thioux weer wat verder langs oude boerderijen en zo komen we terug in Bellevaux. We wandelen langs het oudste vakwerkhuis en zo komen we terug op ons vertrek.

16E GRANDE MARCHE DES CROISES.

LES SABOTS DE GODEFROY.

ROCHEHAUT.

Zoals de naam aangeeft, ligt Rochehaut op een uitstekende rotspunt boven een lus van de Semois. De rivier heeft de vorm van een "hoefijzer" en omgeeft het geklasseerde dorpje Frahan met zijn oude lage huizen. De rijkdom aan natuurlijk erfgoed is er enorm. Balkon met zicht op de Semois. Eén van de mooiste panorama's van het land. Rochehaut dankt zijn naam aan de speciale ligging dat het dorp uitzicht geeft over één van de mooiste panorama's van het land. Gelegen aan het uiteinde van een plateau, op een rotsachtig voorgebergte, reikt de beboste helling tot de vlakte van Laviot. Rochehaut kijkt over twee valleien neer. In één vallei omgeeft een lus van de Semois het dorpje Frahan met haar kapel, huizen met leistenen daken en droogplaatsen voor tabak. Wat betreft het uitzichtpunt. Frahan is onlosmakelijk verbonden met Rochehaut. Vanaf zijn balkon wordt dit dorp zo gewaardeerd, met zijn geklasseerd uitzonderlijk natuurlijk erfgoed, de beboste graten, de kerk van 1843 en meerdere typische huizen van de Semoisvallei uit de 17e eeuw. Zoals overal langs de Semois zijn het de uitzichtpunten die de aandacht trekken. Enkelen zijn minder bekend, alleen bereikbaar via wandelpaden, maar zeker de moeite waard, zoals die van "des Echelles", "des Corbeaux" en "les Crêtes de Frahan". We genieten van deze prachtige wandeling met stukken door het bos langs de vallei van de Semois maar vooral het dorp zelf met als hoogtepunt het zicht op de Semois van op de hoogte in het dorp. Ook de vele tabak droogplaatsen zijn indrukwekkend en op zulke prachtige wijze bewaard. We wandelen ook door het dorp zelf. We gaan even een bezoek aan de kerk brengen, we zijn onder de indruk van het geschilderde plafond. De huidige kerk van Rochehaut is in 1778 opnieuw gebouwd op de basis van de kerk uit 1614. De kerk is gemaakt van schist, zandsteen en kalksteen. Saint Firmin en zijn patroonheilige. Zijn verjaardag wordt elke eerste zondag van oktober gevierd. Het geheel van de kerk, de begraafplaats en de stadsmuur is beschermd. Een bijzonder kenmerk is de bolvormige torenspits... weer verder na ons bezoek aan d ekerk en komen zo aan het dierenpark "Entre Ferme & Forêt" of het landbouwmuseum "Agri-Musée". Het Landbouwmuseum van Rochehaut beperkt zich niet tot het tentoonstellen van boerenambachten. Het biedt de bezoeker tevens de gelegenheid een uiterst representatieve waaier oude stielen te (her)ontdekken die voorheen door de inwoonsters en inwoners van de Semois-vallei werden uitgeoefend. Het dierenpark "Entre Ferme & Forêt", met een dertigtal dierensoorten, we wandelen erdoor en zijn onder de indruk van de vele dieren. Als we voorbij het museum zijn dan zijn we ook aan het einde van onze wandeling, wat een pracht van een wandeling.

MARCHE ADEPS.

TILFF.

Onze wandeling vandaag in Tilff vertrekt in het PARK VAN HET DOMEIN VAN BRUNSODE. Het publieke park ligt rondom het kasteel van Brunsode (kasteel van Tilff) uit de 17e eeuw en is een opmerkzame plaats met zijn vijver en waterpartijen. Dit prachtige kasteel draagt nog steeds de naam van zijn eerste eigenaren: Brunsode. Het is in de 17e eeuw gebouwd, in Lodewijk XII-stijl. De vierkante toren bestond echter al in 1294, en hoorde bij een oude versterkte burcht. In 1972 werd het kasteel door de gemeente gekocht en in 1990 werd het geheel gerenoveerd. Het hoofdgebouw doet voornamelijk dienst als feestzaal; in de bijgebouwen in de zuidvleugel van het kasteel, vinden culturele activiteiten plaats. In de orangerie worden workshops gegeven, de boerderij is tegenwoordig een Jeugdherberg en de stallen zijn omgebouwd tot bijenmuseum. Het kasteel ziet er prachtig uit de bijgebouwen moeten nog wat hersteld worden maar het is een prachtige plek om met de wandeling te vertrekken. We wandelen het park uit langs de verschillende gebouwen ook langs het bijenmuseum dat we straks gaan bezoeken. Door het dorp Tilff. De Ourthe vloeit door het dorp we wandelen verder en komen aan een prachtig stukje natuur door het Bois des Manants, waarvan de naam teruggaat tot de zeventiende eeuw. In die tijd was het kapittel van de kathedraal van Saint-Lambert, dat eigenaar was van het bos van Tilff, haast voortdurend in conflict verwikkeld met de inwoners van de gemeente (‘manants’, een oud woord voor boeren). Onderweg zijn er heel wat dolines te zien – min of meer cirkelvormige verzakkingen van de grond, ontstaan door erosie van de kalkrijke ondergrond onder invloed van water –, verdwijngaten, twee uitkijkpunten op de vallei van de Ourthe dat ons naar de Abbaye de Notre Dame de Brialmont brengt.

Een beetje geschiedenis ...

Het kasteel van Brialmont ligt op een majestueuze rots en domineert een prachtige vallei. Brialmont lijkt te hebben gediend tijdens de eeuwen. Voormalige residentie van bisschop de Grady (achttiende eeuw). Het domein van Brialmont werd gesticht door Eustache de Hamal, die stierf in 1282, maar het is uit 1361 dat men als eigenaar van het kasteel de familie van Brialmont vindt. Gelegen in een park en een opmerkelijke omgeving, belangrijk U-vormig kasteel herbouwd in 1923 op basis van gebouwen uit de 13e tot de 18e eeuw. - Sommige bijgebouwen uit de 18e eeuw. - Op de binnenplaats, conventuele kapel van 1964. Weinig inwoners weten dat er een cisterciënzerabdij op het grondgebied van hun gemeente is. Werd eigendom van de Mélotte de Lavaux in de 19e eeuw, vervolgens Otreppe de Bouvette, voordat het werd overgenomen door Cisterciënzer nonnen (1961). In 1956, toen G. d'Otreppe stierf, werd het kasteel gegeven aan zijn dochter, een non, die het schonk aan haar gemeenschap. Het is echter op 5 augustus 1961 dat een gemeenschap zich vestigde op de hoogten van Tilff, met het kasteel van Brialmont. Sinds 19 november 1974 is de congregatie geïntegreerd in de Order of Citeaux. Naast agrarische activiteiten komt een champignonkwekerij nu de economie van hun klooster te hulp. De cultuur van de "Brown Agaric" prachtig gekleurd en zo lekker, is van traditie in dit land.

Vandaag heeft de gemeenschap 11 nonnen. Hun dag is verdeeld in lezen, gebed, liturgische diensten en manueel werk. De moestuin is omgetoverd tot een boomgaard. Het laat toe om de vruchten te plukken waarmee zuster Camilla, met behulp van zuster Stephana en zuster Agnès, heerlijke jam realiseert die wordt verkocht in de abdijwinkel. We nemen even d etijd om naar de abdij te kijken wat een prachtig gebouw is het kasteel en wat een zichten over het landschap. We wandelen door het landschap bos en landbouw wisselen af gewoon mooi. Weer een eindje verder komen we alngs het monument van DONNAY (210m) Deze impressionistische schilder beeldde in zijn werken (naast bomen en de Ourthevallei) ook vrouwen uit. Hij werd in 1862 in Luik geboren. Zijn werken waren in vele tentoonstellingen te zien en in 1901 werd hij docent aan de Kunstacademie van Luik. Vier jaar later, tijdens de wereldtentoonstelling in Luik, las hij een discours voor welke de basis legde voor de verdediging van Waalse cultuur. Daarna trok hij zich terug in het dorpje Méry om zich aan de Ourthevallei te wijden. In 1921 maakte hij een einde aan zijn leven omdat hij depressief was. Wat verder komen we aan de plek die Boubou (215m) weer verdre door het bios komen we aan de plek Chapelle de la Chawresse (200m) de Onze-Lieve-Vrouwenkapel van Chawresse is gebouwd om aan de laatste wens van een overleden persoon te voldoen (Mevrouw Olivati) en werd geopend op 26 mei 1984. Weer wat verder komen we in Cortil (Esneux) we zijn nu bijna terug op ons vertrek nog een eindje door de stad en dan staan we opnieuw voor het kasteel BRUNSODE.

We gaan na de wandeling het Bijenmuseum bezoeken.

Dit museum is uniek in Wallonië en bevindt zich in de oude schuur van de boerderij van het kasteel van Tilff. Het bezoek aan het bijenmuseum begint met de vertoning van een audiovisuele montage die de vele activiteiten van de werkbijen in verschillende periodes van hun leven illustreert. Vervolgens ontdekken we een grote verscheidenheid aan bijenkorven en apparatuur die in de bijenteelt worden gebruikt en die de evolutie van de bijenteelttechnieken door de eeuwen heen laten zien. Het museum belicht ook de resultaten van het onderzoek van Nobelprijswinnaar Karl von Frisch, in het bijzonder naar de "taal" van de bijen die elkaar boodschappen overbrengen door middel van een achtvormige dans op een honingraat in de kast. Een aantrekkelijk onderdeel zijn ongetwijfeld twee glazen kasten waarmee je het komen en gaan van de haalbijen en de activiteiten van de werkbijen in de kast kunt ontdekken.

Na ons bezoek keren we terug naar huis. Een heel mooie wandeldag en een bijzondere ontdekking met het Bijenmuseum.