Vanonder de stèirt van 't Pèirt...
Ge wètj, of ge wètj dâ ni, mor de wéirman vâ vroeger van de Véitéijèm, den Eddy, die woeintj ier uëk in ’t stat. Nâ zagge’k èm van de wéik op stroët luëpe en ik kost mè toch ni loëte van èm isj oën te spréike… ’t Is ni-j-omdâ die mènsje vroeger alle doëge op den tèllevies kwampe, dâ ge die nikker ni kènd’ oënklappe nowô. Alléi, ik verschaut er af, dad’ is nog ne vrinnelaike mènsj zènne. We stonte azuë ne menniet of twië te babbele en al mè ne kiër begint dâ d’r toch te rèigene…, te rèigene! Nâ wazze’k man mouil toch wèrral ni miëster zéiker en ik zei: “ja, as de vloëge bouitekomme…’.
Nâ paktege die dâ toch wel op èm zéiker! Ik ouë dâ vanèigest azuë ni bedoejltj nowô. ‘k Was d’r faitelaik zelf vâ verschaute. A staptege déir zonder iet te zègge… En ik waa-j-èm zjust isj vroëge of datten ni-j-isj kost kaike waffer wéir dâ’t zouë zain den 30 mèi van 2010… Mor faitelaik zâ dië d’r toch nog ni kènnen op antwaurde nowô! ‘k Zal èm wel nog nikker téigekomme!
Piër van Tatjes.
