Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

akke.beakke.be
Zondag 26 augustus 2007

zwarte droom

de armen zijn te kort
als ik de bloesem
wil plukken
lang rek ik me uit
om te grijpen, te rukken

een slechte droom
gaat aan mij voorbij
een kerker moeten
ontvluchten
maar niet wil lukken

mijn voeten
in grijs beton
gegoten

verstard beeld
van stuurloos voelen
langs muren van
beslagen glas
waar doornen
spiegelen aan
het schaduwlicht
van wat is maar
vooral was


ik adem
mijn verleden,
heb een
leven lang
de draak bereden
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:27
Zondag 26 augustus 2007

verlate vlinders



ik zag verlate vlinders
dichtbij maar ook ver weg
ze hadden op mij gewacht
had ze ver verbannen,
uit mijn denken gedacht

had het pad verengd
zag nog weinig licht
sloot mij verkrampt
voor ander goeds
het bleek, uiteindelijk,
niet echt gedicht

heb die fladderaars
bij me geroepen
mijn ramen weer
wijds open gezet

dat heb ik nodig
met meerdere te gaan
over mijn levensstoepen

kan mijzelf
aan anderen
niet onthouden
dat is wat ik zo
van het leven leer

ik laat me daarom
opnieuw roepen

één kostbare vlinder
koos voor de nacht
hij is mijn ziel vergeten
vloog voorbij
de innerlijke spiegel

ik word nu veracht

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:27
Zondag 26 augustus 2007

getijden

zoeken
over de grens
van de schaduw
is een wens

het blijft bij een
schuchtere verbeelding
van ravijnen
die ik vul met goden
of te zoete rozijnen

soms
schep ik een
verduisterd einde,
opgaan in niets
van al het zijnde

zo bewegen
mijn getijden
als liefde en
verlies
van vermijden
of bezitten

het is maar net
hoe het gemoed vaart,
ik ongewild kies
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:26
Zondag 26 augustus 2007

izabella

waarom zie ik toch telkens
weer die bleke vrouw
met donkere ogen
en lokken als
ragfijne draden
die niet gedogen
dat ik mijn handen strek
vol wellustige begeerte
om haar eer te versmaden



haar uitdagende lippen
zo intens zwoel
zuigen mij nog dichter
naar haar lijf
zij dwaalt af, ik mis mijn doel
raak verstrikt
in het erotisch gevoel
als ik in gedachten
de liefde bedrijf
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:25
Zondag 26 augustus 2007

laatste mijmeringen



de man, oud, maar geen prater
ziet uit over golvend groen water
ietwat in gedachten verzonken
denkt hij aan het nabije later

niet dat hij die blind miskent
het einde is reeds eerder verkend
zijn tijd is allengs versleten
de dood is sluipend al gaan eten

aan hem is vrees niet besteed
verlangt naar het oneindig niets
de komende rust is geen leed

van het aardse wil hij zich bevrijden
dat is slechts zijn laatste wil
zijn hoofd knikt al naar hemelse weiden
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:25
Zondag 26 augustus 2007

de lijkenmars

in de mars der lijken
voert grauwheid de toon
het dof gekletter der botten
kent geen verschil
tussen armen en rijken

op muziek van de stilte
waggelt men voort
door de donkere steeg
van de ijzige kilte

her en der sluiten
kornuiten zich aan
om het peloton
te versterken
met wezenloze botten

zo gaat men voort
donkere gaten tegemoet
alwaar zij zich begraven
totdat de dood weer
een beroep op hen doet



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:24
Zondag 26 augustus 2007

de Bevrijding



als het gras weer groeit
is jouw oorlog niet gestorven
nog steeds wordt
in jou gestreden
ook al heb je
al lang geleden
de vrijheid verworven



je zwoegt in
opgejaagde dromen
en zweet aldoor
de angst van barakken
ja, je zult nimmer
aan het gevang ontkomen
en eindeloos naar
verlichting snakken


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:23
Zondag 26 augustus 2007

de Bevrijding 2



als het verre zicht
is begraven in
het verleden

als loze hoop
er slechts is
om te beleven

zie ik niet meer
dat wat komt
voel ik niet verder
dan de scherven
van oud zeer

ik adem alleen
om door te leven
het kan niet anders
mijn blik raakt verstrikt
in een machteloos web
door anderen eerder
voor mij geweven

ben ik wel bevrijd
als de oorlog is verdreven?



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:22
Zondag 26 augustus 2007

as icke sterfe ( iegene taole)



As icke meuge sterfe
Ick sieje aol werumme
Ende sie freugt ende piene
In haort ende lieve geprieme


So mien jung, moei kieke
Ungelieke ende so rieke
T'is recht unne gaeve
Hunne siele te laeven


Al dieje mense, o so tere
Gelieke vao ende mien mude
Maoke mien so mere
Icke sou so gere die lefe kere

As icke meuge sterfe
Ende alle werumme sie
Laeve mie die stille
Gelieke die dode hunne ruste wille

Waor dan bluuve die piene
In haort ende lief de miene
Icke groete dich sere
Mien al lieve, so tere
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:22
Zondag 26 augustus 2007

prille lente



op het jonge gras
groen sprietig
in een open plek van
het speelse sparrenbos
tel ik de zwoele zuchten
van de oostenwind
 
ik proef een prille lente
die mij bemint
en een hemelse passie
wordt mij geschonken
 
in haar natuurlijke
verschijning 
heb ik even
naar heelheid
mogen lonken
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:21
Donderdag 9 november 2006

ik, de mens



ik ben geen engel des heren
doch mens, kwetsbaar en klein
geen adelaar met omvangrijke veren
maar aan aard en aarde gebonden
kan onmogelijk alleen het ontij keren



kan mijzelf niet eens bezitten
laat staan een mens, de ander
ik tracht mijzelf wel te delen
in wezen een binding aan elkander
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 9 november 2006

een sleutel te smeden




wat is toch de zin
als mijn armen
naar jou strekken
en zij in schaduw
vertoeven

je zag in mij
wat zonnige vlekken
die naarmate
de tijd voortschreed
jouw hoop en verwachting
in desillusie
begroeven

waarom zal ik jouw boeien
nog raken
als slechts verdriet
en wanhoop
je bestaan zo wraken

vertel maar niets
ik ontbeer de macht evenzeer
een sleutel te smeden

en vertoef voortaan verblind
op het braakliggend veld
van heden




Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 6 november 2006

heden ten dage



heden ten dage
waar licht knokt
tegen donkerte
en blaren
dwarrelen
naar vaste bodem
lijkt het dat
ook ik ga schuilen
om mijn ziel
weer te ontwaren


niet dat ik in
de vroege mist
geheel zal opgaan
ook in mij is
een terugtrekkende
beweging
een tocht naar binnen
waar in afscherming
de dood rijpt
naar winterse termen
en mijn gedachten
doelloos zullen zwermen

een herhalende tred
van groeiend sterven
ogenschijnlijk een pas
op de plaats rust
tenware het flamboyante
voor een wijle in slaap
moet worden gesust

deze kracht
zo natuurlijk en gewoon
is sterker dan
mijn speelse geest
toch vertel ik mijzelf morgen,
met weemoed weliswaar,
hoe de zomer is geweest


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 14 november 2005

zij ging al (drieluik: deel 1)



een lieve meis
heeft haar jeugd verloren
zinloos en plots
eindigen haar woorden
stokt de weg naar voren


haar jong verleden
een scheppende bloem
sterft in het heden
bladeren van geluk
zuigend naar het licht
buigen troosteloos
worden machteloos
afgesneden..


de toekomst
komt haar niet meer toe
ook die liefhebben
ervaren met ongeloof
de gemiste verwachting
schreeuwende pijn
bevriest het redelijk denken
hoop daalt in de
menselijke achting


daar gaat zij nu
op een onbekende weg
heeft ons ongewild verlaten
een ding kan ik zeggen
niemand, nee niemand
zal haar uit ons hart
kunnen praten





Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

↑ Terug naar de berichten