Donderdag 20 oktober 2005
het is mijn
laatste traan
bij het koude
witte laken
de spitse neus
prikt een landschap
in het uitgestrekte
oog in oog
met verleden tijd
bevroren in een
verloren strijd
mijn gevoel lift op;
hij was een echt mens
mijmer ik
dat zeg ik altijd
bij het overschrijden
van de aardse grens
ik draai om
verlaat wat eens was
richt nog één blik
dag... zeg ik
niet dat hij het hoort
maar toch...
ik hoop dat hij
Donderdag 20 oktober 2005
schuifelend dwaal ik door de schier eindeloze gang zie schaarse houten beelden de schepping danken de marmeren plavuis hier dof door schaduw…
in dit licht gedicht hoort men alleen de zwakke echo van gedoofde klokken lopend over grind, dat hoort bij rouwen, graaf ik het graf van ver…
fotografie: cornelia ettl
kom kijk toch je bent zo welkom in mijn ogen ervaar de milde blik die jou aanschouwt en kleurt met kristallen bogen kom maar geef even je ha…
het is koud om me heen als de dageraad daagt ik draai de lamp boven mij hoger en voel de verlichtende warmte mijn gezicht spiegelt in de rui…
op het balkon van mijn fantasie aanschouw ik heimelijk van achter mijn mannelijk masker het groeiend genot puilend en buigend, zacht rustend…
Donderdag 13 oktober 2005
in mijn ochtendrijk
ben ik alleen
zo mooi alleen
donker is nog
het gordijn
naar het licht
maar toch
geluiden van mijn kippen
o…
ben ik alleen
zo mooi alleen
donker is nog
het gordijn
naar het licht
maar toch
geluiden van mijn kippen
of nabije hond
kleuren de
bevalling van de dag
dit is rust
na slapen
stilte
balanceren
tussen zwart en wit
nog niets moet
zo luister ik
nog in mijzelve
zie langzaam
de contouren
van de geboorte
het beeld
van de dagelijkse
schepping
omrand met
groeiend blauw
ik schenk mezelf iets, door het jou te geven, zachte woorden van satijn als eeuwige momenten van even zij komen uit overdadig niets de eigen…
mijn ogen sluiten, zien scherp in het donker achter betraande ruiten
mijn schaduw gekromd passeren mijn stem stokt,
de keel verengt
als i…
mijn schaduw
de keel verengt
als ik mijn handen
wil strekken
naar het verloren
verleden
tevergeefs
de tijd
heeft een
blind paard
bereden
een vinger
over de
grove steen
kan niets
zeggen
jij bent
weer
koud
als
voorheen
één traan
ontsprongen
uit een
kale rots
van dode steen
verraadt
mijn bestaan
gepolijst
door
scherpe hoeken
zoekt hij
zijn weg
naar buiten
hem neemt
eer ik mezelf
kon uiten
laat ik antwoorden
over aan de tijd
geef over aan de duur
van lengte in het verschiet
zonder richting
voortgedreven
langs onzekere wegen
wroetend, worstelend
hard roepend,
ik weet het niet
dan trekt het licht
zo voor me uit
zuigend naar het einde
van een straat
maar daar aangekomen
resten slechts
gloeiende kolen
de vlam was al verder
en laat mij,
over dorre heidevelden
dolen
Donderdag 29 september 2005
erna
overzie ik al
wat mijn hand
noemde
het toonde groots
maar in wezen
was het
alsof mijn leven
voorbij zoemde
zoveel schetsen
met emotie
doorvlochten
ik kon niet alles
letterlijk etsen
vele gedachten
bleken gedrochten
toch kleeft
het dromen
aan mijn lijf
nog geen gedag
aan wat komt
zoveel heeft men mij gegund
denk ik
met een milde lach
dat heb ik toch ook
opgesomd?
Woensdag 21 september 2005
een lans doorsteekt mijn hoofd borst buik zo alles, het verwondt het splijt mij, mijn wereld; een vaste aarde het pint mij in de weke grond … een lans
Maandag 12 september 2005
in willen
begrijpen
zit rijpen
besloten
als ik dat
zo beleef
ontdek ik
mijzelf
in jou
en word jij in mij
gegoten
begrijpen
zit rijpen
besloten
als ik dat
zo beleef
ontdek ik
mijzelf
in jou
en word
gegoten
mijn raam verschuilt zich achter zachte groene tinten van bossen en bomen ik voel al wat gaat komen van najaarskleuren droom ik van nevelgeu…
Zaterdag 10 september 2005
de gerijpte palm van mijn korte hand is als boezem van geschenken ze raken jou zonder te tasten of door afstandelijk wenken de slagen van he…
foto:cornelia ettl
met rollende lippen
als een golvende stroom
langs milde oevers
met sprietend gras
voer mee met de
waterige letters
in noten gevangen
en vind de melodie
in een draaiende kolk
daar vormen zij
benedenwaarts gericht
een spiraal van klanken
waar de echo luistert
haast onhoorbaar
naar prille woorden
zo vindt mijn dicht
het lied van tongen
worden nieuwe zinnen
in het hart geboren
opstomend uit
de dragende buik
laat je dan glijden
op de adem
van het gevoel
als in het
stromend blauw
van verlichte golfjes
fotografie: cornelia ettl
dag
