Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

akke.beakke.be
Dinsdag 4 oktober 2005

één levenstraan











slechts
één traan
ontsprongen
uit een
kale rots
van dode steen
verraadt
mijn bestaan
 
gepolijst
door
scherpe hoeken
zoekt hij
zijn weg
naar buiten

alwaar de zon
hem neemt
eer ik mezelf
kon uiten
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 11:23
Zaterdag 1 oktober 2005

stuurloos




foto:cornelia etll






soms laat ik antwoorden
over aan de tijd
geef over aan de duur
van lengte in het verschiet
 
zonder richting
voortgedreven
langs onzekere wegen
wroetend, worstelend
hard roepend,
ik weet het niet
 
dan trekt het licht
zo voor me uit
zuigend naar het einde
van een straat
maar daar aangekomen
resten slechts
gloeiende kolen
 
de vlam was al verder
en laat mij, 
als het ware,
eeuwig,
over dorre heidevelden
dolen
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 29 september 2005

the day after











een dag
erna
overzie ik al
wat mijn hand 
noemde
 
het toonde groots
maar in wezen
was het
alsof mijn leven
voorbij zoemde
 
zoveel schetsen
met emotie
doorvlochten
 
ik kon niet alles
letterlijk etsen
vele gedachten
bleken gedrochten
 
toch kleeft
het dromen
aan mijn lijf
 
nog geen gedag
aan wat komt
 
zoveel heeft men mij gegund
denk ik
met een milde lach
 
dat heb ik toch ook
opgesomd?
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 21 september 2005

als de lans valt

een lans
doorsteekt
mijn hoofd
borst
buik
zo alles,
het verwondt

het splijt
mij,
mijn wereld;
een vaste aarde

het pint mij
in de weke grond

de storm
schudt mij
sterk
als speelbal
naar alle
kanten

warrig worden
mijn gedachten
wazig het zicht
op gehavende
restanten




en jij
jij
stroopte
de schellen
van mijn ogen


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 14:46
Zondag 11 september 2005

de verwachting



mijn raam
verschuilt zich achter
zachte groene tinten
van bossen en bomen
ik voel al
wat gaat komen


van najaarskleuren
droom ik
van nevelgeuren die
allengs verkondigen
dat de zomer
verouderd raakt
ik pluk de laatste vruchten
eer de natuur
het zichtbaar groeien staakt


zo drijven mijn gedachten
naar het veld van verwachting
waar afscheid zo normaal is
en vallende bladeren, mogelijk,
het landen zullen verzachten


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 5 september 2005

zing mijn dicht

foto:cornelia ettl






zing mijn dicht
met rollende lippen
als een golvende stroom
langs milde oevers
met sprietend gras
 
voer mee met de
waterige letters
in noten gevangen
en vind de melodie
in een draaiende kolk
 
daar vormen zij
benedenwaarts gericht
een spiraal van klanken
waar de echo luistert
haast onhoorbaar
naar prille woorden
 
zo vindt mijn dicht
het lied van tongen
worden nieuwe zinnen
in het hart geboren
opstomend uit
de dragende buik
 
laat je dan glijden 
op de adem
van het gevoel
als in het
stromend blauw
van verlichte golfjes
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:05
Woensdag 31 augustus 2005

ik slenter, dus ik ben





ik slenter, stelt u zich dat voor
en ga zo mijn weg
vaak in gedachten diep verzonken
dat hoort ook zo
immers een kip neemt ook tijd
voor de leg

ik heb oog voor ernstige zaken
niet dat ik per se tot meer wijsheid
zal geraken
neen, ik denk omdat ik ben
zoals een wijs man
al eerder zei

ik ben een slenteraar, zo een van:
als het nu niet lukt
komt het morgen klaar
zoals in de volgorde
van ieder jaargetij

zo doende denk ik nog aan gister
die dag was nog niet rond
alhoewel het ook kan zijn dat
mijn huidig peinzen wordt gevoed
door onduidelijke woorden
uit uw mond

u begrijpt nu mijn tempo;
beladen met een zwaar hoofd
en vergrijsde slapen
hoef ik me ook niet te haasten

bent u wel een beroemd dichter
nadat u zich met ongeremde passie
zo hebt uitgesloofd?
uw woorden zijn morgen lucht
door verdamping aangetast
uw kritieken uitgedoofd
uw gedichten zoveel lichter

het moge duidelijk zijn
ik orden mijn gedachten,
schep een beeld
van gister en daarvoor

ik strijk dan door mijn haren
en frons mijn gebrild aangezicht
ik ben een slenteraar
een dromer op straat
door innerlijk staren
zo schep ik mijn leven
langzaam,
opdat ik niemand stoor

ik nader mijn bank
in een verlopen park
omgeven door wilde struiken
hier kom ik tot rust
hier kan ik echt onderduiken

plots maak ik mij zorgen
en dat is nieuw
over de dag van morgen
zo u weet is dat een last
zou ik dan toch
door het verwachten
worden aangetast

nee dat nooit
spookte het door mijn hoofd
word ik alsnog
van mijn traagheid beroofd?

besmet met het moeten
nee, daarvoor is mijn
levensgang te traag
tevreden draai ik een sjekkie
dat leidt mij af
van de finale vraag

daar wil ik u
noch mijzelf mee belasten
en blaas de rook
strak voor mij uit

u zult het wel begrijpen
dit zijn die momenten
waarin ik mijn hoofd bevrijd
en mijn wereld kan ontlasten
tot de schemering in mijzelf
wordt ingeluid

als de zon verdwijnt
na een lange pose
achter de top van
de lindebomen
en de stilte zo verschijnt
rust mijn oog op een
laatste zichtbare vogel
als hij nader wil komen

twee vreemden bij elkaar
maar stil verbonden
bij het verscheiden van de dag
raakt hij een wezenlijke snaar:
het verstaan zonder monden
dat kende ik al
vertelde een tedere glimlach

ik zette mij aan tot
de weg terug
maar zie deze woorden
niet zomaar als een slot
zo ga ik in bedaarde tred
die mij immer al bekoorde
en waar ik mij nimmer
heb tegen verzet



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 29 augustus 2005

de zachte kracht

foto:cornelia ettle







de rimpels langszij mijn ogen
plooien zich bij iedere lach
zij vormen als vanzelf
warme zonnestralen
die mijn blik begeleiden
naar de vraag die ik
in je verlegen ogen zag
 
geen weg is zo kort
naar jou, naar binnen
alleen een doods gevoel
zou zich bezinnen
en afvragen wat ik bedoel
 
mijn beider wangen
door lengende
lippen gebold
tonen de volheid
van ingetogen
schenkende vreugde
 
in die aanblik
van sprakeloze taal
is al veel droefenis gestold
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 21:35
Maandag 29 augustus 2005

ik roep niet meer




ik stapel soms dorre bloemen
op mijn veld van gevoel
was er eerst blinde hoop
naar glanzende verwachting
zoals bijen zoekend zoemen
onbezonnen ruikend aan
een honingzoete struikenknoop
in de waarheid echter
kwam allengs het starre beeld
van de zure aanwezige verdroging
in een verstilde waterloop


woorden tellen al lang niet meer
terwijl zij stapelen tot verre hoogte
op scherven van gebroken glas
mij snijdend in vleselijke parten
niet een maar telkenkeer
opnieuw en opnieuw en
zo maar door van
onophoudelijk fnuikend tarten


hier sta ik dan tot vergrijzing toe
zie om me heen de gemiste weelde
ver trekkend en het onbereikbare moe
omkijken doe ik, kan ik niet meer
het was het leven dat mij bestal
zelfs de enige reikende hand
wuifde mijn verlangen weg
het onmisbare wordt gekruisigd
ik roep niet meer
ik sta mezelf maar in de weg


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 14:06
Donderdag 18 augustus 2005

het is stil (4)













ik denk
even
letters in de
schaduw


in stilte
gaan ze door
mij heen


vinden slechts
schuivende panelen
ik heb ze nog
te leen


in verstild
afwezig zijn
zal ik vertoeven
en woorden vinden
die rust behoeven






Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 13:20
Woensdag 17 augustus 2005

het is stil (3)




















ik dicht het
lied van de stilte


met klanken
van niet gekende
ritmische noten
gedragen door
wijdse nevelbanken
en zo hemels
onverdroten


een zonnestraal
doorkruist deze
vochtige vlagen
als een strijkstok
door licht gedragen


dan hoor ik slechts
in het aanschijn
van de dampige kilte
dit unieke lied
over het wezen
van de stilte



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 16:32

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

↑ Terug naar de berichten