Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

seniorennet.beseniorennet.be
Woensdag 9 november 2005

witte droom

 
 
ik word op een
wit gespreid vlies
voortbewogen door
zes maagdelijke engelen
langs azuurblauwe luchten
 
zij spannen een doorzichtig veld
van geluk met een uitgestrekte
gracieuze geste
genade schenkend
met verleidelijke ogen
die mij onderwijl bedwelmende
bloemengeuren toezuchten
waarop geen enkel
aards genot kan bogen
 
 
uit hun frêle goddelijke flanken 
klinkt een kwetsbare
Mahler symfonie
mij zuigend naar
opperste verrukking,
het hart doorzeeft
met bevrijdende klanken
 
in dit verblijf van eeuwige
symbiose
wuiven de hemelse
vleugelschepsels
al het zoets rond mijn lijf
zij beminnen mij
met gedurige passie
koesteren, beschermen mij
opdat ik immer
in deze schone droom gedij
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 7 november 2005

de hal des volks

 




in de hal des volks
wacht men op twee armen
met staartjes achteraan
waar opgetogenen of
weemoedigen vertoeven
totdat de kunstvogel
de lucht in zal gaan
 
hij hangt over koffie
rookt uit zijn neus
in zijn bestemmingskloffie
hij heeft geen keus
 
geboekt is gaan
de ogen staren al ver
of
zie ik een verdwaalde traan
 
ik voel, zoals ik slechts voel
de leegte van wachten
de tijd tussen komen en gaan
ja, dat is wat ik bedoel
 
 
de dame van het buffet
in hoogpolig tapijt,
kort van stof
naar lengte gerekend,
is onhandig bereid
nogmaals de techniek
te laten pruttelen
en rondt het ritueel af
met een zoete lach
bij koffie hoort toch immers
een ouderwets betuttelen
 
dames en heren
uw vlucht wordt verwacht
die kan aankomen
of vertrekken
het beeldscherm
heeft dat haarfijn bedacht
 
mijn tafel wordt een eiland
tussen verlaten stoelen
de hal raakt even leeg
een gekleurde medemens
ontruimt het slagveld
met een enkele
swingende veeg...
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 18:34
Maandag 7 november 2005

oud in heden





mijn trillende telelens
zoemt jou dichterbij
wil wel eens zien
hoe vergrijsd jij oogt

zag zo al, gaandeweg,
de kleur verbleken
hoe jouw hoofd
het doorleefde vel
nog kennelijk gedoogt



ik denk zowaar terug
aan mijn ouden van dagen
waar de zoete babbelaar
uit het vierkante blik
dat de schoorsteen sierde,
mijn kinderhart deed opjagen

het was somber in de kamer
van het haast uitgezeten
levenspaar
de eeuwige stilte leek nabij
slechts wachten op de dood,
onderbroken door de gong,
ze waren er voor klaar



ik zie ze graag komen,
kruipen op mijn knie
en omarm hun
onbewuste dromen

zullen zij later nog
mijn schaduw zien
verhalen van wat was

moet haast wel
dacht ik zo
het is de overgave
die ik in hun ogen las





Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Dinsdag 1 november 2005

getijden






zoeken
over de grens
van de schaduw
is een wens
 
het blijft bij een
schuchtere verbeelding
van ravijnen
die ik vul met goden
of te zoete rozijnen
 
soms
schep ik een
verduisterd einde,
opgaan in niets
van al het zijnde
 
zo bewegen
mijn getijden
als liefde en
verlies
van vermijden
of bezitten
 
het is maar net
hoe het gemoed vaart,
ik ongewild kies
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 15:45
Dinsdag 1 november 2005

verlate vlinders

 

ik zag verlate vlinders
dichtbij maar ook ver weg
ze hadden op mij gewacht
had ze ver verbannen,
uit mijn denken gedacht

had het pad verengd
zag nog weinig licht
sloot mij verkrampt
voor ander goeds
het bleek, uiteindelijk,
niet echt gedicht

heb die fladderaars
bij me geroepen
mijn ramen weer
wijds open gezet

dat heb ik nodig
met meerdere te gaan
over mijn levensstoepen

kan mijzelf
aan anderen
niet onthouden
dat is wat ik zo
van het leven leer

ik laat me daarom
opnieuw roepen



één kostbare vlinder
koos voor de nacht
hij is mijn ziel vergeten
vloog voorbij
de innerlijke spiegel

ik word nu veracht








Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 13:13
Dinsdag 1 november 2005

hijgende vlucht

 
 
 
als stilte overgaat
in doelloos zwijgen
en dagen zich van
licht naar
schaduw naar nacht
aan elkander rijgen
 
dan sterven bladeren
aan de huid
bevriest het levenssap
rond de ziel
stokt de adem
in een wezenloos geluid
 
zo beschrijft zich
de uitgeholde lach
nog slechts verkrampt
waar te nemen
naast diepe kassen
 
een afdruk van
voorbij verleden
die vergeefs
de vermeden gebeden
van uitzichtloze hoop
tracht af te tasten
 
maar zwalkend door
de ijle lucht
gaat het kwetsbare,
onweerhoudbaar,
op de loop
in een hijgende vlucht
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Vrijdag 28 oktober 2005

ik laat je gaan

 
 
 
mijn hand rust
op je schouder
ik kijk je aan
schenk warmte
van een mens,
deze mens
het raakt je niet
het ontwijkt
die bevroren wens
 
 
je ogen staan flets,
zien glazig langs me heen
een bespiegeling van
verleden in het heden
gebet in pijnlijke mist,
gebarsten krachten,
als versplintert geboortelicht
uit een redeloze reden
 
je voeten
nog wel geaard
steunen zwevend
jouw gedachtenlijf:
gezwollen in verhulde
leegte en gedroogde
rimpels
je ledematen stijf
 
jij bent de dood
in levenden lijve
het genadebrood
gebakken met
ongewenst zaad
 
ik laat je gaan
als mijn hand
jouw schouder verlaat
 
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zondag 23 oktober 2005

luchten




vandaag een dag
van rechte lijnen
ik zie voorwaarts
met oogkleppen
die mijn kijkers
in een strakke blik
laten schijnen


mijn gedachten
beperken zich
tot een en een
is drie
dat u mij nu
zult verachten
is iets dat ik
thans niet zie


mijn beeld van u
is ook vrij saai
u bent een oen
zo duidelijk,
kant en klaar
nee, mijnerzijds,
heden,
geen enkel gedraai


daarbij bent u
een van die vrouwen
die van de privé of libelle
een zondags
kleurloos hoedje vouwen


of een man
van een ding tegelijk
slechts oog voor
werk of ronde bal
dan heb ik het
nog niet over seks
ik vind u gewoon
een zure kwal


deze helderheid
geeft ruimte
aan mijn gemoed
ik raad aan
dat u bij tijd en wijle
het ook eens doet



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zaterdag 22 oktober 2005

verstild graf





als het
omhullend hout
langzaam zakt
en de gedachten
ver reiken
voel ik de
onoverbrugbare
afstand
zo dichtbij


ook al raak ik
naast mij
jou en jou
het is slechts
zwevend daar zijn
een speelfilm zonder titel
flitsend zonder beeld


als het zand
de holle klank bezingt
en echo in de
gegraven diepte
stervend verzinkt
denk ik

het was goed

na het In Pace
spreekt de zwarte hoed



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 13:28
Donderdag 20 oktober 2005

dag





een druppel valt
het is mijn
laatste traan
bij het koude
witte laken
 
de spitse neus
prikt een landschap
in het uitgestrekte
 
oog in oog
met verleden tijd
bevroren in een
verloren strijd
 
mijn gevoel lift op;
hij was een echt mens
mijmer ik
dat zeg ik altijd
bij het overschrijden
van de aardse grens
 
ik draai om
verlaat wat eens was
richt nog één blik
 
dag... zeg ik
niet dat hij het hoort
maar toch...
 
ik hoop dat hij
in zijn droomloze slaap
nog eenmaal,
door mij,
mag worden gestoord


dag...........


 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:51
Donderdag 20 oktober 2005

een gang naar binnen




schuifelend dwaal ik
door de schier
eindeloze gang


zie schaarse
houten beelden
de schepping danken


de marmeren plavuis
hier dof door schaduw
elders nog plooiend
naar de dalende zon
vormt de hemelse weg
naar Latijnse klanken


de hoge bogen
met eeuwigheid gevuld
laten de stilte zingen
over alles wat
de mens niet weet


een gang naar binnen


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 17 oktober 2005

ik nodig jou



kom
kijk toch
je bent zo welkom
in mijn ogen

ervaar de milde blik
die jou aanschouwt
en kleurt
met kristallen bogen



kom maar
geef even je hand
dan zal ik hem
vluchtig raken

mijn vingers
zullen je huid
bespelen

voel dan
het ritme van
de melodie
die we samen
maken



luister
hoor een stem
die het zwijgen
bezingt

geen klank teveel
maar slechts,
ons,
met adem omringt


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:40
Zaterdag 15 oktober 2005

zicht op glas



het is koud
om me heen
als de dageraad
daagt


ik draai de lamp
boven mij hoger
en voel
de verlichtende
warmte


mijn gezicht spiegelt
in de ruiten
van de tuinkamer


als het hoofd
zich wendt,
naar welke kant ook,
is mijn
bleke gezicht
op het glas
geplakt,
zie mijzelf zitten


ik ben niet alleen



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 09:40
Vrijdag 14 oktober 2005

zittend zinnebeeld



op het balkon
van mijn fantasie
aanschouw ik
heimelijk
van achter mijn
mannelijk masker
het groeiend genot


puilend en buigend,
zacht rustend
op haar dijen
scheppen
haar borsten een brug
met tere pijlers


het hoofd
met lang getouwd haar
neigt voorwaarts

de spreidende draden
verbergen deels haar
aanzuigend roze


met zuchtende
meewarige ogen
ziet zij naar het verre
dichtbij
alsof de eeuwigheid
ongrijpbaar spiegelt


langzaam
schuiven haar handen
dalend
met scharende
slanke vingers
langs gladde wegen
en rusten
ten einde
op kleine vlakke velden


de geronde rug
blinkend in een enkel
schemerlicht
telt stippen

rimpels in de schaduw
gelijnd van boven naar benee
waar twee ronde
doch gerijpte vruchten
haar universum dragen.


het spaarzame licht
verdwijnt,
neemt haar op in
mijn afgedwongen
vergetelheid
als een smeltend beeld


zij was even


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 13 oktober 2005

groeiend blauw



in mijn ochtendrijk
ben ik alleen
zo mooi alleen
 
donker is nog
het gordijn
naar het licht
 
maar toch
geluiden van mijn kippen
of nabije hond
kleuren de
bevalling van de dag
 
dit is rust
na slapen
 
stilte
 
balanceren
tussen zwart en wit
nog niets moet
zo luister ik
nog in mijzelve
 
zie langzaam
de contouren
van de geboorte
 
het beeld
van de dagelijkse
schepping
omrand met
groeiend blauw
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 09:28

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

↑ Terug naar de berichten