Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

seniorennet.beseniorennet.be
Zondag 26 augustus 2007

belichte schaduw

als verstrooid dichter
in de beschouwende schaduw
weef ik mijn gedachten
van al dat ontgaat
aan licht of zicht
of verwachten


geborgen en verborgen
in de mensenziel
u zou haast gaan denken
is leven slechts zwarte inkt:
het vergaren van zorgen


ik vertel u van schoonheid
van vragende tastende vingers
de weelde van ingetogen blijheid

kent u milde dragende ogen
van geleefde ouderdom
bent u ooit door een eerste lach
van een klein kind verleid


ja, zoals u ziet
kleur ik ook wel
groen getint
dat komt als
een mens, jij,
mij zo maar bemint




Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:37
Zondag 26 augustus 2007

liggend naakt

als vrouw
zo krachtig
in haar eenvoud
is haar omvang
zo allemachtig

als een Rubens
zie ik haar
de schoonheid
van veel en
al haar vormen
die mijn gevoelens
bestormen

haar woeste haren
maken mij ruig
en met
de spanning
van haar
blanke vel
blijft mijn tong
plakken aan
mijn droge huig

met haar diepe
glazige ogen
is zij als
een vragend beeld
met een koele
passie mij nemend,
zij die mij
nimmer verveeld




Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:30
Zondag 26 augustus 2007

gaan en komen



ver weg
maar toch helder
hoor ik engelen zingen
over het lied van Licht
zij hebben weet
van aardse tranen
telkens als iemand
naar het ongrijpbare
wordt toegedicht

met een tedere lach
heffen zij haar op
ervaren de pijn
van een onuitgesproken
gedag

toch klinken er
zachte geluiden
van duizenden harpen,
ontelbare handen
reiken naar haar,

afscheid en aankomen
raken elkaar
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:30
Zondag 26 augustus 2007

natte droom

als nimfen
leunen zij met
hun blanke lijven
tegen mijn vragend vel

vier handen glijden
willekeurig over
een geurige vlakte
waar hemelse nagels
het genot verfijnen
om de eenheid
van samen
uit te breiden

lange haren schuren
elkaars naakte aarde
plakkend waar
vocht verschijnt
totdat de nog prille liaan
langzaam een verhoogde
potentie baarde

verward open ik
mijn ogen
was de tijd vergeten
ik had te lang in
het bad gezeten
het water was koud,
ontzettend nat

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:29
Zondag 26 augustus 2007

witte droom

ik word op een
wit gespreid vlies
voortbewogen door
zes maagdelijke engelen
langs azuur blauwe luchten

zij spannen een doorzichtig veld
van geluk met een uitgestrekte
gracieuze geste
genade schenkend
met verleidelijke ogen
die mij onderwijl bedwelmende
bloemengeuren toe zuchten
waarop geen enkel
aards genot kan bogen


uit hun frêle goddelijke flanken
klinkt een kwetsbare
Mahler symfonie
mij zuigend naar
opperste verrukking,
het hart doorzeeft
met bevrijdende klanken

in dit verblijf van eeuwige
symbiose
wuiven de hemelse
vleugelschepsels
al het zoets rond mijn lijf
zij beminnen mij
met gedurige passie
koesteren, beschermen mij
opdat ik immer
in deze schone droom gedij



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:28
Zondag 26 augustus 2007

zwarte droom

de armen zijn te kort
als ik de bloesem
wil plukken
lang rek ik me uit
om te grijpen, te rukken

een slechte droom
gaat aan mij voorbij
een kerker moeten
ontvluchten
maar niet wil lukken

mijn voeten
in grijs beton
gegoten

verstard beeld
van stuurloos voelen
langs muren van
beslagen glas
waar doornen
spiegelen aan
het schaduwlicht
van wat is maar
vooral was


ik adem
mijn verleden,
heb een
leven lang
de draak bereden
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:27
Zondag 26 augustus 2007

verlate vlinders



ik zag verlate vlinders
dichtbij maar ook ver weg
ze hadden op mij gewacht
had ze ver verbannen,
uit mijn denken gedacht

had het pad verengd
zag nog weinig licht
sloot mij verkrampt
voor ander goeds
het bleek, uiteindelijk,
niet echt gedicht

heb die fladderaars
bij me geroepen
mijn ramen weer
wijds open gezet

dat heb ik nodig
met meerdere te gaan
over mijn levensstoepen

kan mijzelf
aan anderen
niet onthouden
dat is wat ik zo
van het leven leer

ik laat me daarom
opnieuw roepen

één kostbare vlinder
koos voor de nacht
hij is mijn ziel vergeten
vloog voorbij
de innerlijke spiegel

ik word nu veracht

Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:27
Zondag 26 augustus 2007

getijden

zoeken
over de grens
van de schaduw
is een wens

het blijft bij een
schuchtere verbeelding
van ravijnen
die ik vul met goden
of te zoete rozijnen

soms
schep ik een
verduisterd einde,
opgaan in niets
van al het zijnde

zo bewegen
mijn getijden
als liefde en
verlies
van vermijden
of bezitten

het is maar net
hoe het gemoed vaart,
ik ongewild kies
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:26
Zondag 26 augustus 2007

izabella

waarom zie ik toch telkens
weer die bleke vrouw
met donkere ogen
en lokken als
ragfijne draden
die niet gedogen
dat ik mijn handen strek
vol wellustige begeerte
om haar eer te versmaden



haar uitdagende lippen
zo intens zwoel
zuigen mij nog dichter
naar haar lijf
zij dwaalt af, ik mis mijn doel
raak verstrikt
in het erotisch gevoel
als ik in gedachten
de liefde bedrijf
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:25
Zondag 26 augustus 2007

laatste mijmeringen



de man, oud, maar geen prater
ziet uit over golvend groen water
ietwat in gedachten verzonken
denkt hij aan het nabije later

niet dat hij die blind miskent
het einde is reeds eerder verkend
zijn tijd is allengs versleten
de dood is sluipend al gaan eten

aan hem is vrees niet besteed
verlangt naar het oneindig niets
de komende rust is geen leed

van het aardse wil hij zich bevrijden
dat is slechts zijn laatste wil
zijn hoofd knikt al naar hemelse weiden
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:25
Zondag 26 augustus 2007

de lijkenmars

in de mars der lijken
voert grauwheid de toon
het dof gekletter der botten
kent geen verschil
tussen armen en rijken

op muziek van de stilte
waggelt men voort
door de donkere steeg
van de ijzige kilte

her en der sluiten
kornuiten zich aan
om het peloton
te versterken
met wezenloze botten

zo gaat men voort
donkere gaten tegemoet
alwaar zij zich begraven
totdat de dood weer
een beroep op hen doet



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:24
Zondag 26 augustus 2007

de Bevrijding



als het gras weer groeit
is jouw oorlog niet gestorven
nog steeds wordt
in jou gestreden
ook al heb je
al lang geleden
de vrijheid verworven



je zwoegt in
opgejaagde dromen
en zweet aldoor
de angst van barakken
ja, je zult nimmer
aan het gevang ontkomen
en eindeloos naar
verlichting snakken


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:23
Zondag 26 augustus 2007

de Bevrijding 2



als het verre zicht
is begraven in
het verleden

als loze hoop
er slechts is
om te beleven

zie ik niet meer
dat wat komt
voel ik niet verder
dan de scherven
van oud zeer

ik adem alleen
om door te leven
het kan niet anders
mijn blik raakt verstrikt
in een machteloos web
door anderen eerder
voor mij geweven

ben ik wel bevrijd
als de oorlog is verdreven?



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:22
Zondag 26 augustus 2007

as icke sterfe ( iegene taole)



As icke meuge sterfe
Ick sieje aol werumme
Ende sie freugt ende piene
In haort ende lieve geprieme


So mien jung, moei kieke
Ungelieke ende so rieke
T'is recht unne gaeve
Hunne siele te laeven


Al dieje mense, o so tere
Gelieke vao ende mien mude
Maoke mien so mere
Icke sou so gere die lefe kere

As icke meuge sterfe
Ende alle werumme sie
Laeve mie die stille
Gelieke die dode hunne ruste wille

Waor dan bluuve die piene
In haort ende lief de miene
Icke groete dich sere
Mien al lieve, so tere
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:22
Zondag 26 augustus 2007

prille lente



op het jonge gras
groen sprietig
in een open plek van
het speelse sparrenbos
tel ik de zwoele zuchten
van de oostenwind
 
ik proef een prille lente
die mij bemint
en een hemelse passie
wordt mij geschonken
 
in haar natuurlijke
verschijning 
heb ik even
naar heelheid
mogen lonken
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:21
Donderdag 9 november 2006

ik, de mens



ik ben geen engel des heren
doch mens, kwetsbaar en klein
geen adelaar met omvangrijke veren
maar aan aard en aarde gebonden
kan onmogelijk alleen het ontij keren



kan mijzelf niet eens bezitten
laat staan een mens, de ander
ik tracht mijzelf wel te delen
in wezen een binding aan elkander
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

↑ Terug naar de berichten