Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

akke.beakke.be
Donderdag 9 november 2006

ik, de mens



ik ben geen engel des heren
doch mens, kwetsbaar en klein
geen adelaar met omvangrijke veren
maar aan aard en aarde gebonden
kan onmogelijk alleen het ontij keren



kan mijzelf niet eens bezitten
laat staan een mens, de ander
ik tracht mijzelf wel te delen
in wezen een binding aan elkander
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 9 november 2006

een sleutel te smeden




wat is toch de zin
als mijn armen
naar jou strekken
en zij in schaduw
vertoeven

je zag in mij
wat zonnige vlekken
die naarmate
de tijd voortschreed
jouw hoop en verwachting
in desillusie
begroeven

waarom zal ik jouw boeien
nog raken
als slechts verdriet
en wanhoop
je bestaan zo wraken

vertel maar niets
ik ontbeer de macht evenzeer
een sleutel te smeden

en vertoef voortaan verblind
op het braakliggend veld
van heden




Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 6 november 2006

heden ten dage



heden ten dage
waar licht knokt
tegen donkerte
en blaren
dwarrelen
naar vaste bodem
lijkt het dat
ook ik ga schuilen
om mijn ziel
weer te ontwaren


niet dat ik in
de vroege mist
geheel zal opgaan
ook in mij is
een terugtrekkende
beweging
een tocht naar binnen
waar in afscherming
de dood rijpt
naar winterse termen
en mijn gedachten
doelloos zullen zwermen

een herhalende tred
van groeiend sterven
ogenschijnlijk een pas
op de plaats rust
tenware het flamboyante
voor een wijle in slaap
moet worden gesust

deze kracht
zo natuurlijk en gewoon
is sterker dan
mijn speelse geest
toch vertel ik mijzelf morgen,
met weemoed weliswaar,
hoe de zomer is geweest


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 14 november 2005

zij ging al (drieluik: deel 1)



een lieve meis
heeft haar jeugd verloren
zinloos en plots
eindigen haar woorden
stokt de weg naar voren


haar jong verleden
een scheppende bloem
sterft in het heden
bladeren van geluk
zuigend naar het licht
buigen troosteloos
worden machteloos
afgesneden..


de toekomst
komt haar niet meer toe
ook die liefhebben
ervaren met ongeloof
de gemiste verwachting
schreeuwende pijn
bevriest het redelijk denken
hoop daalt in de
menselijke achting


daar gaat zij nu
op een onbekende weg
heeft ons ongewild verlaten
een ding kan ik zeggen
niemand, nee niemand
zal haar uit ons hart
kunnen praten





Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zondag 13 november 2005

gaan en komen (drieluik: deel 3)





ver weg
maar toch helder


hoor ik engelen zingen
over het lied van Licht
zij hebben weet
van aardse tranen
telkens als iemand
naar het ongrijpbare
wordt toegedicht

met een tedere lach


heffen zij haar op
ervaren de pijn
van een onuitgesproken
gedag

toch klinken er


zachte geluiden
van duizenden harpen,
ontelbare handen
reiken naar haar,

afscheid en aankomen


raken elkaar
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Zondag 13 november 2005

onder-tussen (drieluik: deel 2 )





zij is niet meer
maar wel zichtbaar
dat doet zeer
was hier nog lang
niet klaar
huil ik keer op keer
 
zij praat niet
als ik het uitschreeuw
van binnen
mijn handen raken
zo dichtbij
wil haar wekken,
met mijn eigen
leven toedekken 
 
hoe kan dit nu
zo roerloos
ze is toch mooi
nog jong
was dit nu haar leven
nee, ze is er nog,
toch?
 
de tijd staat stil
onder een wazige stolp
ben er wel
maar verdwaal
in verwarring
als ik de
komende dagen tel
 
en ik met mijn tranen
de ontkennende waarheid
deel en eindeloos vertel
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Woensdag 9 november 2005

witte droom

 
 
ik word op een
wit gespreid vlies
voortbewogen door
zes maagdelijke engelen
langs azuurblauwe luchten
 
zij spannen een doorzichtig veld
van geluk met een uitgestrekte
gracieuze geste
genade schenkend
met verleidelijke ogen
die mij onderwijl bedwelmende
bloemengeuren toezuchten
waarop geen enkel
aards genot kan bogen
 
 
uit hun frêle goddelijke flanken 
klinkt een kwetsbare
Mahler symfonie
mij zuigend naar
opperste verrukking,
het hart doorzeeft
met bevrijdende klanken
 
in dit verblijf van eeuwige
symbiose
wuiven de hemelse
vleugelschepsels
al het zoets rond mijn lijf
zij beminnen mij
met gedurige passie
koesteren, beschermen mij
opdat ik immer
in deze schone droom gedij
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 7 november 2005

de hal des volks

 




in de hal des volks
wacht men op twee armen
met staartjes achteraan
waar opgetogenen of
weemoedigen vertoeven
totdat de kunstvogel
de lucht in zal gaan
 
hij hangt over koffie
rookt uit zijn neus
in zijn bestemmingskloffie
hij heeft geen keus
 
geboekt is gaan
de ogen staren al ver
of
zie ik een verdwaalde traan
 
ik voel, zoals ik slechts voel
de leegte van wachten
de tijd tussen komen en gaan
ja, dat is wat ik bedoel
 
 
de dame van het buffet
in hoogpolig tapijt,
kort van stof
naar lengte gerekend,
is onhandig bereid
nogmaals de techniek
te laten pruttelen
en rondt het ritueel af
met een zoete lach
bij koffie hoort toch immers
een ouderwets betuttelen
 
dames en heren
uw vlucht wordt verwacht
die kan aankomen
of vertrekken
het beeldscherm
heeft dat haarfijn bedacht
 
mijn tafel wordt een eiland
tussen verlaten stoelen
de hal raakt even leeg
een gekleurde medemens
ontruimt het slagveld
met een enkele
swingende veeg...
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 18:34
Maandag 7 november 2005

oud in heden





mijn trillende telelens
zoemt jou dichterbij
wil wel eens zien
hoe vergrijsd jij oogt

zag zo al, gaandeweg,
de kleur verbleken
hoe jouw hoofd
het doorleefde vel
nog kennelijk gedoogt



ik denk zowaar terug
aan mijn ouden van dagen
waar de zoete babbelaar
uit het vierkante blik
dat de schoorsteen sierde,
mijn kinderhart deed opjagen

het was somber in de kamer
van het haast uitgezeten
levenspaar
de eeuwige stilte leek nabij
slechts wachten op de dood,
onderbroken door de gong,
ze waren er voor klaar



ik zie ze graag komen,
kruipen op mijn knie
en omarm hun
onbewuste dromen

zullen zij later nog
mijn schaduw zien
verhalen van wat was

moet haast wel
dacht ik zo
het is de overgave
die ik in hun ogen las





Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Dinsdag 1 november 2005

getijden






zoeken
over de grens
van de schaduw
is een wens
 
het blijft bij een
schuchtere verbeelding
van ravijnen
die ik vul met goden
of te zoete rozijnen
 
soms
schep ik een
verduisterd einde,
opgaan in niets
van al het zijnde
 
zo bewegen
mijn getijden
als liefde en
verlies
van vermijden
of bezitten
 
het is maar net
hoe het gemoed vaart,
ik ongewild kies
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 15:45
Dinsdag 1 november 2005

verlate vlinders

 

ik zag verlate vlinders
dichtbij maar ook ver weg
ze hadden op mij gewacht
had ze ver verbannen,
uit mijn denken gedacht

had het pad verengd
zag nog weinig licht
sloot mij verkrampt
voor ander goeds
het bleek, uiteindelijk,
niet echt gedicht

heb die fladderaars
bij me geroepen
mijn ramen weer
wijds open gezet

dat heb ik nodig
met meerdere te gaan
over mijn levensstoepen

kan mijzelf
aan anderen
niet onthouden
dat is wat ik zo
van het leven leer

ik laat me daarom
opnieuw roepen



één kostbare vlinder
koos voor de nacht
hij is mijn ziel vergeten
vloog voorbij
de innerlijke spiegel

ik word nu veracht








Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 13:13
Dinsdag 1 november 2005

hijgende vlucht

 
 
 
als stilte overgaat
in doelloos zwijgen
en dagen zich van
licht naar
schaduw naar nacht
aan elkander rijgen
 
dan sterven bladeren
aan de huid
bevriest het levenssap
rond de ziel
stokt de adem
in een wezenloos geluid
 
zo beschrijft zich
de uitgeholde lach
nog slechts verkrampt
waar te nemen
naast diepe kassen
 
een afdruk van
voorbij verleden
die vergeefs
de vermeden gebeden
van uitzichtloze hoop
tracht af te tasten
 
maar zwalkend door
de ijle lucht
gaat het kwetsbare,
onweerhoudbaar,
op de loop
in een hijgende vlucht
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Vrijdag 28 oktober 2005

ik laat je gaan

 
 
 
mijn hand rust
op je schouder
ik kijk je aan
schenk warmte
van een mens,
deze mens
het raakt je niet
het ontwijkt
die bevroren wens
 
 
je ogen staan flets,
zien glazig langs me heen
een bespiegeling van
verleden in het heden
gebet in pijnlijke mist,
gebarsten krachten,
als versplintert geboortelicht
uit een redeloze reden
 
je voeten
nog wel geaard
steunen zwevend
jouw gedachtenlijf:
gezwollen in verhulde
leegte en gedroogde
rimpels
je ledematen stijf
 
jij bent de dood
in levenden lijve
het genadebrood
gebakken met
ongewenst zaad
 
ik laat je gaan
als mijn hand
jouw schouder verlaat
 
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

↑ Terug naar de berichten