Kantwerk van Mariet Visser 2

Vandaag opendeur bij Bart en Francis in Kortrijk.

Naar jaarlijkse gewoonte stelden Bart en Francis hun deur weer open voor kooplustige en creatieve dames (en heren).

Een schat aan garens in allerlei materialen zoals linnen, zijde, katoen, synthetisch materiaal in verschillende dikten en kleuren.

Maar de klap op de vuurpijl was de kanttentoonstelling

 van de Nederlandse

Mariet Visser.

Sinds de 16^de eeuw wordt er kant geklost in het Duitse Erzgebergte.

Volgens de archieven werd er in 1770 al kant gewerkt in Abenberg, in de deelstaat Beieren. Vermoedelijk hebben de nonnen van het klooster Mariënburg de burgers leren klossen.

 Oorspronkelijk gebruikte men linnen draad maar midden 19^de eeuw specialiseerde men zich in het klossen van goud- en zilverkant.

Gedurende de wintermaanden werd er duchtig geklost door vrouwen zowel als mannen.

Na WOI kwam ook hier een eind aan de jarenlange kanttraditie.

In het museum van Abenberg zijn er een aantal vitrines met prachtige goudkanten te zien.

Typisch voor Abenberg waren de waspopjes, bekleed met goudkant.

Nog in het Gezelle museum

Museum van Volkskunde
Rolweg
Brugge



Geen "echte" kant maar gebruiksvoorwerpen versierd met kantmotieven.


detail

In het "Gezelle museum" :

Sfeervolle wandverlichting met ingewerkte kantmotieven op de achtergrond !

Kantlijnen

Stadsplan in machinale kant, op de Dyver.
 

Verleden week is het er van gekomen…samen met Wies en Lieve, heb ik Brugge “platgewalst”!!!

Het museum van Volkskunde, Scharlaeken, Boekhandel De Meester, Gruuthuse, Belfort, Art-o-Nivo, Gezelle museum…

Het was een aangename dag vol kant en design.

Een aanrader voor ieder die een dagje wil “Bruggen” !!!

Techniek





Het resultaat

Bij mooi weer zitten de buurvrouwen buiten op straat driftig te handwerken en te kwebbelen. Het is een vrolijk gezicht en het levert ze ook nog wat op. In Goreme is er een vriendin van mijn vrouw op het idee gekomen de doekjes maar achterwege te laten en van de kralen randjes kettinkjes te maken. Geen gek idee, de meeste toeristen willen niet echt een hoofddoekje kopen.

Vervolg van gisteren :

Maar er is een buurvrouw, Fadime, die een wel heel speciale techniek beheerst.:

Mekik.

Het eindresultaat van 'mekik' lijkt misschien nog wel het meest op kantklossen. Alleen gebruikt men een soort 'naald' in plaats van klossen.

Fadime maakt werkelijk prachtige handwerkjes met deze techniek. De 'platte' uitvoering heet 'patik'.



Patik

Vervolg van gisteren :

De vrouwen in het straatje naar boven doen hun uiterste best om zoveel mogelijk handwerkjes te maken. Er komen steeds meer bussen toeristen langs die door ons dorp lopen, meestal maar een half uurtje. De gidsen laten ze liever de winkels zien met tapijten of sieraden. Bij verkoop krijgen ze commissie. En Hassebei geeft geen commissie.

Hassebei maakt mooie randjes rondom haar hoofddoekjes. De doekjes kopen ze kant-en-klaar, hun handwerk zit hem in de versiering. Haar overbuurvrouw maakt ook hoofddoekjes met kralen randjes maar ook gebreide schoentjes met glittertjes. Vooral die met de enkelband zijn heel elegant.

Surfen op het net bracht mij deze informatie over Turkse naaldkant.

Op 17 juni 2008 plaatst Paul Broekman dit artikel in de Nederlandse Volkskrant :

Onze oude buurvrouw Hassebei vraagt ons, als de elektriciteit

opnemer langs is geweest, of wij in Ürgüp haar rekening willen betalen. Dat doen we. Haar rekening komt zelden boven de tien lira per drie maanden uit. Vorige week bood ze ons in ruil voor de acht lira die ze toen betalen moest een van haar handwerkjes aan. Een hoofddoekje met een rand van gevlochten kraaltjes.

Typisch Turks : 

Ze gebruiken meestal zeer slecht bij elkaar passende kleuren, maar het werk mag er zijn.
Ik stuur je in bijlage enkele foto's.  Je kan ze eigenlijk zelf vinden als je in Google zoekt op :
'igne oyasi' en dan op afbeelding drukt, dan kijk je maar naar wat je zelf mooi vindt.
Nesrin heeft me beloofd om me een studie te bezorgen over de Turkse naaldkant.  Ik wacht af, en zodra ik het heb ... heb jij het ook.



Tot zover het verslag van Hilde vanuit Turkije.

De techniek lijkt een wisselwerking tussen haken en naaldkant.  Het populairste gebruik ervan is de omranding van de hoofddoek. 

Hilde, mijn “kantcorrespondente”
uit Turkije schrijft mij het volgende :

“Ik wist dat er in Turkije naaldkant gemaakt werd, maar ... mijn Turks is nog steeds heel primair. Vandaag echter ontmoette ik Nesrin, een Turkse vrouw die in Nederland woont en Turkse naaldkant (hartstochtelijk) verzamelt.
De traditie van naaldkant zou begonnen zijn langs de 'zijderoute' die dwars door Turkije loopt ... en de kant werd dus in vroegere tijden met zijde vervaardigd.  In de steden langs die route wordt heden ten dage nog naaldkant gemaakt, maar ... zijde is ondertussen te duur geworden en werd er spijtig genoeg overgeschakeld op synthetisch. 




Hilde Tanghe, leven in Turkije
  hilde_cavidan@hotmail.com

Deze tassen met visjes waren de absolute favorieten van mijn kleindochter Linde.


Strandtas met motieven in naaldkant
Ontwerp en realisatie : Alice De Smedt

Lederen torso-tasje
Een leuk "hebbedingetje"
uit de verzameling van Y. Beeckman
Design : Chantal Thomas



Dames met een hart voor KANT !



Links : Alice De Smedt
Derde van links : Yolande Beeckman

OVERZICHT

Nog enkele creaties

Draagtas met Renaissance kant
Ontwerp: Alice Desmedt
Realisatie: Bea Roels 




Draagtas op basis van een cirkel in
traditionele stropkant 
Ontwerp en realisatie: Gie Moors