Voor iedereen een prettig eindejaar en een weldoordachte, optimistische stap in het nieuwe jaar !!!

Om in de eindejaarssfeer te blijven, laat ik de berichten over Turnhout even rusten.
Na nieuwjaar "vliegen we er terug in" met nieuwtjes en weetjes over KANT.


Kersttafereel in Italiaanse naaldkant

Een doopmantel.

Het patroon bestaat uit 11 verschillende delen.

Perfect gewerkt met eindeloos geduld.

Ik vraag mij af hoeveel de kantwerkster aan zo’n stuk verdiende maar het leeuwenaandeel was natuurlijk voor de kanthandelaar die voor het patroon en het materiaal zorgde.

Oude staalboeken

Voor de aankoop van meterkant konden klanten kiezen uit een staalboek met alle kanten die de handelaar in voorraad had of op bestelling liet maken.

De negen provinciën

Feesttafel of was het vroeger "alledaags" bij de
high society ?

Een "rijk-gedekte" tafel !!



Om de weerspiegeling te beperken, is de foto schuin genomen.

Het was niet altijd eenvoudig om mooie foto’s te maken omdat de meeste kanten achter glas zaten.

Rechthoekig kantwerk

16,5O/25,50 cm

“Kasteel der Hertogen van Brabant Turnhout”

Kanthandelaarster Marie Van Sas

Rechthoekig kantwerk

“Kasteel der Hertogen van Brabant Turnhout”

Kantwerkster Treske Croenen

(°1914-+2003)

“Wapenschild van Turnhout”

(zonder kroon)

Treske Croenen

23/23,50 cm

Rechthoekig kantwerk

 16,50/24,50 cm

“Belfort van Brugge”

Kanthandelaarster Marie Van Sas

Rechthoekig kantwerk

 16,50/24,50 cm

“Het Steen van Antwerpen”

Kanthandelaarster Marie Van Sas

Ieder volwerk is een huzarenstuk op zichzelf.
Er waren meer dan 1500 klossen nodig om deze werken te klossen.

Ter gelegenheid van de tentoonstelling is er ook een boek uitgegeven :

Van speldengrond tot Turnhoutse kant

In dit werk wordt de evolutie van het kantwerk vanuit zijn oorsprong in het 17de eeuwse Antwerpen tot in Turnhout gevolgd.
Specialisten zoals Nora Andries en Lieve Vroom belichten uitvoerig de kanttechnieken en lichttten ze toe met technische tekeningen en foto's.

Er wordt tevens aandacht geschonken aan de opleiding in kantscholen, de volkskunde en tradities rond het plastische taalgebruik van de kantwerkster.



Dit boek is een prachtig en interessant naslagwerk !

Het boek is uitgegeven door Taxandria in samenwerking met Tram 41.





Mevr. Nora Andries weet echt "alles" van Turnhoutse kant en vond in menig kantliefhebster een luisterend oor.

De kanttentoonstelling in Turnhout is afgelopen.
De afwezigen hadden ongelijk !!!

Ik ben meer dan 30 jaar met kant bezig maar ik heb nog nooit zo'n prachtige collectie Parijse kant samen gezien.

Het Taxandriamuseum is een pareltje en een bezoek meer dan waard.
In iedere kamer was er kant te bewonderen, sfeervol en smaakvol voorgesteld. Gedekte tafels met tafelkleden in Parijse kant...
Echt te veel om op te noemen.

Kantwerkster 1926

Charles Vander Velpen (1874-1937)

Leerling van Louis Tytgadt aan de academie te Gent;

Adjudant van de gevangenis te Turnhout.

Nog een staaltje van fijn bloemwerk met reliëf kunstslagen.



Detail

Fijn bloemwerk

Heel mooi en speciaal met die "reliëf" kunstslagen !



detail

Mooie creatie van Ria Demeyere

Ik geraakte echt niet uitgekeken!



Het ene kantwerk al mooier dan het andere.

Landschappen in 3D

Nog meer kantjuwelen.

"Juweeltjes" van juwelen.



Kantjuwelen geklost met zilverdraad.



Een idee voor  onder de kerstboom ?

Wilde klossen,
een techniek apart, een mooi resultaat.

Een "kantbabbel" met Ria Demeyere.



Klassieke kantwerken.

Moderne compositie : speels en origineel



Lampekap :
één van de ontwerpen uit een map die te koop wordt aangeboden.

Zwanger...

“Er waren eens een eitje en een zaadje…”

Werken uit de nieuwe map.

De map is te koop bij de kantclub.

Enkele voorbeelden ...

Ja, ik ben vandaag jarig !!!

Dank je, Tarali voor deze leuke compositie !!!



https://blog.seniorennet.be/tarali

Ria Demeyere is een specialiste op het gebied van hedendaagse kant. Op de tentoonstelling waren verschillende kantwerken te zien die getuigen van haar creativiteit en perfectie.

Zij is ook lid van KANT-ACT,
de groep onder leiding van Martine Bruggeman.

De verleiding



Kantwerk van Ria Demeyere

Kantclub “Scheldemeersen”

Gisteren heb ik de tentoonstelling naar aanleiding van
het 25-jarig bestaan van kantclub “Scheldemeersen” uit Avelgem,bezocht.

Het was een mooie tentoonstelling, een sfeervolle locatie en een schat aan kantwerken.

Naast klassieke kanten waren er vooral moderne werken meestal van de hand van mevr. Ria Demeyere, kantlerares en bezielster van deze kantclub.

Ik wil mevr. Demeyere en haar dames van harte proficiat wensen met het resultaat en ik hoop dat een volgende tento niet té lang op zich laat wachten !

Arenys de Mar
ligt, zoals de naam het zegt, aan de zee en is de buur van Arenys de Munt.
Ook hier viert het kantklossen hoogtij.
Net zoals in l'Arboç is de jaarlijkse festa een waar "kantgebeuren".
 Ikzelf ben er nog niet geweest maar het verslag van vrienden heeft mij doen watertanden en ik daarom staat een reis naar Arenys op mijn verlanglijstje.



Blonde uit het "Museu Arenys de Mar" dat een prachtige kantcollectie bezit.

Kantclub “De Scheldemeersen”
stelt tentoon ter gelegenheid
van het 25 jarig bestaan.

M.m.v. Kant-Act Brugge

Kanttekeningen

Van 28-29 november 2009
open : 10u00 tot 12u00
14u00 tot 19u00

Sint-Jan Berchmanscollege
Kasteelstraat 12
8580 Avelgem

Martí i Remei

De reuzen van Arenys de Munt
Homage aan de kantwerksters



1985



2007

Enkele getuigen van de Catalaanse kanttraditie.


Arenys de Munt 1905

Dit beeld doet mij denken aan de Brugse kantwerksters begin 1900.

 

De kantwerksters van Arenys de Munt.

Nog een belangrijk, zo niet hét belangrijkste, Catalaans kantcentrum is ongetwijfeld

ARENYS de MUNT

Een gemeente in de Spaanse provincie Barcelona, in de regio Catalonië.

Vlakbij het museum van l’Arboç is er nu nog een
“Escola de Puntaires”,
een kantschool die in 1941 werd opgericht.

Hier wordt kant aangeleerd volgens de aloude technieken en tradities van vakbekwaamheid en verfijning waaraan l’ Arboç zijn reputatie dankt !

Er wordt echter weinig ingegaan op nieuwe stromingen zoals de hedendaagse kantwerken die men in de overige landen van Europa ziet maar toch komt ook hier een lichte kentering in het kantgebeuren.

In Catalonië heerst een uitgesproken en hecht
 “nationaal Catalaans" gevoel!

Hoe raar het voor sommigen ook mag klinken, wij moeten vaststellen dat er in Spanje op het vlak van cultureel erfgoed nooit sprake is geweest van enig nationaal bewustzijn.

Spanje

stond en staat nog steeds voor een complex aan staten :

Eén vorst maar verschillende staatjes die elk hun eigen karakter hebben behouden.

In de 16^de en 17^de eeuw werd kant doelbewust verbannen omdat het een embleem was van ziekelijke decadentie, buitensporige luxe, als uiting van een al te extravagante “train de vie”.

De Catalanen hebben daar echter nooit gehoor aan willen geven.

Deze ongehoorzaamheid hebben ze moeten bekopen in 1640, wanneer hun openlijke opstand tegen koning Filips IV met veel bloedvergieten de kop werd ingedrukt.

Volgens E. Van Cauwenberghe in het tijdschrift Filum :

Volgens E. Van Cauwenberghe in het tijdschrift Filum :

De kantwerksters van l’Arboç blijven tot de verbeelding spreken. Zij worden in Catalonië nog altijd aanzien en geëerd als de meest bekwame en de meest artistieke. Zij vinden, volgens kenners, niet eens hun gelijke en ze zijn zich daarvan ongetwijfeld van bewust!

Dit heeft zo zowel zijn positieve als zijn negatieve gevolgen. Een meer gebureaucratiseerde samenleving, zoals van ons, zou hen allicht maar weinig of geen kansen meer bieden.

Daar worden zij nog gesponsord door een brede schare Catalanen.

Om verschillende redenen laten die geen gelegenheid onbenut om de

 “Autonomia Catalana”

te profileren tegenover het “Centrum” (Madrid).

Tijdens de Fira worden er reuzenpoppen het dorp rond gedragen. Er is enerzijds de Llúcia uit 1827, godin van het licht.




anderzijds is er de reuzin
“gegantona Teresa”,

die model staat voor de plaatselijke kantklosster Teresina Urpí.

L’Arboç geniet een uitzonderlijke faam inzake kloskant. Allerhande technieken en materialen worden gebruikt. De vraag naar kloskant is hier nog groot. Men klost vaandels, lingerie, tafellopers, bedlinnen, gordijnen…kortom alles wat bruikbaar is en waar vraag naar is.

De "Fira" brengt een hulde aan de eeuwenoude traditie van het kantklossen.
Elk jaar opnieuw vormen de "trobades", ontmoetingen, tussen de duizenden kantklossters het hoogtepunt van de Fira. Vanuit alle windstreken van het Iberisch Schiereiland komen de kantklossters hun kennis uitwisselen.

Men kan er waarlijk op de koppen lopen!!!

De “Fira de Santa Llùcia”
(jaarmarkt) gaat terug tot in de
14de eeuw.



Tot 1970 stond ze volledig in het teken van verkoop van vee en artisanale landbouwproducten.

Later is het louter agrarisch karakter verloren gegaan naarmate de sociaal-economische verhoudingen in het dorp gewijzigd werden.

Vandaag de dag is de “Fira de Santa Llùcia” nog altijd één van de belangrijkste festiviteiten in de Penedès maar de manifestatie staat nu meer dan ooit in het teken van de “kantkunde” als cultuurgegeven.

Vast staat dat er in de 18^de eeuw al kant geklost werd in l’Arboç maar sommigen spreken van een vroeger tijdstip.

Einde 19^de , begin 20^ste eeuw bereikten de plaatselijke “puntaires”  het toppunt van artisanale en artistieke verfijning.
Hun kantwerken getuigden van een uiterst delicate en luisterrijke verfijning waardoor l’Arboç op economisch gebied een bloeiperiode kende.

Tussen 1880 en 1911 floreerde in Catalonië het “modernisme”, dit was een Catalaanse variant op de Jugendstil en Art Nouveau.

Blonde



De gemeentelijke leuze luidt :

“L’Arboç,

terra de bon vi y de puntillas a coixi”

l’Arboç, land van goede wijn en kloskant.

L’Arboç is ook ontzettend fier op zijn indrukwekkend kantmuseum.

Na dit vleugje geschiedenis wil ik de “schijnwerpers” richten op één van de belangrijkste kantcentra van Spanje nl.:

L’Arboç del Penedés

Dit is een dorp gelegen in de Baix Penedés, provincie Tarragona, op zo’n 60 km ten zuiden van Barcelona.

JOAN TUSET 

LA PUNTAIRE DE L'ARBOÇ

Gedurende de 19^de eeuw behoorden deze Catalaanse “blondes” tot de meest begeerde ter wereld. Men gebruikte ze ondermeer voor de mantillas, het traditionele attribuut van de Spaanse vrouwen.

Gaandeweg werden de handgekloste mantillas vervangen door een veel goedkopere broderie op tule.

CATALAANSE BLONDE

Met de komst van de machinale kant werd handgemaakte kant eerder een zeldzaam en veel te duur luxeartikel.

Maar tot op vandaag bleef het kantklossen levendig in de stadjes Almagro (Castilië-La Mancha), in Camariñas (Galicië), langsheen de hele Catalaanse kuststreek en niet in het minst in de Catalaanse hoofdstad Barcelona.

Men kloste er kant met witte, ecru of zwarte zijden draad op de typische langwerpige Catalaanse kantkussens.

In de 17^de en 18^de eeuw maakte men hier ook zilver- en goudkant die hoofdzakelijk gebruikt werd als decoratie van madonnagewaden en kazuifels.

Deze kanten vonden ruime afzet doorheen heel Spanje, in Frankrijk en zelfs tot in Noord- en Zuid Amerika.

In de 18^de eeuw deden de Bourbons pogingen om de kantindustrie te doen heropleven. De meeste originele patronen waren verloren gegaan, daarom werd de Spaanse stijl door de Franse vervangen.

In de 18^de eeuw nam Catalonië het initiatief inzake kantproductie en groeide zo uit tot één van de voornaamste kantcentra van Spanje.

Wij wisten al een hele tijd dat het Brugse kantcentrum, in de Balstraat, in slechte papieren zat maar nu is het officieel :

Het kantcentrum is in vereffening !!!!!

Dit is een slechte zaak voor de stad Brugge die hiermee een toeristische trekpleister verliest.

Tevens een zwarte dag voor de vele kantklossters, cursisten en leraressen die met weemoed terugdenken aan de gezellige sfeer en de verbondenheid "in kant".
De 3 jaar durende opleiding tot kantlerares was één van de aangenaamste periodes in mijn leven. 

Misschien moeten we wel, gewapend met klossen en kussen, onze opwachting maken bij de Brugse burgemeester om dit Brugse cultuurpatrimonium te behouden.

L’ Arboç del Penedès

Catalonië kan vanaf de 16^de eeuw bogen op een rijk kantverleden.

Kloskant = puntes de coixi, was de meest populaire kantsoort en daarnaast kende men ook naaldkant = Punta Catalana, die sterk verwant was aan de Reticella Italiana.

Door de soberheidspolitiek van de Spaanse Habsburgers werd de ontwikkeling van de kantproductie sterk afgeremd. Onder de regering van Filips II (1555) werd het dragen en produceren van kant zelfs verboden, net zoals in vele andere Europese landen.

Doch deze verbodsbepalingen werden door de smokkelhandel teniet gedaan.

En Sint-Truiden zit niet stil !!!!



Kantroute 2009 – Sint-Truiden

Van 14  november 2009, tot 28 februari 2010, organiseert Kant in Vlaanderen de tentoonstellingswandeling

 ‘Kantroute 2009 Sint-Truiden’

 waarbij op zes locaties in Sint-Truiden kanten te bewonderen zijn. De locaties bevinden zich in het centrum van de stad en zijn op wandelafstand van elkaar gelegen. 

Voor dit project werkt Kant in Vlaanderen samen met verschillende partners:

·         Kantsite Ursulinen: KantelinK: atelier voor hedendaagse kant onder leiding van Juliana Swinnen

·         Politiehuis : Centrum voor Volwassenenonderwijs Vrije Leergangen  Limburg – Genk

·         Museum van de Vlaamse Minderbroeders: Betty Cuykx kunstenares

·         ’t Galerietje: Kantkring ’t Sneeuwvlokje – Kortenaken

·         Schatkamer van de Onze-Lieve-Vrouwekerk : selectie topstukken in oude kant uit het eigen archief

·         Abdijsite: Kant in Vlaanderen vzw - werken van het project ‘Gebroken wit’ - hedendaagse kant

De tentoonstellingen zijn geopend op zaterdag en zondag van 14.00 tot 17.00 uur en zijn gratis te bezoeken.  Gesloten op 19, 20,26,27 december 2009, 2 en 3 januari 2010.



Voor diegenen die geïnteresseerd zijn in KANT is deze kantroute een "must".

Dank zij de zusters Ursulinen is Sint-Truiden jaren lang de bakermat geweest van kant in Vlaanderen en België. ( zie archief)

In 2008 is het voormalige Refugiehuis van de zusters Ursulinen in erfpacht genomen door de stad Sint-Truiden met de bedoeling er een kantcentrum van te maken.

Daar waar het huidige klooster plaats zal maken voor een bouwproject met een gemengde functie, diensten-handel-wonen, blijft het Refugiehuis in zijn oorspronkelijke toestand bewaard.

De VZW Vereniging van zusters Ursulinen heeft het voor een periode van 50 jaar in erfpacht gegeven aan de stad Sint-Truiden tegen de jaarlijkse betaling van 50 euro.

De stad Sint-Truiden geeft op haar beurt een gedeelte van het gebouw in erfpacht aan de VZW Kant in Vlaanderen en de VZW Museum Vlaamse Minderbroeders voor
één symbolische euro!

Cartoonist Dré Mathijs heeft voor deze gelegenheid deze leuke cartoon getekend.
Burgemeester Ludwig Vandenhove zet zijn eerste stappen in het kantklossen onder het toeziend oog van een zuster.