Van Calais naar Méteren

 En nu maar hopen dat het weer een beetje meezit !!!!

INFO :

Na het middagmaal gingen we op zoek naar
 “Boutique Noyon”…
het “slunsekot” zoals Marie-Anne ludiek zei.
Snuisteren in overschotten machinale kant in alle breedten en kleuren, linten, pailletten …Maar voor de echte liefhebber meters en meters machinale kant.

Een laatste blik in de museum shop.

Grasduinen in de museum shop !

Voor haar ...





Ook voor hem ...



Interieur ...

Met zo'n handtasje val je meteen op !




Niet erg practisch, wat kitscherig ...
zomaar een folieke !

De Brugse Kantdagen 
vinden dit jaar voor de dertigste keer plaats.
Opnieuw is dé “place to be” de huisbrouwerij

‘De Halve Maan’ op het Walplein.
Van dinsdag 10 tot en met zondag 15 augustus, telkens van 10- tot 18 uur is er in ‘De Halve Maan’ een kanttentoonstelling waarbij tàl van kantverenigingen en – organisaties zich ook nog eens voorstellen.  Ook het Kantcentrum heeft er een infostand, waar je informatie kunt krijgen over de cursussen en het winkelaanbod.
In het weekeinde van zaterdag 14 en zondag 15 augustus zijn er naast de tentoonstelling ook tàl van activiteiten op en rond het Walplein. Je kunt er ondermeer minstens 100 kantwerksters aan het werk zien. In de huisbrouwerij tonen de jongsten die in het Kantcentrum les volgen bovendien wat ze in hun ‘kant-mars’ hebben.
Meer info vind je ook op deze website onder de rubriek ‘Over ons – Brugse Kantdagen’.

http://www.kantcentrum.eu

Ook de museum shop viel geweldig in de smaak.

Leuke hebbedingetjes, cadeautjes die je nergens anders vindt.

Alles mooi geëtaleerd.

Een echte aanrader voor elke kantliefhebber op zoek naar iets origineels!!

Er was natuurlijk nog veel meer moois te zien maar zoals ik al geschreven heb, zijn mijn foto’s niet je dát! Ik zal nog eens teruggaan samen met mijn “huisfotograaf”.

‘s Middags hebben we geluncht in het restaurant van het museum. De tafels waren versierd met machinale kant en rond de servetten was ook een strookje kant geknoopt. Misschien een leuk idee voor een feest tafel !

Aan de zoldering hing een netwerk in gewrongen slag, versierd met de kleine spoeltjes waar de ragfijne draad opgewonden is. In de machine zitten ontelbare van zulke spoeltjes.

Héél speciale bruidsjurk !!!!

2005-2006

Gemaakt van Gingko biloba hout.

Echt iets heel uitzonderlijk maar of het handig is…daar heb ik mijn twijfels over !



Voor diegenen die iets meer willen weten over Gingko Biloba :

Ginkgo biloba is een boom in de plantenfamilie Ginkgoaceae, en wordt ook wel ginkgo, Japanse notenboom, Japanse tempelboom of Chinese tempelboom genoemd. Deze boom is een levend fossiel, nagenoeg onveranderd sinds de tijd van de dinosauriërs.

De ginkgo kent zowel vrouwelijke als mannelijke exemplaren. Wereldwijd zijn er minder vrouwelijke Ginkgobomen dan mannelijke. Dit komt doordat de mens selectief mannelijke bomen aanplant: de (vrouwelijke) vruchten verspreiden namelijk een onaangename geur. Het verschil tussen beide geslachten is alleen te zien wanneer de boom in bloei staat. De boom groeit onregelmatig en kegelvormig, en wordt circa 40 meter hoog.

Om jullie een idee te geven van de prachtige opstelling in het museum.

Levensgrote portretten, een speling van licht en donker.

Wat ik ook leuk vond, was de verzameling oude affiches van films uit oma’s tijd.



De actrices zijn meestal schaars gekleed maar altijd is er kant in de kledij verwerkt!

Gelukkig was er een medewerker bereid om zo’n gigantische kantmachine in gang te zetten. Een belevenis op zich !!
Een ongelooflijk ingenieus systeem dat redelijk wat decibels produceerde. Stel je voor dat er vroeger tientallen machines terzelfder tijd  in werking waren …

Kant en lingerie

Kant en lingerie gaan perfect samen en dat hebben de fabrikanten geweten.

In het museum is een belangrijk deel  daaraan  gewijd en de beelden spreken voor zich!!

Speels, verleidelijk en vooral …vrouwelijk.
Ik laat jullie graag mee genieten.

Flitsen is verboden en daarom zijn mijn foto's niet scherp, sorry !

De bus bracht ons naar Calais, het centrum van de machinale kant, waar we het nieuwe museum van kant en mode bezochten. Een prachtige locatie met een al even prachtige collectie kant, zowel echte als machinale kant.
Spijtig genoeg was er staking in Frankrijk en liet de gids het afweten maar alles is zo overzichtelijk en didactisch opgesteld met voldoende uitleg, zelfs in het Nederlands, dat de afwezigheid van de gids geen obstakel vormde.





Dit is géén machinale kant maar handgemaakte
Venetiaanse naaldkant.
De ontwerpers van machinale kant zochten hun inspiratie en motieven in de echte kant vandaar dat de fabrikanten een grote collectie echte kant bezaten.

Er waren dames van promotiejaar 3 tot en met 19 aanwezig.

Ik ben van promotie 8.

Sommigen hadden elkaar al jaren niet meer gezien, het was dus een hernieuwde kennismaking. Anderen kenden elkaar van naam en het is altijd aangenaam om er dan een gezicht aan te koppelen.

Het was een getater van jewelste met als voornaamste onderwerp :

KANT

Dank zij de initiatiefneemsters, de dames M.A. Claeys, M. Bruggeman en G. Leplat, gingen de monitricen van het Brugse Kantcentrum voor het eerst samen op stap.

Op 24 juni 2010 stonden 26 kantmonitricen klaar voor een bezoek aan :

"La Cité de la Dentelle et de la Mode de Calais".

“Cité internationale de la Dentelle
et
de la Mode”

in het historische hart van Calais, is ondergebracht in een authentiek fabrieksgebouw typisch voor de jaren 1870.

In de fabriek van de familie Boulart, waren op het toppunt van activiteit 80 weefgetouwen voor tule en kant constant in werking.

In 1987 werden deze fabrieksgebouwen , een belangrijk bouwkundig erfgoed, gerestaureerd.

De architecten Moatti en Rivière, tekenden een modern ontwerp met vloeiende lijnen, waarmee het gebouw werd uitgebreid.

De gevel uit glas, versierd met Jacquardkaart motieven in zeefdruk, geeft het museum een nieuwe, moderne uitstraling.

Tussen 1835 en 1840 werd de productie van machinale kant  geïndustrialiseerd. In minder dan 50 jaar werd Saint-Pierre een welvarende stad met meer inwoners dan Calais zelf. Dat resulteerde in 1885 in een fusie van de twee steden.

In 1816 startte men met de productie van tule in de binnenstad van Calais. Doch door het gebrek aan ruimte en het lawaai van de machines gedurende het nachtwerk, werden de fabrikanten verplicht uit te wijken naar de voorstad Saint-Pierre-lés-Calais.