Berichten van 1 januari 2008 tot 31 december 2008

Kantschool van Meldola (Forli) uit Italië

Italiaanse kant is toch altijd een tikkeltje anders.

Hier klosste men hoofdzakelijk met gekleurde zijde, katoen in aflopende tinten, goud en zilverdraad.

Voor de huidige ontwerpen gebruikt men meestal witte of écru katoen garen.

Visitekaartje van de school.

Uitgewerkt kantwerk!!

Naast Leni Matthaei hebben ook Johanna Harre en Elfriede von Hügel richting gegeven aan de nieuwe Duitse kloskant.

Geometrische motieven, die in de loop der jaren een nadrukkelijke eenvoud vertonen, zijn kenmerkend.

Over haar eigen stijlvorm zei Leni Matthaei ooit :

“Het is begrijpelijk dat de vrije ontwikkeling van de oude kantkloskunst zich in Duitsland voltrok, daar hier elke gebondenheid aan de traditie ontbrak. De nieuwe stijl is vanuit introspectie tot stand gekomen en vandaar bezielde vormgeving. Hij heeft een eigen, toekomstgericht vormenspel. Hij is de schepping van een kunstenaar die nieuwe technieken hanteert.”

Hierbij sluit ik “Gebroken Wit” af.

Op de tentoonstelling zijn nog veel meer prachtige, moderne creaties te zien.

 

"Letztes Eis"
Bettina Renn
Deutschland

Deze reizende tento was te bezichtigen :

Van 14 juni  tot 2 augustus 2008 in Het Stedelijk Museum Vianen -  Nederland

Van 23 augustus tot 28 september 2008 in De Priem te Brussel – België

"Wit door gebroken wit"
Mariet Visser
Nederland

Van 14 maart tot 17 mei 2009 kun je terecht in Museum für Angewandte Kunst

 te Keulen – Duitsland

"Broken world"
Nel Butter
Nederland

Kant op weg naar de moderne stijl

In Duitsland daarentegen bestond er tot die periode geen eigen stijl met een specifieke voorgeschiedenis. Kanthandelaars die van de nieuwe mode op de hoogte waren, gaven modeltekenaars de opdracht om gelijkaardige ontwerpen te maken. Deze zogenaamde “Jugendstil” ontwerpen werden door Duitse kantklossters uitgewerkt.

Het was vooral de Duitse Leni Matthaei die rond 1900, met eigen vormen als uitdrukking van een nieuwe stijlperceptie, de weg wees voor de Duitse kantproductie waardoor zij beschouwd wordt als

“De moeder van de Duitse kantkunst”!

Haar inspiratie haalde zij uit de Jugendstil, grafische ontwerpen en de bouwkunst.

Haar creaties kunnen niet worden ondergebracht in een of ander “–isme” door hun veelzijdigheid.

Als thema koos zij natuurmotieven en vormen en ze gaf haar creaties namen als Koraal, Slakken, Waterdruppels, Stroom, Leven …

"Brich mich nicht 2008"
Gabriele Grohmann
Deutschland

Kant op weg naar de moderne stijl

Jugendstil

Jugendstil richt zich vooral tot de natuur. Speels, schilderachtig, elegant en deze kant valt op door een samenbrengen van vlakken. De ontwerpen vertonen vooral ronde, gesloten bloesemvormen. Lange stengels buigen en slingeren zich rond de vlakken om ze af te grenzen.

De Wiener Werkstätte, opgericht in 1903, had als doel :

De vernieuwing van het begrip Kunst als discipline.

Er ontstond een nauwe samenwerking met de Weense kunstvakschool.

In de Wiener Werkstätte streefde men naar kwaliteit en perfectie in de artistieke expressie. Men maakte ontwerpen voor meubels, behang, keramiek, juwelen, kant en naaiwerk.

Vanaf 1900 werd Jugendstil onderwezen in de kunstvakscholen.


Detail

"Global Population"
Het werk symboliseert het samenleven van blanke en niet blanke bevolkingsgroepen,witte en gebroken witte figuren, in een beperkte ruimte : de aarde (witte zandbodem)
Ans Peters

Kant op weg naar de moderne stijl

De “Jugendstil”  was geboren!!

De Jugendstil zorgde voor een radicale stijlwisseling, wars van historische motieven en invloeden. Natuurlijke vormen en sierlijke motieven waren toonaangevend voor deze kantstijl.

Deze kant uit Oostenrijk gaf blijk van een perfecte artistieke opleiding en werd een commercieel succes. Aan de in 1868 opgerichte “Kunstvakschool” kregen kantklossters en –naaisters een vervolmakingscursus en er werden ook leerkrachten “Kant” opgeleid.

Er was ook een tekencursus aan verbonden om ontwerpers op te leiden die zorgden voor nieuwe modellenen een kunstzinnige ontwikkeling van kant.


Detail

"Doppelt und dreifach gebrochenes Weiss"
Heike Pfennig
Deutschland

Kant op weg naar de moderne stijl

Op de wereldtentoonstelling van 1900 in Parijs, stelde Oostenrijk een totaal nieuwe stijl voor die verschilde van de stijl in traditionele kantlanden zoals België, Italië of Frankrijk. Hij wekte niet alleen bewondering maar was meteen ook een stap vooruit in de moderniteit. Het ging daarbij niet meer om Kant als louter ambachtelijke arbeid

Kant werd werkelijk Kunst !

Bron : Catalogus van de tentoonstelling “Gebroken Wit”

Marianne Stang

"Zonder Titel"
Georges Thijs
België

Vijfendertig kunstenaars uit de drie landen, namen de uitdaging aan en realiseerden een individueel kunstwerk gebaseerd op de eeuwenoude techniek van het kantklossen.

"Hun werk is Europees erfgoed voor de toekomst !"

Lydia Mertens


Detail

"Ohne Titel" 
Anneliese Schröder
Deutschland

Daar waar “KANT” vroeger meestal ontworpen werd door personen die niet konden klossen, zijn de hedendaagse kantkunstenaars naast ontwerpers, ook de uitvoerders van het kunstwerk.

Hun kennis van techniek en materiaal vertaalt zich in de hedendaagse creaties die niets meer te maken hebben met het “zuivere ambacht” maar alles met het

“KUNSTAMBACHT’ !

"Letztes Eis"
Bettina Renn
Deutschland

Deze internationale contacten resulteerden in een samenwerking tussen :

Kant in Vlaanderen – België

Forum Alte Spitze – Duitsland

Landelijke Organisatie Kant Kunst – Nederland

Samen realiseerden ze een grensoverschrijdend project rond
Kant en Design :

Gebroken Wit

Een selectie kunstenaars uit de drie landen, kreeg als opdracht een eigentijds kunstwerk te realiseren in de traditionele kleur van het klassieke kantwerk namelijk :

Wit

Nuancen zoals pastel, parelmoer en gebroken wit waren toegelaten.
In de keuze van het gebruikte materiaal was de kunstenaar volkomen vrij.

 "Einsichten und Durchblicke"

Barbara Fiedler
Deutschland

Gebroken wit
Door de hedendaagse communicatiemiddelen, zoals bijvoorbeeld internet, komen kantliefhebbers nog meer met elkaar in contact en worden er ideeën uitgewisseld, technieken besproken, nieuw materiaal ontdekt…

Ieder jaar worden er internationale congressen en tentoonstellingen georganiseerd waarop kantkunstenaars, kantklossters en kantliefhebbers elkaar ontmoeten.


detail

Gebroken wit

 "Feniks"
Elizabeth van Zeijl
Nederland

Kant maakt al eeuwenlang deel uit van het Europese erfgoed.

Over “waar en hoe” kant is ontstaan heeft men altijd geen zekerheid maar het is een feit dat naaldkant zowel als kloskant, een belangrijke handelswaarde hadden en dat Kant steeds aanwezig was in het modebeeld door de eeuwen heen.

Dankzij culturele uitwisselingen en tentoonstellingen tussen de verschillende Europese landen, ontstond er een wisseling van stijlinvloeden en gebruikte materialen.


detail

Het was een aangename kennismaking met
Olga Kublitskaja uit Estland.
Zoals je ziet klost zij Russische kant, zeer verzorgd en mooi gewerkt !



Een bezoekje aan haar site :
www.hot.ee/olgalace





Detail

Op het einde van de jaren ’80 was de toestand van Halas kant weer kritiek.

Na de politieke hervormingen, in 1989, stichtte de stad Kiskunhalas de “Halas Lace Foundation”met als voornaamste doel de Halas kant nieuw leven in te blazen en de traditie te bewaren.

Belangrijke activiteiten van de stichting :

De oprichting van een standbeeld ter ere van Arpád Dékáni en Mária Markovits en de inventarisatie van ontwerpen, documenten en kant van het “Lace house".

Lace house

In 1953 werd het “Lace house” gerestaureerd en gemoderniseerd.

Ondanks de belangstelling van pers en opdrachten uit Engeland en Zwitserland, bleef het rendement onvoldoende.

Met Expo ’58 begon een periode van internationale tentoonstellingen waar Halas kant gepromoot werd.

Maar nog kon het “Lace house”zijn kantwerksters niet voldoende werk verschaffen. Het leerlingenaantal verminderde zienderogen en in 1964 werd er geen kant meer onderwezen.

De tweede helft van vorige eeuw zag men in dat de ontwerpen aan vernieuwing toe waren. Alhoewel de klassieke tekeningen met herten, pelikanen en dansende koppeltjes, nog steeds uitgewerkt werden ontwierpen Béla Molnár en Lily Nagy Kálózi hoogstaande moderne naaldkanten.

Met het uitbreken van WO II kon het “Lace house” zijn gewone werkzaamheden niet verder zetten door een gebrek aan opdrachten. Men maakte voornamelijk wapenschilden, tafelkleden en kleinere kantwerkjes.

In 1942 sloot het “Lace house” zijn deur maar de kantwerksters zetten hun activiteiten thuis verder.

Ondanks beschadiging aan het gebouw en de diefstal van het materiaal, hervatte het “Lace house” na de oorlog zijn activiteiten.

Door de deelname aan de “Internationale Herfst Tentoonstelling” in Boedapest (1949) kregen ze weer prestigieuze opdrachten.

Onder andere een tafelkleed met een diameter van 150 cm als verjaardagsgeschenk voor Stalin.

Een tafelkleed met een diameter van 80 cm voor de 60^ste verjaardag van dictator Mátyás Rákosi (1892-1971).

De opdrachten stroomden binnen!

Echtgenoten van ministers versierden hun toiletten met Halas kant.

Kroonprins Umberto van Italië en rijksmaarschalk Göring bestelden kantwerk om wiegen en kinderwagens te bekleden.

De Nederlandse prinses Julianna kreeg bij haar huwelijk met prins Bernhard een prachtige kant ten geschenke.

Tafelkleed voor prinses Julianna 

Halas kant behaalde in 1937 de 1^ste prijs op een internationale ambachtententoonstelling te Brussel, daar waar die eer vroeger

altijd was weggelegd voor de Brusselse kant!!

In 1938 was er een vertegenwoordiging op de handelstentoonstelling in Berlijn.

Wapenschild van Berlijn
 

Maar het meest besproken geschenk was het kantwerk dat de toenmalige Hongaarse minister van industrie schonk aan rijkskanselier Adolf Hitler.

Gedurende de depressie in de jaren ’30, nam de burgermeester van Kiskunhalas de kant onder zijn bescherming.

Hij organiseerde culturele projecten en verzorgde de public relations waardoor de belangstelling voor Halas kant, zowel in Hongarije als in het buitenland, groeide.

Om de unieke techniek te beschermen kreeg moest, vanaf 1934, ieder kantontwerp een handelsmerk bevatten namelijk “3 vissen” die terug te vinden zijn in het wapenschild van Kiskunhalas.

In 1935 werd onder de auspiciën van het ministerie van handel en de stad Kiskunhalas een “Kant Huis” gesticht waar de kantwerksters, die voorheen alleen thuis werkten, verenigd werden onder één dak.

Halas kant kreeg een internationale merknaam :

“Uitmuntend handwerk van eenvoudige Hongaarse vrouwen “!

In 1911 nam Antal Par, verbonden aan de Academie van toegepaste Kunsten, de artistieke leiding over. Zijn ontwerpen geleken sterk op die van Dékani.

 Ontwerp van Antal Par

Na de eerste wereld oorlog zat de Halas kant in een ware impasse !! Antal Par keerde terug uit het krijgsgevangenkamp maar ondertussen had Ernö Stepanek de het artistieke gedeelte voor zijn rekening genomen en Margit Pongrácz startte in de werkgroep.

Ernö Stefanek

was de beste ontwerper in de periode 1920 – 1930.

Hij tekende taferelen zoals bijvoorbeeld een fluitspelende herder of sprookjesfiguren.

Hij is ook bekend voor het ontwerpen van wapenschilden. Zo’n kantwerk was een gegeerd relatiegeschenk tussen de twee wereldoorlogen.



Wapenschild van Kiskunhalas naar een ontwerp van

Ernö Stefanek

Halas kant uit 1916



Halas kant uit 1920

Halas kant



onderscheidt zich van de andere naaldkanten door zijn bijzondere techniek.

De motieven zijn omgeven door een dikke draad maar het binnenste gedeelte is als het ware “fijne batist” !!!

Dit vergt een zodanige technische perfectie dat het 5 à 6 jaar duurt eer men een volleerd kantwerkster is.

De huidge werkgroep bestaat uit een 15-tal dames.

Het vervaardigen van de kant is zodanig tijdrovend dat deze 15 dames, als ze een heel jaar 8 uur per dag werken, slechts 400gr kant “produceren”!!

Dit is één van de redenen waarom men beweert dat Halas kant meer waard is dan goud !!!

Halas kant was van in het begin belangrijk voor de Hongaarse volkskunst en klederdracht. De huidige werkgroep is dat na meer dan 100 jaar, nog altijd !!

Daar waar Arpad Dékani instond voor de ontwerpen , werd de werkgroep geleid door de in Kinkunhals geboren Maria Markovits. Zij was een begenadigd borduurster.

Aanvankelijk gebruikte men ongebleekt vlas en was de kant tamelijk grof.

Maar de ontwerpen van Dékani werden uitgewerkt gekleurde draad en ook met metaaldraad.



Ontwerpen van Dékani uit 1903, in gekleurd garen en metaaldraad.

De bakermat van de Halas kant was het landelijk stadje Kiskunhalas, zo’n 130 km ten zuiden van Boedapest.

De eerste ontwerpen van deze naaldkant werden uitgewerkt door de vaardige handen van zijn moeder en haar vriendinnen.

Tussen 1902 en 1906 werden alle patronen door Dékani ontworpen. Het waren vooral traditionele motieven die men terugvindt in de Hongaarse klederdracht : Duiven, pauwen, herten, bloemen.

Mutsen met een boord van Halas kant.

De Halas kant behaalde de ene prijs na de andere op internationale tentoonstellingen.

In 1906 werd Arpad Dékani overgeplaatst naar Boedapest waar hij de leiding kreeg over de nationale kantnijverheid.



Waaierblad uit 1903 naar een ontwerp van Arpad Dékani.

Halas kant

Een Hongaars juweel !!!

Geklemd tussen de kantcentra van Oostenrijk en Italië, lag het voor de hand dat kant ook in Hongarije succes zou hebben.

Tot de Franse revolutie in 1789, was kloskant populair in Hongarije.

De kant geleek sterk op de Genuese kant (zie afbeelding) 

Antieke Genuese kant


Een geklost lint vormt het motief en de tussenruimten worden met de naald opgevuld met traliewerk.

Als gevolg van de Franse revolutie was de vraag naar kant sterk verminderd en dat was ook de oorzaak van het verval van de Hongaarse kloskant.

Maar de drang naar prachtig handwerk liet de Hongaren niet los !!

Met de eeuwwisseling, in 1902, ontwikkelde de Hongaarse ontwerper Arpad Dékani een nieuwe kantsoort. Geen kloskant maar een naaldkant :

Halas Kant

Ontwerp van Arpad Dékani uit 1903.

Toen ik in Marche en Famenne deze Hongaarse Heer en dame ontmoette, wist ik niets af van naaldkant uit Kiskunhalas.



Ik kreeg meteen een uitgebreid verslag in perfect Engels en na wat opzoekwerk op internet heb ik ontdekt dat het echt de moeite is om enkele berichten aan te wijden.
Morgen het vervolg...

Nog een creatie van de Academie van Marche en Famenne.

Frie Wuytack,

 in kantmiddens wel bekend om haar speelse ontwerpen, was ook aanwezig te Marche en Famenne.



Naast verschillende uitgewerkte creaties stelde ze ook haar laatste nieuwe boek voor.

Zij vertelde mij dat er een project gestart wordt waarbij vrouwen uit de verschillende lidstaten van de EU, een wandtapijt gaan maken waarin alle handwerktechnieken aanwezig zijn. Dit wandtapijt wordt geschonken aan de voorzitter van het Europees parlement en zal worden opgehangen in de zetel te Brussel.

Zij vroeg of ik er ook aan wilde meewerken, hetgeen ik zeker wil doen.
Afwachten dus tot ik bericht krijg.



Kussentje voor trouwringen !
In de boord zie je een koppel met langs weerskanten klavertjes 4 als geluksbrengers.

Gerona

Ik heb al gezegd dat ik in Marche en Famenne veel interessante dingen heb gezien en veel “kant-dames” heb leren kennen.

Zo ook deze dame uit het Italiaanse Gerona.

Ze maakt prachtige kant, want alhoewel zijzelf het macramé noemt, wordt het ook wel “finger lace” genoemd.

Heel fijn, knoopje na knoopje, het is net als kloskant een geduld werkje.

Pierre Varenne

Dentelle contemporaine

Hedendaagse kant

Het werk van de Franse kunstenaar Pierre Varenne ziet er op het eerste zicht tamelijk eenvoudig uit maar als je zijn kantwerk beter bekijkt bemerk je meteen dat er een hele studie aan vooraf ging.

In Marche was hij bezig aan een zeer origineel kantwerk!

Iedereen kent ze wel, die vierkante speeltjes met daarin blokjes die moeten verschoven worden om de juiste afbeelding te krijgen.

Wel, Pierre was bijna klaar met dit werk en het staat nu al op zijn website !!
 
Proficiat, Pierre!!

Meer werk van Pierre Varenne : www.varenne-pierre.fr

Deze zomer was het dikwijls bar slecht weer voor de ballonvaarders maar ik was alleszins in de wolken met deze luchtballon van de Academie van Marche en Famenne !!!



Mijn luchtballon (oud gedicht)

Camargue

De Camargue is een moerasgebied in de Zuid - Franse Rhone - delta.

Toeristisch gezien is de streek vooral bekend vanwege zijn wilde paarden en flamingo’s.

Het is een waterrijk gebied met veel meren, lagunes, moerassen en grasland.

Maar het is ook belangrijk voor de wijnbouw, de rijstteelt en de winning van zout.

Maar wat heeft dit alles met kant te maken ?????
 

Toen ik in Marche vol “verwondering” de kantwerken van mevr. Bonniol bekeek, vroeg ik mij af waarmee die kant bewerkt was.

Mijn eerste gedacht was SUIKER !

Het deed mij denken aan witte kandijsuiker op draad.

Proef maar eens, zei de echtgenoot van mevr. Bonniol, en waarlijk het was ZOUT !!

Na het uitwerken van haar ontwerpen hangt deze dame haar kant in het zoute water van de Camargue. Na 2 dagen haalt ze het er uit en de kant is gekristalliseerd.

Dentelles cristalisées dans le sel.

Weer een andere benadering van kant !!

Kant-Act



Martine Bruggeman doceert tevens kunst- en kantgeschiedenis in het Kantcentrum te Brugge en heeft verschillende publicaties op haar naam staan. Ze geeft er eveneens cursussen over ontwerpen van hedendaagse kant.

In 1997 kreeg ze te Brugge de titel “Cultuurvrouw van het jaar”.

Martine Bruggeman geeft ook lezingen in binnen- en buitenland en verzorgt in verschillende kunst- en kanttijdschriften regelmatig bijdragen over het creëren van kant of over een aspect van de kantgeschiedenis.



Voor meer informatie over cursussen, workshops, kantontwerpen, lezingen kan u steeds mailen naar



De afgebeelde kanten zijn ontwerpen van dames die deel uitmaken van de groep.

De dames van Kant-Act "in actie"!!

Deze beelden behoren weer tot het verleden !
De vakantie is voorbij.
Femke, Ferre en Tibo gaan naar school in Verrebroek.
Mileen, Ywein en Linde zijn vertrokken naar Abu Dhabi en gaan daar naar de Canadese school.

De rust is weergekeerd maar de herinneringen blijven.
Er is er ééntje die echt van de stilte geniet en dat is onze poes, Gebuurke, die een heel verlof een beetje dépri was door al die kinderdrukte!!

De moderne kantwerken van “Kant-Act” vielen in de smaak!!

Proficiat aan Martine Bruggeman en de hele groep voor de mooie, verzorgde en originele ontwerpen !

Martine Bruggeman geeft artistieke vorming in de Stedelijke Academie voor Schone Kunsten te Brugge en aan het St.-Andreaslyceum te Sint-Kruis. Ze exposeert regelmatig met papier-, aquarel- en vooral acrylcreaties in binnen- en buitenland en behaalde diverse prijzen en onderscheidingen.

Van 1996 tot 2000 leidde ze het kantatelier in de Brugse Musea dat zich toelegde op vernieuwing in kant, gekoppeld aan research. Nu leidt ze het atelier “Kant-Act” dat garant staat voor nieuwe vormgeving in kant en dat gelocaliseerd is in de Kamer van Retorika te Sint-Michiels.

Claudette Bouvot van “Blonde de Caen”

Claudette Bouvot, je weet wel van de site Blonde de Caen, is de vriendelijkheid zelve. Ik had toch enkele vragen ivm “Polychroom”werk en ik kreeg de gepaste uitleg zonder probleem. Zij had ook leuke klosjes op haar kussen o.a. eentje met muzieknoten. Het was het laatste dat ze bij had en heeft het van haar kussen genomen om het mij te verkopen. Logisch, zul je denken, maar het is wel een beetje speciaal want het klosje is getekend met haar naam.

http://blondecaen.chez-alice.fr/

Het "Schip van de woestijn" !



Eskimo's in Groenland !

Academie van Marche-en-Famenne heeft werkelijk haar beste beentje voor gezet!!!

Prachtig Congolees dorpje :

Village de N’Gologolo

Ook de Sioux indianen mogen niet ontbreken !

Detail van de prachtig gekloste wig-wam !

Rosanne

Met Rosanne van de schitterende website : http://www.dentellieres.com/ had ik een leuke babbel. Zij wees mij op een kantwerkje aan de muur met de vraag of ik wist waarmee het geklost was. Inderdaad…Rosanne heeft haar haar laten knippen en dat haar gebruikt om dit kantwerkje te maken !! Je moet er maar opkomen !!!

Pierre Noël vertelt :

Het verhaal van de klos met de baby

Als een jongen een oogje had op een kantwerkster, gaf hij haar een klos met twee ringen en een ingewerkt babyklosje.

Dat was een symbolisch gebaar!

Twee ringen als symbool van het huwelijk en met het babyklosje gaf hij te kennen dat hij kinderen wilde met haar.

Hij legde die klos op het kussen van zijn uitverkorene. Als ook zij hem zag zitten brak ze één van de ringen en legde de klos weer op haar kussen. Als hij dan de klos meenam waren ze verloofd !!!

Een mooi verhaal, nietwaar !!!

Pierre Noël, “tourneur de fuseaux”

demonstreerde en maakte piepkleine klosjes. Het kleinste, nummer 1, was precies een mier, zo miniem. Natuurlijk kun je daar niet mee klossen maar het was wel een unicum.

Parijse kant


In het gebouw zelf waren verschillende lokalen te bezoeken met een waaier aan kant.

 De academie van Marche heeft haar beste beentje voorgezet. Het was origineel, liefelijke dorpjes, kantwerken van klassiek tot modern.



De foto’s spreken voor zich!


Chrysanten werk

Internationale kantdagen in Marche-en-Famenne

16 augustus 2008 is een dag om niet te vergeten want dan heb ik de

“Internationale Kantdagen”

in Marche-en-Famenne bezocht !!

Rond 11 uur waren we op de locatie "La Vieille Cense à Marloie".

Het was een prachtige dag, nog niet te druk maar toch genoeg
“kant-ambiance”
om in “the mood ” te komen!!

Het was in één woord “overweldigend”!!!




Dank zij de inzet van de Heer Pierre Pestiaux en zijn team was dit weer één van de hoogtepunten op kantgebied !!!

Naaldkant van mevr. G. Leplat, lesgeefster aan het Brugse kantcentrum.

Foto aanklikken voor vergroting.

Een ideetje voor de komende eindejaarsfeesten ?
Origineel en nog mooi ook !

In druk gesprek met Jana Fraikorova en haar zoon, die sprekend op zijn moeder lijkt.

Nog enkele creaties van de Praagse kunstenares Iva Proskova.

Iva Proskova