Berichten van 1 januari 2009 tot 31 december 2009

Antiek in miniatuur

Mevr. Rosa Engels was ook één van de exposanten op de tentoonstelling van
’t Vingerhoedskruid.

Hoewel ik bewondering heb voor het precisiewerk en geduld, nodig om zo’n miniatuur tafereeltje te maken, is het toch nooit “mijn ding” geweest.

Maar deze miniatuurtjes waren een schot in de roos !!

Ik maakte plots een sprong in de tijd …

Geboren en getogen in Beveren-Waas, ging ik met mijn ouders regelmatig naar

“’t stad”.

Daarmee bedoel ik natuurlijk Antwerpen.

De Groenplaats was onze geliefde stek om boodschappen te doen want daar waren

“Grand Bazar”

en

“Vaxelaire” !

Twee magazijnen waarin een kind kon wegdromen tussen al dat moois. Zulke dingen zag je in Beveren niet!

Het was toch telkens weer een uitstap waar ik naar uitkeek.

Groot was mijn verbazing toen ik bij mevr. Engels miniatuurtjes zag uit de vroegere Vaxelaire.

Zeg nu zelf, zo’n kantwinkeltje is toch een juweeltje !!!!!


MAISON
VAXELAIRE - CLAES

NOUVEAUTES et CONFECTIONS
POUR DAMES - MESSIEURS et ENFANTS

PLACE VERT
ANVERS

Jullie zullen het al gemerkt hebben ... de laatste dagen is het stil op mijn blog.
De reden :  BUIKGRIEP !!!
Ik ben echt ziek en lig bijna de hele dag in bed. Hopelijk wordt het morgen beter en kan ik er weer tegenaan.

Nu was de jongedame voldoende “onderlegd” om haar linnengoed te merken. Dat was noodzakelijk omdat het wasgoed, na het wassen, op een gemeenschappelijk bleekveld werd gelegd.

Zonnestralen zorgden er voor dat grauw linnen weer wit werd. Het wasgoed werd verschillende keren met water besprenkeld om het bleekproces te herhalen.




Oefenstukjes






Lingerie van vroeger, al of niet versierd met kant.

Er werd begonnen met de stokletters waarvan de I de eenvoudigste is. Door toevoeging van enkele kruisjes konden ook de letters H, N, M, L, J, E, P, B, R, K en D gemaakt worden.

Dan waren de schuine letters aan de beurt : A, V, W, X, Y en Z.

Daarna volgden de ronde letters : U, C, G, O, Q en S

Na de cijfers van 1 tot 9 en ook de 0 borduurde het meisje haar naam, het jaartal, soms haar woonplaats en de merklap was klaar!

Geen echte merklap maar een heel speciale...

Een staalboek van kloskant.

De motieven zijn in kruisjessteek.
Boven elk "staaltje" is ook het nummer uit het boek geborduurd.

Grasduinen in de geschiedenis 1

Vroeger speelde de linnenkast een belangrijke rol in het leven van huisvrouwen en jonge meisjes.

Een meisje met een mooi verzorgde en goed gevulde uitzet gold als een goede partij.

Het linnengoed werd “getekend” met een in kruisjessteek geborduurd merkje bestaande uit de initialen van de eigenares. Het bijbehorende cijfer gaf het aantal aanwezige stukken aan van dit bepaald item.

Merklap

De meisjes oefenden verschillende boorden op een lap. Later volgden de letters, opklimmend in moeilijkheidsgraad.

Meisjes die een beroeps- of lerarenopleiding volgden, oefenden op kleine lapjes die ze daarna vastnaaiden op stevig karton. Soms werden deze kartonnetjes ingebonden en bleven ze bewaard als album.

Bron : infoboekje bij de tentoonstelling

Suzy Timmermans

Stoplap



Album



Oefening op kousen breien

In de hogere klassen was naaien en verstellen een belangrijk vak !

Zomen, knoopsgaten, mazen en stoppen werd onderwezen en geoefend want dat kwam later in het gezin goed van pas.

Vooral in het katholieke onderwijs maakten de meisjes, verspreid over verschillende schooljarenjaren
“pronkrollen”.

Dit zijn aaneen gezette stukken linnen waarop diverse borduursteken voorkwamen.

De meisjes kregen ook les in haken, breien, kloskant, frivolité en naaldkant.

Vroeger behoorde

“Handwerk”

tot één van de belangrijke vakken op de meisjesschool.

Vanaf het eerste leerjaar oefenden de meisjes het alfabet en sierrandjes in kruisjessteek, meestal met een rode draad DMC op gebleekt kaaslinnen.



Ikzelf heb in de jaren ’60 en ’70 les gegeven in het eerste leerjaar, ik kan er over meespreken!

’t Vingerhoedskruid

Iedere "handwerkfanaat" heeft wel eens gehoord van de tentoonstellingen die

“’t Vingerhoedskruid”

jaarlijks organiseert in

“Zilvermuseum Sterckshof “

te Deurne, Antwerpen.

Deze keer was het een nostalgische tentoonstelling met als thema:

Handwerken op school

De volgende dagen wandel ik met jullie door deze leerrijke en verzorgde tento en diegene die er niet genoeg van krijgen kunnen nog altijd terecht in “Zilvermuseum Sterckshof” tot 22 februari 2009.

Als ik jou zie

Dan bestaat er geen evenknie,
fladderen vlinders van binnen
zo verliefd naar buiten
compleet van mijn zinnen
wil ik naar je fluiten
tot jouw warme hart
de zinnen van 't mijne tart.

WAT IS KANT ?

"Kant" is een op zichzelf bestaand, opengewerkt weefsel, vervaardigd door de kantwerkster met klossen (= kloskant) of met de naald (= naaldkant).

Ter verduidelijking

*  Kant is een op zichzelf bestaand weefsel ! Er is dus geen onderstof ter bewerking nodig. In die ruime zin zou men filetwerk, haakwerk, frivolité en breiwerk dus ook kant kunnen noemen maar men spreekt enkel over "kant" wanneer het werk gemaakt is met klosjes of met de naald.

*  Ook Lierse kant wordt " kant " genoemd alhoewel er toch gebruik gemaakt wordt van een onderstof namelijk mechanisch geweven tule.
Hier spreekt men van Lierse haak - naaldkant.

*  Kant moet handwerk zijn, machinaal vervaardigde kant wordt ook wel kant genoemd omdat het uitermate goed gelijkt op echte kant.
Uitzonderingen zijn de zgn. gemengde kanten, zoals applicatiekant en lintkant waarvan ofwel de grond ofwel het lint machinaal worden vervaardigd.

Waaiers blijven tot de verbeelding spreken !

Hoewel we de waaier niet meer tot onze “outfit” rekenen, behoort hij nog steeds tot één van de geliefde kantwerken van de klossters en is hij op iedere tento vertegenwoordigd.

Of is het nostalgie  ?????



Moderne uitvoeringen.

Pools kantkussen van hetzelfde type als dat van het standbeeld.

Eigenlijk is dit een slecht voorbeeld want als je met wit garen werkt op een witte ondergrond heb je minder controle op de gewerkte kant en eventuele fouten zie je té laat. Het is aan te raden om een ondergrond te gebruiken die donkerder is dan het garen waarmee men klost. Daarom kleven we blauwe, matte plastiek op het patroon. Mat omdat blinkende plastiek teveel weerkaatst als er met licht wordt gewerkt.

Oktober 2008 :

9^de internationaal kantfestival

te Bobowa - Polen

Inhuldiging van het nieuwe standbeeld.

Compositie van slagen en kleur.

Detail :

zelfde werkwijze maar in de andere richting geeft het toch weer een apart effect.

Kantklossen is een belangrijk deel van mijn leven. Ik kan er mijn creativiteit in kwijt.

Door steeds te zoeken naar nieuwe mogelijkheden in techniek, vorm en materialen blijft het een uitdaging om nieuwe werkstukken te ontwerpen en uit te klossen.

Mariet Visser

Dit werk is geklost met breiwol en dat geeft een prachtig resultaat!

t.

Al op jonge leeftijd had ik belangstelling voor draden.

Toen kantklossen op mijn pad kwam werd dit mijn passie.
Mariet Visser

Mariet Visser is één van de dames van Experikant.

Experikant =

een samenvoeging van Experimenteel en Kant

De leden van Experikant nemen regelmatig deel aan wedstrijden en tentoonstellingen in binnen- en buitenland.

Een bezoekje aan de site van Experikant is een aanrader van formaat!!!

http://www.experikant.nl/

Wandtapijt

Prachtig ontwerp uitgevoerd in gouddraad. De verschillende lagen geven het werk diepte.

Techniek : Wild klossen.

Prachtige stola !



Er is gewerkt met verschillende materialen waaronder hele fijne draad waarop pailetten bevestigd zijn.

Een pronkstuk !



Detail



Detail

Vandaag opendeur bij Bart en Francis in Kortrijk.

Naar jaarlijkse gewoonte stelden Bart en Francis hun deur weer open voor kooplustige en creatieve dames (en heren).

Een schat aan garens in allerlei materialen zoals linnen, zijde, katoen, synthetisch materiaal in verschillende dikten en kleuren.

Maar de klap op de vuurpijl was de kanttentoonstelling

 van de Nederlandse

Mariet Visser.

Sinds de 16^de eeuw wordt er kant geklost in het Duitse Erzgebergte.

Volgens de archieven werd er in 1770 al kant gewerkt in Abenberg, in de deelstaat Beieren. Vermoedelijk hebben de nonnen van het klooster Mariënburg de burgers leren klossen.

 Oorspronkelijk gebruikte men linnen draad maar midden 19^de eeuw specialiseerde men zich in het klossen van goud- en zilverkant.

Gedurende de wintermaanden werd er duchtig geklost door vrouwen zowel als mannen.

Na WOI kwam ook hier een eind aan de jarenlange kanttraditie.

In het museum van Abenberg zijn er een aantal vitrines met prachtige goudkanten te zien.

Typisch voor Abenberg waren de waspopjes, bekleed met goudkant.

Nog in het Gezelle museum

Museum van Volkskunde
Rolweg
Brugge



Geen "echte" kant maar gebruiksvoorwerpen versierd met kantmotieven.


detail

In het "Gezelle museum" :

Sfeervolle wandverlichting met ingewerkte kantmotieven op de achtergrond !

Kantlijnen

Stadsplan in machinale kant, op de Dyver.
 

Verleden week is het er van gekomen…samen met Wies en Lieve, heb ik Brugge “platgewalst”!!!

Het museum van Volkskunde, Scharlaeken, Boekhandel De Meester, Gruuthuse, Belfort, Art-o-Nivo, Gezelle museum…

Het was een aangename dag vol kant en design.

Een aanrader voor ieder die een dagje wil “Bruggen” !!!

Techniek





Het resultaat

Bij mooi weer zitten de buurvrouwen buiten op straat driftig te handwerken en te kwebbelen. Het is een vrolijk gezicht en het levert ze ook nog wat op. In Goreme is er een vriendin van mijn vrouw op het idee gekomen de doekjes maar achterwege te laten en van de kralen randjes kettinkjes te maken. Geen gek idee, de meeste toeristen willen niet echt een hoofddoekje kopen.

Vervolg van gisteren :

Maar er is een buurvrouw, Fadime, die een wel heel speciale techniek beheerst.:

Mekik.

Het eindresultaat van 'mekik' lijkt misschien nog wel het meest op kantklossen. Alleen gebruikt men een soort 'naald' in plaats van klossen.

Fadime maakt werkelijk prachtige handwerkjes met deze techniek. De 'platte' uitvoering heet 'patik'.



Patik

Vervolg van gisteren :

De vrouwen in het straatje naar boven doen hun uiterste best om zoveel mogelijk handwerkjes te maken. Er komen steeds meer bussen toeristen langs die door ons dorp lopen, meestal maar een half uurtje. De gidsen laten ze liever de winkels zien met tapijten of sieraden. Bij verkoop krijgen ze commissie. En Hassebei geeft geen commissie.

Hassebei maakt mooie randjes rondom haar hoofddoekjes. De doekjes kopen ze kant-en-klaar, hun handwerk zit hem in de versiering. Haar overbuurvrouw maakt ook hoofddoekjes met kralen randjes maar ook gebreide schoentjes met glittertjes. Vooral die met de enkelband zijn heel elegant.

Surfen op het net bracht mij deze informatie over Turkse naaldkant.

Op 17 juni 2008 plaatst Paul Broekman dit artikel in de Nederlandse Volkskrant :

Onze oude buurvrouw Hassebei vraagt ons, als de elektriciteit

opnemer langs is geweest, of wij in Ürgüp haar rekening willen betalen. Dat doen we. Haar rekening komt zelden boven de tien lira per drie maanden uit. Vorige week bood ze ons in ruil voor de acht lira die ze toen betalen moest een van haar handwerkjes aan. Een hoofddoekje met een rand van gevlochten kraaltjes.

Typisch Turks : 

Ze gebruiken meestal zeer slecht bij elkaar passende kleuren, maar het werk mag er zijn.
Ik stuur je in bijlage enkele foto's.  Je kan ze eigenlijk zelf vinden als je in Google zoekt op :
'igne oyasi' en dan op afbeelding drukt, dan kijk je maar naar wat je zelf mooi vindt.
Nesrin heeft me beloofd om me een studie te bezorgen over de Turkse naaldkant.  Ik wacht af, en zodra ik het heb ... heb jij het ook.



Tot zover het verslag van Hilde vanuit Turkije.

De techniek lijkt een wisselwerking tussen haken en naaldkant.  Het populairste gebruik ervan is de omranding van de hoofddoek. 

Hilde, mijn “kantcorrespondente”
uit Turkije schrijft mij het volgende :

“Ik wist dat er in Turkije naaldkant gemaakt werd, maar ... mijn Turks is nog steeds heel primair. Vandaag echter ontmoette ik Nesrin, een Turkse vrouw die in Nederland woont en Turkse naaldkant (hartstochtelijk) verzamelt.
De traditie van naaldkant zou begonnen zijn langs de 'zijderoute' die dwars door Turkije loopt ... en de kant werd dus in vroegere tijden met zijde vervaardigd.  In de steden langs die route wordt heden ten dage nog naaldkant gemaakt, maar ... zijde is ondertussen te duur geworden en werd er spijtig genoeg overgeschakeld op synthetisch. 




Hilde Tanghe, leven in Turkije
  hilde_cavidan@hotmail.com

Deze tassen met visjes waren de absolute favorieten van mijn kleindochter Linde.


Strandtas met motieven in naaldkant
Ontwerp en realisatie : Alice De Smedt

Lederen torso-tasje
Een leuk "hebbedingetje"
uit de verzameling van Y. Beeckman
Design : Chantal Thomas



Dames met een hart voor KANT !



Links : Alice De Smedt
Derde van links : Yolande Beeckman

OVERZICHT

Nog enkele creaties

Draagtas met Renaissance kant
Ontwerp: Alice Desmedt
Realisatie: Bea Roels 




Draagtas op basis van een cirkel in
traditionele stropkant 
Ontwerp en realisatie: Gie Moors

Leuk tasje en poederdoos met Brugs bloemwerk 




Tassen met moderne kantmotieven.
Er waren tevens verschillende parfumflesjes tentoongesteld.

Ontwerp: Y. Beeckman
Realisatie: H. Goos
Handtas met motiefjes in halve slag.



Jasje met bijpassende tas






Schoudertas met stroken in Slavische grond.
Realisatie: Bea Roels

Ontwerp: Gie Moors


Ter gelegenheid van haar 30-jarig bestaan organiseerde “Kantatelier Rosemarijn”

uit Aalst

een kanttentoonstelling in de Ridderzaal van het Belfort.

Ontwerp: Y. Beeckman
Realisatie: Hilda Goos 

Mevrouw Yolande Beeckman, één van de begeesterde lesgeefsters, ontwierp een leuke affiche en gaf de tento een originele naam :

 Zet je tas aan de kant.

Zet je kant aan je tas.

Tasje met Cluny strook
Realisatie: Y. Beeckman


Talrijke tassen, al dan niet zelf ontworpen, werden versierd met kantwerk.


Schoudertas met 6 elementen in Russische kant.
Ontwerp: Y. Beeckman
Realisatie: H. Goos

Vanaf morgen:

Een kijkje in de studio van
Yvonne Scheele-Kerkhof van Lacestudio Paragon
aan de Canadalaan in Apeldoorn is indrukwekkend en inspirerend. Net zoals haar kantwerk, trouwens.

Maar bovendien heeft ze een totaal eigen stijl ontworpen. Door het werk van haar man kwam ze in Singapore terecht. Daar wilde ze in eerste instantie helemaal geen kant maken, maar ze werd gegrepen door de oosterse cultuur waarin werkelijk elke afbeelding een betekenis heeft. En haast als vanzelf maakten haar vingers een verbinding tussen de oude kanttechnieken en de oosterse motieven. Juist dat maakt haar tot een kunstenaar en juist dat is ook wat zij haar leerlingen in de vele workshops probeert mee te geven: ,,Gebruik de basistechniek en geef vervolgens een eigen interpretatie, dat mag." Dat is ook waarom het kant maken veel meer is geworden dan een hobby.

Bron :
Dé Weekkrant van 25 februari 2008;




Bedforshire lace

Laatste boek van mevr. Yvonne Scheele-Kerkhof.
Verzorgde uitgave met prachtige kantontwerpen.



Een kijkje op haar website :
http://www.lacestudio-paragon.com

“Dé Weekkrant” (25 februari 2008)

Kunst met klosjes:

Yvonne Scheele-Kerkhof uit Apeldoorn

is internationaal bekende kantmaakster

APELDOORN – In eerste instantie raakte ze gefascineerd door mooie houten stokjes die ze in een etalage zag liggen, in Engeland. Het bleken klosjes te zijn voor het kantklossen. Ze verdiepte zich in dit ambacht, volgde cursussen en is nu een internationale bekendheid op het gebied van kant maken. Liever spreekt ze van kantmaaksters dan kantklossters. Het laatste is meer hobby, het eerste is vooral het ambacht. Ze geeft workshops in haar huis in Apeldoorn en verzorgt internationale kantweken.

In Maarn heb ik kennis gemaakt met een “kant dame” waar ik grote bewondering voor heb : 
 

mevr.Yvonne Scheele-Kerkhof,

ontwerpster, kantdocent en auteur

Floral Bedfordshire is de jongste van de Engelse traditionele kantsoorten, ze is ontstaan uit de Maltese kant zoals die op de wereldtentoonstelling van 1851getoond werd. De kant vertoont natuurlijke, vloeiende lijnen en heeft een prachtige, beeldende manier van uitwerken. De bloemen en bladeren in de ontwerpen zijn, door de structuur in het kantwerk, herkenbaar.

Bron :

http://www.lacestudio-paragon.com