EN oma- opadag in de school van Wout

Een vriend is een tochtgenoot

die mij zegt in de woestijn:

De oase kan niet ver meer zijn.

Een vriend is een tochtgenoot

die mij zegt bij de oase:

Het beloofde land zal nog mooier zijn.

Een vriend is een tochtgenoot

die weet wanneer ik in ademnood verkeer

En dan met mij in trage stap...

wil verder gaan.


EN


Dankuwel aan de tochtgenoten
die de afgelopen dagen,
samen met mij
door de woestijn liepen en
hielpen een oase te vinden.

Dankuwel aan de tochtgenoten
die er voor me waren

Klaproosje1

 

In Flanders Fields

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
      In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
      In Flanders fields.

John Mc Crae




De Canadese militaire arts John Mc Crae (1975-1918) deed dienst in een militair noodhospitaal in West-Vlaanderen (1914). Hij schreef tijdens de oorlog aan de Ijzer (1916) een ontroerend gedicht over de klaproos.
Hij stuurde het naar het Engels maandblad "Punch".
In de zomer van 1915 werd hij overgeplaatst naar de medische dienst in Frankrijk, waar hij in 1918 aan de gevolgen van long- en hersenvliesontsteking overleed.
De klaproos werd o.a. door dat gedicht,
het symbool van de gesneuvelden. 

Op deze manier werd het gedicht in het volledige Britse Imperium en de Verenigde Staten het herkenningsteken van opoffering en strijd voor de vrede. De klaproos groeide uit tot het wereldwijde symbool van alle gesneuvelden. Tegenwoordig zie je op bijeenkomsten rond Allerheiligen nog steeds de Engelsen met een ' red poppy' in het knoopsgat

 

Het werd het bekendste gedicht over de eerste wereldoorlog

 Hieronder, de vertaling van "In Flanders Fields" 

 

“In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen

Tussen de kruisen, rij aan rij

die onze plek aangeven; en in de lucht

vliegen leeuweriken, nog steeds dapper zingend

ook al hoor je ze nauwelijks te midden van het kanongebulder aan de grond.

 

Wij zijn de doden. Enkele dagen geleden

leefden we nog, voelden de dauw,
zagen de zon ondergaan

beminden en werden bemind en nu liggen we

in Vlaanderens velden

 

Neem ons gevecht met de vijand weer op:

Tot u gooien wij, met falende hand

de toorts; aan u om haar hoog te houden

Als gij breekt met ons die sterven

zullen wij niet slapen, ook al bloeien de klaprozen

in Vlaanderens velden.”

 
http://www.youtube.com/watch?v=I6Qhw-6OSdo&feature=fvwrel

© foto's Klaproosje1

Als je, je rot voelt
zielig, alleen of gekrenkt
kijk dan in de spiegel
en zeg tegen jezelf:

"Je bent veel meer
dan je denkt"


lieve groet
Cécile

TROOST IN DE KATHEDRAAL

Wat zoek je
tussen eeuwenoude stenen
in deze kathedraal?

Wat je troosten kan ?
Terugkeer naar toen alles beter scheen?
Terug naar toen je jong en onbevangen
naar mensen ging?

Terug naar de lente van je dromen?
je eerste liefde?
Terug naar je verloren ik,
naar die andere (wederhelft) in jou?

Of zoek je hier de troost van het begrip
voor je verlangen, je verlorenheid,
de diepte van het water dat aan je lippen staat,
het donker van de afgrond;
de hoogte van de muren om je heen,
de zilte van je tranen?

Of zoek je hier de nieuwe dageraad,
de troost van het licht,
het groene land van de woestijn,
bemoediging voor morgen,
beloftevolle woorden

De Mens die met je verder gaat,
naar wie je zeggen zal:
"Jij mag er zijn voor mij,
ik zal er altijd voor je zijn..."

Wie je ook bent,
wat of wie je ook zoekt,
Wees welkom...

Zeg nu zelf, die is toch een mooie tekst waar je even bij moet stilstaan en laten doordringen...

Ondertussen bereiden we ons weer voor op de maand November en Allerheiligen...de maand waar we "extra" aan onze geliefden die er niet meer zijn denken...voorwaar een maand die ik het liefst van al zo vlug mogelijk voorbij wil hebben...Het is en blijft te pijnlijk!

Tot binnenkort op jullie blogje...ik doe er alles aan om iedereen een bezoekje te kunnen brengen.

Ik wens je bloemen langs je weg
aandacht en een open oog voor alles
wat goed is en schoon.

Ik wens je mensen op je weg,
die luisteren en spreken en die - wie weet –
een eindje met jullie verder wandelen.

Ik wens je liefde langs je weg
en dat je hart zich opent voor het geschenk van elke dag,
voor de liefde en voor vriendschap van de medemens.

Ik wens je moed
om heen te stappen over alle zorgen
en om voor je te kijken langs die lange weg en niet achterom.


hele lieve groet
aan iedereen die hier komt lezen
Cécile

Als alles tegenzit en niemand om je lijkt te geven
Als je vastzit en niet meer weet wat je moet doen
Denk dan aan je innerlijke bron
Luister naar je innerlijke stem,
voel je eigen kracht
Wees je bewust van je mogelijkheden en kansen
Laat de wereld zien wie je echt bent
Start vandaag met de eerste stap
en geloof in jezelf!


lieve groet
en heel fijn weekend
Cécile

Een jongetje van een jaar of tien,

Moest op de foto

Samen met zijn tante Trien

Dat vond hij niet zo leuk

En kreeg plots een aanval

Van verschrikkelijke jeuk

Toen vader riep: “het gaat gebeuren!”

Begon het jongetje pas echt te zeuren

Waarom moet “ik” nu zo perse?

Zij staat veel beter met tante Andrée!

Werk jij nou toch eens een beetje mee

Daar gaan we; “hupsakee”!

De foto was een succes
en werd verstuurd per adres.

Tante Trien schraapte haar keel

En het jongetje keek ontzettend scheel.

Niemand had daarvan last

en zo kreeg

De foto een keurig plaatsje op de kast


dit gedichtje vond ik in het gedichtenboek
van Kathleen, uit het 6de leerjaar...
nu 21 jaar geleden

aan ieder van jullie wens
ik een heel fijn weekend
lieve groet
Cécile

Kijk altijd naar de zonnebloem
die keert zich naar het licht
En heeft van alle bloemen,
het zonnigste gezicht

En als het nu eens donker is,
Zo'n grijze grauwe nacht
Kijk dan weer naar de zonnebloem
Die geeft je nieuwe kracht


lieve groet
Cécile

Een beetje liefde kan als een druppel zijn

Die een bloem de kracht
geeft zich weer op te richten

Een beetje liefde kan een mens genezen,

Hem helpen de verloren moed terug te vinden

Meer dan je mond zal liefde spreken

Door de zachtheid van je handen,

De tederheid van je gelaat

En de aandacht van je hart


Lieve groetjes
Cécile