Velen onder u zullen zich bezorgd afgevraagd hebben, waar zit ze toch?
Is er wat aan de hand? ...Of is ze misschien met vakantie?...Misschien is het té druk?
Of...zoals Ani het vroeg...misschien ben je op wereldreis ?
Het is, als ik de laatste datum hier bekijk dat ik nog wat kwam schrijven, inderdaad superlang geleden... Ik hoef natuurlijk geen verantwoording af te leggen over het waarom wel of waarom niet, maar...
Mijn vakantie begon hier op het zelfde moment dat de schoolpoorten sloten...
Ik wou het voor mezelf nu eens rustig maken.
Minder tijd voor dat onmisbare pctje doorbrengen. Mijn mailbox (van Klaproosje) gesloten laten. Mijn blog bleef stil..
Ik bracht meer tijd door in mijn tuin en genoot van de prachtige bloemen die het beste van zichzelf gaven, nam tijd om eens wat boeken te lezen, te puzzelen, maar vooral te genieten van bezoekjes van/aan familie, vrienden én vroegere buren.
Maar natuurlijk deden we ook enkele daguitstapjes o.a naar de prachtige Kempen...en dan mag een bezoek aan de prachtige tuin van ons Jeske niet ontbreken...mensenlief wat is het daar toch supermooi!!
Altijd dankbaar dat Jeske de mogelijkheid geeft om haar tuin te mogen bezoeken.
En vermits we een grote tuin hebben waar ook heel wat groenten geteeld worden door manlief...en er ook aan de fruitbomen veel kersen, en kriekjes te plukken vielen...was ik ook aardig zoet met al die lekkere dingen...Nu veel werk, maar in de wintermaanden een genoegen om te kunnen gebruiken. Het ontpitten van de krieken heeft menige keer een glimlach getoverd op het gezicht van Willy, omdat ik dan weer "Rode Duivelke" aan het spelen was...(echter wel op de verkeerde dagen, wanneer zij niet speelden) hihi..
Gisteren, 27 juli, was mijn blogje jarig. Reeds 8 jaar proberen we hier regelmatig (nu was het lang geleden) wat neer te pennen...iets wat me bezighoudt...soms een gedichtje, of wat mooie foto's van onze schatten van kleinkinderen. Er is altijd wel wat om hier je gang te gaan.
Niet alleen kan je allerhande kwijt, maar heb je ook kontakt met andere mensen. Sommige ken je ondertussen persoonlijk, omdat we elk jaar onze bijeenkomst hebben, waar IEDEREEN van harte welkom is. Anderen leer je kennen via de conversatie die je voert via de blogs...Je hebt het gevoel dat je mee beweegt in de wereld van je medebloggers en beleefd samen met hen, alle lief en leed. Dat zijn dé dingen die het bloggen zo mooi maken. Ondanks de afstand in km. je elkaar toch kan nabij zijn.
Daarom lieve medebloggers...dankjewel om er ook steeds te zijn. In zovele kleine dingen, voel ik de grote nabijheid van jullie allemaal. Ik hoop, dat ik mijn blogje nog vele jaren mag verderzetten.
lieve groetjes van mij
Cécile
1 reactie op dit bericht
Leuk
Proficiat met je drie kleindochters, mooie foto's mooi gedaan ook Veel groetjes Suzy