Soms wil ik...

Je kwam
wel dicht
maar ik wou
dichter

je was
wel lief
maar ik wou
liever

liever
liefst
jou helemaal
niet op afstand
maar totaal

je zei
een woord
maar ik wou
zinnen

je vond
me leuk
maar ik wou
minnen

liever
liefst
met huid en haar
ik hou van jou

vandaar

(Selene)

Ik droom van een mooie waterval
Een waterval van gevoelens
Gevoelens van warmte, liefde, tederheid
Van begrip, vriendschap en verdraagzaamheid.

Ik droom van vrede, overal
Voor alle mensen, voor ons allemaal
Huidskleur maakt dan geen verschil
Anders zijn dat mag, ‘t is wat ik graag wil.

Ik droom van die witte duif
Er is geen oorlog, geen geweld
Mensen spreken ieder een andere taal
Maar verstaan elkander toch, ja allemaal.

Ik droom van een bloemenweide
Van een kristalhelder beekje
Van lekker liggen in de zon
Als dat eens waar was, als dat eens kon.

Ik droom van mensen, dik of dun
Zwart of wit, groot of klein
Rood, geel, bruin, slim of dom
Dat is de buitenkant, daar gaat ‘t toch niet om?

Ik droom van een prachtige waterval
Van de bergen, van een lieflijk dal
Van humor en van tederheid
Er is geen angst, geen vrees, dat is verleden tijd.

Ik droom van liefde, licht en energie
En van de pijn verzachten
Niemand hoeft nog bang te wezen
Ik droom van mensen die genezen.

Ik droom van smeltende sneeuw
Langzaam verwarmd door de zon
Van grenzen die verdwijnen
Van mensen die geen pijn meer lijden.

Ik droom van bevroren harten
Ontdooid door liefde van de medemens
Van mensen, in al hun kwetsbaarheid
Er is geen haat, er is niet langer nijd.

Ik droom, er is geen pijn meer, geen verdriet
Alleen maar mensen die elkander helen
Niemand heeft dan nog zorgen
Eens, ja eens, zijn we veilig en geborgen.

Ik droom mijn eigen droom
Eens wordt het werkelijkheid
Eens is die waterval van gevoelens
Geen droom meer, maar realiteit

(schrijver onbekend) 

Ik verf de lucht met een pallet vol kleuren
alles in een spiritueel licht

waar geen duisternis valt te bespeuren.

Ik verf de lucht met geel

de kleuren van de zon
en denkend aan hem

die voor mij haar stralen vangen kon.

Ik verf de lucht met blauw

die de stilte weergeeft van  de morgendauw
de kleur van zijn ogen waar vrede heerst

en alle mensen elkaar mogen.

Ik verf de lucht met grijs
wegwijzers te vinden op mijn levensreis,
met woorden zomaar uit mijn mouwen gegooid
die  elke bevroren bloem in de winter ontdooit.

Ik verf de lucht met paars

met naast me het licht van een kaars
die me naar mezelf leert luisteren

en wijze woorden in mijn hart laat fluisteren.

Ik verf de lucht met groen

die me toekomstbeelden geven
in een visioen die me  liefde, licht en kracht geven
en doen hopen op een zinvoller leven.

Ik verf de lucht met rood

die de passie laat voelen van avondrood

die verandering in mij teweegbrengt

en me nieuwe energie schenkt.

Ik verf de lucht met mijn pallet vol kleuren
met elke veeg van het penseel creëer ik mijn eigen toneel...

(schrijver onbekend)

Vandaag zocht ik de stilte op

In de uithoeken van mijn geest

Onvoorbereid ging ik op reis

Ik was nog nooit zo ver geweest

Ik wist niet wat ik vinden zou

Want ik wist niet wat ik zocht

Maar ik wist dat dit het beste was

Dus ondernam ik deze tocht

Het was zo duister in mezelf

Nergens was er licht

Ik struikelde bij elke stap

Dus deed ik mijn ogen dicht

Ik zag gevoelens, waarvan ik wist

Dat ik ze te lang heb opgekropt

Angsten en emoties

Die ik ooit diep had verstopt

Ik huilde soms, maar lachte ook

Met schimmen uit een ver verleden

Ik herkende ze direct, jawel

Ook al had ik hen zo lang vermeden

Ik wist opeens dat ik gevonden had

Waar ik al zo lang op wacht

Het is liefde en geborgenheid

In de luwte van de nacht

En nu, soms, als ik wakker wordt

En ik wacht op wat zal komen

Dan komt er niks, alleen maar rust

En hervat ik al mijn dromen

Want vandaag zocht ik de stilte op

In de uithoeken van mijn geest

En ik kwam terug, gewoon mezelf

Zoals ik nog nooit ben geweest

(schrijver onbekend)

Ode aan mijn hartsvriend

Een vriend… waar je van kan houden

Een vriend,,,, die je kan vertrouwen

Een vriend,,,, die je hartje kan stelen

Zo een uniek mens, een goed mens

Hij is mijn hartsvriend

Die ik elk uur van de dag

In mijn hart bewaar

Ik koester hem, hou van hem

Hou van zijn warme stem

De waarde van een hartsvriend is onschatbaar

Zelfs onbetaalbaar

Hij blijft mijn vriend, en niet voor even

Maar voor de rest van mijn leven

(schrijver onbekend)

Het kost niet zoveel iemand een glimlach te schenken

Of je hand op te steken voor een vriendelijke groet

Zoiets kan opeens de zon laten schijnen

In het hart van de mens die je zomaar ontmoet

Het kost niet zoveel een hand uit te steken

Om een ander een beetje behulpzaam te zijn

Een dankbare blik is vaak de beloning

Al was de moeite voor u slechts klein

Het kost niet zoveel om je hart wat te openen

Voor de mens om je heen in vreugd en verdriet

Wees blij, dat je zo wat kan doen voor die ander

Of is die ander je medemens niet ?

Het kost maar weinig, je arm om een schouder

Of alleen maar even een zachte druk van een hand

’t is vaak voor de ander of hij  heel even in

Een klein paradijs beland

Het kost zo weinig om een ander te geven

Iets wat je zelf ook zo heel graag ontvangt

Vriendschap, alleen door dat weg te schenken

Geef je iets waar ieder mens naar verlangt.

(schrijver onbekend)

Speciaal opgedragen aan zovelen die hun leven lieten tijdens Wereldoorlog I. - 1914-1918

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row

That mark our place; and in the sky

The larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow

Loved, and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

In Flanders fields (John McCrae, 1915)




en ...de vertaling door Tom Lanoye

In Vlaamse velden klappen rozen open
Tussen witte kruisjes, rij op rij,
Die onze plaats hier merken, wijl in 't zwerk
De leeuweriken fluitend werken, onverhoord
Verstomd door het gebulder op de grond.
Wij zijn de doden. Zo-even leefden wij.
Wij dronken dauw. De zon zagen wij zakken.
Wij kusten en werden gekust. Nu rusten wij
in Vlaamse velden voor de Vlaamse kust.

Toe: trekt gij ons krakeel aan met de vijand.
Aan u passeren wij, met zwakke hand, de fakkel.
Houd hem hoog. Weest gij de helden. Laat de doden
Die wij zijn niet stikken of wij vinden slaap noch
Vrede - ook al klappen zoveel rozen open
In zovele Vlaamse velden.

In Vlaamse velden (Tom Lanoye, 2000)

Zie dat bloemetje staan

Fier met hoofd omhoog

Blij kijkend om zich heen

Kan de wereld aan

O wee daar komt een bui

Gaat er flink op los

Jammer het bloemetje

Krijgt een klap

Steeltje is geknapt

Nu maar goed verzorgen

Straks is het bedorven

Zal het op water zetten

En er tegen praten

Wil dat roosje graag houden

Zie het zo graag staan

Hoop nu, dat het beter zal gaan

We samen weer gaan praten

(sunil)