Een muzikaal intermezzo...

 Ik wil verhalen en gedichten schrijven,
maar mijn hoofd is zo leeg
Ik wil uren wandelen,
maar mijn voeten doen zo'n pijn
Ik wil van zoveel mensen houden,
maar mijn hart is soms zo koud

Ik wil uren huilen,

maar mijn tranen zijn verdroogd.

Ik wil nog zoveel tekenen,

maar mijn handen trillen zo.

Ik wil nog zoveel dingen,

Zal ik dan maar minder willen?

en veel meer dingen doen?

Luisteren naar mensen,

en naar dieren?

Kijken naar de sterren,

voelen aan de wind?

Ruiken aan de geuren,

genieten van een kind

dat in een spel verdwijnt?

De fijne warmte voelen

van een goede vriend?

Ik wil nog zoveel maken

en verschrikkelijk veel doen!

Ik wil met zoveel mensen praten

en hun ogen laten glimmen!

Ik wil nog zoveel lachen,

en stralen van geluk!

Gelukkig kan ik zoveel dingen,

omdat ik leven wil.

(auteur onbekend) 
(foto © Kl@proosje1)

Herinneringen die je een plaatsje wil geven,
worden de Memories van een heel leven.

Soms zijn ze heel mooi...soms doen ze pijn
omdat Memories niet altijd mooi kunnen zijn.

Zij zitten van binnen, diep in je hart.
De nare vervagen, krijgen een plaatsje apart.

Want weet, achter alles schuilt het geheim
dat ieder mens ook eens anders kan zijn.

Idealen zullen altijd blijven bestaan, ook
als je met een Herinnering verder moet gaan.

Koester ieder moment om gelukkig te zijn.
Memories zijn als een klein stukje zonneschijn.

Alles word anders als je dit hebt gemist,
de Memories van het verleden ooit hebt gewist.

Hoe dan ook, geef ze een plaatsje van binnen,
en laat de mooie momenten altijd overwinnen


eigen foto.
©Klaproosje1

  


Sluiers slomerden
voor de ogen van de zon
tranen regenden zachtjes
in de palmen van mijn hart

Kinderen kieperden

de klepels van de klokken

door de grijze lucht

galmend in de holten van mijn zijn

Ik glimlachte traag

zodat het lang duren zou

eer ik begreep waarom

het was zo gulzig

Verbaasd over zoveel

wat ik niet begreep

kuste ik de sneltrein

naar het zoeken

Eens zal ik het vinden

de oorzaak van al dat denken

en sluit ik de ogen van de zon

om te dromen in het schemerlicht

©Pierre Heymans

Met dank aan "Pierre" dat ik dit gedicht mocht plaatsen.
12/07/2008

Hoe laat je ook komt
Wie je ook bent,
Je bent welkom!

Al kom je morgen of vandaag,

Al was het reeds lang geleden

dat we je nog zagen.

Het doet er niet toe,

Je bent steeds welkom!

Al kom je met een lach

Of met een traan,

Heb je een reden of verhaal,

Of is het louter ‘zomaar’,

Je bent altijd welkom! 


foto @Klaproosje

Vakantie is...
   Elke morgen dag zeggen tegen de merel in de tuin.
Verwonderd zijn over het leven in de wei naast de autoweg.
Genieten van de zon op je neus.
Margrieten plukken en er iemand mee verrassen.
Beseffen dat je vele mensen echt graag ziet.
Tijd maken voor een gesprek,
een gesprek dat een ontmoeting wordt.

Vakantie hoeft niet in verre landen

Een oase van geluk ligt soms aan je voeten

En je stapt er blindelings overheen.

Je dorp of je straat, wordt een vakantieland,

als je ervaart hoe fijn het is

Om lief te hebben en bemind te worden !

Vakantie...

Het is het leven geweldig vinden,
zonder goed te weten waarom

Het is opnieuw leren spelen.

Als een kind over de golven springen

Iemand laten genieten van de vreugde in je ogen !

Iemand blij maken met een vriendelijk woord of een schouderklop.

Een luisterend oor zijn voor hen die het nodig hebben !

Vakantie is... 

Je laten meeslepen door een mooie film of rustige muziek.

Vakantie is loskomen, van alles wat je hebt en bent

en opnieuw ervaren

hoe weinig je nodig hebt

om echt gelukkig te zijn !!!

Ontmoeten

is meer dan iemand tegenkomen
of bij elkaar zijn.
Je ontmoet niet zoveel mensen.

Ontmoeten heeft iets
van verwondering en herkenning.
De ander is antwoord of vraag
op iets in jou.

Een echte ontmoeting raakt je,
niet dat je alles moet zeggen
tegen de ander,
maar wel dat die ander
jou iets mag zeggen
of vragen.

Ontmoeten is de ander
binnenlaten in het huis
van jezelf,
met het risico
dat hij of zij ontdekt
dat niet alles echt is
in je huis
dat je je soms anders voordoet
dat je kwetsbaar bent
en soms anderen napraat.

Iemand ontmoeten is
Iemand binnenlaten
in de binnenste cirkel van je leven.
Hij zal vragen naar je ervaringen,
gewoontes, gevoelens en opvattingen.

Pas als je de ander
zo diep laat binnendringen,
kun je van ontmoeting spreken.

Een echte ontmoeting laat sporen na.

(auteur onbekend)
(foto © Klaproosje1)

Wat is een zomer zonder zon,
wat is een lente zonder vogelgezang,
wat is een leven zonder liefde,
en wat is liefde zonder jou

en lieve groet
Klaproosje1

Bijna alles kun je kopen

overal staat een prijsje op

maar de allermooiste dingen

krijg je helemaal voor nop

Regenbuitjes,zonnestralen

kosten je geen ene cent

een woord van troost dat iemand

fluistert als je verdrietig bent

Zomaar eens een lief gebaar

van een vriend die van je houdt

een bos bloemen is vaak meer waard

dan de duurste ring van goud

Gratis zingen alle vogels

gratis is een lieve lach

en na ieder nachtje slapen

gratis weer een nieuwe dag

(auteur onbekend)
(foto © Klaproosje1)

 

Van harte een heel fijn weekend gewenst !
En ook al schijnt de zon niet,

Laat dan vooral de zon in je hart schijnen



Klaproosje1
(eigen foto)

  



ikke en mijn papa in lang vervlogen tijd...

Papa, lieve papa

7 juni 2001

Een dag die levendig in mijn hoofd zit.

Begin januari 2001 werd je voor de eerste maal opgenomen in het ziekenhuis, en je verbleef er toen tot begin maart.

Enkele weken later, we schrijven april 2001, zou dit voor de tweede maal gebeuren,  en  zou het ziekenhuis  voorgoed je thuis worden.

Het was hard, je daar zo te zien, afhankelijk van alles en iedereen !

Ik weet nog..op een dag deed je teken om korter bij je te  komen zodat ik je beter kon verstaan en je fluisterde...goesting...op aardbei.

Wij zijn er direct gaan halen en ook al mocht je geen fruit eten, vonden wij dat jouw wens moest vervuld worden. Ik zie het nog voor me..1 aardbei...in misschien wel 10 kleine stukjes verdeeld, en jouw ogen zoooooo blij toen je dat ene kleine  stukje in je mond kreeg. 3 kleine stukjes heb je op gegeten, dus nog niet eens een halve aardbei...maar je was er zo gelukkig om.

Telkens toen we jou een bezoek brachten, samen met mama, zagen we dat het steeds meer en meer de slechte kant met je ging.

De dokter probeerde mama zo goed mogelijk in te lichten dat jij nooit meer naar huis zou kunnen én mogen komen, en mama was van dat ogenblik echt radeloos. Ze liet  het zo weinig mogelijk aan je merken, en was erg moedig, maar...had zo'n verdriet.

Er was reeds lang van tevoren over gepraat door de dokters om u te laten overplaatsen naar het rustoord., omdat je al té lange tijd verbleef in het ziekenhuis, maar wij vonden dit geen goede zaak en vroegen dan ook alsjeblieft om uitstel.

Het mocht echter niet baten, papa, je moest en je zou op 7 juni overgeplaatst worden naar het rustoord.

Het zou zo ingrijpend voor jou zijn. Die verhuis van het ziekenhuis en met een ziekenwagen overgebracht worden naar het rustoord. Vreselijk...en dat in jouw toestand.

Wij, mama, mijn zus en ikzelf, wilden je dan ook graag verwelkomen toen je daar met de ziekenwagen aankwam, zodat je niet alleen in die nieuwe omgeving zou geweest zijn.

Verbazing alom toen wij in de kamer bij je waren. Daar waar je een maand niks meer gezegd had, zei je nu klaar en duidelijk onze naam, je lachte naar ons en zei dat je goed in je bed lag.

Echter ons geluk was van korte duur. Je was amper anderhalf uur in het rustoord toen je voor onze ogen overleed.

De reis was voor jou té veel geweest.

7 juni 2001 - 7 juni 2008... 

Lieve papa, vandaag is het reeds 7 jaar dat je er niet meer bent, in ons hart echter leef je voor eeuwig, en blijven we de toffe herinneringen aan U, met ons meedragen.

Papa, morgen is het  Vaderdag...en straks brengen we bloemen bij Jou, want daar hield je zo van.

eventjes...er tussenuit
eventjes... lekker niksdoen
eventjes... verstand op nul
eventjes...tijd om te relaxen
eventjes...heel veel tijd voor mezelf
eventjes...zalige rust

Ik laat het bloggen even terzijde
ik vind de tijd, noch de energie
om andere bloggers te bezoeken,
laat staan wat in de gastenboekjes te schrijven.
Hoog tijd dus om mijn batterijtjes
terug volledig op te laden.

Allemaal een fijn weekend en...tot later

Klaproosje1

  




Gerd maakte die prachtige foto van klaprozen
tijdens haar verblijf in het buitenland.

Leuk te weten dat mensen zelfs dan aan je denken.

Dankjewel Gerd.
zie ook haar blog https://blog.seniorennet.be/willow

Dag Wannes
Dag mijn lieve blonde ventje
dag kapoen ,
Dag Wannes, met de helderblauwe ogen
dag mijn lieve, lieve JIJ



 
Zondag 18 mei 2008,
was het niet alleen Jouw 2de verjaardag,
maar werd je ook gedoopt.
Tijdens de viering in de kerk kwam je grappig uit de hoek. 
Je begon op een leuke melodie spontaan te dansen.
Iedereen genoot ervan en jouw guitige oogjes straalden.
Zondag 18 mei 2008 was echt JOUW feest.
Proficiat !



Nog even een mooie tekst uit de doopviering van Wannes

Je ogen,
zijn er voor het licht.
Voor het groen van de lente, het wit van de sneeuw,
het grijs van de wolken, het blauw van de lucht,
en dat je er veel mensen graag mee zou mogen zien.

Je oren,
zijn er om lieve woorden te horen,
maar ook het hulpgeroep van mensen
die je nodig hebben.

Je mond,
is er om lief te zijn voor mensen,
voor woorden van hoop,
belangstelling en bemoediging,
en ook voor een gulle lach

Je handen,
zijn er om zich te sluiten rond de mensen
van wie je houdt,
om te strelen en te genezen,
en om het beste van jezelf te geven.

Je voeten,
zijn er om te gaan naar plaatsen
waar je wordt verwacht,
en waar lieve mensen je graag zien komen.

Je krijgt een leven boordevol mogelijkheden.
Het is je gegeven, het is een uitdaging.
Maar hoe je ook leeft, hoe je ook groeit,
hoe je ook denkt en hoe je voelt...
Geef je leven een eigen kleur;
Wij geven je liefde om mens te worden.

Kleine vlinder vlieg,

fladder naar omhoog,

Ver weg naar de regenboog

Ik kijk hoe je wegvliegt hier vandaan

En wenste dat ik met je mee kon gaan,

Naar de mooie kleurenpracht

Die daar boven op je wacht.

Zachtjes en toch nog vlug

Kom je van die verre reis terug.

Brengt prachtige kleuren met je mee

Voor iedereen hier beneden.

Onverwacht, zonder geluid

Kwam je heel eventjes zitten op mijn huid.

Streelde mijn wangen toen heel zacht

Alsof je wist, er wordt op mij gewacht.

Ik word steeds weer vrolijk en blij door jou

Dat is kleine vlinder, waarom ik van vlinders hou.

Verder breng je troost aan mensen

Die het nodig hebben, zachtjes wensen.

Je brengt een glimlach op ieders gezicht

Die voor jouw schoonheid, vrolijkheid is gezwicht.

Vlieg, kleine vlinder, over de allerhoogste toppen

Van bloem tot bloem, open hun tere knoppen.

Breng iedereen wat je bent voor mij

Maak ook hun leven wat vrolijker en blij.

Dus vlieg, fladder, dans kleine vlinder de wereld rond

Open vele mensenharten, maak hun hart gezond.

(auteur onbekend)

Vriendschap...het mooiste wat er bestaat... 
Aan al die vrienden die er steeds voor me zijn,
een lief en gemeend woordje  in mijn gastenboek,
een lieve mail, een gezellige klets via de telefoon,
draag ik het volgende lied op.
Ik plaatste de tekst al eens eerder op mijn blogje, maar kon niet nalaten het ter gelegenheid van Moederdag nog eens te plaatsen,
 vooral omdat ik weet dat in vele moederharten dezer dagen,
het gemis van een geliefd kind, enorm zal wegen.

Ik wil met deze tekst én lied, tonen dat vrienden, er steeds zijn voor elkaar
...ook als het even wat minder gaat...Geniet maar even mee...

Het Hallerbos heeft dezer dagen een prachtig
blauw tapijt van geurige boshyacinten.
Zalig om nu bij zo'n lekker weertje door het bos te wandelen, en de heerlijke geur van die blauwe bloemekes op te snuiven.

Ik, Inne, ging vandaag, samen met mijn mama en oma een wandeling maken.



en als je weet dat ik graag poseer ...ik koos er dan ook telkens een boomstam  uit om even te rusten, en oma de kans te geven een foto van mij te nemen.




zie je het bloementapijt ?...en bovendien
geurt het nog heerlijk ook




dada Oma, ik was eerst...en heb de plaats al ingenomen.
Ik denk...moest oma hier naast mij op dat boomstammeke komen zitten dat ze nadien niet meer recht geraakt.



de zon die door de bomen haar stralen laat neerdalen,
zorgt voor een "nevelig effect"



ziezo ik heb nog maar eens een stoeltje gevonden, midden tussen de bloemen, en dat mijn kleren daarvan vuil worden...dat kan me eigenlijk niet zo schelen.
Alleen kleeft er nu hars aan mijn broek...en dat is minder leuk,
dat vindt mijn mama toch

 

kiekeboe, mama en oma,
nu waren jullie verschoten he dat ik hier zomaar kom piepen.

En terwijl ik hier dan toch ben,
wil ik alle mensen op het blog van oma
een heel fijn weekend wensen.