Weekend..

  



ikke en mijn papa in lang vervlogen tijd...

Papa, lieve papa

7 juni 2001

Een dag die levendig in mijn hoofd zit.

Begin januari 2001 werd je voor de eerste maal opgenomen in het ziekenhuis, en je verbleef er toen tot begin maart.

Enkele weken later, we schrijven april 2001, zou dit voor de tweede maal gebeuren,  en  zou het ziekenhuis  voorgoed je thuis worden.

Het was hard, je daar zo te zien, afhankelijk van alles en iedereen !

Ik weet nog..op een dag deed je teken om korter bij je te  komen zodat ik je beter kon verstaan en je fluisterde...goesting...op aardbei.

Wij zijn er direct gaan halen en ook al mocht je geen fruit eten, vonden wij dat jouw wens moest vervuld worden. Ik zie het nog voor me..1 aardbei...in misschien wel 10 kleine stukjes verdeeld, en jouw ogen zoooooo blij toen je dat ene kleine  stukje in je mond kreeg. 3 kleine stukjes heb je op gegeten, dus nog niet eens een halve aardbei...maar je was er zo gelukkig om.

Telkens toen we jou een bezoek brachten, samen met mama, zagen we dat het steeds meer en meer de slechte kant met je ging.

De dokter probeerde mama zo goed mogelijk in te lichten dat jij nooit meer naar huis zou kunnen én mogen komen, en mama was van dat ogenblik echt radeloos. Ze liet  het zo weinig mogelijk aan je merken, en was erg moedig, maar...had zo'n verdriet.

Er was reeds lang van tevoren over gepraat door de dokters om u te laten overplaatsen naar het rustoord., omdat je al té lange tijd verbleef in het ziekenhuis, maar wij vonden dit geen goede zaak en vroegen dan ook alsjeblieft om uitstel.

Het mocht echter niet baten, papa, je moest en je zou op 7 juni overgeplaatst worden naar het rustoord.

Het zou zo ingrijpend voor jou zijn. Die verhuis van het ziekenhuis en met een ziekenwagen overgebracht worden naar het rustoord. Vreselijk...en dat in jouw toestand.

Wij, mama, mijn zus en ikzelf, wilden je dan ook graag verwelkomen toen je daar met de ziekenwagen aankwam, zodat je niet alleen in die nieuwe omgeving zou geweest zijn.

Verbazing alom toen wij in de kamer bij je waren. Daar waar je een maand niks meer gezegd had, zei je nu klaar en duidelijk onze naam, je lachte naar ons en zei dat je goed in je bed lag.

Echter ons geluk was van korte duur. Je was amper anderhalf uur in het rustoord toen je voor onze ogen overleed.

De reis was voor jou té veel geweest.

7 juni 2001 - 7 juni 2008... 

Lieve papa, vandaag is het reeds 7 jaar dat je er niet meer bent, in ons hart echter leef je voor eeuwig, en blijven we de toffe herinneringen aan U, met ons meedragen.

Papa, morgen is het  Vaderdag...en straks brengen we bloemen bij Jou, want daar hield je zo van.

eventjes...er tussenuit
eventjes... lekker niksdoen
eventjes... verstand op nul
eventjes...tijd om te relaxen
eventjes...heel veel tijd voor mezelf
eventjes...zalige rust

Ik laat het bloggen even terzijde
ik vind de tijd, noch de energie
om andere bloggers te bezoeken,
laat staan wat in de gastenboekjes te schrijven.
Hoog tijd dus om mijn batterijtjes
terug volledig op te laden.

Allemaal een fijn weekend en...tot later

Klaproosje1

  




Gerd maakte die prachtige foto van klaprozen
tijdens haar verblijf in het buitenland.

Leuk te weten dat mensen zelfs dan aan je denken.

Dankjewel Gerd.
zie ook haar blog https://blog.seniorennet.be/willow

Dag Wannes
Dag mijn lieve blonde ventje
dag kapoen ,
Dag Wannes, met de helderblauwe ogen
dag mijn lieve, lieve JIJ



 
Zondag 18 mei 2008,
was het niet alleen Jouw 2de verjaardag,
maar werd je ook gedoopt.
Tijdens de viering in de kerk kwam je grappig uit de hoek. 
Je begon op een leuke melodie spontaan te dansen.
Iedereen genoot ervan en jouw guitige oogjes straalden.
Zondag 18 mei 2008 was echt JOUW feest.
Proficiat !



Nog even een mooie tekst uit de doopviering van Wannes

Je ogen,
zijn er voor het licht.
Voor het groen van de lente, het wit van de sneeuw,
het grijs van de wolken, het blauw van de lucht,
en dat je er veel mensen graag mee zou mogen zien.

Je oren,
zijn er om lieve woorden te horen,
maar ook het hulpgeroep van mensen
die je nodig hebben.

Je mond,
is er om lief te zijn voor mensen,
voor woorden van hoop,
belangstelling en bemoediging,
en ook voor een gulle lach

Je handen,
zijn er om zich te sluiten rond de mensen
van wie je houdt,
om te strelen en te genezen,
en om het beste van jezelf te geven.

Je voeten,
zijn er om te gaan naar plaatsen
waar je wordt verwacht,
en waar lieve mensen je graag zien komen.

Je krijgt een leven boordevol mogelijkheden.
Het is je gegeven, het is een uitdaging.
Maar hoe je ook leeft, hoe je ook groeit,
hoe je ook denkt en hoe je voelt...
Geef je leven een eigen kleur;
Wij geven je liefde om mens te worden.

Kleine vlinder vlieg,

fladder naar omhoog,

Ver weg naar de regenboog

Ik kijk hoe je wegvliegt hier vandaan

En wenste dat ik met je mee kon gaan,

Naar de mooie kleurenpracht

Die daar boven op je wacht.

Zachtjes en toch nog vlug

Kom je van die verre reis terug.

Brengt prachtige kleuren met je mee

Voor iedereen hier beneden.

Onverwacht, zonder geluid

Kwam je heel eventjes zitten op mijn huid.

Streelde mijn wangen toen heel zacht

Alsof je wist, er wordt op mij gewacht.

Ik word steeds weer vrolijk en blij door jou

Dat is kleine vlinder, waarom ik van vlinders hou.

Verder breng je troost aan mensen

Die het nodig hebben, zachtjes wensen.

Je brengt een glimlach op ieders gezicht

Die voor jouw schoonheid, vrolijkheid is gezwicht.

Vlieg, kleine vlinder, over de allerhoogste toppen

Van bloem tot bloem, open hun tere knoppen.

Breng iedereen wat je bent voor mij

Maak ook hun leven wat vrolijker en blij.

Dus vlieg, fladder, dans kleine vlinder de wereld rond

Open vele mensenharten, maak hun hart gezond.

(auteur onbekend)

Vriendschap...het mooiste wat er bestaat... 
Aan al die vrienden die er steeds voor me zijn,
een lief en gemeend woordje  in mijn gastenboek,
een lieve mail, een gezellige klets via de telefoon,
draag ik het volgende lied op.
Ik plaatste de tekst al eens eerder op mijn blogje, maar kon niet nalaten het ter gelegenheid van Moederdag nog eens te plaatsen,
 vooral omdat ik weet dat in vele moederharten dezer dagen,
het gemis van een geliefd kind, enorm zal wegen.

Ik wil met deze tekst én lied, tonen dat vrienden, er steeds zijn voor elkaar
...ook als het even wat minder gaat...Geniet maar even mee...

Het Hallerbos heeft dezer dagen een prachtig
blauw tapijt van geurige boshyacinten.
Zalig om nu bij zo'n lekker weertje door het bos te wandelen, en de heerlijke geur van die blauwe bloemekes op te snuiven.

Ik, Inne, ging vandaag, samen met mijn mama en oma een wandeling maken.



en als je weet dat ik graag poseer ...ik koos er dan ook telkens een boomstam  uit om even te rusten, en oma de kans te geven een foto van mij te nemen.




zie je het bloementapijt ?...en bovendien
geurt het nog heerlijk ook




dada Oma, ik was eerst...en heb de plaats al ingenomen.
Ik denk...moest oma hier naast mij op dat boomstammeke komen zitten dat ze nadien niet meer recht geraakt.



de zon die door de bomen haar stralen laat neerdalen,
zorgt voor een "nevelig effect"



ziezo ik heb nog maar eens een stoeltje gevonden, midden tussen de bloemen, en dat mijn kleren daarvan vuil worden...dat kan me eigenlijk niet zo schelen.
Alleen kleeft er nu hars aan mijn broek...en dat is minder leuk,
dat vindt mijn mama toch

 

kiekeboe, mama en oma,
nu waren jullie verschoten he dat ik hier zomaar kom piepen.

En terwijl ik hier dan toch ben,
wil ik alle mensen op het blog van oma
een heel fijn weekend wensen.

  




Aan IEDEREEN een fijn,
zonnig
en deugddoend weekend gewenst

Klaproosje1

'k geniet van iedere morgen,

van elke nieuwe dag.

Zoveel kleine dingen,

die ik steeds weer beleven mag.

'k Geniet van alle leven,

al 't moois in de natuur.

Het ligt er zo voor 't grijpen,

zo ongerept en puur.

'k Geniet van m'n geliefde,

van haar streling, zo lief en zacht.

Ik zie passie in haar oogskes,

telkens ze naar me lacht...

   © E.Mondelaers


zie ook voor powerpoint op
https://blog.seniorennet.be/rosies

  





Laten wij voor elkaar een "open deur" zijn,
een open deur waarlangs iedereen altijd weer
naar binnen kan
en dit
op gelijk welk uur van de dag,
of nacht.
 Dit betekent, dat wij ons hart openstellen voor elkaar
er voor elkaar willen zijn,
en elkaar steeds weer opnieuw nieuwe kansen moeten geven.

Laten wij een "open deur"zijn voor elkaar,
niet enkel als het goed gaat
maar ook als mensen
in de put zitten
en met zichzelf
of hun problemen soms geen raad weten.

Enkel dan, en dan alleen
kan men spreken van een "open deur" !

Ik schenk eenieder een doosje stilte

Toe gestrikt met de zachtste rust

Eveneens een bosje  mooie vreugde

En heel veel levenslust !

En ja, elke dag mag er best één zijn

Om iets liefs te geven

Om iets liefs te doen

Om iets liefs te zeggen

Om een bloem, een kaartje

Om een knuffel

Of…zomaar een hele lieve zoen.

  





Accepteer de dingen waar het lot je aan bindt,
en hou van de mensen
met wie het lot je samenbrengt,
maar doe dat met heel je hart !

  



Soms wordt een mens zowaar verlegen
door goedheid wat nog echt bestaat?
dan valt er spontaan een traantje
die je dan maar lekker rollen laat.


Dan ga je bij jezelf te rade
bestaat er toch zoiets als licht ?
Je denkt er de hele avond over na
en ziet een glimlach op je eigen gezicht.


Want echt, die dingen die bestaan nog
en dat geeft je toch weer moed?
vertrouwen wat je was verloren
maakt nu weer vele dingen goed.


Je krijgt iets wat van jou is
een soort vervulling van een wens
en dat heb je dan te danken
aan een heel bijzonder mens.

Ogen
die altijd alles begrijpen
steeds vergevingsgezind
Ogen, warm, charmerend, gevend

Oren,
bereid om uren te luisteren
open voor elke wens
van de ander

Een neus,
niet gestoken in andermans zaken,
gevoelig voor fijnheid
en goede smaak

Een mond,
zachte glooiing van lippen
teder gevormd
voor een lichte kus.

Een tong,
in één stuk, niet gespleten
die lieve woorden spreekt
aanmoedigend en teder

Handen,
met licht wuivende beweging
kalmerend beschermend
handen klaar om te helpen.
handen bereid tot geven.

Een hart,
tolerant, sterk en rustig
een hart dat alles bewaart
wat het hoorde.

Voeten, altijd klaar
steeds bereid om te rennen
naar een vriend in nood
voeten die nooit trappen.

Dat alles samen
vormt een echte vriend

Dromend kijk ik uit het venster

Ik  zie een eindeloos  wit tapijt

De bomen bedolven, de bloesems verstopt

Maar de kinderen hebben groot jolijt

Uit het grijze wolkendek

dwarrelen de witte vlokjes neer

Kinderen met rode neusjes

maken sneeuwpoppen,

en sneeuwballen

vliegen heen en weer

Blijft de sneeuwpret

Nog lang  duren

Of heeft de LENTE

Alleen nú winterkuren ?

©Klaproosje1
(eigen foto)

De paashaas is druk met de eitjes

Heeft er nog heel wat in zijn mand

Hij probeert ze telkens te verstoppen

En reist heel snel door het ganse land

De paashaas is druk met de eitjes

Hij vind het toch zo fijn

Ze te verstoppen en dan kijken
naar alle kindertjes die zo gelukkig zijn


Vrolijk Paasfeest aan iedereen !

De trein van het leven...

Wat kan er mooier zijn in het leven
dan een fantastische reis te beleven…

Het leven,
 is niets minder dan een treinreis
 een herhaling van opstappen en afstappen,
gepeperd met ongelukken
en aangename verrassingen bij sommige haltes;
met enkele diepgaande teleurstellingen bij andere.

 Bij onze geboorte,
stappen we op de trein
 en ontmoeten we enkele personen van wie we denken
 dat ze altijd aan onze zijde zullen staan
 gedurende deze reis: onze ouders.

 Spijtig genoeg is de waarheid anders
 zij zullen van de trein stappen
 ons achterlaten als wezen gehuld met hun liefde,
vriendschap,  en hun niet te vervangen gezelschap.

 Wat niet in de weg staat dat andere personen
 op de trein zullen stappen
personen die ons heel dierbaar zullen zijn.

Hier komen onze broers en zussen,
onze grote liefde, onze kinderen
en niet weg te denken,
onze vrienden en vriendinnen. 

Van allen die opstappen op deze trein,
zijn er enkele die deze reis beschouwen als een uitstap,
 andere zullen er enkel teleurstelling in vinden gedurende deze rit,
nog anderen zullen door de wagons wandelen
steeds bereid om andere te helpen die het nodig hebben.

Velen zullen bij het opstappen
met een blijvende onwetendheid zitten,
 andere zullen voorbijgaan zonder
dat we er ons van bewust zijn
 dat ze de zetel naast ons bezet hadden.

 Het is vreemd vast te stellen
dat enkele passagiers, die we lief hebben
toch plaats nemen in een andere wagon dan de onze,
waardoor zij ons verplichten deze reis te doen,
gescheiden van hen.

Uiteraard is het ons niet opgelegd
de wagons te doorlopen
en op zoek te gaan naar dezen..! Hoewel..

Maar spijtig genoeg
zullen we geen plaats kunnen nemen naast hen
 omdat er al andere deze plaats ingenomen hebben.

 Onze reis moet nu eenmaal zo gebeuren,
een reis gehuld met afgrijzen,
dromen, fantasieën, hoop en het nemen van afscheid…

Maar nooit met een terugkomst...

Laat ons daarom deze reis maken
op de meest aangename manier.

Laat ons trachten, een zo goed mogelijke relatie
 met andere passagiers op te bouwen,
en laat ons op zoek gaan naar het beste van eenieder.

 Het grote mysterie uiteindelijk is,
dat we nooit zullen weten welk station we zullen afstappen,
 en nog minder zullen weten, waar onze medereizigers of medepassagiers,
 gezeten op de stoel naast ons zullen uitstappen.