
Samenleven is niet zo gemakkelijk,
zelfs niet als je elkaar lief hebt.
Maak je geen illusies,
je zal jezelf en de ander nooit helemaal begrijpen.
De ander zal dingen doen, waarvan jij zegt :
“hoe is dat mogelijk?”
Soms zal je voor jezelf een raadsel zijn en denken:
Hoe bestaat het dat ik zoiets doe !
Eerst draag je elkaar
in enthousiasme en zonder zorgen,
dan draag je elkaar
en tenslotte moet je vechten
voor je liefde na elk onbegrip.
Na elk incident is er dan
dat wel-willen en niet-kunnen,
Die onmacht en die pijn.
Willen spreken
en geen woord over je lippen krijgen,
Willen strelen
en je hand stijf voelen worden in een vuist,
Willen glimlachen
en je gezicht vertrekken tot een grimas,
Willen omhelzen
en als een stuk hout naast de ander blijven zitten,
Willen vergeven en toch zeggen :
“waarom heb je dat gedaan?”
Voor al die keren
dat we de ander niet begrepen,
Voor al de keren
dat we de ander niet konden vergeven,
Zeggen we nu : “hoe is dit toch mogelijk!”