Beloof jezelf

Thuis zijn

Is een plek bezitten om lief te hebben

Is ruimte krijgen om te dromen en te mijmeren

Hardop te praten

Te keuvelen en te leuteren,

zo maar omdat het ons lust,

Is bezig zijn voor anderen,

Soms hard zwoegen,

maar dan veeleer een mogen dan een moeten

Thuis zijn
Is waar men hard zingen mag,

Maar ook bijwijlen stil kan zijn vol zalige vree

Daar kunnen de ups en downs hun eigen ritme gaan,

Ongestoord zonder de liefde stuk te slaan

En al scheurt door dit huis ooit een bitsig woord,

dan lokt de verzoeningsgenade in dit oord.

Als de stilte soms pijn doet
of een woord

dreigt te kwetsen,

Kan het hart er spreken

in een warme zoen en een vredige blik.

(eigen foto)

  




Ieder mens op deze aarde
Heeft het recht op een beetje geluk
Jong of oud, zwart of wit
We verdienen het stuk voor stuk

Samen op deze mooie fijne wereld
We kunnen nog zoveel leren van elkaar
We zullen deze aarde moeten delen
Om met z’n allen te kunnen leven zonder gevaar.

Pril begin, op ontdekking,

Wat het leven brengen zal,

Wordt omringd, al door velen

Van wie ik reeds de harten stal

Wil heel graag mijn liefde geven,

Aan diegenen die met mij

Naar geluk en vrede streven,

In een wereld zorgenvrij.

Leer me leren, in dit leven

Help me lopen, mijn weg te gaan,

Laat me in je hartje wonen,

Wees de rots in mijn bestaan!

 
© E . Mondelaers.

  



Wanneer je in het leven
nooit eens een glimlach ziet,
dan mis je zoveel vreugde
en troost in je verdriet.
Wat kan een enkele glimlach
al hartverwarmend zijn.
Een glimlach of een knipoog
brengt glans en zonneschijn.

Je kunt niet altijd lachen,
geen mens die dat ook vraagt.
We weten allemaal wel
dat elk een kruis hier draagt.
Bedenk dat door jouw glimlach
een vonkje overspringt,
dat soms bij de mensen
diep in hun hartje dringt.

Een vriendin heeft ooit gezegd :

Als achteruit kijken pijn doet

En vooruit kijken

Je bang maakt,

Kijk dan naast je

En weet dat ik daar altijd zal zijn

Ik heb achteruit gekeken

En het heeft pijn gedaan

En dit zal nooit verdwijnen

Ik heb vooruit gekeken

En toen had ik schrik

Dit zal ook nooit weggaan

Maar naast me

Is er slechts een klein deeltje

pijn en schrik

Er is wel een groot deel

Van andere dingen

Ik probeer niet meer

Achteruit of vooruit te kijken

Maar als het toch doe

Moet ik opnieuw beginnen

En hopen dat alles goed komt

Jana.

  




Ik zoek een plek waar ik gelukkig kan leven
waar iedereen het beste van zichzelf wil geven
waar je kan werken en zingen, dansen en springen,
leven in de zon.

Ik zoek een huis op een heuvel met een grasplein er rond
het moet een huis zijn waar we samen kunnen spelen
en waar we lief en leed te samen kunnen delen.

Ja ik wil doen wat ik kan, zijn wie ik ben
en geven al wat ik in me heb.
Ja ik wil doen wat ik kan, zijn wie ik ben
en geven al wat ik heb.

Met dank aan Silke voor de tekst.

 (eigen foto)

  





Woorden op papier vervagen
Verdwijnen na een poos in de tijd
Maar woorden in je hart geschreven
Die blijven bestaan een eeuwigheid

Want je kan alles schrijven

Oprecht of niet gemeend

Ze kunnen uit je hart komen

Of van een ander geleend

Woorden zijn immers geduldig

Met woorden kan je iedereen aan

Maar al die geschreven woorden

Zijn na een poos toch weer vergaan

Schrijf daarom geen woorden

Woorden die je niet echt meent

Je kan dan beter maar zwijgen

Zo kan je respect voor jezelf krijgen

Zeg liever met gebaren

Hoeveel je om iemand geeft

Dat blijft veel langer leven

Dan ongemeende woorden opgeschreven

(schrijver onbekend)

Powerpoint mét deze tekst kan je vinden op mijn blog

https://blog.seniorennet.be/rosies

Een nadenkertje

Er was eens een amfitheater,

Met daarin duizend toeschouwers

Op een avond, in het licht van de felle schijnwerpers

Staat daar plots een jongen in het midden van het podium

Hij strijkt één lucifer aan

“Kun je het zien?”, roept hij

Maar bijna niemand van die duizend toeschouwers
ziet iets

En iedereen maar lachen !

“Doof dan nu even alle lichten”, vraagt de jongen

Nu is het opeens pikdonker

Dan strijkt hij opnieuw het lucifertje aan

En vol verbazing zien ze het nu allemaal…

Dat piepkleine vlammetje

“neem alle lucifers en steek ieder van jullie eentje aan”

vraagt de jongen verder

Zo doen ze

En die duizenden kleine vlammetjes zetten het hele amfitheater

In een zee van licht

…net een zon, waaraan iedereen zich voedt.

Een vuurpoel van enthousiasme,

Een vuurpoel van goede initiatieven,

Van geluk,

Van volharding,

Van goede moed,
Een vuurpoel vol van samenhorigheid.

(tekst bij viering 25 jaar Don Boscospeelplein)

Remember the day of 11-09-2001

Een dag die voor altijd diep in ons geheugen en ons hart
zal gegrift staan

Een dag waarvan iedereen zich nog precies herinnert
 waar men was op het ogenblik
toen men dit nieuws vernam via de media

Laten wij ook  na 6 jaar nog even stilstaan bij dit drama
waarbij zovele mensen het leven lieten

De uil zat op een dikke tak
Met zeven zuurtjes in een zak.

De egel riep van bij de haag:
'Ik lust die zuurtjes ook zo graag!'

De tor riep van een grote steen:
'Ach, lieve uil, mag ik er één?'

't konijntje riep vanuit zijn hol:
'Op zulke zuurtjes ben ik dol!'

De hagedis riep uit de hei:
'Toe uiltje, geef er één aan mij!'

En wat deed de uil?
Hij schudde zijn gierige uilenkop
En at vlug ALLE zuurtjes op!

(Diet Huber)

(eigen foto)

  



Deze mooie tekst werd voorgedragen tijdens de huwelijksmis van vrienden. Toont nogmaals hoe sterk liefde kan zijn.


Bemin je de maan?
Ja, ik bemin de maan
hoe sterk ?
Zo sterk
als de nacht haar
diepste geheimen influistert

Bemin je de zon ?
Ja, ik bemin de zon
Hoe groot ?
Zo groot
als de ochtend
in haar gloed ontwaakt

Bemin je de zee ?
Ja, ik bemin de zee
hoe hevig ?
Zo hevig
als haar golven
het strand omarmen

Bemin je de roos ?
Ja, ik bemin de roos
hoe diep ?
Zo diep als haar geur
schoonheid schenkt

Bemin je mij ?
Ja, ik bemin jou
hoe krachtig ?
Zo krachtig
dat de maan
 de zon
  de zee
   de roos
jaloers zijn op jou
die ik bemin.


Patricia de Corte

   
 



Het leven is
geen kleinigheid,
maar het bestaat wel
uit kleine dingen

  



Een nieuw schooljaar!
nieuwe boeken,
nieuwe schriften,
een nieuwe juf of leraar
en een nieuw klaslokaal.

In ons hoofd
nog de blije herinneringen
aan een lange vakantie.
Aan het lekker niets doen
en spelen.
Aan het laat opblijven
en langer slapen.

Nu is het weer vroeg uit bed.
Boekentassen sleuren.
Stilzitten
en aandachtig luisteren.
Schrijven en straks
weer huiswerk maken.

Een nieuw schooljaar
is tevens ook
een nieuw begin.
Samen hopen en verlangen
om eerlijk ons best te doen.

Een nieuw begin
om in elkaar een vriend te zien,
te houden van elkaar.

Een nieuw begin!
weer samenkomen met onze
vriendjes of nieuwe vriendjes
ontdekken.

Een jaar vol versgebakken
kansen om aan elkaar te tonen,
wat we voor onszelf en
de anderen waard willen zijn.

Een heel fijn nieuw schooljaar gewenst
aan alle leerkrachten
én alle kinderen
die na deze 2 maanden verlof
terug vol goede moed van start gaan

  



Als iemand nu de moed eens had,
Om voor het aangedane kwaad
Geen vergelding meer te vragen…

Als iemand nu de moed eens had

Om schulden

Van mensen en van landen

Onvoorwaardelijk te schrappen…

Als iemand nu de moed eens had,

Om vertrouwen te geven

Aan wie niet te vertrouwen is,

Om te luisteren

Naar wie het niet kan zeggen,

Om te kijken

Naar wie altijd over het hoofd werd gezien…

Is het naïef ?

Misschien.

Maar zeg eens

Is er nog een andere weg

Dan deze naïviteit

Om deze spiraal

Van honger, onrecht, geweld

Te doorbreken ?

Als wij nu eens

De moed hadden…

Eén stap is genoeg

Om het leven te doen openbreken

Tot een hart van vrede.

Zie je me ?

NEE ?

draai je eens om ,

zie je me nu ?

NOG NIET ?

draai je nog eens om

zie je me nu al ?

NOG STEEDS NIET?

ik zie jou wel hoor !!

want je hebt een speciaal plaatsje

IN MIJN HART