Een nadenkertje

Er was eens een amfitheater,
Met daarin duizend toeschouwers
Op een avond, in het licht van de felle schijnwerpers
Staat daar plots een jongen in het midden van het podium
Hij strijkt één lucifer aan
“Kun je het zien?”, roept hij
Maar bijna niemand van die duizend toeschouwers
ziet iets
En iedereen maar lachen !
“Doof dan nu even alle lichten”, vraagt de jongen
Nu is het opeens pikdonker
Dan strijkt hij opnieuw het lucifertje aan
En vol verbazing zien ze het nu allemaal…
Dat piepkleine vlammetje
“neem alle lucifers en steek ieder van jullie eentje aan”
vraagt de jongen verder
Zo doen ze
En die duizenden kleine vlammetjes zetten het hele amfitheater
In een zee van licht
…net een zon, waaraan iedereen zich voedt.
Een vuurpoel van enthousiasme,
Een vuurpoel van goede initiatieven,
Van geluk,
Van volharding,
Van goede moed,
Een vuurpoel vol van samenhorigheid.
(tekst bij viering 25 jaar Don Boscospeelplein)
4 reacties op dit bericht
hoi cécile.....lieve groetjes van ANNECHIEN...
een glimlach
als je inspiratie elders zoekt...of, bestaat toeval?
lieve groetjes
Hey Liefie
Mooi zo'n glimlach hè? Heb je een fijn weekend gehad? Nog gefeliciteerd met ieder die jarig was...Ik heb de zaterdag overleefd hoor...gister was Monique jarig dus even er naar toe...Haar schoonpapa ligt heel slecht en we zijn constant 'stand by' Het kan elk moment afgelopen zijn...dus best zwaar..Ik ben ook te moe om blogbezoekjes te doen, maar wilde jou dit even laten weten.Maar die glimlach maakt mijn dag weer even dragelijk...
Voor jou een dikke knufff en veel liefs van Rozemarijn/tje.
Hoi Cécile !!