Vertrouwen...

 

In Flanders Fields

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
      In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
      In Flanders fields.

John Mc Crae




De Canadese militaire arts John Mc Crae (1975-1918) deed dienst in een militair noodhospitaal in West-Vlaanderen (1914). Hij schreef tijdens de oorlog aan de Ijzer (1916) een ontroerend gedicht over de klaproos.
Hij stuurde het naar het Engels maandblad "Punch".
In de zomer van 1915 werd hij overgeplaatst naar de medische dienst in Frankrijk, waar hij in 1918 aan de gevolgen van long- en hersenvliesontsteking overleed.
De klaproos werd o.a. door dat gedicht,
het symbool van de gesneuvelden. 

Op deze manier werd het gedicht in het volledige Britse Imperium en de Verenigde Staten het herkenningsteken van opoffering en strijd voor de vrede. De klaproos groeide uit tot het wereldwijde symbool van alle gesneuvelden. Tegenwoordig zie je op bijeenkomsten rond Allerheiligen nog steeds de Engelsen met een ' red poppy' in het knoopsgat

 

Het werd het bekendste gedicht over de eerste wereldoorlog

 Hieronder, de vertaling van "In Flanders Fields" 

 

“In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen

Tussen de kruisen, rij aan rij

die onze plek aangeven; en in de lucht

vliegen leeuweriken, nog steeds dapper zingend

ook al hoor je ze nauwelijks te midden van het kanongebulder aan de grond.

 

Wij zijn de doden. Enkele dagen geleden

leefden we nog, voelden de dauw,
zagen de zon ondergaan

beminden en werden bemind en nu liggen we

in Vlaanderens velden

 

Neem ons gevecht met de vijand weer op:

Tot u gooien wij, met falende hand

de toorts; aan u om haar hoog te houden

Als gij breekt met ons die sterven

zullen wij niet slapen, ook al bloeien de klaprozen

in Vlaanderens velden.”

 

© foto's Klaproosje1

Mijn hart is niet perfect
het zit vol littekens en scheuren
Door de jaren heen
heeft het heel wat moeten betreuren

Mijn hart is niet perfect
er zijn hele stukken uit
Soms geef ik een stukje weg
waarna ik het voor even sluit

Mijn hart is niet perfect
het heeft schrammen en gaten
Er zitten diepe wonden
waar vele tranen zijn om gelaten

Mijn hart is niet perfect
toch zou ik met niemand willen ruilen
Ondanks alles blijft mijn hart openstaan
waar een ieder mag blijven schuilen


auteur onbekend

Door omstandigheden kan ik momenteel geen blogbezoekjes doen.
Daarom via deze weg aan iedereen een deugddoend weekend

lieve groet
Klaproosje1

Weten dat er iemand is die om je geeft...
dat is weten dat er iemand is die jou laat beseffen dat je leeft,
dat is weten dat er iemand is die vreugd en leed met je wil delen,
dat is weten dat je je nooit alleen hoeft te voelen onder velen.

Dat is weten dat je op een berg staat en niet in een dal
dat is weten dat je ten alle tijde voor diegene vechten zal
dat is weten dat er geborgenheid zal zijn
dat is weten dat je nooit alleen bent in tijden van wanhoop en pijn.

Dat is weten dat je leeft met en voor elkaar
dat is weten dat je alles voor elkaar over zult hebben,
zonder enig bezwaar
dat is weten dat er de warmte van liefde bestaat
dat is zeker weten dat je diegene nooit meer verlaat

Vriendschap,
dat zijn de geuren van de lente
dat is de warmte van de zomer
dat zijn de kleuren van de herfst
en de glimlach van de winter

En in al die seizoenen
herkennen wij elkaar
met een glimlach een groet
en een handgebaar
een wens van hart tot hart
van oog tot oog
verblindend en toch helder.


lieve groet
Klaproosje1

Je zal de vriendelijke woorden
die je gezegd hebt
misschien al lang vergeten zijn,

Maar de ontvanger onthoudt dit zijn leven lang.

Een heel fijn weekend allemaal
en geniet van alles wat je doet

Klaproosje1

Belgenlandje voelt maar koud en fris aan…en die regen zijn we allemaal al meer dan beu. Geef mij maar het lekkere warme zonnetje, niet alleen nu, maar lekker verdeeld over al de maanden en…een temperatuur die voor iedereen goed te verdragen is. Zou dat geen reuze idee  zijn ?

Maar…dit is natuurlijk maar een droom en kan onmogelijk uitkomen of…we zouden moeten verhuizen naar een ander land en of dit wel zo’n goed idee zou zijn, weet ik niet.

Laten we er ons maar bij neerleggen en een extra trui aantrekken (geen 37 he hihi), zodanig dat we de kou al minder voelen. En om de regen minder te horen kletsen tegen de ruiten zetten we de radio aan, luisteren we naar onze favoriete muziek via een cd…of als je nog een platenspeler bezit, een of andere langspeelplaat…
Je zal zien...je favoriete muziek beluisteren en mee neuriën…
het maakt de dag al heel wat vrolijker.

Momenteel echter, vliegen de dagen voor ons zo voorbij…onze lieve kleine kabouterkes die overdag hier zijn, laten ons niet denken aan het koude en vochtige weer… Zij zorgen ervoor dat we beweeglijk blijven, dat we de sprookjes onderhouden, de  kinderliedjes niet verleren, of dat we torens en huizen kunnen bouwen en zij die even snel weer omvergooien, met het alom gekende plezier om opa en oma te plagen.

We hebben nog een ander voordeel en dat is, dat we samen heel wat lachen en plezier maken en dat we oneindig kunnen genieten van die blije kaboutergezichtjes. Daar doet een mens het toch voor, is het niet ?

Je zal het met me eens zijn dat op die manier een week voorbij vliegt, en voor we het weten het weekend zich aankondigt, waarna …het ganse verhaaltje zich weer herhaalt.

Voor iedereen, een fijne dag
Klaproosje1

Waar heb je altijd vreugde gevonden

Wat heeft getroost ?

Was het een kop warme melk...

Een mooi lied...

Een tekening maken...

of
was het de humor van een trouwe vriend

Je bent ze heus niet kwijtgeraakt

Misschien vergeten

Maar niet kwijt

Je kan ze zo weer vinden

Doe wat je altijd al graag deed

Dat wat je hart sprankels gaf

Zoek langs het spoor van je vreugde

Je eigen weg terug naar jezelf

Een wandeling door de natuur
zorgt voor mooie sferen.
Het is zo een wonderlijk avontuur
dat we samen delen.

De kleuren zijn van goud gemaakt
met koperen draden…
hier en daar wat gekraak
van gevallen bladeren.

Kastanjes ,noten en veel pracht
worden zomaar gegeven
betoverend en zo zacht.
Wat valt er veel te beleven.

De rust valt over het beneveld land…
parels in spinnenraggen
te groot voor ons verstand
maar zo mooi de herfstdagen.



p.s. neem ook eens een kijkje op mijn powerpointblogje: Rosies
https://blog.seniorennet.be/rosies

Zorg er altijd voor

Dat je toekomst

Harder aan je trekt

Dan je verleden.

©Sanne


p.s.neem ook eens een kijkje op mijn powerpointblog : ROSIES
https://blog.seniorennet.be/rosies

Ik wens je bloemen langs je weg
aandacht en een open oog voor alles
wat goed is en schoon.

Ik wens je mensen op je weg,
die luisteren en spreken en die - wie weet –
een eindje met jullie verder wandelen.

Ik wens je liefde langs je weg
en dat je hart zich opent voor het geschenk van elke dag,
voor de liefde om je heen
en voor vriendschap van de medemens.