Ontdekkingsreis..

Lieve Heer,
zend mij een engel,
een met sterke vleugels als 't mag,
vanuit de hemel, naar mij beneden.
Dan verhoort U mijn gebeden
en mijn idee voor moederdag.

Als de engel goed kan vliegen,
mij hoog kan dragen,door de lucht zo blauw,
kan ik moeder zien...al was 't maar heel even,
haar 'n bosje bloemen geven
en zeggen dat ik van haar hou.

Ik omhels haar heel stevig,
kus de tranen van haar zachte wangen,
en nooit stopt naar haar,'t stil verlangen.
En als soms de regen druilt
Is het moeder die om mij huilt.



 
Voor alle mama's van de toekomst en vandaag
'n dikke zoen,'n kleine bloem, geef 'k jullie graag

(auteur onbekend)


Een heel gelukkige moederdag aan alle mamakes
die vandaag in bepaalde delen van het land
Moederdag vieren.

Dankjewel,
voor al die lieve mailtjes,
berichtjes in mijn gastenboek,
kaartjes
én telefoontjes
die ik mocht ontvangen
ter gelegenheid van
mijn verjaardag!

Het maakte MIJN dagje zo bijzonder!

Wat gisteren zo dringend was
Lijkt nu zo nutteloos
Wat je vandaag doet
Is morgen misschien doelloos

Van wat je morgen doet
Krijg je later misschien spijt
Want wat je nu hebt
Raak je ooit wel eens kwijt

Hecht je niet teveel aan je bezit
Voordat je erin versmacht
Hecht je maar aan je vrienden
Knuffel en verteder ze zacht

Geniet van vriendschap ...
Van een mooi gebaar en een lieve lach
Vergeet niet te leven
Maar ...

Carpe Diem
Pluk de dag !!!

Het trapje naar geluk
bestaat uit zeven treden
soms ga je naar omhoog
dan weer naar beneden.

De eerste trede
geeft je vleugels
als de liefde je omringt.
Je gelooft zijn leugens
daar je hartje vrolijk zingt.

De tweede trede
laat je zweven
op de wolkjes in de lucht
het gevoel van echt te leven
het kan gewoon niet stuk.

De derde trede
blijft nog samen
gelukkig nog het fijne paar
met stokjes schrijf je onze namen
samen nu al zovele jaren.

De vierde trede
laat je lachen
omdat hij weer zo grappig was
maar wat niet was te verwachten
kwam gewoon maar op een dag.

De vijfde trede
begint met tranen
omdat hij je hartje breekt
nooit meer klinken dan de namen
en wat je samen hebt beleeft.

De zesde trede
loop je alleen
zonder iemand die je kent
je hartje blijft van steen
je geraakt er aan gewend.

Nummer zeven
kijkt je aan
alsof hij zeggen wil
laat je niet zo gaan
hij maakt heus niet het verschil.

Op het trapje van geluk
vind je liefde naast verdriet
het gaat dan immers stuk
maar vergeten doe je het zeker niet.



zie ook powerpoint op deze tekst op mijn blogje Rosies
https://blog.seniorennet.be/rosies

 
De zon is voor velen
de gewoonste zaak van de wereld.
Toch doet ze elke dag een wonder.
Ze steekt het vuur voor ons aan.
Ze vecht tegen de wolken om ons te zien
en ons een mooie dag te schenken.
's Nachts gaat ze naar de andere kant
van de aarde om ook daar mensen haar licht te schenken.
Doof ik die zon,dan zit ik in de zwarte duisternis
en de ijzige kou.

Zo is het ook met de liefde.
Gaat de liefde op in ons leven,
dan brengt ze licht en warmte.
Als ik de liefde heb,dan kan ik veel missen.
Maar als de liefde ondergaat in mijn leven,
worden de schaduwen steeds groter
en geraak ik stilaan in de nacht en in de kou.
De liefde is als de zon,
wie ze heeft kan veel missen,
maar wie de liefde mist,
MIST ALLES.

Ontwijkend stellen wij de vragen

doorheen de jaren aangeleerd.

En stiller worden onze dagen

nu ’t vuur tot sintels is verteerd.

En trager worden onze schreden

in maanden, jaren die maar gaan,

wijl dromen uit een ver  verleden

onzeker in het heden staan.

En steeds maar zachter wordt het zingen,
Van 't lied dat eenmaal heeft vervoerd,
Resten alleen herinneringen,
En weemoed die het hart beroert. 

 © Pierre Van Laeken
http://tkandelaartje.punt.nl/

met dank aan Pierre dat ik dit gedicht mag plaatsen.

Ben ik welkom in je dromen,
mag ik mee met jou op reis?
Naar een land van duizend sprookjes,
naar een hemels paradijs.


Waar de leugens verleden tijd zijn,
en bedrog niet meer bestaat.
Waar alleen nog trouwe liefde,
in het hart geschreven staat.


Ik zou alles willen geven,
als ik mee mocht gaan met jou.
Neem me mee, onder je vleugels,
morgenvroeg, voor dag en dauw...

© E Mondelaers.
met dank dat ik dit gedicht mag plaatsen
                  © foto Klaproosje1                  

Jarig,

Vandaag vier ik mijn 2de verjaardag !

Wat ik heel aarzelend opstartte in 2006
is nu een passie geworden!
"Bloggen" is als het ware een oase om even tot
rust te komen in de drukte van alledag...
 ook al draait het bloggen in sommige perioden
op een laag pitje.

Een bezoekje brengen aan een ander blog...
geinteresseerd zijn in wat een ander jou te
vertellen heeft...
het kan zo boeiend zijn.
Ieder van ons tracht immers in zijn eigen blog
een stukje van zichzelf te leggen.


Maar eigenlijk wil ik vandaag, 27 juli 2008, 
iedereen  persoonlijk danken die hier ooit al eens
een bezoekje bracht, 
kwam lezen wat ik te vertellen had,
én een woordje schreef in mijn gastenboek.
 
Het kan  immers zo'n deugd doen als mensen
er voor elkaar kunnen zijn.
Eén simpel woord volstaat om de ander
gelukkig te maken...om te tonen...
ik ben er voor jou...


Sinds het opstarten van mijn blogje heb ik hier ook
een heleboel lieve mensen leren kennen.
 Je krijgt met bepaalde mensen  zo'n speciale band
dat het lijkt of je elkaar al jaren kent.
 Dit noemen ze dan...
hartsvrienden!
én hier ben ik ook enorm dankbaar voor.


Lieve bloggertjes, nogmaals dankjewel,
want jullie liggen ook aan de basis van het succes
van mijn blogje
én van  2de verjaardag ervan.

Klaproosje1

Berlingots aromatisés au Coquelicot
Coté Garrigue - Provence



  

Wat zijn Berlingots ?

Berlingots zijn Franse snoepjes uit grootmoeders tijd.
De zuurtjes hebben de vorm van een zeshoek


Mijn dochter en haar gezin brachten ze voor me mee vanuit de Provence.

En wat is er nu speciaal aan,
wel...de Berlingots die ik mocht ontvangen zijn er met het aroma van "Klaprozen".

Je vindt ze ook nog in andere smaken, 
Carpentras  (verschillende smaken)
Vijgen
Viooltjes
Lavendel
Rozen
Meloen
Honing
en...dus Klaprozen

En...als je wil weten hoe ze proeven...kom maar af...maar vlug he...
want OP is OP.
hihihi

foto © Klaproosje1

 Ik wil verhalen en gedichten schrijven,
maar mijn hoofd is zo leeg
Ik wil uren wandelen,
maar mijn voeten doen zo'n pijn
Ik wil van zoveel mensen houden,
maar mijn hart is soms zo koud

Ik wil uren huilen,

maar mijn tranen zijn verdroogd.

Ik wil nog zoveel tekenen,

maar mijn handen trillen zo.

Ik wil nog zoveel dingen,

Zal ik dan maar minder willen?

en veel meer dingen doen?

Luisteren naar mensen,

en naar dieren?

Kijken naar de sterren,

voelen aan de wind?

Ruiken aan de geuren,

genieten van een kind

dat in een spel verdwijnt?

De fijne warmte voelen

van een goede vriend?

Ik wil nog zoveel maken

en verschrikkelijk veel doen!

Ik wil met zoveel mensen praten

en hun ogen laten glimmen!

Ik wil nog zoveel lachen,

en stralen van geluk!

Gelukkig kan ik zoveel dingen,

omdat ik leven wil.

(auteur onbekend) 
(foto © Kl@proosje1)

Herinneringen die je een plaatsje wil geven,
worden de Memories van een heel leven.

Soms zijn ze heel mooi...soms doen ze pijn
omdat Memories niet altijd mooi kunnen zijn.

Zij zitten van binnen, diep in je hart.
De nare vervagen, krijgen een plaatsje apart.

Want weet, achter alles schuilt het geheim
dat ieder mens ook eens anders kan zijn.

Idealen zullen altijd blijven bestaan, ook
als je met een Herinnering verder moet gaan.

Koester ieder moment om gelukkig te zijn.
Memories zijn als een klein stukje zonneschijn.

Alles word anders als je dit hebt gemist,
de Memories van het verleden ooit hebt gewist.

Hoe dan ook, geef ze een plaatsje van binnen,
en laat de mooie momenten altijd overwinnen


eigen foto.
©Klaproosje1

  


Sluiers slomerden
voor de ogen van de zon
tranen regenden zachtjes
in de palmen van mijn hart

Kinderen kieperden

de klepels van de klokken

door de grijze lucht

galmend in de holten van mijn zijn

Ik glimlachte traag

zodat het lang duren zou

eer ik begreep waarom

het was zo gulzig

Verbaasd over zoveel

wat ik niet begreep

kuste ik de sneltrein

naar het zoeken

Eens zal ik het vinden

de oorzaak van al dat denken

en sluit ik de ogen van de zon

om te dromen in het schemerlicht

©Pierre Heymans

Met dank aan "Pierre" dat ik dit gedicht mocht plaatsen.
12/07/2008

Hoe laat je ook komt
Wie je ook bent,
Je bent welkom!

Al kom je morgen of vandaag,

Al was het reeds lang geleden

dat we je nog zagen.

Het doet er niet toe,

Je bent steeds welkom!

Al kom je met een lach

Of met een traan,

Heb je een reden of verhaal,

Of is het louter ‘zomaar’,

Je bent altijd welkom! 


foto @Klaproosje

Vakantie is...
   Elke morgen dag zeggen tegen de merel in de tuin.
Verwonderd zijn over het leven in de wei naast de autoweg.
Genieten van de zon op je neus.
Margrieten plukken en er iemand mee verrassen.
Beseffen dat je vele mensen echt graag ziet.
Tijd maken voor een gesprek,
een gesprek dat een ontmoeting wordt.

Vakantie hoeft niet in verre landen

Een oase van geluk ligt soms aan je voeten

En je stapt er blindelings overheen.

Je dorp of je straat, wordt een vakantieland,

als je ervaart hoe fijn het is

Om lief te hebben en bemind te worden !

Vakantie...

Het is het leven geweldig vinden,
zonder goed te weten waarom

Het is opnieuw leren spelen.

Als een kind over de golven springen

Iemand laten genieten van de vreugde in je ogen !

Iemand blij maken met een vriendelijk woord of een schouderklop.

Een luisterend oor zijn voor hen die het nodig hebben !

Vakantie is... 

Je laten meeslepen door een mooie film of rustige muziek.

Vakantie is loskomen, van alles wat je hebt en bent

en opnieuw ervaren

hoe weinig je nodig hebt

om echt gelukkig te zijn !!!

Ontmoeten

is meer dan iemand tegenkomen
of bij elkaar zijn.
Je ontmoet niet zoveel mensen.

Ontmoeten heeft iets
van verwondering en herkenning.
De ander is antwoord of vraag
op iets in jou.

Een echte ontmoeting raakt je,
niet dat je alles moet zeggen
tegen de ander,
maar wel dat die ander
jou iets mag zeggen
of vragen.

Ontmoeten is de ander
binnenlaten in het huis
van jezelf,
met het risico
dat hij of zij ontdekt
dat niet alles echt is
in je huis
dat je je soms anders voordoet
dat je kwetsbaar bent
en soms anderen napraat.

Iemand ontmoeten is
Iemand binnenlaten
in de binnenste cirkel van je leven.
Hij zal vragen naar je ervaringen,
gewoontes, gevoelens en opvattingen.

Pas als je de ander
zo diep laat binnendringen,
kun je van ontmoeting spreken.

Een echte ontmoeting laat sporen na.

(auteur onbekend)
(foto © Klaproosje1)

Wat is een zomer zonder zon,
wat is een lente zonder vogelgezang,
wat is een leven zonder liefde,
en wat is liefde zonder jou

en lieve groet
Klaproosje1