ikke en mijn papa in lang vervlogen tijd...
Papa, lieve papa
7 juni 2001
Een dag die levendig in mijn hoofd zit.
Begin januari 2001 werd je voor de eerste maal opgenomen in het ziekenhuis, en je verbleef er toen tot begin maart.
Enkele weken later, we schrijven april 2001, zou dit voor de tweede maal gebeuren, en zou het ziekenhuis voorgoed je thuis worden.
Het was hard, je daar zo te zien, afhankelijk van alles en iedereen !
Ik weet nog..op een dag deed je teken om korter bij je te komen zodat ik je beter kon verstaan en je fluisterde...goesting...op aardbei.
Wij zijn er direct gaan halen en ook al mocht je geen fruit eten, vonden wij dat jouw wens moest vervuld worden. Ik zie het nog voor me..1 aardbei...in misschien wel 10 kleine stukjes verdeeld, en jouw ogen zoooooo blij toen je dat ene kleine stukje in je mond kreeg. 3 kleine stukjes heb je op gegeten, dus nog niet eens een halve aardbei...maar je was er zo gelukkig om.
Telkens toen we jou een bezoek brachten, samen met mama, zagen we dat het steeds meer en meer de slechte kant met je ging.
De dokter probeerde mama zo goed mogelijk in te lichten dat jij nooit meer naar huis zou kunnen én mogen komen, en mama was van dat ogenblik echt radeloos. Ze liet het zo weinig mogelijk aan je merken, en was erg moedig, maar...had zo'n verdriet.
Er was reeds lang van tevoren over gepraat door de dokters om u te laten overplaatsen naar het rustoord., omdat je al té lange tijd verbleef in het ziekenhuis, maar wij vonden dit geen goede zaak en vroegen dan ook alsjeblieft om uitstel.
Het mocht echter niet baten, papa, je moest en je zou op 7 juni overgeplaatst worden naar het rustoord.
Het zou zo ingrijpend voor jou zijn. Die verhuis van het ziekenhuis en met een ziekenwagen overgebracht worden naar het rustoord. Vreselijk...en dat in jouw toestand.
Wij, mama, mijn zus en ikzelf, wilden je dan ook graag verwelkomen toen je daar met de ziekenwagen aankwam, zodat je niet alleen in die nieuwe omgeving zou geweest zijn.
Verbazing alom toen wij in de kamer bij je waren. Daar waar je een maand niks meer gezegd had, zei je nu klaar en duidelijk onze naam, je lachte naar ons en zei dat je goed in je bed lag.
Echter ons geluk was van korte duur. Je was amper anderhalf uur in het rustoord toen je voor onze ogen overleed.
De reis was voor jou té veel geweest.
7 juni 2001 - 7 juni 2008...
Lieve papa, vandaag is het reeds 7 jaar dat je er niet meer bent, in ons hart echter leef je voor eeuwig, en blijven we de toffe herinneringen aan U, met ons meedragen.
Papa, morgen is het Vaderdag...en straks brengen we bloemen bij Jou, want daar hield je zo van.
1 reactie op dit bericht
Mmmmmmmmmmmm lekker!