Bloemen op je weg...

Je zal de vriendelijke woorden
die je gezegd hebt
misschien vergeten zijn,

Maar de ontvanger onthoudt dit zijn leven lang.


hele lieve groet
Cécile

foto : Myosotis of Vergeet-me-Nietje
deze mooie bloempjes staan momenteel te pronken in de tuin

Verhaal voor Kinderen
Ik vond het deze week in mijn mailbox...


De Paashaas en het gouden ei

Heel vroeg in de ochtend, toen de zon nog maar nauwelijks boven de horizon uitkwam, was de paashaas al druk in de weer. Overal was hij de eieren aan het verstoppen, waar straks de kinderen naar zouden komen zoeken.

Hier een ei en daar een ei en nog een ei... Toen hij al de eieren verstopt had moest hij het gouden ei nog verstoppen. Maar dat was verborgen onder de aarde en werd bewaakt door de andere hazen. De paashaas riep al zijn hulphazen bijeen: "Hazen kom te voorschijn, laat je eens even zien…". En zo kwam het ene haasje na het andere tevoorschijn en ze riepen elkaar, en wachtten tot ieder er was, zodat ze samen op weg konden gaan om het gouden ei te gaan halen en het te gaan verstoppen. Ze huppelden achter elkaar aan: "Wij halen nu het gouden ei, het gouden, gouden ei...".

Heel zorgvuldig had de paashaas al het zonlicht in het gouden ei bewaard, zodat het kind dat het gouden ei zou vinden veel zonlicht en zegen zou ontvangen.

Toen de paashaas met zijn hulphazen bij de grot aankwam waar het gouden ei bewaard werd, waren de haasjes die het ei bewaakten, allemaal in paniek. Want het gouden ei was verdwenen, het gouden ei was weg.

Zij wisten niet hoe het had kunnen gebeuren. En snel gingen ze samen zoeken. Want hoe kan het gouden ei zo maar weg zijn. Ze zochten overal in de struiken, stronken in alle holletjes, maar zelfs in de hoogste boom was het gouden ei niet te vinden. Wat moesten ze nu doen? Alle hazen lieten hun kopjes hangen. Dit was wel het ergste wat de paashaas kon overkomen, en hij stond in het midden van de andere hazen en klaagde: "Ohhh... het gouden ei is weg wat moeten wij nu doen?"

"Roekoe, roekoe…", klonk het ineens boven hem in de bomen. Allen keken omhoog. Daar zagen zij een duifje boven in de takken: "Roekoe, roekoe…". De paashaas vroeg waarom het duifje zo riep. Ze kwam naar beneden en ging voor de voeten van de paashaas zitten alle andere hazen in een kring eromheen. Ze vertelde dat zij wist waar het gouden ei was. Midden in de nacht was het gouden ei weggehaald uit de grot waar het bewaard werd. Wie het gedaan had wist het duifje niet precies, daar was het te donker voor geweest. Maar zij wist wel waar het ei gebleven was. Ze was er achter aangevlogen. Toen gingen ze allemaal achter het duifje aan. Ze moesten ver door het bos totdat ze bij een hele grote oude boom kwamen, van wel honderd jaar oud.

Het duifje koerde en dat betekende dat dit de plek was waar het gouden ei was aangekomen. De paashaas ging een holletje in, dat tussen de wortels te zien was, en daaruit kwam een dwerg te voorschijn. Die heel erg boos was en vroeg wat ze kwamen doen. De paashaas zei dat hier misschien het gouden ei verborgen was, en na lang wachten zei de dwerg, dat hij inderdaad het gouden ei gestolen had. Hij wilde ook wel eens wat zonlicht zien, hij moest altijd maar onder de grond leven en werken.

De paashaas vertelde de dwerg, dat zonlicht niet voor dwergen en kabouters is. Maar juist voor mensen en kinderen was het zonlicht erg belangrijk. De paashaas beloofde dat de dwerg een mandje vol met eieren zou krijgen met Pasen, maar dat hij het gouden ei mee moest nemen.

De dwerg vond het niet leuk, maar hij gaf het gouden ei aan de paashaas. Zo vertrokken de hazen en zij zongen: "Wij hebben nu het gouden ei, het gouden, gouden, ei." De paashaas kon gelukkig nog net op tijd het gouden ei verstoppen.

En op Paasmorgen stond een mandje met eieren voor de boom van de dwerg te wachten.

Aan iedereen een Heerlijke Paasdag gewenst...
geniet van het weer,
maar vooral...
geniet van al die mensen rondom jou... 

lieve groet
Cécile

Er zijn uitzonderlijke gelegenheden

Om vrede te maken, om ruzies op te ruimen

Je krijgt zo dikwijls de kans een geschenk te geven,

Een kaartje te sturen, iemand uit te nodigen ten

teken van verzoening, van vergiffenis.

Toch zien we vaak alleen onszelf

Egoïsme en onbegrip kruisen onze wegen

We doen elkaar onnodig pijn

Maar... als de moeilijkste eerste stap gezet is,

Wordt vergiffenis, de mooiste gave.


Een lieve groet en aan IEDEREEN
fijne Paasdagen
Cécile

Ik zit op je schouder,

Ik ben niet zo groot

Jouw engelbewaarder,

Jouw redder in nood

Ik ben altijd bij jou

Ik deel je verdriet

En droog je tranen

Ook al zie je me niet

Ik ben nooit ziek

En ik word niet ouder

Maar zolang jij leeft

Zit ik op je schouder


En vorige donderdag had ik meer dan een engelbewaarder bij mij.
Op weg naar de Musical : Alice in Wonderland,
moest ik op het plein voor de Koningin Elisabethzaal
plots uitwijken voor een kindje
dat vlak voor mij van richting veranderde...

Ik struikelde, waarna ik mijn evenwicht niet meer kon houden en met een harde smak kennis maakte met de grond...ik kwam terecht op mijn rechterknie -waar ik zoveel problemen mee had nà de prothese, gevolg...een kapotte en bloedende knie en langs de zijkant een enorme blauwe plek...ook mijn rechter elleboog was stuk en kreeg een dikke blauwe plek... hier was mijn engelbewaarder bij mij, want moest ik naar links gevallen zijn, was ik met mijn hoofd op betonnen paaltjes terecht gekomen,...en dan had het veel erger kunnen zijn!
Nadat ik terug een beetje bij mijn positieven was, werd ik door man en dochter en dames die naast ons op het plein waren, rechtgeholpen  - met 2 knieprothesen is dit niet zo makkelijk pff..en dus altijd erg dankbaar dat mensen zo behulpzaam zijn.

Voor de voorstelling nog vlug de wonde aan knie en elleboog proper gemaakt en een grote pleister op gekleefd (die ik gelukkig altijd bij me heb) en we konden ons begeven naar onze plaatsen in de Elisabethzaal...

We konden eindelijk onze genummerde plaatsen innemen...groot was onze verbazing toen enkele minuten later...de familie die mij even tevoren geholpen had om terug recht te krabbelen, de plaatsen nét naast ons innamen...
Als je weet dat, er ongeveer 2000 personen in de Elisabethzaal kunnen en alle plaatsen reeds van te voren genummerd werden bij de bestelling van de tickets...TOEVAL?

Ik heb echter enorm genoten van de prachtige voorstelling...echt de moeite waard...prachtige kostuums en decors - het 3D effect is echt super...en de hartjes, vlinders, kaarten en bolletjes vliegen door de lucht en de kinderen pakken ernaar...want alles komt recht op je af...
alleen waren er bij mij tijdens de voorstelling
extra sterretjes bij


lieve groet en fijn weekend
Cécile

Blijf geloven in een toekomst

Ook al lijkt de kans maar klein

Blijf geloven in een wereld

Die jouw wereld ook kan zijn

Blijf geloven in het leven

In je denken en je doen

Blijf geloven in oprechtheid

En in normen van fatsoen

Blijf geloven in vrede

En een simpel kort gebed

Blijf geloven in de mens

Die zich ervoor heeft ingezet

Blijf geloven in het wonder

Dat jouw angsten overwint

Blijf geloven in de onschuld

En de glimlach van een kind

Blijf geloven dat een ander

Ook voor jou wat overheeft

Blijf geloven in de liefde

Alle dagen dat je leeft

Blijf geloven in de waarde

En het doel van je bestaan

Blijf geloven dat de mensen

Eenmaal samen zullen gaan.

© foto Klaproosje1
narcissen in eigen tuin

Om iedereen van de groepen de kans te geven om elkaars werk te kunnen bekijken voor het eigenlijke carnaval, zijn er ook 1 week dopen…dwz…elke groep kiest voor zijn praalwagen een meter en een peter en elke wagen wordt dus gedoopt…enkele dagen voor carnaval..Die dopen zijn al van vorige Zondag begonnen voor sommige groepen en eindigen vanavond…Is moeilijk om te verdelen waar je overal naartoe wil gaan kijken want soms zijn die dopen op hetzelfde uur; het begint vanavond al om 19u11 en bij de laatste groep is het om 21u33…telkens een veelvoud van 11. We zullen een keuze moeten maken, want soms zijn er 3 of 4 op hetzelfde uur. Je kan een en ander ook gaan bekijken op Editiepajot…zie volgende link :   http://www.editiepajot.be/regios/22/articles

Laat de zon toch binnen

Zij is zo heerlijk warm

Laat de zon beminnen

Dit geldt voor rijk of arm!

Laat de zon maar binnen
ja binnen,
in je hart!

©tekst en foto Klaproosje1

Aan iedereen een fijn en deugddoend weekend
Cécile

Strooi om je heen
kleine bloempjes van vreugde

takjes van liefde
blaadjes van geduld.

Door aan een ieder
zo'n ruiker te geven
wordt ook jouw leven
met blijdschap gevuld!

©foto Klaproosje1

lieve groet aan IEDEREEN
geniet van het heerlijke lentezonnetje

Kijk nu het word lente,
alle bloemen beginnen te bloeien
En de knopjes aan de bomen
Beginnen ook te komen.
Ik voel het bloed in mijn aderen stromen.
Zou dat nu door de lente komen?
Maar weet je we moeten niet teveel dromen
Want april moet nog komen.!
En maart roert zijn staart
En april doet wat hij wil
Dus er kan nog van alles gebeuren,
maar we genieten nu van de geuren.
De vogeltjes zijn ook al in de weer
en vliegen heen en weer,
om hun nestje te bouwen.
Want vogeltjes gaan ook trouwen.
Het hele leven gaat plots open.
We kijken rond en gaan weer hopen,
dat het een hele mooie zomer wordt.
Heel warm en zonnig en niet te kort.

Heel voorzichtig scheurt de aarde,

nieuw leven zoekt de ochtendzon.

Een teken van een nieuwe waarde

ontstaan vanuit een bron.

Een bron van ongekende krachten

vraagt steeds weer om verwondering.

Wat mogen wij hiervan verwachten?

De lente als een nieuw begin.


©foto Klaproosje1


Gisteren waren we in onze stad te gast op de seniorennamiddag en kregen we een pracht optreden van Andrei Lugovski. Wat heeft Andrei een prachtige stem...rillingen over je ganse lichaam wanneer hij het Ave Maria ten gehore bracht. Heel verrassend was ook het weerzien met Adèle en Madeleine op deze namiddag, en dus hebben we een superleuke dag beleefd.

Zondagavond, bij onze thuiskomst, vonden wij tussen de post een overlijdensbericht van  de echtgenoot van een vriendin, en van hem namen we vandaag afscheid. ...amper 66 jaar en reeds 10 geveld door de ziekte van Alzheimer...
Wij zijn dan ook met onze gedachten en ons hart bij Josée en wensen haar veel sterkte.

lieve groet aan iedereen
Cécile

Hier zijn we dus weer...na 10 dagen verlof...uitrusten...wandelen...geen pc...de zeelucht opsnuiven...genieten van alles om ons heen...kortom, onze uitstap naar zee heeft ervoor gezorgd dat we weer wat energie opgedaan hebben.
De eerste dagen was het wel wat frisjes, maar...we hebben heel wat zalige momenten gekend, waar het zonnetje van de partij was en we op een terras van haar warme stralen konden genieten.

Helaas waren er afgelopen week ook hele trieste berichten. Het nieuws van de aardbeving, tsunami en nucleaire ramp in Japan deed ons koude rillingen krijgen. Dit doet ons nog maar eens beseffen hoe broos we eigenlijk allemaal zijn ten overstaan van de machtige natuur!
Wij denken  nu vooral aan het leed dat die mensen komt te treffen,
 het verlies van hun geliefden, hebben en houden...alles weg!  
Wij hopen echt dat zij bij elkaar heel veel steun
en een warm hart kunnen vinden,
én dat de ganse wereld in actie schiet om deze mensen te helpen.
Hier bij ons brandt er een kaarsje voor die vele getroffenen...

En als je van verlof komt, moet je ook weer de valiezen leeghalen, alles netjes terug op plaats krijgen, en de wasmachine en droogkast in werking zetten, en dat...is hier vandaag bij ons gebeurd.

groetjes aan iedereen
Cécile