Witte Kerstmis

Ik droomde van een witte Kerstmorgen

een Kerstmorgen met hoopvolle berichten

een heel gewone morgen zonder zorgen

en rondom mij veel blijde gezichten

Ik droomde van een witte Kerstdag

een Kerstdag zonder tierlantijntjes

van plezante dingen en gelach

versgebakken brood met rozijntjes

Ik droomde van een witte Kerstavond

vuur in de haard en een glaasje wijn

aan mijn voeten onze lieve trouwe hond

verhalen vertellen, gezellig samenzijn

Ik droomde van een witte Kerstnacht

een Kerstnacht zo stil, heilig en volmaakt

gaan slapen met het vredige gedacht

dat er een engeltje over me waakt

Sneeuwvlokje

Wat is er kwetsbaarder, zachter, romantischer of lieflijker dan een sneeuwvlokje.  Vederlicht en van een wonderbaarlijke schoonheid.

Aan dat alles moest ik deze morgen denken toen ik de buitendeur open deed en geconfronteerd werd met een wit deken van wel 15 cm dik.  Op plaatsen lag de sneeuw opeengehoopt en verhinderde hij de normale doorgang.  Hem ruimen kost enorme inspanningen en stelt je armspieren en rug danig op de proef.  Op de radio hoorde ik berichten van onberijdbare wegen, omgevallen bomen door het gewicht van de sneeuw, vooral in Wallonië.  De grootste wegreuzen staan geblokkeerd langs de weg, geen doorkomen aan.  In heel Europa zijn luchthavens gesloten, treinen worden geschrapt of hebben grote vertragingen.

En dat komt allemaal door dat kwetsbare, zachte, romantische, lieflijke, vederlichte sneeuwvlokje.

                                     Tentsletje

Volgens Van Dale is een tentsletje een meisje dat bijvoorbeeld op een festivalweide met verschillende mannen seksuele betrekkingen heeft in haar tentje. 

Als deze stelling juist is, zouden er meer van die mannen moeten zijn dan tentsletjes, want één tentsletje doet het met meerdere mannen, wordt gesteld.  Nu was ik wat gaan surfen op internet om te zoeken naar een specifieke verzamelnaam voor die mannen.  Nergens iets van te vinden.   Dat is toch spijtig.  Als we 'tentsletje' horen, kan iedereen zich direct een beeld vormen van wat met het woord wordt bedoeld.  Voor de bezoekers van de tentsletjes, of hun klanten, hebben we geen naam, alleen maar “mannen,” volgens Van Dale.   Allemaal verdwijnen die na het bezoekje terug in de anonimiteit, onder de algemene noemer 'mannen.'  Dat is toch een gat in onze taal,  dat dringend moet worden opgevuld.

We zouden die mannen ook moeten kunnen typeren met een woord.  Wordt dat misschien het Woord van het Jaar 2011?  Het zou bijvoorbeeld “Tentbokje” kunnen zijn.   Van Dale zou de betekenis van tentbokje kunnen omschrijven als “een man die bijvoorbeeld op een festivalweide seksuele betrekkingen heeft met een meisje in haar tent.”

Van tentsletje is het simpel te verklaren hoe het woord tot stand kwam, van tentbokje eveneens.  Tent, van tent, die staat op een weide.  En wat zit er op een weide?  Juist, een bok.  En wat doet een bok, naast grazen?  Hij zorgt voor nakomelingen bij de geitjes.   Zorgen voor nageslacht, zal wel niet direct de bedoeling zijn van een tentbokje op een festivalweide, integendeel.  Maar bokkenmanieren zijn hem niet vreemd.  En drie dagen op een festivalweide, veelal in warm weer, zonder zich fatsoenlijk te kunnen wassen of douchen… Je weet wat ze zeggen van een bok, vandaar….

Zullen we “Tentbokje” meteen nomineren als Woord van het Jaar 2011?

Kerststal

Elke winkel met tuinartikelen of bloemen heeft tegenwoordig een uitgebreid assortiment rond Kerstmis.  Wat me opvalt is dat er weinig kerststallen te koop zijn.  Alle aandacht gaat naar de kerstboom, die niet genoeg kan flikkeren en blinken.  Bij ons is de kerststal wel belangrijk.  We hebben zo’n ouderwetse kerststal van houtwerk, boomschors en mos.  Voor het eerst hebben we dit jaar de kerstboom zelfs achterwege gelaten.  Een kerststal en een lichtkrans in een bussel rood snoeihout zal dit jaar bij ons voor de kerstsfeer zorgen.

Het plaatsen van de beelden in en rond de kerststal is een secuur werkje.  Je zou denken, je zet ze lukraak ergens neer, maar zo werkt dat niet.  Dan krijg je een rommelig en niet realistisch effect.  Een mooie, geloofwaardige kerststal, daar is werk aan. 

Ik begin altijd met Jezus in de kribbe, die krijgt de centrale plaats in de stal.  Maria, in geknielde houding, zet ik links, het gaat niet anders, want als ik haar aan de andere kant zou zetten, zou Maria de verkeerde richting uitkijken, weg van het kind.  Sint Jozef, de vader van Jezus - of hoe zat dat weer met zijn vaderschap - die komt aan de andere kant van Jezus.  Sint Jozef heeft een kromstaf vast en staat recht.  Dat is een probleem omdat hij daardoor bijna het plafond van de stal aanraakt, dus moet ik hem heel precies plaatsen, net voor de hooizolder waar wat meer ruimte is.  Achter de Kribbe plaats ik de os en de ezel.  De ezel links en de os rechts, zodat ze beiden in de goede positie liggen om hun warme adem op het pasgeboren kind te blazen om het te verwarmen. 

Dit alles was nog logisch en simpel, veel andere beeldopstellingen zijn volgens mij niet mogelijk, tenzij de waarheid geweld wordt aangedaan.  Het moeilijke werk begint nu.  De drie koningen en de herder.  In het bijbelverhaal waren er in de buurt van de grot meerdere herders, maar bij ons is er maar één.  Hij heeft een herdersstaf bij en in beide armen torst hij een lam, waarschijnlijk eentje dat ziek is geworden en speciale verzorging nodig heeft.  Naast hem zit een ander lammetje, ik veronderstel het broertje of het zusje van dat hij in zijn armen heeft.  De herder toont zijn nederigheid en bekijkt het hele gebeuren van op afstand.

Niet zo de drie koningen, eigenlijk waren het drie wijzen maar iedereen aanzag hen voor koningen, die op deze datum eigenlijk nog niet in het gebeuren horen te zitten.  Sommigen zetten ze pas op 6 januari, hun naamfeest, bij de stal, en de dag erna breken ze de kerstboom af.  Het zou zonde zijn om die drie mooie beelden zo lang in de doos verborgen te houden, van mij mogen ze er onmiddellijk bij staan. 

De eerste koning zit op zijn knieën, kort voor de kribbe en bij Maria.  De maker van de beeldjes had oog voor detail, want ik zie dat één van zijn schoenzolen onder zijn kleed uitkomt.  De tweede koning komt achter Sint Jozef aangelopen en steekt een geschenk voor hem uit.  Is het de wierook, het goud of de mirre?  Het is me niet heel duidelijk, maar volgens mij is het een koffertje met gouden voorwerpen in.  In elk geval heeft Sint Jozef dat nog niet in de gaten want hij maakt geen aanstalten om het geschenk in ontvangst te nemen, en Maria haar aandacht is volledig op het kind gericht.  De derde koning staat tussen de knielende koning en de herder en heeft ook een geschenk bij.  Hij steekt dat niet zo voor hem uit als de tweede koning.  Het valt me op dat alle figuren lange haren en velen zelfs een baard hebben, dat was mode in die tijd.

Boven aan de stal zweven twee engelen, de een in een roze kleedje, de andere in het blauw.  Vreemd, is het een jongen en een meisje?  Mij is altijd geleerd dat engelen geen geslacht hebben, maar deze beeldjes doen me daar weer aan twijfelen.   In de achtergrond is een engeltje aan het zingen.  Omdat ze in een boekje kijkt, veronderstel ik dat ze de tekst nog niet van buiten kent.

Heel het tafereel kan zo tot leven komen.  Met een beetje fantasie zie ik dat Maria haar hoofd opheft en Jozef aankijkt met de vraag: “Jozef, zou ons kindje geen honger of kou hebben?” 

Jozef knielt dan neer naast de kribbe, terwijl hij zijn hand op de schouder van Maria legt, en zegt: “Ik denk het niet vrouwtje, alles is perfect in orde.”

De herder heeft het lam dat hij in zijn armen had terug op de grond gezet, want dat begon door de duur zwaar te wegen, en komt verlegen iets dichterbij om naar het kindje te kijken, dat in doeken is gewikkeld.    De os en de ezel eten aan het hooi dat Jozef hen zojuist heeft toegestopt.  Buiten is het beginnen sneeuwen en iedereen probeert te schuilen binnen in de te kleine stal.  Ondertussen is het kindje in slaap gevallen.  Jozef verrast iedereen wanneer hij met een tonnetje rode wijn tevoorschijn komt.  Dat had hij meegenomen op de tocht met de zwaarbeladen ezel.  Jozef roept ook de herder binnen en iedereen drinkt gezellig een glaasje mee, op het nieuwe leven.  De drie koningen kunnen eindelijk hun geschenken afgeven.

Het is een zeer kleurrijk en warm gebeuren.  Alles straalt vrede, hoop en liefde uit.  Op de achtergrond hoor ik muziek van de cd met kerstliedjes die we daarstraks in het grootwarenhuis hebben gekocht.  Zo word ik niet geconfronteerd met de radio, waar om het uur nieuwsberichten komen, die niet bij de kerststal thuis horen.

Sinterklaas

Morgen is het Sinterklaas en zoals elk jaar zal ik deze avond mijn bord zetten.  Eigenlijk hoort het niet dat een volwassen bijna gepensioneerde man dat nog doet, maar het is sterker dan mezelf.  Het is een traditie die ik absoluut in ere wil houden en daarbij, niemand hoeft het te weten toch.  De worteltjes liggen al klaar in de kelder en dan leg ik er ook nog twee klontjes suiker bij voor de ezel. 

Het doet me terugdenken aan mijn kindertijd toen thuis op de grote tafel een tiental borden stond.  Iedereen legde er dingen op in de hoop goed te scoren bij de Sint en zwarte Piet en zo iets extra te krijgen.  De een had een biet, de andere een snede wit brood, klontjes suiker, een brief met goede voornemens, sommigen probeerden het zelfs met een gesmeerde boterham, maar dat had moeder niet zo graag.  Als we ’s morgens enthousiast de huiskamer binnenkwamen na een lange rusteloze nacht,  stond de tafel vol met speelgoed en de teljoren puilden uit van de snoep.  Alles wat we de avond voordien in het bord hadden gelegd, was verdwenen, opgegeten of meegenomen door de Sint, zwarte Piet en de ezel.

Ik weet ook wel dat mijn bord morgen nog leeg zal zijn,  maar niets kan op tegen de vreugde van je bord te zetten, even terug te komen in de beleving van je kindertijd en diep van binnen te blijven geloven dat mirakels nog bestaan.  In gedachten zal mijn bord morgenvroeg goed gevuld zijn met allerlei lekkers en zullen er vele verrassingsgeschenken naast liggen.   Even zal ik weer kind zijn, en dat zal deugd doen.  Mijn dag zal niet meer stuk kunnen. 

Fles witte wijn

Eindejaar, het is de tijd van krijgen en de tijd van geven.  Het een kan niet zonder het ander, want moest niemand geven, we zouden ook niets krijgen.  De wet van oorzaak en gevolg.  Deze week een brief in de bus gevallen van de uitgever van mijn krant.  Alle abonnees van Het Belang van Limburg krijgen zomaar gratis, als dank om lezer te zijn, een fles witte wijn, af te halen zaterdagmorgen 4 december 2010 tussen 10 en 13 uur aan het dorpsplein te Hoeselt, voor de kiosk.  Rond half elf even de auto van stal gehaald en naar het dorp gereden.  Niet te laat vertrekken, dacht ik, want de weervoorspellers hadden voor de namiddag zwaar winters weer gegeven.  Wie niet de baan op moest, bleef beter thuis en wie echt weg moest, deed dat best in de voormiddag, werd gezegd.

Grote drukte rond en in het centrum, vanuit alle toegangswegen naar het dorpsplein probeerden auto’s zich naar de kiosk te wringen.  Mijn eerste gedacht was, ’t is voor niks, zie ze doen (ik ook natuurlijk).  Maar in de ongebruikelijke file naar het wijnkraampje op een koude zaterdagmorgen in een stil dorp, kreeg ik al vlug andere gedachten. 

Ik realiseerde me dat het goed is dat de mensen nog moeite doen om zelfs op een gure winterdag buiten te komen voor een gratis fles witte wijn.  Het zou heel erg met ons gesteld zijn als we zo verwend waren dat we het niet meer deden.

Het gaf me plots een warm gevoel zoveel mensen moeite te zien doen voor een fles wijn.  Deze namiddag zullen vele inwoners van Hoeselt hetzelfde wijntje hebben gedronken, en dat is geen dagelijks gebeuren.  Schol en gezondheid!

Vergeten

Een quiz deze week op TV, Blokken met Ben Crabbé.  Twee jonge kandidaten kregen een bekend geluidsfragment te horen uit een onemanshow van Toon Hermans (1916-2000), voor velen de grootste Nederlandse cabaretier van de jaren ’60 en ’70.  Naast cabaretier was hij een gevierd schrijver, muzikant, dichter en schilder.  Geen van beide kandidaten kende het geluidsfragment, erger nog, ze hadden nog nooit van Toon Hermans gehoord, totaal onbekend voor hen.  Quizmaster Ben was er zo van aangedaan dat hij op een moment dacht te doen te hebben met een frats van de mensen van  Bananasplit. 

Dat herinnerde mij eraan hoe relatief en vergankelijk alles is.  Als zelfs Toon Hermans nu al onbekend is voor de jonge generatie, wie zal er ons dan later nog herinneren?  De enigen die kans hebben in het collectief wereldgeheugen te blijven bestaan zijn mensen als Julius Caesar, Napoleon, Elvis, Michael Jackson, Paris Hilton en natuurlijk Eddy Wally.  Voor alle anderen wacht totale vergetelheid.

Een gedicht van Toon Hermans:

Geluk

Hij zocht het geluk, het grote ‘het’
hij zocht, maar vond het niet,
en vele malen stond hij met een kluitje in het riet
hij zocht het geluk in het riet,
hij zocht het geluk in het dal, aan de top
maar werd het zoeken moe
Pas toen hij zei: "Ik geef het op"
toen kwam het naar hem toe


Enkele bekende citaten van Toon Hermans:

• De hemel geeft, wie vangt die heeft.
• Te leven is een gunst,  te weten hoe is een kunst.
• De roem van mensen is slechts schijn.  Je kunt alleen maar groot zijn in het klein.

Angstmaatschappij

Voortdurend worden we via de media geïnformeerd over alles wat misloopt en kan mislopen, en wat we er aan kunnen doen om dat te voorkomen.  Is dit het tijdperk van de angstmaatschappij?  Sinds Dutroux spelen er geen kinderen meer op straat, ’s nachts geld afhalen aan een automaat is spelen met je leven, na de moorden van De Gelder in een crèche, kom je geen kinderverblijf meer binnen zonder je aan te melden, ook al is de kans dat zoiets nog zou gebeuren te verwaarlozen.  Bij het minste wat gebeurt, reageren politici met maatregelen, en de vraag is of dat altijd nodig is.  Kan een maatschappij perfect zijn?  Kunnen we ooit uitsluiten dat niets meer zal fout lopen door het opleggen van zoveel regels.

Een blik op de midweekse krant van vandaag woensdag 17 november 2010 illustreert met welke angsten we continue worden opgezadeld.  Grote vette titel op het eerste blad: ‘Tijdbom antibiotica tikt in rusthuizen.’  In het artikel kunnen we lezen dat in onze rust- en verzorgingscentra een tijdbom tikt als er niet anders wordt omgesprongen met antibiotica en hygiëne.  In de Belgische rusthuizen is vandaag al 19 procent van de bewoners drager van de MSRA-ziekenhuisbacterie en in sommige rusthuizen loopt dat op tot bijna de helft.  Bij een foto van een kind staat: “opgelet: alleen gebruiken indien nodig.”  Een simpele vraag: waarom schrijven de dokters het dan voor?  Is het nu aan de oudjes om te zeggen wat hun dokters moeten voorschrijven?

In het hoofdartikel ‘De Kern’ krijgen we ander slecht nieuws: ‘Herman Van Rompuy pakte gisteren uit met de meest alarmerende waarschuwing sinds het begin van zijn ambtstermijn als voorzitter van de Europese Raad.  Als de eurozone de schuldencrisis niet onder controle krijgt, aldus Van Rompuy, dreigt niets minder dan het einde voor de hele Europese Unie.’ 

Europa…, ging dat niet voor meer stabiliteit zorgen op de geldmarkten?  We rollen van de ene Griekse tragedie in de andere.  De Europese Raad, de Europese instellingen… werken daar niet de bestbetaalde ministers en ambtenaren om dit alles op te lossen?

Op blz. 3 wordt gesteld dat de gezinsmoord in Wemmel (man, vrouw en zoon vermoord bij carjacking) had kunnen vermeden worden.  Een woordvoerder van de Federal Computer Crime Unit zegt dat het drama niet had plaatsgevonden als bij de plaatsing van het zoekertje op internet rekening was gehouden met enkele basisregels.  (Een straffe uitspraak als we in het artikel iets hoger op de bladzijde lezen dat de onderzoekers nog altijd maar moeilijk kunnen begrijpen dat de daders enkel voor de auto’s kwamen en dat ze ook rekening houden met een ander motief).

Federal Computer Crime Unit geeft in elk geval al tips voor het plaatsen van een zoekertje op internet. 

Regel nummer 1: ‘plaats nooit uw thuisadres of telefoonnummer bij een zoekertje.’

Als ik mijn krant doorblader kom ik terecht bij de zoekertjes, die staan vol met telefoonnummers.  Misschien kan het minder kwaad dat telefoonnummers in de krant staan dan op internet?  En wat moeten mensen doen die hun huis willen verkopen als ze geen adres mogen plaatsen, en mogen kopers dan niet komen kijken of moeten ze een kat in een zak kopen?  En iemand die moeilijk verplaatsbare dingen wilt verkopen, tuinhuisjes, beelden, meubels,…. het zal moeilijk zijn als je geen adres of telefoonnummer kunt doorgeven en als ze niet kunnen komen zien wat er te koop is. 

Verder staat er in de doordeweekse krant dat de ergste ellende van de wateroverlast voorbij is, maar dat na de regen sneeuw op komst is, dat door het alsmaar drukker wordend verkeer, de mist en werkzaamheden, Brussel gisteren onbereikbaar was, dat Ford Genk slechts werkzekerheid biedt tot 2014 in plaats van tot minstens 2020, zoals eerder beloofd door het management, dat het gisteren de slechtste beursdag was in drie maanden en dat de brandstoffen duurder worden. 

Een voor wie het nog allemaal niet genoeg is, en nog met meer angst wilt opgezadeld worden: er zijn nog de weekbladen, radio en TV.

Pjèrke

Vandaag raast de eerste grote herfststorm over het land.  Regen en wind jagen ons naar binnen.  Ideaal weer om te lezen.  Heb nog eens gebladerd in het mooie boek “Hoeselt – De tijd van toen – Van de hak op de tak,” geschreven door Paul Achten.

Toevallig stootte ik op deze winderige dag op volgend verhaaltje.  Het gaat over Pierre Lambrechts (Pjèrkë van Kweskës Willëm), volgens het boek een intelligente, brave, ernstige, ludieke, aparte kerel, die geen kat kwaad zou doen,  een dorpsfilosoof,… en vrijgezel (°1919 - +2004).

“Op een late avond, of was het een vroege morgen, strompelde hij even bij café Bertus (sportlokaal) naar buiten om daar tegen de muur in de steeg het overtollige bier te laten weglopen.  Toen hij terug binnenkwam zag zijn broek er nat uit.  Mariette van Bertus vroeg: ‘Pjèrke, rèngert het baute?’ (= regent het buiten)

‘Nee,’ zaat Pjèr, ‘het wèèt!!’  (=het waait).

Een prachtig verhaaltje vind ik dat, echt in de sfeer van deze dag.

Herfst

Als bladeren schilderen

Een bont tapijt uitspreiden

Bomen hun takken tonen

Wolken snellen en drukken

Dan is het herfst

Als de winden blazen

Dan koud, dan weer warm

Als de kerkhoven bloeien

En vogels samentroepen

Dan is het herfst

Als de zon milder wordt

Haar tinten zacht pastellen

De vruchten zijn geoogst

Alle schuren gevuld

Dan is het herfst

Als de dagen donkeren

Kilte overal binnendringt

Het haardvuur rood gloeit

En Sinterklaas zich roert

Dan is het herfst

Als herinneringen komen

Weemoed traant op de ramen

Berustend in wat is geweest

Wachtend op wat komen gaat

Dan is het herfst

Met een ei-ij zitten

Enkele dagen geleden stond er een interessante lezersbrief in de krant, vond ik toch.  De brief ging over de financieringswet.  Als conclusie stelde de schrijver dat “één van de peilers om dit te bereiken, het opnemen van de eigen fiscale verantwoordelijkheid is.”

Hij schreef ‘peilers’, waar hij ‘pijlers’ bedoelde.  En dat maakt toch een heel verschil uit.  Sommige peilers staan al eens in het water,  terwijl er pijlers zijn die er altijd in staan. 

Als hij de fout zelf opmerkt, zal hij er zeker onder lijden, dat lijdt geen twijfel.  Misschien zal hij zich dan moedeloos in zijn zetel neervlijen en er over peinzen hoe hij zo’n dijk van een fout kon maken.  Niet getreurd, iedereen maakt fouten.  Zo stond er ooit in het quizprogramma de Canvascrack een fout in de vraagbalk met het woord “aanlegstijger.”  Van zo iets ga ik steigeren.  Niet zo netjes voor een programma dat prat gaat op een hoog peil. 

Iedereen zal wel eens weifelen over de juiste schrijfwijze, doch stijlfouten komen ook regelmatig voor.  Daar gaan we nu niet verder over uitweiden, want dat zou getuigen van te grote vlijt en daarbij zou het met andersdenkenden alleen maar tot bakkeleien leiden.    En daar zie ik het nut niet van in.  Mijn pubertijd is al lang voorbij, en in mijn puberteit ben ik niet blijven steken (hoop ik toch niet tenminste ;-)

(Update: Het Laatste Nieuws online 05/11/10 15u42)

De goedkeuring van een klimaatplan was één van de peilers van de verkiezingscampagne van Barack Obama voor hij Amerikaans president werd. Maar na de verkiezingsnederlaag van de Democraten is dat klimaatplan verder weg dan ooit.

Mijn huis

Het huis waar ik me

steeds zo in geborgen voelde

begint tekenen van

slijtage te vertonen

Langzaam maar zeker

doet de tijd zijn werk
De pannen zijn nog redelijk

maar het gebinte vervormt

Alle vertrekken zijn alsnog
 in tamelijk goede staat

De rioleringen werken normaal

Het stelsel van de

centrale verwarming
is hier en daar aan

onderhoud of vervanging toe

Als het even meezit

zal ik nog een tijdje

in dit huis mogen vertoeven

Vandaag werd het 59 jaar

Het kan alle kanten uit.

Memorabele blunders

Hier ga ik enkele recente echt gebeurde memorabele blunders vertellen.  Om niemand in verlegenheid te brengen, geef ik geen namen, alleen maar een hij en een zij.  En die hij of zij kan evengoed ikzelf, als iemand uit mijn familie- of kennissenkring zijn. 

De nieuwe stofzuiger

Zo was er iemand die een nieuwe stofzuiger had aangeschaft.  Ze had gekozen voor een degelijk merk, want de stofzuiger moest veel worden gebruikt, wat wil je met een grote hond in huis.  Ze was nog net geholpen voor het sluitingsuur van de plaatselijke elektrozaak.   Thuisgekomen ging ze de nieuwe aanschaf natuurlijk onmiddellijk uitproberen.  En wat bleek?  De stofzuiger werkte zeer degelijk, grote zuigkracht en heel weinig lawaai.  Eén groot nadeel echter: een te korte steel om mee te werken.  Voorovergebogen wegens de te korte steel, had ze de hele living gedaan, inclusief twee grote tapijten.  Na dat karwei had ze pijn aan de rug gekregen, want haar rug was altijd een zwakke plek geweest en dat liet zich nu voelen.  Ze was al een paar keer gaan kijken in de doos of er soms geen stuk meer inzat, maar dat was niet het geval.  Met zo’n onding jarenlang werken zag ze niet zitten, en daarom wilde ze naar de winkel bellen om haar beklag te maken.  Dat kon pas na de middagpauze.  Ontgoocheld wilde ze de stofzuiger in de doos opbergen om hem terug naar de winkel te brengen,  en te ruilen voor een andere.  Zo’n korte steel was echt niet te doen.  Bij het opbergen duwde ze per toeval op een knopje aan de steel en wonder boven wonder….. de steel schoof opeens uit en werd een stuk langer.  Bleek het te gaan om een telescopische uitschuifbare zuigbuis, aan te passen aan de lengte van de gebruiker.  Ze had de hele living met een halve steel gedaan.  Gelukkig had ze haar beklag nog niet gemaakt in de winkel en is het incident binnenshuis gebleven.

Les: lees eerst aandachtig de gebruiksaanwijzing, vooraleer te beginnen werken met een nieuw apparaat.

Bankkaart verloren

De avond ervoor was hij gaan kienen, zoals alle zaterdagen, samen met zijn partner.  De volgende morgen had hij zich op zijn gemak in de zetel gezet in de living aan de salontafel, ontspannen en schoenen uit.  Hij was bezig wat orde aan te brengen in zijn portefeuille.  Dat moet van tijd tot tijd gebeuren, want met al die elektronische kaarten van tegenwoordig is het zaak om het overzicht te behouden.  Opeens kwam hij verschrikt tot de vaststelling dat zijn bankkaart er niet meer in zat.  In paniek trok hij zijn schoenen aan die voor hem aan de tafel stonden, en begon hij te roepen dat zijn bankkaart weg was.  Er was volgens hem maar één mogelijkheid, hij moest die verloren hebben aan de kienzaal de avond tevoren.  Op de parking daar had hij zijn portefeuille bovengehaald, want hij is graag voorbereid als hij aan de kassa komt en hij was er zeker van dat zijn bankkaart er toen nog inzat.  Eerst verwittigde hij zenuwachtig Card Stop en daarna reed hij in zeven haasten van Hoeselt naar de kienzaal in Maasmechelen.   Zoals gevreesd was daar op een zondagvoormiddag geen leven te bespeuren.  Dan maar over het traliewerk gekropen met het risico zijn broek te scheuren.  De hele parking afgezocht, wel driemaal, naar zijn kaart niet te vinden.  Ontgoocheld is hij terug naar huis gereden.  In de namiddag, wanneer alles wat tot rust was gekomen, installeerde hij zich terug voor zijn zetel voor de tv, ze gaven een wielerkoers uit.  Toen hij zijn schoenen uitdeed, bemerkte hij iets abnormaals in de binnenkant van zijn linkerschoen, de bankkaart was terecht.  Iedereen vraagt hem nu of hij dat dan niet gevoeld had dat die kaart in zijn schoen lag, en daar kan hij alleen maar ontkennend op antwoorden.

Les: als je een bankkaart verloren hebt, kijk dan eerst in je schoenen vooraleer je paniekerig begint te handelen.

De waarheid

Het grote mediagebeuren over de parachutemoord is voorbij.  Dertig jaar, dat is de straf die het Tongerse hof en volksjury op donderdag 21 oktober 2010 uitsprak voor Els Clottemans.  De speurders kregen tijdens het proces heel wat kritiek op hun manier van onderzoek voeren.  Volgens de verdediging van de veroordeelde verliep dat onderzoek eenzijdig en slecht, en hadden de speurders alleen hun cliënte in het vizier.  De speurders reageerden hierop door te zeggen dat er voor hen slechts één fundamenteel punt is, waar nooit van wordt afgeweken: enkel en alleen de waarheid telt.

Na het verdict werden alle kranten overstelpt met lezersbrieven.  Een meerderheid daarvan heeft grote twijfels over de uitspraak en vreest dat de echte waarheid niet aan het licht is gekomen.  Iemand veroordelen zonder materiële bewijzen kan volgens velen niet. 

Grote vraag is of de uitspraak van het hof van assisen gestoeld was op de waarheid.  Wat is evenwel de waarheid?   Misschien kunnen oude spreekwoorden, die toch veel volkswijsheid inhouden, klaarheid brengen.  Wat zeggen spreekwoorden over de waarheid?

Een eerste spreekwoord leert ons dat ‘de waarheid in het midden ligt.’  Joepie, zou je zeggen, we weten het al, simpel en eenvoudig.  Maar voor wie een beetje dieper nadenkt, stelt zich al vlug de volgende vraag: waar ligt het midden?  En dat vertelt het spreekwoord er spijtig genoeg niet bij.

Het tweede bekend spreekwoord over de waarheid brengt misschien soelaas: ‘Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel.’  Zal wel zo zijn, maar ook dit spreekwoord brengt geen opheldering.   Misschien dat in de loop van de tijd de volledige waarheid aan het licht zal komen, door materiële bewijzen of laattijdige bekentenissen,  het geeft nu geen directe oplossing.  Daarbij is tijd heel geduldig, en zou het kunnen dat de volledige waarheid slechts na jaren aan het licht zal komen.  In elk geval zegt dit spreekwoord niet wanneer de waarheid zal worden achterhaald en daardoor is het niet bruikbaar voor deze zaak.

De spreekwoorden brengen ons dus niet verder.  Even ons licht opsteken bij bekende citaten.  Google gaf er op mijn vraag zonder verpinken tientallen over de waarheid, waarvan ik er enkele heb uitgekozen. 

Een citaat van een zekere Sherlock Holmes (toch niet de eerste, de beste) trok mijn aandacht: “Als je alles wat onmogelijk is hebt geëlimineerd, moet dat wat overblijft, hoe onwaarschijnlijk ook, de waarheid zijn.”  Vraag is dan: werd al wat onmogelijk is geëlimineerd?  Volgens de verdediging niet, volgens de speurders wel.  Dit citaat brengt ons bijgevolg evenmin verder, maar we kunnen er wel eens over nadenken.

Het is hopeloos, ook spreekwoorden en citaten brengen geen klaarheid in deze zaak.  Besluiten doe ik dan maar met een citaat van Simone Weil, een Frans filosofe, die leefde in het begin van de twintigste eeuw, dus al een heel oud en hopelijk wijs citaat:

“De waarheid beminnen betekent de leegte verdragen, en dus de dood aanvaarden.  De waarheid staat aan de kant van de dood.”

Jeugdkapel

Dicht bij ons huis staat een kapel, de Jeugdkapel.  Via een holle weg is ze te bereiken, een prachtig idyllisch  decor.  De kapel werd in 1938 gebouwd door de jeugdbewegingen van Hoeselt en werd enkele jaren geleden grondig gerenoveerd.   Om aan de kapel te geraken, moet je een steile trap beklimmen.  Onderaan de kapel staat een bank, een rustpunt langs het fietsroutenetwerk.

Een kapel zou een rust- en bezinningsplaats moeten zijn, een plaats waar men even kan bekomen van de drukte.  Waar je een kaars kunt laten branden voor persoonlijke verlangens en herinneringen.  Dit kan niet meer bij de Jeugdkapel.  Ze is gebarricadeerd.  Voor de toegangsdeur staat een metalen traliewerk en de vensters van gekleurd glas zijn dichtgemaakt met metalen platen, waar kleine gaatjes in geperforeerd zijn, zodat je met wat moeite toch een glimp van de binnenkant kunt opvangen.  De kapel werd de laatste jaren immers steeds weer beschadigd.  Vensters werden ingeslagen en binnenin sneuvelde ook het één en ander.  Ze zeggen dat een groepje jongeren verantwoordelijk zou zijn voor deze vandalenstreken.  Tijdverdrijf om in de belangstelling te komen, zij het dan anoniem. 

Ondertussen werd één metalen afdichting van de ramen ook reeds bewerkt, er helemaal doorheen zijn ze nog niet geraakt.  Waarschijnlijk zal dat niet meer lang duren.

Onze Lieve Vrouw staat nu in een versterkte burcht, maar het is onzeker of het ijzerwerk haar genoeg bescherming zal bieden om er nog lang te vertoeven.

Gebedje voor Onze Lieve Vrouw

Ach Lieve Vrouwke

‘k zou zo graag een

kaarsje laten branden

binnen in de kapel

dicht bij uw beeld

maar de deur is toe

en ik kan niet bij u komen

Daarom bid ik tot u

vanachter dit traliewerk

voor een betere wereld

een wereld waar respect is

voor andermans zaken

Ik zal thuis een kaarsje

voor je aansteken

bij uw beeld op de kast

een veiliger plaatsje

dan hier

Foto 1: een schilderij van mezelf: De Jeugdkapel;
Foto 2: recente foto van de Jeugdkapel - voorgevel;
Foto 3: recente foto van de Jeugdkapel - zijgevel met gebarricadeerd raam.

Gebarentaal
 

25 september 2010 was de internationale dag van de doven.  Vandaag tijdens het middageten hoorde ik op de radio iemand uitleggen dat de taal van de doven, de gebarentaal, ook onderhevig is aan dialecten, net zoals de gesproken taal.  Altijd van mening geweest dat de gebarentaal universeel was,  overal ter wereld hetzelfde.  Neen dus.  Het lijkt me een gevaarlijk gegeven.  Stel dat een dove ergens op reis in gebarentaal aan een andere dove wilt vragen: “Waar woont de dokter?”  En in dat land willen die gebaren zeggen: “Waar woont de bokser?”  ‘k Mag er niet aan denken wat er allemaal fout zou kunnen lopen.

                                         Hoofdprijswinnaar

Vandaag fantastisch nieuws ontvangen bij de post.  In een grote omslag, afkomstig van ‘Bakker Financiële Directie,' zaten niet minder dan vier grote papieren, waarin met koeien van letters stond op geschreven dat ik grote kans maak op een superprijs!  Kort samengevat komt het er op neer dat ik geselecteerd ben als kandidaat voor de grandioze geldprijs van 10.000 euro, de hoofdprijs.

Er is evenwel een probleempje.  In de briefomslag zat ook de officiële bekendmaking van de genomineerde hoofdprijskandidaten van de wedstrijd.  Persoonlijk werd ik geselecteerd als kandidaat nr. 1, en dan is er ook nog Mevrouw Pover uit Gent, Oost-Vlaanderen, die geselecteerd werd als kandidaat nr. 2.

In nog grotere letters staat dat als blijkt dat ik de winnaar word van deze topwedstrijd, ze me gegarandeerd 10.000 euro zullen uitbetalen.  Ondanks het feit dat mevrouw Pover uit Gent ook een geselecteerde kandidaat is, staat er letterlijk zo bij (Mevrouw Pover moest het weten).

Eén kans op twee dus om een hoofdprijs van 10.000 euro te winnen, dat is niet min.  Maar de helft ervan, zou ook al mooi zijn.  Ik dacht bij mezelf, ik ga eens stout doen, ik ga buiten het weten van Bakker Financiële Directie proberen contact op te nemen met mevrouw Pover uit Gent, en haar een voorstel doen.   Mijn voorstel zou zijn dat wie van ons beiden de prijs ook mocht winnen, we hem zouden delen, elk de helft.  De kans op de 10.000 euro is dan wel weg, maar je hebt wel zeker 5.000 euro in handen.

In de witte gids ben ik dan het adres en telefoonnummer van mevrouw Pover uit Gent gaan opzoeken.  Daar staat onder Gent evenwel niemand met de naam Pover.  Wel één iemand die De Pover heet, maar op de papieren die ik heb, staat in grote drukletters duidelijk Mevrouw Pover, het kan dus niet die De Pover zijn.

Er zit nu niets anders op dan ongeduldig en vol hoop wachten wie van ons twee de hoofdprijs gaat winnen, Mevrouw Pover uit Gent of ik.  En je moet eerlijk zijn, heeft Mevrouw Pover nu de naam om zo’n grote prijs te winnen?  Dan verleent mijn naam zich daar toch veel beter toe, je moet er alleen nog maar de bloemen inzetten.

Jubileum

Het was me helemaal ontgaan, maar door de hete actualiteit werd ik er aan herinnerd.  Eigenlijk heb ik een jubileum te vieren, een gouden jubileum nog wel.   Alhoewel vieren hier wellicht niet zo’n goede woordkeuze is.

50 jaar geleden, op 1 september 1960, werd ik als achtjarige jongen, van het toen landelijke Termolen, gehucht van Zonhoven, in een internaat geplaatst van de Broeders van Liefde in Gentbrugge.  Een afgelegen gesloten gebouwencomplex, heden ten dage noemen ze zoiets een gevangenis.  Acht jaar heb ik er gezeten, alleen naar huis met de grote vakanties.  Acht jaar lang onder een streng regime, volledig afgesloten van het thuisfront.  Acht jaar die mijn jeugd vervroegd hebben beëindigd en me brandmerkten. Gelukkig ben ik er gespaard gebleven van pedofielpraktijken.  Andere leerlingen hadden minder geluk wanneer ze als lustobject waren uitgekozen. 

Alles moet niet worden afgekeurd.  Natuurlijk waren daar ook doorgoede broeders en leraars, mensen die hun best deden om het de leerlingen naar hun zin te maken.  Mensen aan wie ik heel goede en warme herinneringen heb.

Wat ik me nu tot de dag van vandaag evenwel nog afvraag, is waarom ze mij daar acht jaar lang hebben opgesloten.  Welke reden was daar voor?  De handicap aan mijn been, is voor mij niet voldoende

Maar al bij al, mag ik toch een jubileum meemaken..

Iedere leerling zal het op zijn manier hebben ervaren, en ik kan aannemen dat sommigen het een aangename tijd vonden op dat internaat.  Voor mij evenwel niet, het was een nachtmerrie.   Het relaas van mijn verblijf in het internaat heb ik proberen te beschrijven in een boek, met als titel nr. 267. Vooral de gevoelens die ik toen als kind had, hoe ik het persoonlijk beleefde, trachtte ik weer te geven door het vertellen van gebeurtenissen die ik er  meemaakte, droevige en plezante.

Vertrouwen

Vertrouwen is het woord dat de laatste tijd (in België) het meest in de belangstelling staat.  De politici die betrokken zijn bij de preformatie van een nieuwe regering vertrouwen elkaar niet meer.  Sommigen willen de afspraken nu zwart op wit op papier, maar dat is voor anderen dan weer een teken van wantrouwen.  “Ofwel geloof je ons op ons woord,” zeggen die, “ofwel stoppen de gesprekken, want dan is er niet het noodzakelijk vertrouwen.” 

Indien je iemand op zijn woord wilt geloven, dan moet je een onbegrensd vertrouwen in die persoon hebben.  Weermannen bijvoorbeeld, kun je die vertrouwen?  Tot gisterenavond was ik geneigd om hierop ja te zeggen, want door de nieuwe technieken zijn die er toch fel op vooruit gegaan. 

Het weerpraatje van Frank op dinsdagavond 31 augustus bracht mijn vertrouwen aan het wankelen.  Natuurlijk is het zo dat weermannen met tal van onzekere factoren rekening moeten houden, maar toch….  Tijdens het weerpraatje zelf viel het me op hoe onzeker Frank over de situatie was en hij liet dat duidelijk blijken door zijn woordgebruik.  Hij gebruikte niet minder dan zes (6) maal het woord ‘waarschijnlijk’, eenmaal het woord ‘mogelijk’ en eenmaal de zin ‘ziet het er naar uit’ (heb dat achteraf goed nageteld met ‘Net Gemist’).

Tja,…  als je zo zwaar aan jezelf twijfelt, hoe moeten wij hem dan nog geloven?

Nu de eerste dag van zijn voorspellingen van gisteren bijna om is, kunnen we besluiten dat Frank er niet zo ver naast zat, of beter gezegd er zelfs pal op zat. 

Opvallen

Er zijn vele manieren om op te vallen.  In de krant een foto gezien van een vermoeide preformateur Elio Di Rupo, … zonder strikje.  Dat was opvallend.

In mijn tuin heb ik eens rondgekeken naar dingen die opvallen, lang moest ik niet zoeken.

Eén bloem viel me op door haar feloranje kleuren, een echte aandachtstrekker.  Wie daar naast kijkt, is gegarandeerd kleurenblind. 

Als ik nog maar aanstalten maak om naar buiten te gaan, is onze hond Chloë er als de pinken bij en staat ze al voor mij aan de deur.  Welke andere hond loopt nu hele dagen met een worst rond?  Het is haar opvallend trekje.

Opvallen kun je door de grootste te zijn, daar is geen discussie over.  Toen ik vorige winter verschillende soorten dahliaknollen kocht, had ik er geen vermoeden van dat er een bij was met reuzenbloemen.  Stond niet op de verpakking.

Schoonheid is ook een manier om op te vallen, gewoon mooi zijn in al je eenvoud.  Zoals de witkleurige dahlia’s met een violet tintje.

Aan de voorkant van de border is het een pracht van ontelbare bloemen.  In alle maten, kleuren en vormen.  De border wordt afgezoomd door een rij zonnebloemen.  Aan de achterkant van de border is weinig te zien, behalve enkele bloemen die er komen piepen.  Aan de voorkant tussen al die andere bloemen zouden ze zeker niet zijn opgevallen, aan de achterkant van de border wel. 

In onze tuin verblijven vele vogels: mussen, meesjes, duiven, vinken en merels…  Komen allemaal een graantje meepikken van het kippenvoer of komen snoepen van de zonnebloemzaadjes.  Vorig jaar bemerkten we een merel met een witte kop.  Een tijd lang hebben we hem niet meer gezien, tot hij plots weer opdook.  Nu was hij in het gezelschap van een partner, die hem steevast volgde.  Ik kan geen enkele vogel van de andere onderscheiden, behalve die met zijn wit kopje, die valt op.

Geld

Geld maakt niet gelukkig, zeggen ze.  Gisteren nog gehoord en ik ben het er volledig mee eens.  Om andere mensen de kans te geven gelukkig te worden, heb ik besloten een goede daad te stellen.  Eenmalig wel te verstaan.  Een tweede kans krijgt niemand. 

Aan iedereen die me er met een e-mailtje om vraagt, zal ik mijn bankrekeningnummer doorgeven.  Daarna kunnen geïnteresseerden hun geld op mijn rekening storten.  Zo zijn zij van die vuiligheid af en offer ik me op om diep ongelukkig te worden.

Update op 11 september 2010.  Na bijna veertien geen enkele reactie ontvangen op dit bericht.  Eerlijk gezegd, ik snap het niet meer...

Namen

Een jong koppeltje heeft onlangs hun kind de naam Barça gegeven, naar hun favoriete voetbalploeg Barcelona.  Een ander paar reageerde op dit krantenbericht met de mededeling dat zij twee jaar geleden hun kind al de naam Harley Davidson gaven, omdat motoren een passie zijn.  Harley Davidson is ondertussen al twee jaar oud en wordt vandaag gedoopt.

Vroeger werden niet alle voornamen aanvaard bij de burgerlijke stand op de gemeente, nu is dat geen probleem meer.  Dit zou binnen een twintigtal jaren tot hilarische toestanden kunnen leiden. 

Stel je voor, het radioverslag van een voetbalwedstrijd, anno 2023.

Mooie aanval opgezet door Dobbel Palm, voorzet naar Atlas Copco, prachtige controle en doorsteekpasje naar Smart.  Klasse van Smart hoe hij de bal tussen de benen van zijn tegenstander Leffe Blond speelt.  Hij ziet Jeep vrijstaan en zet een één-tweetje met hem op.  Op rechts komt Trabant ingelopen, zijn tegenspeler Akai kan hem niet volgen, Trabant komt de grote rechthoek binnen en wordt gehaakt door Hoegaarden Grand Cru.  Scheidsrechter Lexus twijfelt geen ogenblik en legt de bal op de penaltystip.  Rolls-Royce zet zich achter het leer, terwijl doelman Triumph met zijn armen ligt te zwaaien om hem te beïnvloeden.  Rolls-Royce plaatst de bal precies in de linkerbenedenhoek, geen houden aan.   Verdiende goal voor de best spelende ploeg.

Na de wedstrijd volgde nog een rechtstreeks interview met trainer Grundig van de thuisploeg,  Samengevat kwam het er volgens hem op neer dat zijn ploeg een verdiende overwinning behaalde, maar dat hij besefte dat de tegenpartij twee grote kansen had gemist, waardoor de uitslag evengoed andersom had kunnen zijn.  Vooral de misser van Ford Mustang vond hij onbegrijpelijk.  Ook de jonge Voorzitter Mini werd nog even voor de camera gehaald, en die had vooral lof voor de prestatie van Westvleteren, die terugkwam uit een zware blessure.

Limiet

Op het pakje zaad dat ik had gekocht, stond geschreven: “Helianthus annuus – Grote reuze-zonnebloem –  vormt bloemen met een diameter van 30 cm - hoogte 250 cm.”  In het koude voorjaar hadden ze moeite om op gang te komen, maar eens de zon en de warmte er waren, zag je ze dag per dag omhoogschieten.   Twee zonnebloemen staken elkaar naar de kroon om de hoogste te worden.  Tussen beiden in stond er nog een, maar die had de strijd al vlug opgegeven.  Op het laatst had ik een trapladdertje nodig om de hoogte te meten.  De grootste bereikte een lengte van 415 cm, de andere was iets kleiner. 

Toen kwamen er uit het niets drie zware regendagen.  De grootste had in haar winnaarseuforie met deze mogelijkheid blijkbaar geen rekening gehouden.  De stengel bovenaan was nog te zwak om haar door regen verzwaarde reuzenbloem te torsen.  Het werd haar te veel en ze knakte onder het enorme gewicht van de bloem.   Haar concurrent iets verder in de rij, had er binnenpretjes bij en plagerig kwam ze haar richting uit en bekeek haar minachtig vanuit de hoogte, alsof ze de schade persoonlijk wilde komen vaststellen. 

De rechtse had de strijd om de grootste te zijn gewonnen, maar hoogmoed werd haar ondergang.  Ze had de limiet duidelijk overschreden, en werd er zwaar voor afgestraft.  Geen nazaadjes voor haar.

ING

ING is bezorgd voor de 60-plussers.  Ze hadden beslist dat die in de toekomst maximum 1.000 euro per week konden afhalen uit een geldautomaat, in plaats van 2.500 euro nu.  Bij ING zeggen ze dat ze de 60-plussers wilden beschermen, want de meeste bankkaartfraudes zouden gebeuren bij deze niet meer zo jongeren.  Nog dezelfde dag als de maatregel werd afgekondigd, moest ING hem na luid en algemeen protest intrekken.  Dan is een bank eens bekommerd om mensen, willen ze hen in bescherming nemen, en weer is het niet goed.

Wat nog niemand weet, is dat ING nog vele andere doelgroepen in bescherming wilde nemen.  Dit heb ik uit zeer betrouwbare bron als eerste mogen vernemen.  Eerst wilden ze de ouderen aanpakken, en als die genoeg beschermd waren, wilden ze ook andere doelgroepen beschermen.

Ziehier het plan.

Jongeren onder 12 jaar: per week kan er maximum 1/50 van het bedrag van de rekening worden afgehaald, maar niet meer dan 500 euro.  Niets meer afhalen tussen 20 uur ’s avonds en 09 uur ’s morgens, wegens slaaptijd.

Jongeren tot 18 jaar: geld afhalen kan tot 1.250 euro/week.  Als dat evenwel meer dan twee keer per maand gebeurt, moeten ze zich aan het loket melden, samen met de ouders of de voogd.

Jongeren 18-30 jaar:

Indien ongehuwd of niet-samenwonend: per week maximum 2.500 euro.  Indien ze meer willen per week, kan dat, maar alleen na een geschreven verklaring waarin de reden van de verhoogde geldopname is weergegeven, en dit is goed te keuren door ING (dit om impulsieve beslissingen te vermijden).

Indien gehuwd of samenwonend: elke partner kan tot 1.250 euro per week met zijn/haar kaart afhalen.  Indien ze meer willen,  moeten ze zich samen gelijktijdig aan het loket melden.

30 tot 40-jarigen:

Maximum 2.500 euro per week maar niet van vrijdagavond 22 uur tot maandagmorgen 06 uur.  Op die tijdstippen mag maximaal 1.000 euro/week worden afgehaald, zoals de 60-plussers (reden: kans op verminderde alertheid).

40 tot 50-jarigen:

Maximum 2.500 euro per week.  Indien ze slagen in een door ING afgenomen psychologisch en vaardigheidsonderzoekje kan dat bedrag opgetrokken worden tot 5.000 euro/week.  Indien gehuwd of samenwonend moeten beide partijen het hier wel over eens zijn.

50 tot 60-jarigen:

De overgangsgroep. 

Tot 55 jaar: 2.500 euro per week, zonder bijkomende voorwaarden.

55 tot 60 jaar: 1.250 euro per week, zonder bijkomende voorwaarden.

60-jarigen:

Die regeling heeft uitgebreid in de pers gestaan, maar werd ondertussen dus afgevoerd.

75-plussers tot aan het levenseinde:

Maximum 100 euro per week.  Indien meer gewenst, te wenden aan het loket, maar dan vergezeld van iemand die wettelijk het toezicht over die persoon mag uitoefenen.

Door de onverwachte reactie van de 60-plussers gaat ING de modaliteiten voor de andere leeftijdsgroepen ook niet wijzigen en worden die bijgevolg niet beschermd. 
En nochtans, ING meende het goed met ons….

Spijtig, een gemiste kans.

Slapen

Volgens een recent Amerikaans onderzoek zijn niet acht uur slaap per etmaal ideaal om gezond te blijven, maar wel zeven uur.  Mensen die minder of meer dan zeven uur liggen te ronken, dutjes inbegrepen, lopen volgens de studie een groter risico op hart- en vaatziekten.

Lap, daar heb je het.  Heb ik me al die jaren de zelfdiscipline opgelegd om aan die destijds door onderzoekers voorgeschreven ideale acht uur slaap te komen en miste ik ’s avonds vaak mijn favoriete tv-programma’s wegens te laat en daardoor slecht voor de gezondheid.  Wie indertijd geen acht uur per nacht onder de wol lag, was met zijn gezondheid aan het spelen, werd gezegd.

En nu komen ze plots met de boodschap: “Het was niet waar, we hebben ons vergist, acht uur slapen is slecht, daar word je op termijn ziek van.”  Ondertussen zit ik door die jarenlange acht uur slaap misschien opgezadeld met een of andere hartkwaal of verstopte bloedvaten, wie weet. 

Dat ze straks niet afkomen met onderzoeken die uitwijzen dat vier glazen rode wijn per dag beter is dan twee, of dat veel chocolade eten eigenlijk gezonder is dan weinig.  Of nog erger dat veel spek met eieren eten beter is dan alle dagen aardappelen of pasta.  Als ze daar ooit mee uitpakken, dan sta ik niet meer in voor de gevolgen.  Onweerstaanbare dwang noemen ze zoiets.

Zomer

Zon, water, parasol

Margriet, gras, zonnebloem

Zee, zand, lol,

Vlinders, bijen, gezoem

Bikini’s, bloot, kussentjes allerlei

Lavendel, beekjes, Vogezen

Drankjes, bankjes, vruchtengelei

Muziek, fietsen, lezen

Woelen, dromen, zoenen

Wolken, wind, hagelbui

Kersen, pruimen, limoenen

Vakantie, reizen en vooral lui

Stelen

Stelen, dat mag niet.  Je mag helemaal niets stelen, daar staan strenge straffen op.  Er is één uitzondering:  de show.  Die mag je stelen.  Als je die steelt, dan zetten ze je zelfs op een voetstuk en krijg je er nog applaus bovenop.

Kim Geybels (N-VA) stal bij de eedaflegging in het parlement de show, door te verschijnen in een sexy zwart jurkje.

Vandaag een spitsvondige titel gezien in Het Belang van Limburg.
Om het niet te gemakkelijk te maken, moet je zelf de juiste ontdekken .
Eén van de onderstaande zeven koppen stond in Het Belang.  Welke zou het zijn?

Maasmechelen:

-        Mega bierhandel in Brouwersstraat

-        Verffabriek verhuist naar Schildersplein

-        Dierhandel in Hondsstraat moet deuren sluiten

-        Wietplantage ontdekt in Papaverstraat

-        Pastorij brandt uit in Bisschopsstraat

-    Vluchtende dief gevat in Gevangenisstraat

-        Hanevechten opgedoekt in Kippenstraat

(naar beneden scrollen voor het juiste antwoord ;-)






















Het juiste antwoord is:
Maasmechelen: wietplantage ontdekt in Papaverstraat

Opgelost

De uitvaartsector vraagt dat lijken in de toekomst ook opgelost zouden mogen worden.   De nieuwe techniek bestaat erin dat het lijk in een aluminium container wordt gelegd, waarin water en een chemische oplossing zitten.  In drie uur tijd wordt het lichaam vloeibaar gemaakt, op wat restafval na, dat overblijft van de botten.  Deze resten kunnen de nabestaanden dan meenemen in de urne.   Ze beweren dat het veel beter is voor het milieu dan verbranden, want een crematie vergt veel energie en er ontstaat bijkomend veel CO2.  Niets van dat alles bij resomatie, want zo heet de nieuwe techniek.  Goed onthouden, binnenkort ook terug te vinden in de Dikke Van Dale.

Mooi opgelost zou ik zeggen.  Wat er met mij na mijn dood zou gebeuren, begraven of verbranden, dat liet me tot nu toe koud,… alhoewel, die oven

Maar drie uur in een bad met een bijtend product, daar zullen ze me toch stevig van moeten overtuigen.  Zou een zekere Andras Pandy sommigen op ideeën hebben gebracht?

Of het ook beterkoop gaat worden, heeft de uitvaartsector er niet bijgezegd.  Ook niet of ze de kist mee gaan oplossen in het zuurbad.  Als het is om het milieu te  redden, mogen we ons niet te veel vragen stellen.  Alle middelen zijn dan goed.

Thuiskomen

Deze morgen heel moe wakker geworden.  De hele nacht in mijn droom liggen te zeulen met drie grote reiskoffers, trein in en trein uit.  Maar het ergste was dat ik daarbij ook nog een staande klok bij had.  Bij elke overstap moest ik passagiers lastig vallen met de vraag om mij te helpen alles over te laden in de andere trein.  Volgens Freud zouden dromen steeds over een wensvervulling gaan.  Misschien is mijn droom dan wel te verklaren als dat er een keerpunt in mijn leven zit aan te komen, een keerpunt dat met verhuis, verandering, te maken heeft.  De staande klok schijnt er op te duiden dat dit moment niet ver meer af is.  In elk geval ben ik met mijn drie reiskoffers en staande klok veilig en wel thuis gekomen en dat geeft me een gerust gevoel.

De voorbije week zat ik thuis op het terras onder het overhellend dak.  Op een moment zei ik tegen mijn vrouw, die naast me zat, dat het me opviel dat we dit jaar nog zo weinig zwaluwen hadden gezien.  Mijn woorden waren nog niet goed uitgesproken of er vlogen twee zwaluwen in scheervlucht voor ons door.  Ze bleven cirkels vliegen in de open ruimte tussen de fruitbomen en passeerden dan telkens weer kort bij ons terras.  Wilden ze ons komen zeggen dat ze al langer thuis waren gekomen, al even terug van hun reis uit Afrika of andere verre oorden?  Is dit wel hun thuis, of  komen ze hier op vakantie?  In elk geval vertrekken ze steeds zonder bagage, zelfs zonder eten en drinken, aan een verre onzekere reis vol gevaren onderweg. 

Voor de prijsduiven is dat helemaal anders, die kennen maar één echt thuisadres.  Rond deze tijd van het jaar worden ze bijna elke week in een trein gestopt, richting Zuid-Frankrijk.  Onderweg daarheen krijgen ze alleen wat eten en drinken.  Daar worden ze met duizenden tegelijkertijd gelost en vliegen ze zonder problemen, bagage of GPS terug naar huis.  Daar staat de duivenmelker dan altijd ongeduldig te wachten tot ze thuis komen.

Ooit, onze laatste reis, zullen we ook ondernemen zonder bagage.  Geen volgestouwde reiskoffers dan, en zeker geen staande klokken, niets zullen we mogen meenemen.  Sommigen die op het randje hebben gestaan van die eindbestemming maar toch nog terug konden komen, zeggen dat het daar aanvoelt als thuiskomen.  Toch nog maar even wachten alvorens die reis te maken, want aan die kant gaan we voor eeuwig verblijven.

Een zomers tafereeltje

Lekker warm weer, heerlijk genieten in een luie zetel op het terras.  Een dichte beukenhaag met daarvoor een kleine vijver.  Goudvissen komen speels eten zoeken aan de oppervlakte.  Een prachtige blauwe waterjuffer komt aangevlogen en gaat wat uitrusten op de oeverbeplanting.  Plots vliegt een mus uit de haag en grijpt de waterjuffer.  Ze verdwijnt ermee in het dichte gebladerte.  Het rustig zomers tafereeltje wordt aldus abrupt verstoord.    Waarom moest de waterjuffer sterven, op deze zorgeloze zonovergoten dag?

Foto’s

Merkwaardig toch dat we dikwijls met onszelf lachen bij het bekijken van oude foto’s, en dat we ons in de tegenwoordige tijd meestal zo serieus nemen.

Oorlogen, massale verkrachtingen, hongersnood, wereldwijde folteringen in gevangenissen, oceanen besmeurd met olie, corruptie bij grootbanken met financiële wereldcrisissen als gevolg, pedofiele priesters en bisschoppen, vernielen van tropische wouden met inbegrip van de dieren die er in leven, luchtvervuiling waardoor catastrofale opwarming van de aarde, …. allemaal mensenwerk.

Wat me daarbij nog het meest verontrust is dat God ons schiep naar Zijn beeld en gelijkenis.

Oude Testament.  Genesis.  Hoofdstuk 1.  De Schepping.

[26] En God zei: “Nu gaan Wij de mens maken, als beeld van Ons, op Ons gelijkend; hij zal heersen over de vissen van de zee, over de vogels van de lucht, over de tamme dieren, over alle wilde beesten en over al het gedierte dat over de grond kruipt.”  [27] En God schiep de mens als zijn beeld; als het beeld van God schiep Hij hem; mannelijk en vrouwelijk schiep Hij hen.  [28] God zegende hen, en God sprak tot hen: “Wees vruchtbaar en word talrijk; bevolk de aarde en onderwerp haar; heers over de vissen van de zee, over de vogels van de lucht en over al het gedierte dat over de grond kruipt.”

Ik vrees dat de mens God een beetje verkeerd begrepen heeft.

Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven


acht, negen, tien, elf, twaalf, dertien


vijftien, zestien, achttien, twintig


ik ga zo graag naar school

Ik hou van de zon


van de wolken


en van de wind


maar rode kool haat ik

Oliebron in de Golf van Mexico

Nu hebben ze die oliebron in de Golf van Mexico toch niet gedicht zeker (zeggen die van BP tenminste).  Waarom hebben ze die bron niet laten spuiten?  Als het nog even had geduurd,  konden we binnenkort allemaal met emmers naar de zee om onze brandstof te halen.  Ze gunnen een mens ook niets meer tegenwoordig.

Update zondag 30 mei 2010.  De berichten over het afdichten van het olielek waren onjuist, er zou momenteel nog massaal olie ontsnappen.  Er blijft dus een kansje dat de olie toch tot nog bij ons aan de kust zal geraken, al zou dat nog wel even kunnen duren.

Schone lei

“Met een schone lei beginnen.

Opnieuw mogen beginnen, zonder dat misstappen uit het verleden nog zichtbaar zijn.
(Een lei is een schrijfplank die steeds kan worden schoon gewist).”

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_uitdrukkingen_en_gezegden_K-O#lei

Het gezegde is wel degelijk: ‘Met een schone lei beginnen’ en niet ‘Met een nieuwe lei beginnen.’

Wanneer een relatie op de klippen loopt en er een andere wordt aangegaan, dan kunnen beide partijen er met een nieuwe lei aan beginnen.   Een nieuwe lei draagt geen sporen van het verleden mee, geen krassen van te zwaar doorgedrukte griffels.

Na 13 juni zullen onze politici met een schone lei beginnen.  Sommigen zullen zeggen ‘met een propere lei’, en misschien is dat wel beter uitgedrukt, want schoon kan ook een andere betekenis hebben dan proper.  Laat het ons er dan maar bij houden dat ze met een propere lei zullen beginnen. 

Wedden dat op de propere lei al vlug dezelfde woorden zullen geschreven staan als op de volgeschreven lei van voor de verkiezingen.  Woorden als Brussel, Halle, Vilvoorde, respect, faciliteiten, onwillige burgemeesters, deadline, non, belangenconflict, besparingen, pensioenen,  alarmbelprocedure, goed bestuur,  verkiezingsbelofte, federalisme, werkloosheid, rentesneeuwbal,….  ze zullen gegarandeerd terugkomen.

Een voordeel van de lei: als ze volgeschreven is, veeg je ze terug proper en kun je opnieuw beginnen.

BHV X 10

Belgisch Horror Verhaal

Bevel Hoogdringend Verdelen

Beschamend Helse Vechtscheiding

Beklijvende Heilige Vijfminuten

Bestendig Hevig Verzet

Botte Hakbijl Verhakseling

Best Heel Voorzichtig

Bijzonder Hete Vraag

Bijna Helemaal Verzuurd

Belachelijk Hopeloze Verordening

Op 17 mei 2010 overleed Bobbejaan Schoepen, 85 jaar oud.  Hij werd geboren op 16 mei 1925 onder de naam Modest Hyppoliet Joanna Schoepen.   Bobbejaan was een veelzijdig artiest. 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Bobbejaan_Schoepen

Talloze van zijn liedjes zijn opgeslagen in het collectief geheugen, en zullen zeker van tijd tot tijd terug opduiken.  Liedjes zoals "Ik heb eerbied voor jouw grijze haren," Café zonder bier," en "De lichtjes van de Schelde."
Vooral het laatste is ongetwijfeld dikwijls door onze moeders en grootmoeders meegezongen.

http://www.youtube.com/watch?v=CLJbtadvuKM&feature=PlayList&p=E7B2AE9232F4F942&playnext_from=PL&playnext=1&index=11

De lichtjes van de Schelde

De tijd zit erop en we varen weer thuis
Het duurt nog maar enkele weken
Een paar keer op wacht en dan kom ik naar huis
Dan zullen w'elkander weer spreken
Dus, dit is de laatste brief die ik je schrijf
Kijk 's avonds maar goed in de krant
Dan weet je precies waar ik ben en ik blijf
Totdat ik weer t'rugkom in 't land

(refr.)
Zie ik de lichtjes van de Schelde
Dan gaat m'n hart wat sneller slaan
Ik weet dat jij op mij zult wachten
En dat je aan de kaai zult staan
Zie ik de lichtjes van de Schelde
Is 't of ik in je ogen kijk
Die zo heel veel liefs vertellen
Dan ben ik als een prins zo rijk

Je weet wel, m'n schat, dat ik veel van je hou
Dat hoef ik je niet te verklaren
Een zeeman is dol op z'n kind'ren en vrouw
Maar toch moet hij altijd weer varen
En heeft soms de zee iets verkeerds met me voor
En krijg ik voorgoed averij
Denk dan aan de kind'ren en sla je er door
Maar spreek ze dan dikwijls van mij

Vandaag is het Onze-Lieve-Heer-Hemelvaart.  Ongeveer tweeduizend jaar geleden werd Jezus in de Hemel opgenomen.  De wereld is er sindsdien niet beter op geworden.  En nu blijken zelfs de opvolgers van de apostelen ook maar doodgewone mensen te zijn, sommige met pedofiele trekjes.  Als Jezus nu in deze tijd geleefd had, was hij misschien nog vlugger ten hemel opgestegen.

Stijn en verkiezingen

Stijn Meuris komt er openlijk voor uit dat hij niet gaat stemmen op 13 juni 2010. 
Tien redenen waarom hij (volgens mij) geen gelijk heeft:

1. We zouden nooit mogen vergeten dat er slechts na veel bloedige stakingen en volgehouden harde strijd een algemeen stemrecht kwam.  Alle mannen mochten pas stemmen vanaf 1919, ieders stem was toen eindelijk evenveel waard.  Daarvoor was stemmen alleen voor de gegoede (rijke) burgerij voorbehouden, sommigen hun stem telden zelfs dubbel of driedubbel.  Vrouwen mochten pas vanaf 1948 bolletjes inkleuren. 
2. Wie niet gaat stemmen verleent bij voorbaat zijn/haar volledig akkoord met de uitslag van de verkiezingen. 
3. Een paar procenten meer of minder kunnen wel een verschil maken.   Net zoals die ene druppel water die een emmer doet overlopen, kan die ene stem de kleur van het volgende parlement veranderen.  Het moest uw stem maar eens zijn…
4. Corruptie en het grote geldgegraai zit inderdaad ook in de politiek, net zoals in alle geledingen van de maatschappij,  maar zou er dan niemand meer zijn die onze stem waard is?
5. Stijn zegt al lacherig dat hij niemand oproept om niet te gaan kiezen, maar hijzelf weet wel beter.  Hij beseft maar al te goed dat zijn boycot velen zal inspireren.
6. Is Stijn het bijna echt vergeten hoe schoon de zomer wel kan zijn, zonder zorgen en zonder regen en hoe warm een weiland wel kan zijn?   Opent hij de vensters en opent hij de ogen om te zien hoe schoon de zonne schijnt, en beseft hij nog wel dat relativeren kan helpen tegen verbittering?
7. We zouden eens in één van dictaturen van de wereld moeten gaan leven om te weten welk voorrecht het is om in alle vrijheid en discretie te kunnen en te mogen stemmen, en te weten dat de uitslagen niet worden vervalst.
8. Artikel 18 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens stelt: “Een ieder heeft het recht op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst; dit recht omvat tevens de vrijheid om van godsdienst of overtuiging te veranderen.”
   Artikel 29 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens stelt: “Een ieder heeft plichten jegens de gemeenschap, zonder welke de vrije en volledige ontplooiing van zijn persoonlijkheid niet mogelijk is.”
9. Waar zou iedereen het meest baat bij hebben: als niemand gaat stemmen of dat iedereen gaat stemmen?  Voorspelling: ook volgende keer zullen er redenen zijn om niet te gaan stemmen.
10. Oh Suzy, de wereld is in ruzie, blijf voorlopig nog even weg, Je bent hier niet nodig, kom als ik zeg.  Oh Suzy,  ik wed dat alles er van daarboven anders uitziet.  Je zult je wel afvragen waar wij ons allemaal druk om maken, oh Suzy.

Natuur

De vulkaan met de bijna niet uit te spreken naam Eyjafjallajökull zette in april de wereld een tijdje op haar kop.  Even liet de natuur voelen wie het eigenlijk voor het zeggen heeft als het er op aan komt.  In Europa en wereldwijd bleven vliegtuigen aan de grond, viel het transitverkeer van personen en goederen stil, stonden taxi’s vergeefs op klanten te wachten en lagen de anders drukke hallen op de vlieghavens er verlaten bij.  Mensen en machines wachtten werkloos op betere tijden. 

Toen ik in het weekend van het hoogtepunt van de vulkaanproblemen op de E313 van Hasselt richting Antwerpen reed, passeerde ik langs de grote windmolens van Nike in Ham.  Ze stonden er werkloos bij, er zat niet de minste beweging in de grote wieken.  De natuur leverde die dag geen energie en de windmolens geen elektriciteit.

De Brugse bisschop Roger Van Gheluwe nam op 23 april 2010 ontslag, nadat een verborgen kant van hem aan het licht was gekomen.  Jarenlang heeft hij een neefje, de zoon van zijn broer, seksueel misbruikt.  Hij heeft zich voor bezinning teruggetrokken in de abdij van Westvleteren, hopelijk houdt hij er geen kater aan over.  Zijn natuur bleek sterker dan zijn roeping.

Lente

Ik was bijna vergeten je frisse groen

je wit in blauw, je blauw tegen zwart

je goud op grijs en je zilver

je geel in wit, je rijk palet

Ik was bijna vergeten je hevig en je diep

je kwelen en je kwetteren, zo vief

je warmte en je pressie, je drang

je draaien en je keren, zo lang

Ik was bijna vergeten het krieken

je schemering in rood en geel

je mare van weelde en pracht

je toon, je geruis en kracht

Ik was bijna vergeten je tederheid

je kuren en je grillen

En hoe vlug ik je herkende

mijn lente, lente, lieve lente

Eén wens

Een oude landloper, die altijd onder dezelfde brug ging overnachten in een drukke stad, vond op een avond, net voor hij zich terugtrok om te gaan slapen, een verweerde koperen kruik tussen de struiken.  Hij raapte de kruik op, want ze leek hem toch wat geld waard.  Misschien goed voor wat extra eten en drinken, dacht hij.

Tot zijn grote verwondering kwam er een mist uit de kruik, die stilaan veranderde in een mannelijk figuur met lange witte baard.  De landloper wreef zich eens goed in de ogen.  Zou hij deze avond zo dronken zijn dat hij waanvoorstellingen begon te zien?  Hij twijfelde even, maar toen begon de geest uit de kruik te spreken. 

Die sprak tot hem: “ik heb heel goed en heel slecht nieuws voor je.  Je mag zelf kiezen welk nieuws je het eerst wil horen.”

“Zeg dan maar eerst het slechte,” zei de landloper, “dan zijn we daar al van af.”

Toen sprak de geest uit de kruik: “Het staat in de sterren geschreven dat wie deze kruik zou vinden en mij daardoor liet ontsnappen nog maar één dag te leven heeft vanaf het moment dat hij de kruik opraapte.”

De landloper schrok zich een hoedje, en moest even slikken en hikken.

“Vertel me dan nu ook maar vlug het goede nieuws,” prevelde hij.

De geest uit de kruik ging verder: “Het hele goede nieuws dat ik je kan meedelen, is dat je één wens mag doen, die onmiddellijk en volledig in vervulling zal gaan.  Die wens mag evenwel niets te maken hebben met je gezondheid of met het slechte nieuws dat ik je zojuist vertelde.”

De landloper nam een slok van de halfvolle fles wijn, die hij al had weggestoken voor de volgende dag.  Hij begon te piekeren, en te piekeren wat hij zou vragen, maar zijn vertroebelde geest kon niets zinnigs bedenken.

“Weet je wat,” zei hij tenslotte, “mijn wens is dat jij hier onmiddellijk uit mijn leven verdwijnt, voor altijd, en dat ik me van dit hele verhaal en van jou niets meer herinner.  Ik wil me seffens zoals elke avond te slapen leggen in mijn kartonnen doos, mijn roes uitslapen en morgenvroeg mijn laatste dag doorbrengen met mijn lotgenoten, zoals alle dagen voorheen, tot mijn tijd gekomen is.  Je denkt toch niet dat ik me nu ga liggen zot te piekeren tot ik mijn beste wens gevonden heb, daarvoor is de tijd die me nog rest me veel te kostbaar.”

De landloper was nog niet goed uitgesproken of hij zag de mistige geest zich terugtrekken in de kruik.  Hij gooide ze terug tussen de struiken waar hij ze gevonden had, kroop in zijn kartonnen doos en begon aan zijn laatste nachtrust.

Niet zwichten

Officieel heeft de winter al bijna een maand afgedaan, maar hij blijft zijn tentakels uitsteken.  Hij blijft zijn koude adem strak blazen uit het gure noorden of oosten, de lente krijgt geen kans.  De krokussen en narcissen zijn al bijna uitgebloeid, het is tijd voor de fruitbloesems, maar die houden zich gedeisd zolang ’s nachts de vriezer open blijft.  De zon klimt nochtans alsmaar hoger aan de hemel, de lente staat klaar om de macht te grijpen, maar voorlopig wil de winter nog niet definitief zwichten.

Vlamingen en Franstaligen blijven in elkaars haren zitten over BHV.  De standpunten van beide partijen zijn duidelijk. 

De Vlamingen dulden geen uitbreiding van Brussel, geen versoepeling van de faciliteiten, alle bevoegdheden voor scholen en cultuur in de Rand en geen benoeming van de drie ballorige burgemeesters. 

De Waalse eisen zijn even duidelijk: uitbreiding van Brussel, versoepeling van de faciliteiten, meer bevoegdheden voor scholen en cultuur in de Rand en benoeming van de drie onwillige burgemeesters. 

Geen van beide partijen wil zwichten voor de ander, ze staan lijnrecht tegenover elkaar in dit symbooldossier.  Zo kan en mag er geen verliezer zijn, maar ook geen winnaar.

Deze morgen keek ik vanuit het slaapkamerraam naar onze vijver.  Daar zag ik de reiger aan de rand staan met een grote dikke goudvis in zijn bek.  Hij probeerde de vis in te slikken, maar het lukte hem  niet.  Telkens weer schepte hij de vis op van op de oever, sloeg zijn kop achterover, maar hij kreeg de vis niet door zijn keel en liet hem dan terug vallen.  Toen hij bemerkte dat het gordijn waarachter ik stond wat bewoog, vloog hij op met de goudvis in zijn bek, weg naar een rustiger plaatsje om zijn vangst te verorberen.  Met pijn in het hart zag ik hem wegvliegen met één van de mooiste en grootste vissen uit de vijver. 

Van alles heb ik al geprobeerd om die vissendief weg te houden van onze waterpartij, maar hij komt telkens terug.  Draad gespannen onder stroom, een kippengaas rondom de vijver, blinkende metalen dozen ter afschrikking, niets helpt.  Telkens komt hij terug en overwint hij de hindernissen.  Hij zwicht niet voor mijn strategieën.