Sinterklaasliedje

Zwarte Piet

Iedereen had respect voor Zwarte Piet
De trouwe helper van Sinterklaas
Maar wat hebben velen nu verdriet
Omdat hij zo ter discussie staat, helaas

Het feit dat hij zwart ziet als roet
Daar namen velen aanstoot aan
Een zwarte helper vonden ze niet goed
Wat had de goede Sint toch gedaan

Had hij dan geen blanke kunnen nemen
Of een bruine, een gele of een roodhuid
Racistisch vond men, zwart dat geeft problemen
Ook rechters kwamen tot dat besluit

Ja maar, zei de goede wijze Sint
Hier is een zware vergissing in het spel
En hij ging zowaar door het lint
Die zwarte Piet is zo bleek als ik van vel

Hij is zwart van door schoorstenen te klimmen
Hij heet trouwens Piet, en niet Abou, Kimoni of Barack
Dat wrijven over het roet doet hem glimmen
Wij leven al jaren tevreden onder hetzelfde dak

Stop dus die onzin van ongelukkige slaaf
Piet en ik, wij maken samen de mooiste spullen
En zijn alle kinderen zoals steeds heel braaf
Dan blijven wij komen om de schoentjes te vullen

Op reis

Een groep kraanvogels hoog in de lucht
Ze kijken niet om, vliegen gestaag vooruit
Wat willen ze vertellen met hun luide roep
Ginds, achter onmetelijk verre horizonten
Daar willen ze naar toe
Daar is hun thuis, of misschien toch niet
Ze zullen er niet blijven
Zijn altijd onderweg, op zoek
Ze leven in heimwee naar wat ze achterlieten
Ze komen en gaan, komen en gaan, komen en gaan
Eindeloos lang

4 X Onbegrijpelijk

Het staat nu vast, als het deze winter echt koud wordt, zullen grote delen van België zonder elektriciteit vallen. Vlaams Minister van Energie Annemie Turtelboom toont zich een groot licht door te stellen dat dit doemscenario met een kleine inspanning van iedereen kan worden vermeden.
Ze is er zelfs nogal gerust in. Want, zegt ze, als we met z’n allen in de piekuren tussen 17 en 20 uur ’s avonds zo weinig mogelijk stroom verbruiken door geen wasmachines, droogkasten, vaatwassers, strijkijzers en andere huishoudapparaten die veel stroom verbruiken te gebruiken, en ons niet wassen of douchen in die periode, kunnen we daarmee genoeg stroom besparen om de winter zorgeloos door te komen.
Belgen, gedisciplineerd als ze zijn, zullen dus met zijn allen wachten tot 20 uur, en daarna zullen ze massaal de verwarmingsvuurtjes terug aanzetten, zullen ze de bakovens opstarten, de vaatwassers en de strijkijzers gebruiken, en daarna gaan ze zich allen douchen ongeveer gelijktijdig douchen.
Met als logisch gevolg: na 20 uur heel België zonder elektriciteit. De grootste stroompanne ooit.
Ondertussen heeft België nog steeds geen definitief plan voor het opwekken van elektriciteit in de toekomst. Terwijl onze buurlanden volop bezig zijn met bouwen van de nieuwe centrales voor stroomvoorziening, zijn onze politici nog aan het bekvechten of ze kerncentrales willen of niet. We hebben echt een koude winter nodig om de politici hier tot een definitieve beslissing te dwingen.
Onbegrijpelijk.

Zondag 2 november 2014 arriveerde Sinterklaas met zijn stoomboot uit Spanje en hield hij zijn intocht in het kasteel van Alden Biesen te Bilzen, in het bijzijn van duizenden kinderen.
Die dag installeerde hij zich ook in het kasteel van Alden Biesen, nu Sintpaleis genoemd, waar hij constant zal verblijven tot 6 december, en de kinderen hem tot dan kunnen ontmoeten. TV Limburg besteedde aan het hele gebeuren een live uitzending, die druk werd bekeken door nog eens duizenden kinderen.
Wat zien en horen we nu in grote reclamecampagnes in de kranten, tv en radio? Op zaterdag 15 november 2014 arriveert Sinterklaas met zijn stoomboot vanuit Spanje te Antwerpen en zal hij zijn jaarlijkse intrede houden in Antwerpen.
Hoezo? Hij was veertien dagen eerder toch al aangekomen in Bilzen, en hij zou daar voortdurend in het kasteel verblijven tot op de dag van zijn naamfeest! Dat had hij toch beloofd. Kinderen zijn niet dom.
Onbegrijpelijk.

Voorbije week organiseerden de vakbonden een nationale betoging in Brussel tegen de geplande besparingsmaatregelen van de regering. Minstens 100.000 ontevreden mensen stapten mee in de protestmars. Eén van de belangrijkste eisen van alle vakbonden is een schrapping van de geplande indexsprong. De indexsprong betekent dat de automatische aanpassing van lonen en sociale uitkeringen éénmalig wordt overgeslagen.
Voor mij is het een raadsel hoe de vakbonden erin slagen om 100.000 mensen op straat te krijgen, tegen een voor de meesten onder hen oneerlijke maatregel.
Want wat is er aan de hand? Bij een indexering van de lonen en sociale uitkeringen krijgt iedereen twee procent opslag. Iemand die een inkomen heeft van 7.000 euro, krijgt 140 euro opslag. Wie een inkomen heeft van 1.200 euro, ontvangt 24 euro meer. Bij elke indexering van lonen en sociale uitkeringen wordt de kloof tussen arm en rijk daardoor groter. Niets zo onrechtvaardig als een opslag van 2 procent voor iedereen. Veel eerlijker zou zijn om niet te werken met procenten, maar met centen. Bijvoorbeeld iedereen krijgt 50 euro opslag, ongeacht het inkomen. Een brood kost immers voor iedereen evenveel.
Dat meer dan 100.000 mensen achter spandoeken aanlopen in de betoging die geen centen maar procenten eisen, is onbegrijpelijk.

Marc Coucke verkocht deze week zijn Belgisch bedrijf Omega Pharma uit Nazareth in Oost-Vlaanderen aan de Amerikaanse farmareus Perrigo. Aan de verkoop hield hij persoonlijk een winst over van 1,22 miljard euro (=negenenveertigmiljard tweehonderdveertienmiljoen zeshonderd achtenzeventigduizend oude Belgische franken). Op deze superwinst moet hij nul komma nul zero euro belastingen betalen.
Onbegrijpelijk.

Allerheiligenberichten

Het is een jaarlijks weerkerend fenomeen. Rond deze tijd van het jaar worden we via de media overstelpt met boodschappen over dood en begrafenissen, en alles wat er rond hangt. De uitvaartverzekeringsmaatschappijen maken van deze periode ook dankbaar gebruik, en proberen ons all-in verzekeringen aan te praten, die onszelf en onze nabestaanden gemoedsrust en comfort zouden bieden na een overlijden. Of we zelf na ons overlijden daar nog zullen mee bezig zijn, betwijfel ik ten zeerste, onze nabestaanden dat is een andere zaak.

Deze week was er een duidingsprogramma op tv, waarin werd gezegd dat een begrafenis tegenwoordig gemiddeld zo’n 5 à 6.000 euro kost. Dan heb je nog niet het sjiekste van het sjiekste, maar toch al een fatsoenlijke begrafenis die mag gezien worden, van doodskist, rouwbrieven, doodsprentjes, uitvaartdienstdienst tot de koffietafel.

Vijf- tot zesduizend euro voor een teraardebestelling, dat was toch even schrikken. Na het programma op tv, zei ik tegen mijn vrouw: “Dat kost nogal geld zeg. Een mens zou tegenwoordig schrik hebben om dood te gaan.” Dat was dan weer lachen geblazen, na al die zware kost.

Naast duizenden onbekenden, stierven er dit jaar ook een aantal zeer bekende Vlamingen, zoals Jan Hoet, Jean-Luc Dehaene en Jos Ghysen. Alle drie zeer gedreven en actieve mensen. Wat er ons nogmaals aan herinnert dat alles relatief is, en dat ‘Carpe diem’ elke dag bovenaan onze agenda zou moeten staan.

Zelf ben ik een grote fan van de korte verhaaltjes van Jos Ghysen.   Hij was een zeer subtiele waarnemer van menselijke gedragingen en verhoudingen, en kon dat op een relativerende, weemoedige manier, maar altijd met een subtiele toets van humor, neerschrijven. De pockets met zijn honderden schurende scharniertjes liggen bij mij steeds binnen handbereik.

En toch roept Allerheiligen bij mij niet alleen mistroostige gedachten op. Mijn moeder verjaarde namelijk op 1 november, en dan was het thuis steeds groot feest met de hele familie, met de traditionele boekweitkoeken met spek op het menu.   De dag ervoor maakte mijn moeder het deeg al gereed in een grote pot, en bakte ze kilo’s spek. Op haar verjaardag zelf werden de boekweitkoeken met spek dan gebakken, en opgediend met siroop of bruine suiker. Dat was een gezellige smulpartij. Daarom zal Allerheiligen voor mij iedere keer naast droevige, vooral liefdevolle gedachten opwekken.

Ter gelegenheid van de stille dagen, zou ik dit stukje op zijn Jos Ghysens willen beëindigen: “Bij leven en welzijn, tot de volgende keer!”

Station

Het volgende verhaal heb ik niet verzonnen, alhoewel het zeer ongelooflijk klinkt. Het stond vorig weekend zwart op wit in mijn krant, met de vette titel: “32 miljoen euro naar de vaantjes.”

Wat zijn de feiten?
Eind 2011 was de officiële inhuldiging van de treinterminal in Lanaken. Een treinterminal is een overslagstation om goederen via het spoor van de weg af te houden. Er werd berekend dat tot 30.000 vrachtwagens per jaar van de weg zouden worden gehouden door de bouw het overslagstation, dat de welluidende naam ’Albertterminal’ kreeg. Tot zover niets dan goed nieuws: een koninklijke naam en een zonnige toekomst in het vooruitzicht.

Evenwel, en dat is het grote ongelooflijke nieuws: sinds de officiële inhuldiging eind 2011 is er in het goederenstation nog geen enkele trein vertrokken of aangekomen. U leest het goed: geen enkele trein. Alleen tijdens de openingsdagen van het station werden enkele treinen ingezet om het verhaal echt te maken. Het zijn de enige die het station ooit aandeden.

Vervelend is dat de overheid 32 miljoen euro investeerde in het project. Dat zijn één miljard tweehonderdnegentigmiljoen achthonderd zesenzeventigduizend achthonderd oude Belgische frankskes.

Nadat het treinstation werd ingehuldigd, kwam men er stilaan achter dat het niet was aangesloten op het Belgische spoorwegnet. De treinterminal is alleen bereikbaar via Maastricht in Nederland, maar daar is men helemaal niet geïnteresseerd, omdat er langs die kant betere en goedkopere alternatieven bestaan.

De burger moet weten dat vooraleer men zo’n grote openbare investeringsprojecten opstart, er een resem peperdure en jarenlange studies, openbare onderzoeken, milieueffectenrapporten, kosten/batenanalyses, subsidiereglementeringen, enz. …. aan vooraf gaan. Heel wat studiebureaus, architecten en gespecialiseerde kantoren verdienen daar ruimschoots hun boterham mee, en nog meer.

Hoe komt het dat geen enkele van die dure gespecialiseerde studiebureaus en overheidsinstellingen er achter is gekomen dat er geen bestaande spooraansluiting op het Belgisch grondgebied beschikbaar was voor dit treinstation, en dat daar zonder de investering zinloos zou zijn? Welk studiebureau berekende het dat het station jaarlijks tot 30.000 vrachtwagens per jaar van de weg zou houden? Kunnen die bureaus nu uitleggen waarom er op drie jaar tijd nog geen enkele trein dit station aandeed?

Natuurlijk is in de treinterminal ook personeel tewerkgesteld, Zelfs een directeur. Wat een marteling moet dat zijn voor die mensen? Al drie jaar vergeefs zitten te wachten op een trein, die er nooit komt. Zit bijvoorbeeld maar eens een paar uren in de wachtzaal van een dokter, of ergens met de auto in de file, niets zo frustrerend als dat wachten. Wel, die mensen zit daar al sinds eind 2011. Wachten, wachten en nog eens wachten, en er komt niets.

En wat zegt de directeur van het treinstation hiervan in de krant? Hij zegt het volgende: “Als er volgend jaar opnieuw geen treinen vertrekken, stoppen we ermee!”

Dat is tenminste klare forse taal. Ze gaan daar na dit jaar nog een volledig jaar wachten of er een trein komt. Een immense laatste inspanning gaan ze leveren, en dan is het gedaan. Genoeg is genoeg. Er zijn grenzen aan alles.

Kan er echt niemand zorgen dat er vanuit Maastricht, al was het maar één trein wordt aangevoerd naar dat treinstation in Lanaken?   Zo kunnen de directeur en het personeel hun job behouden. In tijden van crisis is werkgelegenheid toch een prioriteit.

Als het echt niet zou lukken om een trein naar daar te krijgen, dood- doodjammer. Een investering van 32 miljoen euro, één miljard tweehonderdnegentigmiljoen achthonderd zesenzeventigduizend achthonderd oude Belgische franken zomaar weggesmeten, verdwenen, ribbedebie, verloren, foetsie, naar de maan, spoorloos verdwenen.

Nieuwe Regering

Vijf maanden hebben ze er over gedaan
Nu komt eindelijk de nieuwe Belgische regering eraan
Dikwijls ontbrak in vergaderingen het onderlinge vertrouwen
Machtspelletjes tussen ambitieuze mannen en vrouwen
Vol goede moed trokken ze uiteindelijk naar het parlement
Dat zorgde dan weer voor heel wat amusement
De oppositie trok ongezien hard van leer
Macht verliezen deed ze blijkbaar heel veel zeer
Laurette Onkelinx ontpopte zich als Laurette Mitraillette
Voor velen leek ze eerder een verdwaalde kruisraket
Haar doelwit was in eerste instantie N-VA-erTheo Francken
Maar die verstak zich tussen de hoge banken
Ook Madam Non is in de oppositiestoel beland
Met haar onderhandelen was toch maar ambetant
Charles Michel wordt Eerste Minister van de regering
Zijn geliefkoosd woord bleek al gauw “sanering”
Kris Peeters, Jan Jambon, Didier Reynders en Alexander De Croo
De vier vice-eersteministers, zeer zeker allen met een groot ego
Iedereen vraagt zich af, waar blijven toch de vrouwen
Hangen die dan uitgeteld tussen de touwen?
Gelukkig dacht men tijdig aan Maggie De Block
Een zwaargewicht in deze regering, een stevige brok
Slechts drie andere dames vervoegden met haar het bewind
Daarmee is deze regering vrouwonvriendelijk getint
Een ontevreden man maakten ze van Pieter De Crem
Geen gevechtsvliegtuigen meer, doch een banale job voor hem
Stemmenkanon Bart De Wever gaf forfait voor een ministerpost
Daarmee is hij van veel communautaire zorgen verlost
Nadat zijn vader Koning Albert II noodgedwongen had afgehaakt
Heeft Koning Filip met stijl alle benoemingen rondgemaakt

Appelboom

Daar sta je dan
Kaal geschoren, teleurgesteld
Je kromme stam nu zichtbaar tot bovenaan
Je blanke takken ontbloot, te kijk gezet
Al je vruchten gejat
Wachten in koude donkere luchten
Tot het nieuwe jaargetij je roept
Je weer schittert in het wit
De mooiste bent, van heinde en ver

Goh

Iemand is er ooit mee begonnen, en nu wordt het door iedereen gebruikt, altijd en overal. Nog niet zo lang geleden bestond het nog niet, en nu kan men er niet meer zonder.  Niemand weet precies wie begonnen is, maar dat maakt niets uit, het is er, en het zal er blijven, zonder twijfel. Men stelt een vraag aan iemand, en het eerste woord van het antwoord is tegenwoordig negen kansen op tien: “Goh.” Om gek van te worden. In interviews op radio en tv, telkens duikt het woordje weer op.

“Denkt u dat het nog lang gaat duren voor de onderhandelingen kunnen worden afgerond?”
“Goh, dat zal er vanaf hangen of iedereen alsnog wat wilt toegeven.”

“Hebt u lang moeten zoeken voor de juiste cast?”
“Goh, dat viel eigenlijk nogal mee.”

“Als u de keuze had, zou u dan vandaag nog hetzelfde doen als toen?”
“Goh, als de omstandigheden hetzelfde zouden zijn, zeker!

En zo gaat dat maar door, hele dagen lang, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Eigenaardig genoeg, niet alleen in de gesproken media. Zelfs in kranten en tijdschriften wordt het woordje zwart op wit afgedrukt op papier. Alsof het er echt bij hoort, en het antwoord er zonder niet volledig zou zijn.

“Goh” kan zonder de minste twijfel plaatsnemen naast andere misbaksels, zoals daar zijn: “Ik heb zoiets van,” en “Eigenlijk,” en “Feitelijk,” en “Zeg maar.”

Allemaal woordjes die zinnen moeten opvullen of worden gebruikt om tijd te winnen voor het bedenken van het gepaste antwoord.

Is dit eigenlijk, feitelijk niet het onweerlegbare bewijs dat de mens rechtstreeks afstamt van de apen? Apen apen apen na, wordt terecht beweerd. En mensen apen mensen na. Meer bewijzen dat we veel dezelfde genen hebben als het vierhandige zoogdier uit de orde der primaten hebben we toch niet meer nodig, zeg maar.

Als men mij moest vragen wat ik vind van die stopwoordjes dan zou mijn antwoord zeker zijn: “Goh, eigenlijk moet ik daar eens goed over nadenken, feitelijk. Ik heb zoiets van, dat is taalevolutie, zeg maar.” 

WK

Het vliegtuig is geland
De helden zijn terug in het land
Een halve finale lag binnen bereik
Want alle ploegen waren zo goed als gelijk
Argentijnen hadden de betere Goden
En zouden de Belgische hoop doden
Vreugde sloeg om in nationaal verdriet
Waarom toch, waarom haalden ze het niet
We hadden in onze ploeg zoveel virtuozen
We zouden de anderen kunnen doen blozen
Eén onverwacht, nog niet eens zo’n hard schot
Bezegelde ongenadig het droeve Belgische lot
Spijtig dat we Marcske niet meer kunnen zien springen
Dat we de Brabançonne niet meer horen zingen
Jammer voor die massa’s op de grote pleinen
Dat ze zonder feesten moesten verdwijnen
Ongenadig hard kan het zijn, het voetbalspel
Op één seconde brengt het je van de hemel naar de hel
Helden worden plots gewone stervelingen
Met ieder op zich hun eigen beperkingen
Vreugdekreten slaan hier en daar al om in kritiek
Er wordt gemopperd over de gevolgde tactiek
Vragen worden gesteld over de grootste vedetten
Waarom konden die de scheve situatie niet rechtzetten
Gelukkig ontdekten we op tv die gevatte Jan Mulder
En bleef Johan Boskamp zichzelf met zijn schalkse gebulder
 Velen supporteren vanaf nu voor één van de tegenstanders
We kunnen er niet omheen, die eeuwige Nederlanders
Hup Holland Hup
Pak die wereldcup

Update na de halve finale Nederland-Argentinië:
Spijtig voor Oranje
Het verloor ook van Argentinië
Zonder franje

Verkiezingen

Graag zou ik alles van je geloven
De vele dingen die je blijft beloven
Je houdt niet op me te bestoken
Met brieven die jezelf bewieroken

De economie geraakt dra uit het slop
Binnenkort staat niemand nog op de dop
De boeven krijgen allemaal klop
Je brengt ons land naar de top

Ons pensioen is bij jou in goede handen
En alle vijf jaar krijg ik nieuwe tanden
Voor de armen bouw je mooie panden
En alle zieken krijgen helpende handen

Daarmee hebben we het nog niet gehad
Ook beloof je langs elke weg een veilig fietspad
Grote steden krijgen een olympisch zwembad
En kleine voetbalploegen een gratis grasmat

Maar hoe wil je dat ik je kan vertrouwen
Dat het me nooit zal berouwen
dat ik rekening met je zal houden
En je me morgen niet zult afsnauwen

Want nu al betrapte ik je op een onwaarheid
Geef toe, je bent toch al even uit de pubertijd
Toch zie ik op je foto’s altijd een jonge meid
Daarom, graag nog even wat bedenktijd

De speldenknop

Wereldschokkend nieuws in de wetenschappelijke wereld: Amerikaanse onderzoekers hebben naar eigen zeggen overtuigend bewijs gevonden voor de oerknal. Met een krachtige telescoop op de Zuidpool hebben ze de door Einstein bijna honderd jaar geleden voorspelde zwaartekrachtgolven kunnen waarnemen. Voor deze ontdekking worden superlatieven bovengehaald als ‘Nobelprijswaardig’ ‘baanbrekend’ en ‘één van de grootste wetenschappelijke ontdekkingen uit de geschiedenis.’

De geleerden beweren dat het heelal voor de big bang, of de oerknal, het volume had van een speldenknop. In een fractie van een seconde na de ontploffing breidde de speldenknop zich miljarden keren uit, het ontstaan van het heelal. Deze uitdijing veroorzaakte de nu waargenomen enorme zwaartekrachtgolven, en worden aanzien als de nagloed van de oerknal.

Wie zijn wij om supergeleerden tegen te spreken, of hun stellingen nog maar in twijfel te trekken? Voor een tegenbewijs is wetenschappelijke argumentatie nodig, en die kan momenteel niemand leveren. Ook u en ik zouden indertijd, zo’n 13,8 miljard jaar geleden, in een of andere vorm in die speldenknop hebben gezeten, want in die knop zaten alle latere grondstoffen, wordt beweerd.   Niets is er nadien nog bijgekomen.

Ik heb voor de toekomstige Amerikaanse Nobelprijswinnaars, want zoveel is bijna zeker, enkele vragen.

Mijn eerste is: hoe weten zij met stellige zekerheid dat het heelal voor de oerknal samengebald zat in een kluitje, ter grootte van een speldenknop. Zou het niet kunnen dat het de grootte had van een erwt, een appel, een pompelmoes, een pompoen, een grote strandbal, of zelfs de grootte van de maan? Waarom altijd maar spreken van die speldenknop? Trouwens: was het een grote of een kleine speldenknop?  In de naaikoffer van mijn vrouw zitten allerlei exemplaren.  Het moet juist zijn als je zo iets belangrijks beweert, niet zo maar met je klak er naar gooien, vind ik.  Maar dit terzijde gelaten, dit is niet mijn grootste vraag.

Dé vraag waar ik al mee zit opgescheept vanaf het moment dat ik redelijk kon denken, is de volgende: waar kwam de materie vandaan die zat opgesloten in de fractie, ter grootte van die speldenknop? Iedereen weet, en geleerden zullen het niet tegenspreken, dat men niets kan maken uit het niets. Probeer het maar eens. In die oerspeldenknop zat al de materie van het bestaande heelal samengeperst: de aarde, de maan, de planeten, ons melkwegstelsel, miljarden andere sterrenstelsels, met elk miljarden zonnen en planeten. Toch moet er voor die speldenknop een tijd geweest zijn dat er niets was, helemaal niets. Zelfs de grootste tovenaars die een konijn of een duif uit hun hoge hoed toveren, leggen ons in de luren door de beestjes ergens ongezien weg te steken en dan zogezegd uit het niets te laten verschijnen. De diertjes waren er evenwel, ben ik zeker van. Ze kwamen niet uit het niets uit die hoed te voorschijn. Hoe heeft de Schepper het dan klaargespeeld om alles wat bestaat uit het niets te maken?

Tot nog toe heeft geen enkele wetenschapper dat kunnen verklaren. Ze blijven vastzitten bij die speldenknop. Verder kunnen ze niet teruggaan. En zolang ze dat niet kunnen, blijf ik een sceptische volger van de theorieën over het ontstaan van het heelal, en blijft mijn stelling overeind dat je uit het niets niets kunt maken. Een stelling die tot nader order standhoudt, en niet kan worden weerlegd, maar evenmin Nobelprijsgevoelig is.

Allerheiligen

Dat blauwgroene graf
Aan de achterkant van het kerkhof,
Links van de grote lindeboom
Alle jaren was het mooi verzorgd
En stond er een groot
Zelfgemaakt bloemstuk
Midden op de steen
Er waren mensen
Die er speciaal naar gingen kijken
Kunststukken waren het

Dit jaar lag het graf
Er verlaten en vuil bij
Half vergane bladeren van de grote lindeboom
Plakten aan de grafsteen
Bovenaan de rechtopstaande plaat
Was een naam bijgezet

Georges en Gizelle 
Zijn terug samen nu

Wespen

Zzzzzzzz, daar is weer een
Sla niet zo wild om je heen
Zzzzzzzz, daar komt nummer twee
Amaai, wat een kanjer, owee

Zzzzzzz, zigzag zigzag zigzag
Dra plegen ze een aanslag
Onze meppers gaan heen en weer
Altijd er naast, keer op keer

Zzzzzzzz, nummer drie komt eraan
Dat is hier nog niet gedaan
Ons terrasje wordt een oorlogsveld
Ha, daar ligt de eerste uitgeteld

De wespen geven niet op
Eén vliegt rakelings naast mijn kop
Ze hebben het op ons bier gemunt
Nu mikken, zo goed als je kunt

Helaas, weer er naast geslagen
Zzzzzzz, een nieuwe komt ons belagen
Dat is hier niet meer plezant zeg
Kom, pak de glazen, we zijn weg.

Het systeem

De nachtmerrie van Georges Orwell, beschreven in zijn boek ‘1984’, is werkelijkheid geworden.  In zijn boek beschrijft de auteur een toekomstig groot land, waarin iedereen voortdurend in de gaten wordt gehouden door middel van camera’s, die zelfs in de huizen zijn geïnstalleerd.  Orwell beschrijft een onmenselijke dictatoriale eenpartijstaat, die volledig beheerst wordt door de Partij. De overal aanwezige leider van de Partij en het land wordt Big Brother genoemd.  De bewoners van dat toekomstig land worden angst ingeboezemd met de slogan ‘Big Brother is watching you’.

En wat lees ik gisteren in mijn krant?  Er is een nieuwe generatie televisies op komst die het kijk- en surfgedrag van de bewoners voortdurend registreren en doorspelen aan allerlei geïnteresseerden, die daarvoor al dan niet moeten betalen.  Zijn dit de camera’s in de huizen, waar Georges Orwell voorspellend over schreef?  Organisaties die begaan zijn met mensenrechten en privacy protesteren momenteel met alle mogelijke middelen tegen deze nieuwe vorm van indringers in onze privacy, maar Big Brother trekt zich daar niet veel van aan.  De TV’s zullen er komen.

Heeft Big Brother de macht al overgenomen?  Waarschijnlijk wel, het proces is niet meer terug te schroeven.  Dat ondervond ik deze week ook toen ik contact opnam met diensten van het Federale Overheidsdienst Financiën.  Al van begin april had ik een aanvraag ingediend voor het terugstorten van een klein bedrag aan mij waar ik recht op had, maar dat lijkt niet zo eenvoudig.  Begin april verzekerde de bediende van Financiën mij dat ik binnen de drie maanden mijn geld zou hebben, maar toen ik deze week telefonisch informeerde omdat de betaling uitbleef, kreeg ik een andere versie te horen.  Er werd me gezegd dat mijn aanvraag wel degelijk is behandeld, maar dat het nu in ‘Het Systeem’ zit, wat er feitelijk op neerkomt dat ik vanaf nu nog drie maanden moet wachten op mijn beetje geld.  Op mijn vraag of dat niet wat vlugger kon, kreeg ik het antwoord dat dit niet gaat, omdat het zo in ‘Het Systeem’ zit en niemand daar nog iets kan aan veranderen.  Wachten dan maar tot Big Brother toestemming geeft om mijn geld terug op mijn rekening te storten.  Mensen hebben daar niets meer over te zeggen blijkbaar.

Na het middagjournaal op de radio luisterde ik naar het weerbericht.  De weerman had niet zo’n goed zicht op de situatie voor de volgende dagen.  Hij zei dat de Europese en de Amerikaanse computers totaal verschillende vooruitzichten gaven.  Hijzelf was daardoor flink in de war en kon of durfde zich niet uitspreken welke van de twee Systemen het bij het rechte eind had.  Waar is de tijd gebleven dat Armand Pien nog zelf het weer voorspelde, zich baserend op de straalstroom, en niets dan de straalstroom.  Nu voorspellen de computers het weer.  Ze krijgen de nodige informatie hiervoor van tientallen satellieten die hoog boven ons hoofd in de ruimte zweven.  Als verschillende computers elkaar tegenspreken, durft niemand zijn nek nog uit te steken om te bepalen wie van de twee gelijk heeft.  De weermannen en –vrouwen kunnen zelf geen weer meer voorspellen, ze kunnen alleen nog aflezen wat Big Brother hen voorkauwt. 

Big Brother is serieus op mijn systeem aan het werken.  Zijn hulp stel ik wel op prijs als ik via zijn dienaar Google dingen aan de weet wil komen, maar alleen als ik het hem vraag.  Voor de rest wil ik gerust gelaten worden en baas blijven in mijn eigen huis en over mijn eigen leven.  Evenwel, de strijd zal moeilijk worden.  Camera’s  in de winkels en in alle gebouwen, langs de straten en op de pleinen en binnenkort nog in onze huiskamers, terwijl we tv kijken.  Big Brother is overal. Big Brother is watching you.

Nooit geen

Op het discussieforum van de voetbalploeg waarvoor ik supporter, KRC Genk, schreef iemand het volgende: ”Haroun toonde nooit geen inzet op de trainingen.” 
Waarop iemand anders dan reageerde met: “Dus had hij altijd inzet.”
Eigenlijk een heel plezante en rake opmerking, maar die reactie schoot bij de eerste dan weer in het verkeerde keelgat, en anderen begonnen zich ook in de discussie over slecht taalgebruik te moeien.  De duidelijkste reacties gingen als volgt: “Wat een bende zeikerds zijn da toch hier op blauwwit  - Voor wa begint ge geen taalforum en ga daar de mierenneukers uithangen - Soms is het hier een wedstrijd... "De slimste mens!!" - Sommige achten zich echt superieur!! - Ja en nu mogen alle spellingcontroleurs het stoppen. “
En zo ging het nog een tijdje door.

Vandaag lees ik op het discussieforum een citaat van de trainer van Genk in een krant, namelijk: “Ik wil nog enkele versterkingen in de breedte.” 
Nog enkele versterkingen in de breedte!  Wat bedoelt hij daarmee?  Een versterking is volgens mij iemand binnenhalen, die beter is dan hetgeen er al is.  Ofwel had hij moeten spreken van “het uitbreiden van de kern in de breedte.”  Gaat het bestuur nu wel snappen wat de trainer eigenlijk bedoelt?

Ik heb zo’n raar voorgevoel.  Als ze bij KRC Genk zo gaan verder doen met wartaal uit te kramen, vrees ik dat de supporters dit jaar nooit geen goede match meer te zien gaan krijgen.   Heb ik hiermee willen zeggen dat de supporters alleen maar goede matchen gaan te zien krijgen, of niet?  Dat de spellingcontroleurs, de mierenneukers en de zeikerds het maar uitzoeken!

Positief taalgebruik

De Stad Gent heeft het woord allochtoon uit haar woordenlijst geschrapt, omdat het een negatieve bijklank zou hebben.  Voortaan wordt in Gent gesproken over bijvoorbeeld Turkse of Marokkaanse Gentenaars,  in plaats van allochtonen.

In navolging van dit opmerkelijk initiatief, heb ikzelf besloten mijn taalgebruik op te vijzelen, en woorden met een negatieve bijklank uit mijn woordgebruik te weren.  Hierna enkele voorbeelden uit mijn nieuwe taalgebruik.

Na de vele bankschandalen en de super bonussen voor degenen die het spaargeld van hun klanten hadden verloren met slecht te gokken op de beurs, zeg ik niet meer: “Ik ga naar de bank,” maar wel: “ik ga naar het dobbelhuis”;

Nadat ik in de krant heb gelezen dat een middagdutje zeer goed is voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid, en zelfs Alfred Einstein er een grote voorstander van was, zeg ik niet meer tegen mijn vrouw: “Ik ga een middagdutje doen,” maar: “ik ga een Einsteinslaapje doen”;

Na de vele pedofielschandelen in de kerk rond priesters, bisschoppen, paters, broeders van liefde en andere geestelijken, zeg ik niet meer: “Ik ga naar de Kerk,” maar: “ik ga naar het Spruitjeshuis”;

Paardenvlees in bereidingen met rundsvlees, uitwerpselen van dieren in koekjes, restanten van vergiftigde maïs in de gehele voedselketen, dodelijke bacteriën op groenten, enz., enz….  Inkopen doen wordt meer en meer een gok: ga ik er ziek van worden, of niet?  Bijgevolg zeg ik niet meer: “Ik ga inkopen doen in de supermarkt,” maar: “ik ga naar de superroulette”;

Door de alsmaar hoger oplopende kosten door de vergrijzing, krijgen woorden als bejaarden en gepensioneerden voor sommigen beetje bij beetje een negatieve bijklank.  Daarom zeg ik niet meer: “Die man gaat met pensioen,” maar: “die man wordt thuiswerker,” en een “bejaarde” noem ik nu voortaan een “seniorknaap;”

Lance Armstrong heeft bekend dat zijn zeven Tourzeges er kwamen dankzij dopinggebruik.  Sinds zijn openbare biecht, hebben vele andere renners het gebruik van doping toegegeven.  Het woord “koers” roept nu negatieve gedachten op.  Mij zul je niet meer horen zeggen: “Ik ga naar de koers kijken op tv,” maar: “ik ga naar de speedrace kijken op tv.”

En tenslotte: een zin die ik tegenwoordig het minst graag uitspreek, is de volgende: “Ik heb eens gekeken, het is dringend tijd om mazout in te doen.”  Van het woord mazout krijg ik de koude rillingen, sinds de prijs ervan naar een onbetaalbare hoogte is gestegen.  Wees positief, zeg niet meer: “We gaan mazout indoen,” maar wel: “we gaan vloeigoud indoen.”  Klink heel wat chiquer, en het woord benadert beter de werkelijkheid dan het stomme “mazout.”

Wie nog tips heeft om mijn taalgebruik positiever te maken, mag het mij laten weten.  Alle rooskleurige ideeën zijn welkom.

Dinges

Ongemerkt is het ons huis binnengedrongen.  Ik schrijf ‘het’, maar het zou evengoed een ‘zij’ of een ‘hij’ kunnen zijn.  In het begin hadden we het niet meteen in de gaten, maar de laatste tijd kunnen we er niet meer naast kijken.  Op alle mogelijke manieren en ogenblikken duikt het, zij of hij, het ‘dinges’ dus, op.

Gisteren nog vroeg ik aan mijn vrouw of zij niet wist waar dat dinges kon liggen voor de tv.  Toevallig wist ze dat het in de lade van het kastje lag, onder het programmaboekje. 

Toen ik vorige week buiten wat aan het werk was, riep mijn vrouw van ver dat dinges, die hier altijd kwam doorgewandeld met zijne hond, ook dood was.

Zelf zat ik deze morgen een hele tijd te zoeken naar dat dinges om oneffenheden weg te werken op houtwerk vooraleer met het verfwerk te beginnen.  

Het zijn wij niet alleen die “dinges’ hier te pas en te onpas zien opduiken.  In het weekend was mijn schoonzuster hier op bezoek, en plots zei die: “Oh, dat is een schoon dinges daar, hebt ge dat al lang?”  Raar dat ze dat vroeg, want dat stond hier al jaren, op dezelfde plaats nog wel.  Heb ik ooit eens gekocht voor de verjaardag van mijn vrouw, en dat moet zij vroeger zeker nog gezien hebben, volgens mij.

Honderd procent zeker ben ik er van dat dinges hier vroeger niet, of bijna nooit, rondhing.  Het gebeurde wel eens een zeldzame keer dat zijn of haar naam viel, maar dat was eerder uitzonderlijk.  Tegenwoordig is dat dinges hier alomtegenwoordig.  Het wordt zelfs zeer vreemd als iemand vraagt of ‘gij dat dinges soms niet hebt gehad om dinges mee te maken.’ 

Pas op, meestal wordt het dan iets later toch teruggevonden. Soms blijft het even onvindbaar, om dan ’s anderendaags op een onverwacht ogenblik terug op te duiken.  Zelfs ’s nachts, als ge niet kunt slapen, is het bijwijlen ineens terug van weggeweest.  Reden voor paniek is er dus alsnog niet. 

Nu ik er aan denk, als iemand een manier weet om dat dinges hier weg te krijgen, die mag me altijd contacteren per telefoon, e-mail of per dinges,…dat spul dat ge kunt meenemen en waar ge overal mee kunt internetten zelfs tegenwoordig,  allee ge weet wel hé…

Winter

Zelfs de sneeuw lijkt nu grijs
Zie dat pluimpje zweven ginds
Van waar komt het, waar gaat het heen
Onderaan de oude appelboom
met zijn bevroren stijve takken
vechten vogels voor kruimels
De ekster pikt een hompje brood
Ver weg briest een kettingzaag
De zoveelste reus gaat neer vandaag
De oude appelboom beschouwt en berust

Jaaroverzicht 2012

We zitten in de tijd van de jaaroverzichten.  Geen dag- of weekblad dat er niet mee uitpakt dezer dagen.  Op mijn blog mag het dan ook niet ontbreken.
Hierna volgt mijn jaaroverzicht met grappige, merkwaardige en belangrijke gebeurtenissen uit mijn directe omgeving (thuis, familie, vrienden en kennissen), bijeengesprokkeld in 2012.  Allemaal echt gebeurd, niets verzonnen. 
Om redenen van privacy, sommige gebeurtenissen kunnen voor de betrokkenen nogal gênant zijn ;-) , wordt niemand met naam vermeld.  Ook ikzelf zal er wel ergens tussen staan natuurlijk.

***

Bij een gepensioneerd koppel begeeft de verwarmingsketel het plotseling, en moet die vervangen worden, volledig versleten na meer dan dertig jaar gebruik.  Het duurt een tijdje voor de bestelde nieuwe ketel kan worden geleverd en geïnstalleerd.  De vrouw des huizes heeft een telefoontje met haar vriendin, en die vraagt terloops ‘of de oude buiten is?’ 
Het onverwachte antwoord van de vrouw des huizes: “Die oude, die is met gene stok buiten te krijgen, ’t is alsof hij aan mij is vastgeplakt.”  
Waarop de vriendin reageert: “ik bedoelde niet ‘die’ oude, maar je versleten verwarmingsketel.”
Even een korte stilte aan de telefoon, gevolgd door gegiechel.

***

Een pedicure komt  de voeten verzorgen bij een bejaarde man aan huis.  Ze heeft wat te diep gesneden, waardoor de man een beetje bloedt aan een teen.  Ze doet een pleister op het wondje en nadat ze dat gedaan heeft, vraagt ze aan de man of hij soms geen suiker heeft.  Die snelt naar de keukenkast en grijpt de doos met suiker.  Voorzichtig heeft de pedicure uitgelegd, dat ze niet die suiker bedoelde.  

***

9 januari 2012: de eerste krokus steekt het kopje op boven de natte koude grond.  Veel te vroeg, volgens de tijd van het jaar.

***

Er zou die zondagnamiddag bezoek komen.   ’s Morgens bij het ontbijt hadden ze erover gepraat, en afgesproken om een lekkere appelvlaai te halen bij die goede bakker, een eindje weg.  Het is een specialiteit van dat huis.  Maar eerst zou manlief naar een andere winkel gaan, waar ze dagverse mosselen verkopen.  Op de terugweg naar huis besloot de man om toch maar rechtstreeks naar die bakker te rijden om alvast de appelvlaai te kopen voor namiddag, anders was die misschien uitverkocht.  De bakkersvrouw moest hem evenwel teleurstellen, want zonet had iemand telefonisch de laatste appelvlaai besteld en laten wegzetten.  Was hij iets vroeger in de winkel geweest, had hij er nog een gehad.  Spijtig!
In de plaats kocht hij dan maar een halve ananas- en een halve kersenvlaai.  Terug thuisgekomen, deed hij het verhaal aan zijn vrouw. 
“Het is toch niet waar zeker,” zei ze, “het was ik die gebeld heb naar de bakker om die appelvlaai weg te zetten, om er zeker van te zijn dat we er een zouden hebben.”
“Dan belt ge nu maar zelf terug naar de bakker, ik ga me daar niet meer belachelijk maken om die twee halve vlaaien terug te brengen,” repliceerde de man.
Zij heeft naar de bakker gebeld om het uit te leggen, maar ze hebben het die dag gehouden bij de twee halve vlaaien.

***

Van maandag 6 op dinsdag 7 februari 2012 was thuis de koudste nacht van het jaar.  Het vroor de stenen uit de grond, de thermometer stond op  -14,7 graden.   Ook overdag bleef het stevig vriezen, de kippen kwamen zelfs niet uit de stal.  Toen ik in de namiddag het bevroren drinkwater ging vervangen, bemerkte ik een waterhoen in de kippenstal.  Waterhoenen zijn zeer schuwe dieren en blijven normaal ver uit de omtrek van mensen.  Deze bleef rustig zitten in de hoek van de stal, rustend op het stro.  Ik was voor haar op dat moment blijkbaar een kleiner gevaar dan de omstandigheden buiten.

***

Iemand wilde ’s morgens als ontbijt een boterham met verse kaas eten.  Altijd lekker natuurlijk.  De persoon was, achteraf gezien, nog niet goed wakker op dat moment.  De eerste boterham mislukte, omdat er bloem in plaats van suiker op de verse kaas werd gestrooid.   De tweede boterham was ook niet goed, nu deed de nog niet goed wakkere persoon zout in plaats van suiker op de platte kaas.  De derde boterham lukte wel.  Echt smaken deed die evenwel niet meer, de wrange smaak van het zout bleef maar in de mond zitten, vervelend.

***

Wij wonen in een kleine straat, normaal niet veel te beleven.  Nadat het stuk grond naast ons verkaveld en verkocht was, zijn ze begonnen met bouwen.  Drie huizen tegelijkertijd naast ons huis in het kleine straatje.  Het zal er wel gezelliger worden met al dat nieuw leven.  Op een dag rijdt er een hele grote blauwgekleurde vrachtwagen door ons straatje.  Hij kwam het glaswerk leveren voor één van de woningen in aanbouw, de mensen zaten er al te lang op aan het wachten.  Het glas was geladen op een speciaal daartoe uitgeruste heftruck.  Toen het glaswerk bijna op zijn plaats was, viel de hele lading van de heftruck op de grond, een paar meter van het huis verwijderd.  Een spanriem had het begeven, zei men achteraf.  Al het glas aan diggelen.  Veel gevloek en getier.  Ineens werd het bijzonder druk in ons stil straatje.

***

 Er is bezoek.  Aan de bezoeker wordt gevraagd of hij iets wil drinken. 
“Oh, geef me maar iets fris, ik heb pas gegeten,” antwoordde deze.
Iets later komt de gastvrouw uit de keuken met een groot glas triple bier 6°, met een heerlijke schuimkraag.
“Ja maar, ik had iets fris gevraagd,” zei de bezoeker verwonderd.
“Awel, dat is toch iets fris, het komt recht uit de frigo,” antwoordde de vrouw des huizes, een beetje verontwaardigd over zoveel ondankbaarheid. 
De bezoeker heeft het ‘iets fris’ dan toch maar uitgedronken.  En het smaakte hem nog ook.

***

Alles evolueert snel tegenwoordig.  Een GSM bijvoorbeeld, kan op enkele jaren tijd verouderd zijn.  Iemand had een nieuwe GSM gekocht, waar je ook foto’s mee kon trekken.  In het zoekvenstertje kon je het te fotograferen onderwerp bekijken.  Iemand anders was die nieuwe GSM aan het bekijken.  Die vond één ding zeer eigenaardig.  In het zoekvenstertje ging een object steeds heen en weer, en de persoon kon niet thuisbrengen wat dit was.  De eigenaar van de GSM ontdekte wat er scheelde.  Het bewegende object in het zoekvenstertje was de vinger van de persoon die de foto wilde nemen.  Voor de lens bewoog die heen en weer.  Ja, de techniek evolueert inderdaad razendsnel, niet bij te houden.

***

Op 29 oktober 2012 is onze bruine legkip onverwacht overleden.  ’s Morgens was ze nog kerngezond en een paar uur later lag ze dood in de weide.  Ook voor kippen zijn er geen zekerheden in het leven.

***

Begin december.  Eerste sneeuw, vroeg op het seizoen.  ’s Morgens heeft iemand medelijden met een merel die verstijfd van de kou stilzit onder het perenboompje.  Na een kwartier zit de vogel er nog altijd, onbeweeglijk in dezelfde positie.  Het lijkt wel of hij bevroren is.  Daar moet iets aan gedaan worden, actie is onmiddellijk nodig om het diertje te redden.  Uiteindelijk blijkt het gezichtsbedrog te zijn.  In het perenboompje hangt kerstverlichting.  De stroomkabel ervan is geleid langs de stam.  Onderaan de boom is het stopcontact van de kerstverlichting aangesloten met een ander contactpunt.  Dit alles is tegen regen en sneeuw beschermd met zwarte tape.  Van binnenuit is dat precies een merel, bevroren van de kou!  Beetgenomen door een gezichtsbedrog, maar het is de bedoeling die telt natuurlijk.

***

Het aanmaakhout voor de inbouwhaard is op.  Iemand rijdt speciaal om er te gaan halen bij de winkel van de Boerenbond.  Thuisgekomen laadt hij van alles uit de auto: kippeneten, strooivoer voor de vogels, bloem voor brood te bakken, enz.…  Vraagt iemand: “En waar is het aanmaakhout?”
Het verrassende antwoord:  “Ik wist dat ik iets vergeten was, maar in de winkel kon ik er niet opkomen wat.  Nu weet ik het weer.” 
Zou het zo zijn dat ‘het’ begint?
Dan nog maar eens teruggereden om brandhout te halen.

***

De moderne tijden hebben het leven gemakkelijker gemaakt op velerlei gebied.  Op de computers van de pensioendienst in Brussel bijvoorbeeld, bestaat van iedereen een volledig pensioendossier. Iedereen kan zijn/haar persoonlijk dossier 24 uur op 24 uur online inkijken.  Zo wilde nog niet zo lang geleden iemand zijn persoonlijk pensioendossier raadplegen.  Je moet dan je identiteitskaart in een kaartlezer steken, je pincode invoeren, en je hebt inzage in uw persoonlijk dossier.  De theorie klinkt goed, nu nog de praktijk.  Tientallen pogingen om in te loggen mislukten, steeds kwam er dezelfde foutmelding.  Na meer dan één uur verwoede pogingen om verbinding te krijgen (het is een volhouder), en het bijna bereiken van een hyperaanval van stress, zei de bewuste persoon dat hij nog één allerlaatste poging ging doen, en dan zou hij het opgeven. 

Daar kwam zijn vrouw ook even naar kijken, want die had van in de verte in de gaten gehad hoeveel moeite hij wel had gedaan om aan zijn dossier te geraken.
“Het is toch wel uw paspoort die in de kaartlezer zit?” vroeg ze op een voorzichtige toon, want de andere helft van de trouwboek had bijna zijn kookpunt bereikt en was nog moeilijk aan te spreken.
Het gevloek dat even later op die vraag volgde, ga ik jullie besparen.  Wat bleek?  Mijnheer probeerde al meer dan een uur in te loggen met zijn bankkaart in plaats van met zijn paspoort, en die bankkaart kon de kaartlezer en de computer op de pensioendienst van Brussel niet lezen.

***